Σε γράφω

Τις προάλλες έψαχνα κάποια ρύθμιση στο κινητό και κατά τύχη βρήκα μία άλλη, που μπορείς να επιλέξεις την αυτόματη ηχογράφηση συνομιλίας είτε με όλους τους αριθμούς είτε με συγκεκριμένους. Ναι, δεν ήξερα ότι υπάρχει! Ναι, έχω μήνες το κινητό! Ναι, είμαι από αυτούς που βλέπουν δύο βήματα πέρα από τα βασικά στις συσκευές που παίρνουν και μετά σταματάνε!

Λοιπόν, λέω, ας παίξω λίγο, και επιλέγω για αυτόματη ηχογράφηση κάποιους αριθμούς, μεταξύ των οποίων φυσικά και ξέρετε ποιανού.

Και με παίρνει χτες. Χαχαχαχα. 

Θυμήθηκα ωστόσο το εξής: Πριν πολύ καιρό, σε άλλη συζήτηση μας, που είχαμε μία διαφωνία σχετικά με κάτι που είχε αναφέρει, μου είπε "Καλά, θα το ακούσω, γιατί εγώ γράφω τις συνομιλίες, και θα σου πω". Ήταν από τις πληροφορίες που ο άλλος έχει ξεχαστεί και την δίνει αβίαστα, ελπίζοντας μετά πως πέρασε στο ντούκου από τον άλλον. Και όντως παραλίγο να περάσει, μέχρι που έπεσα πάνω στην επιλογή για ηχογράφηση συνομιλιών και συνειδητοποίησα πως μάλλον σοβαρολογούσε. 

Μπορεί να είμαι άνθρωπος που ψάχνει τα πράγματα και ώρες-ώρες κολλάει έντονα με κάτι, ωστόσο  αυτό είχα ξεχάσει πως το έκανα. Μετά το τηλεφώνημα, μου ήρθε ειδοποίηση για το αρχείο που είχε δημιουργηθεί, και το ξαναθυμήθηκα. Έβαλα λίγο την αρχή για να ακούσω τη φωνή μου, άκουσα και τη δική του, και το έκλεισα. Αααν με πιάσει καμία νοσταλγία, θα το ξαναβάλω. Προς το παρόν, ησυχίες. 

Τα πράγματα στη δουλειά δεν πάνε καθόλου καλά. Η κακοδιαχείριση πάει σύννεφο, δυστυχώς. Οι υποχρεώσεις μένουν πίσω. Ο ιδιοκτήτης τα κάνει ακόμα χειρότερα με τη στάση του. Μπουρδουκλώνει, δεν απαντάει σε τηλεφωνήματα, λέει ψέματα, έχει καταφέρει να χρωστάει σε όλους, μα όλους, που του λένε καλημέρα. Μέσα στον όλο χαμό, θυμάται να φταίει και εμένα όταν αθετήσει υπόσχεση ή δεν εμφανιστεί σε ραντεβού. Τα κλασικά, δηλαδή. Απαράδεκτος σε όλες τις απόψεις. Χτες που με ρώτησε κάποιος και του είπα τι τρέχει, μεταξύ άλλων πρότεινε να πω στο αφεντικό πως "έχω φίλους μηχανόβιους και θα έρθουν να του σπάσουν το μαγαζί". Μάλλον θα εννοούσε που έχει παπάκι. Χεχε. 

Πάντως, ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις, είμαι πολύ καλύτερα από ο,τι στην προηγούμενη χαβούζα. Ναι. Φανταστείτε.

Αυτά. Υγιαίνετε. 

No party

Όταν αυτο-σαμποτάρεσαι!

Λέω συνέχεια: Μα δεν βρίσκεται ένας, μα τι θα γίνει, μα ποιος με μούτζωσε, μα τι υπερ-μούτζα είναι αυτή, μα, μα, μα.
Πάντα αθώα. Βγαίνω κι από πάνω.

Πάμε λίγο πίσω, στην περασμένη Κυριακή. Καλεσμένη σε γάμο. Ωραία ατμόσφαιρα, καλεσμένοι τόσοι όσοι πρέπει, καλές ηλικίες. Στο τραπέζι καθόμαστε με παιδιά της παρέας, συν κάποιους άλλους που δεν γνωρίζαμε. Συχνά-πυκνά έρχεται ένα παλικάρι που μιλάει στα άλλα παιδιά και κάθεται μαζί τους. Ωραίο παιδί. Τον τσακώνω να με κόβει στα κλεφτά 1-2 φορές, λέω εντάξει, αποκτάει ενδιαφέρον η βραδιά μας. Έρχεται η ώρα των γλυκών, έχω μπροστά μου τούρτα και καρπούζι. Κόβω κομμάτι της τούρτας, ανοίγω το στόμα να χλαπακιάσω και πέφτει το μάτι μου στο παιδί, που με βλέπει τρομαγμένα. .
Έπρεπε να φας δηλαδή εκείνη την ώρα, μπροστά του, ανοίγοντας την στοματάρα σου λες και θα έμπαινε ολόκληρη τάψα. Ας έτρωγες το καρπούζι, στην τελική. Υγιεινό, κομψό καρπουζάκι!

Καθώς έχω αυτογνωσία, λοιπόν, κατάπια το γλυκό μου, έσπρωξα το πιάτο στην άκρη... και δεν ξανακοίταξα κατάματα το παλικάρι. Μόνο στα κλεφτά και κυρίως όταν πηγαινοερχόταν και ήταν πλάτη. Ντράπηκα, τι να έκανα. Δεν είχα ελπίδες για κάτι παραπάνω, διότι ήταν και κάποια χρόνια μικρότερος, ωστόσο το οπτικό φλερτ ήταν ο,τι χρειαζόταν για να περάσει ευχάριστα η βραδιά. Αν δεν το έκαιγα. Με βενζίνη και έριχνα και έξτρα αναμμένα σπίρτα από πάνω.

Καμία ελπίδα με την πάρτη μου!

Μπουρμπουλήθρες και όνειρα

Καλό είναι να υπάρχει μία ελπίδα, έστω και φρούδα. Είδα το τζακ ποτ που υπάρχει σε τυχερό παιχνίδι και είπα, δεν βαριέσαι, τόσα λεφτά πετάς δεξιά κι αριστερά, πήγαινε να πετάξεις και κάτι ψιλά εκεί . Θα σου δώσει μία ελπίδα που θα κρατήσει 1-2 μέρες. 
Η ελπίδα όμως αυτή, μπορεί να σε σπρώξει να βρεις άλλους τρόπους να πραγματοποιήσεις αυτά που σε έκανε να ονειρευτείς.

Τεσπα.

Λέω λοιπόν. Αν σπρώξει η τύχη και βρεθώ να κολυμπάω (άραγε πόσα χαρτονομίσματα χρειάζονται να γεμίσουν μία πισίνα 10χ5; Έστω 5ευρα; Να θυμηθώ να το κάνω όταν τα κερδίσω) στα λεφτά, το πρώτο που θα έκανα είναι ένα αυτοκίνητο. Οποιασδήποτε μάρκας, απλό και καθημερινό. Αυτά τα πανάκριβα, Φεράρι, Βαρκάρι, Παράρι, δεν με συγκινούν επειδή κραυγάζουν ματαιότητα. 
Στη συνέχεια, θα επένδυα σε κάποιο ακίνητο. Όσο και να αγαπάς την οικογένεια σου, χρειάζεσαι τον χώρο σου. Έτσι, για αρχή. Σίγουρα στη συνέχεια θα έκανα σχέδια για να χτίσω κάτι, και πάλι όμως όχι 1000 τετραγωνικά με τζακούζι και ελικοδρόμιο. Σαφώς μικρότερο, με τις δικές μου προδιαγραφές. Να κινούμαι άνετα αλλά να μη με λούζει ο κρύος ιδρώτας όταν χρειάζεται επισκευές. 

Στο ενδιάμεσο αυτών των... δράσεων, θα έκανα και κάτι άλλο, που ίσως είναι παράλογο. Θα με έκανα φύλλο και φτερό στις ιατρικές εξετάσεις. Δεν θα πω ψέματα. Από πέρσι έχουμε βρεθεί δύο φορές στην ανάγκη των νοσοκομείων, και ευτυχώς για θέματα περαστικά, αλλά αν έχεις την οικονομική άνεση, να το παραδεχτούμε, υπάρχουν τρόποι να "μαλακώσεις" την εμπειρία. Εφόσον λοιπόν, πέρασα με επιτυχία το πρόσφατο τσεκ απ μου, θα με έψαχνα απ'άκρου εις άκρον, ώστε να βεβαιωθώ ότι δεν υπάρχει τίποτα έστω τόσο δα μικρό που διέφυγε των εξετάσεων ρουτίνας και θα μου προκαλούσε προβλήματα αργότερα.

Αν όλα πήγαιναν καλά, μετά.... Μετά.....  Ταξίδια! Στη μέση της Γης, στην άλλη άκρη της, παντού. 

Τι ωραία που είναι τα όνειρα. Σου δίνουν κι αυτά με τη σειρά τους μία ελπίδα, φρουδέστερη των φρούδων μεν, αλλά στην δίνουν. Σε κινητοποιούν όμως να τα κυνηγήσεις. Όχι μέσω ενός τυχερού παιχνιδιού φυσικά, αλλά με προσγειωμένους τρόπους, όπως προλόγισα.

Stay away

Είναι κοινή πρακτική, βλέπω, οι κοπέλες να περιφρουρούν τη σχέση τους και να βάζουν μία μικρή απόσταση από τις παρέες τους, και ειδικά τις άλλες κοπέλες. 
Όχι. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν πρέπει να είναι κοινή πρακτική. Πρέπει να είναι εκ γενετής χαρακτηριστικό του ανθρώπου - το οποίο όμως εγώ δεν είχα. 
Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα αγόρια, το θεωρούσα πολύ σημαντικό να τα πηγαίνουν καλά με τις φίλες μου. Να βγαίνουμε όλοι μαζί, να γελάμε, να περνάμε καλά. Όπως σας είπα, βέβαια, δεν είχα και πολλά-πολλά, γιατί είμαι και φρι πνεύμα (τρομάρα μου), άρα δεν είχα ζήσει πολλές τέτοιες καταστάσεις. Οι φίλες μου είχαν αγόρια σε τακτικότερη βάση, αλλά τότε ήμασταν ανήλικα παιδιά, με εξόδους όποτε μας επιτρέπονταν, κλπ κλπ. Μετρημένα έτσι κι αλλιώς τα πράγματα, δηλαδή. 
Στο Πανεπιστήμιο, έγινε κάτι που μου έβαλε την υποψία ότι, ξέρεις, δεν είναι όλοι αγαθοί σαν εσένα, υπάρχουν και πονηροί. Σε πάρτυ γενεθλίων μίας φίλης, είχα πιάσει κουβέντα με το αγόρι της. Εκείνη σέρβιρε και μιλούσε με τα άλλα παιδιά. Κάποια στιγμή εκείνος σηκώθηκε για τουαλέτα, κι εκείνη παράτησε ο,τι έκανε και έπιασε τη θέση του, δίπλα μου. Τάχα μου ξεκίνησε να μου μιλάει και όταν επέστρεψε εκείνος, του είπε "θα πας να καθίσεις εκεί", στέλνοντας τον στην άλλη πλευρά του δωματίου. Υπήρξε μία μικρή αμηχανία εκ μέρους μας, αλλά οκ. Τότε είχα προσβληθεί μάλιστα από την κραυγαλέα συμπεριφορά της, γιατί θεώρησα πως έτσι με αποκαλούσε (το λιγότερο) "αντροχωρίστρα". Δηλαδή... ας γελάσω. Αλλά. Αν το δείτε από τη δική της πλευρά, τελικά είχε δίκιο. Έβλεπε το αγόρι της να μιλάει και να γελάει με άλλη κοπέλα (χωρίς αγγίγματα φυσικά), και αναμενόμενο να ζηλέψει/ φοβηθεί και να αναλάβει δράση. Ποτέ δεν ξέρεις τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα του άλλου. Με ήξερε ως αγαθή κλπ, αλλά στην τελική, δεν λένε να φοβάσαι τις σιγανοπαπαδιές; 
Αυτή λοιπόν την περιφρούρηση την βλέπω από τότε και δεν την παρεξηγώ. Επειδή είμαι κοινωνικός άνθρωπος και θα πιάσω κουβέντα εύκολα, επειδή επίσης είμαι και λίγο σαχλοκούδουνο και θα πω αστεία που θα γελάσουν οι άλλοι, και επειδή, τέλος, είμαι φρι πνεύμα και συνήθως είμαι αδέσμευτη, οι κοπέλες δεν με καλοβλέπουν. Το δέχομαι από όσες δεν με ξέρουν ή με ξέρουν λίγο. Δεν το δέχομαι όμως από εκείνες που με γνωρίζουν και ξέρουν πολύ καλά πως καλύτερα να φάω σκατά παρά να σκεφτώ να "πάρω" τον άντρα τον δικό τους. 

Τέλος πάντων. Κάθε άνθρωπος με τον Γολγοθά του.

Γκρικ έιτιζ

Κυριακή απόγευμα στην παραλία, κλασική Ελληνική οικογένεια. Βασικά, κλασικό Ελληνικό σόι. Αδέλφια, ξαδέλφια, γείτονες, τέτοια ιστορία. Ήταν ήδη εκεί από νωρίς, είχα αντιληφθεί, και ήταν η κλασική ολοήμερη κυριακάτικη έξοδος τους για μπάνιο. Βγάζουν τάπερ και τρώνε. Μετά από λίγο, βλέπω σε πιάτα καρπουζάκι. Και τέλος, ακούω τη μία γυναίκα να ρωτάει "να φτιάξω καφέ;".
Ή εγώ ξεσυνήθισα αυτά τα σκηνικά ή είχαν μείνει 1-2 δεκαετίες πίσω οι άνθρωποι. Φύγαμε και τους αφήσαμε εκεί, να μιλάνε δυνατά, να χειρονομούν, να απλώνονται, να μαθαίνει όλη η περιοχή τα οικογενειακά τους.
Αυτό που με ενόχλησε ήταν πως, κεντρικό ρόλο σε όλες τις δουλειές είχαν οι γυναίκες. Εκείνες είχαν ετοιμάσει τα ταπεράκια, είχαν κόψει από το σπίτι το καρπούζι, είχαν ετοιμάσει τα παιδιά, είχαν πακετάρει τα μπανιερά, εκείνες πρόσεχαν τα παιδιά στην παραλία, μοίραζαν το φαγητό, μάζευαν τα πιάτα, θα έφτιαχναν καφέ. Οι άντρες στις πετσέτες, με τις καδένες στον λαιμό, να κάθονται σαν γομάρια και να το παίζουν αρσενικά. Δεκαετία του '50; '60; '70; Είμαι σίγουρη επίσης, πως στην επιστροφή, το ξεπακετάρισμα, το πλύσιμο, το καθάρισμα, θα το έκαναν οι γυναίκες, και οι άντρες θα κάθονταν στο μπαλκόνι να καπνίζουν και να ζητάνε και άλλο καρπουζάκι.
Απαπα. Τους έβλεπα και (κυρίως) άκουγα και ένιωθα ένα πνίξιμο.

Λοιπόν, από μικρή ήμουν έτσι. Δεν άντεχα να με καταπιέζει το αρσενικό. Τις λίγες φορές που "τα έφτιαξα" στο σχολείο, μόλις το εκάστοτε αγόρι ήθελε να περιορίσει τις κινήσεις μου, τα λόγια μου, και περίμενε από εμένα ...υπακοή, έριχνα ένα τρέξιμο, ούτε αιλουροειδές να ήμουν.
Ναι, γι'αυτό και δεν έκανα γενικά πολλές σχέσεις στη ζωή μου, αλλά τελικά κακώς, γιατί έμαθα στην ανεξαρτησία. Ενώ αν συμβιβαζόμουν/ έδειχνα υπομονή/ έκανα κουράγιο/ στην ανάγκη καταπιεζόμουν και λίγο, θα είχα εκπαιδευτεί και δεν θα ήμουν η μπακούρα που είμαι τώρα.

Τέλος πάντων. Με προσκάλεσαν σε έναν γάμο, που πραγματικά δεν περίμενα ότι θα το κάνουν τα παιδιά. Χάρηκα! Πρέπει να βρω τι θα βάλω, βέβαια. Ποια, εγώ, που μία ώρα πριν ξεκινήσω για οτιδήποτε παρόμοιο, άνοιγα την ντουλάπα, διάλεγα σε 2 λεπτά και έφευγα. 
Κάτι θα βρεθεί.

Excuses, excuses...

Μπαίνει χτες το αφεντικό και από πίσω του ακολουθεί ο λέρας. Αυτός ο άνθρωπος (λέρας) είναι ένα (απελπισμένο) ανοιχτό βιβλίο στις εκφράσεις του. Μπαίνει μέσα και λέει γεια, με το εξής ύφος: "Σε κοιτάω αφ'υψηλού για να σε τρομάξω και να σου ασκήσω εξουσία, αλλά ξέρω τη γνώμη σου για μένα και ότι με έχεις καταλάβει, επομένως θα περιοριστώ μόνο στο ύφος, γιατί δεν θέλω να σε κεντρίσω περισσότερο και μου κάνεις καμία ζημιά". 

Αυτά ακριβώς έλεγε το ύφος του, το οποίο προσπέρασα και επέστρεψα στη δουλειά μου. Κάθισε 2-3 λεπτά στο γραφείο, σε καρέκλα ακριβώς απέναντι μου, φροντίζοντας όμως να κρύβεται πίσω από ένα πλαϊνό υπερυψωμένο γκισέ. Έχει πει και διάφορες ανοησίες στο αφεντικό μου, για τα ανοίγματα που έχει κάνει και δεν μπορεί να καλύψει, ασκώντας του έτσι ψυχολογική βία. Είναι από τους ανθρώπους-γλίτσες, που έτσι και μπλέξεις μαζί τους, θα ξεμπλέξεις δύσκολα, ύστερα από πάρα πολλές φασαρίες και βαρείς ψυχολογικούς εκβιασμούς. 

Το άλλο μου παράπονο είναι για το αφεντικό μου.

Το παραδέχεται και ο ίδιος ότι έχει θέμα με τη διαχείριση (σε όλους τους τομείς). Ωραία. 

Άρχισα να μαθαίνω, όμως, ότι κάποιες φορές, όταν δεν θα πραγματοποιήσει κάτι για δικούς του λόγους ή αν το ξεχάσει, λέει σε όποιον αφορά αυτό και του ζητάει εξηγήσεις, ότι "ξέχασε να μου το πει η SparklingBlue" !!! 

Πρέπει να πω ότι το αφεντικό μου είναι κουτοπόνηρο. Νομίζει ο άνθρωπος ότι είναι εξυπνότερος από άλλους και την πατάει σε διάφορα επίπεδα. Παράδειγμα, δεν του έχει κόψει ότι έχω καθημερινή επικοινωνία με τους συνεργάτες και τους υπαλλήλους τους, επομένως με κάποιους από αυτούς λογικό και αναμενόμενο να έχουμε αναπτύξει φιλικές σχέσεις, κι έτσι να μαθαίνω από πρώτο χέρι κάποια από αυτά που λέγονται. Συγκεκριμένα, τις προάλλες, μου λέει ένας υπάλληλος "τι μας έκανες χτες και σε ψάχναμε και δεν σε βρίσκαμε". Παραξενεύτηκα εγώ, ρώτησα τι εννοούσε, και μου είπε το παλικάρι για ένα ραντεβού που είχε κανονιστεί στο γραφείο μας, αλλά κι εγώ και το αφεντικό μου ήμασταν άφαντοι. Τι είχε συμβεί; Το ραντεβού το γνώριζα γιατί μου το είχε πει ο ίδιος ο υπάλληλος, εγώ με τη σειρά μου ενημέρωσα το αφεντικό μου, η ώρα του ραντεβού ήταν βράδυ, που δεν δούλευα εγώ, το αφεντικό μου ή το ξέχασε και το αγνόησε για τους δικούς του λόγους, και όταν τον ρώτησαν γιατί δεν ήρθε, το έριξε πάνω μου. Ότι δεν τον είχα ενημερώσει και δεν γνώριζε κάτι. 

Ευγενικά και χωρίς να θέλω να φέρω σε δύσκολη θέση ούτε το αφεντικό μου, αλλά θέλοντας να διώξω το φταίξιμο από πάνω μου, του είπα πως ναι, είχα ενημερώσει, αλλά πρόκειται για έναν άνθρωπο με 300 πράγματα στο κεφάλι του και προφανώς το ξέχασε. 

Όχι, δεν πρόκειται να πάρω πάνω μου καμία ευθύνη που δεν μου αναλογεί. 

Δεν λέω ότι δεν κάνω λάθη ή δεν παραλείπω πράγματα, είναι όμως ελάχιστα και μικρότερης σημασίας. Κι αν τα κάνω, θα αναλάβω την ευθύνη μου. 

Ένα άλλο παράδειγμα, ένα από τα πολλά, από τα οποία έχω καταλάβει ότι τη δικαιολογία "δεν μου το είπε η SparklingBlue" τη λέει συχνά και σε όλους:

Είχε προγραμματισμένο ένα ραντεβού για χτες το μεσημέρι, το οποίο είχα δει από προχτές και είχα ετοιμάσει και τα ανάλογα χαρτιά. Του το λέω προχτές, λέει εντάξει. Επειδή όμως πλέον ξέρω, του έστειλα και μήνυμα χτες, 1μιση ώρα πριν του ραντεβού, για να του το υπενθυμίσω. Μου εμφανίζεται πολύ αργότερα, μαζί με συνεργάτη του. Καταλαβαίνω ότι είχε δουλειές με τον συνεργάτη και πήγαν σε διάφορα μέρη. Μου πετάει όμως στο ξεκάρφωτο "είχαμε κι αυτό το ραντεβού ε; το μεσημέρι... με πήρε τηλέφωνο ο άνθρωπος και με έψαχνε". Του απάντησα ευγενικά και ήρεμα πως του το είχα πει μία μέρα πριν. "Δεν το θυμόμουν", απάντησε. Κι επειδή κατάλαβα ότι εκείνη τη στιγμή έκανε σόου μπροστά στον συνεργάτη, και καλά για να του δείξει ότι η SparklingBlue δεν τον ενημερώνει (τη σωστή στιγμή), άρα δεν φταίει αυτός για ο,τι δεν γίνεται, του είπα "ΕΠΙΣΗΣ ΣΑΣ ΕΣΤΕΙΛΑ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑ ΜΙΑΜΙΣΗ ΩΡΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΓΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ". Φυσικά δεν ήθελε να ακουστεί αυτό και έκανε πως δεν το άκουσε, φαντάζομαι ελπίζοντας πως έτσι δεν θα το αντιλαμβανόταν και ο συνεργάτης. Σας τις στρουθοκαμήλους. 

Ως κουτοπόνηρος που είναι, δεν καταλαβαίνει τα εξής: Άντε και μου ρίχνει μία, δύο, δέκα φταιξίματα. Ο άλλος δεν θα πει, γιατί την έχεις ρε φίλε αφού είναι άχρηστη; Πολλές φορές, επειδή γίνονται σκηνικά και μπροστά μου, με πιάνει αργότερα ο ίδιος και μου λέει πως είναι πολύ ευχαριστημένος με μένα και οποιοδήποτε πρόβλημα έχω, να του το λέω. Άρα, δεν θέλει να φύγω. Πώς δικαιολογείται στους άλλους, λοιπόν; Ότι κάνει κοινωνικό έργο πληρώνοντας με ενώ δεν κάνω τη δουλειά μου; Γιατί, ΜΗΚΥΟ είναι; Ιδιωτική επιχείρηση έχει, που ζει από το κέρδος. Γι'αυτό σας λέω, κουτοπόνηρος.

Τέλος πάντων. Ο,τι και να γίνεται, δεν θα φτάσει ποτέ στο επίπεδο της προηγούμενης κατάστασης. Εξακολουθώ να τους φασκελώνω όταν περνάω απέξω. Αυτά εδώ είναι απλές καθημερινές ασχολίες, να μη βαριόμαστε. 

Εδώ είμαι

Δεν με χάσατε, με βρίσκετε μέσω του username μου. Απλώς άλλαξα λίγο το url, επειδή μία μέρα ξέχασα τη σελίδα ανοιχτή στη δουλειά και δεν ξέρω ποιος είδε τι. Οικείοι με το blogger δεν είναι πάντως, γι'αυτό και αυτή η μικρή αλλαγή. Εξάλλου, όποιος τα δει, τα είδε. Πάνω-κάτω όλοι ξέρουν τη γνώμη μου - εδώ γράφω πιο αναλυτικά τους καημούς.

Τέλος πάντων. Σκέφτομαι σοβαρά να ξαναπάω σε εκείνο το γλυκατζίδικο με τα παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά. Σε ωραιότατη περιοχή είναι, τα προϊόντα τους είναι πράγματι πολύς καλής ποιότητας... τι μας χαλάει; Τίποτα. Ας πάρουμε και τις έξτρα θερμίδες. Ας είχαν μανάβικο στην τελική, εμείς φταίμε; 
Χτες μου ανέφερε το μαγαζί έτσι τυχαία και μία γνωστή μου, λέγοντας πως εκεί έχει νόστιμα γλυκά. Επειδή ξέρω ότι είναι κρυφή γυπαέτισσα, χαμογέλασα πονηρά και συμφώνησα. 
Πόσες και πόσες λυσσάρες θα τους περιτριγυρίζουν κάθε μέρα! (δεν θέλω σχόλια για μένα, εγώ συγκρατούμαι)

Φάσεις

Έγινα μέλος σε ένα γκρουπάκι στο fb, που τα μέλη μοιράζονται ιστορίες ατελών- ανεπιτυχών- κακώς τελειωμένων φλερτ και ερώτων. 
Τι έχω παρατηρήσει:
Πολύς κόσμος ψάχνεται διαδικτυακά, μιλάει με αγνώστους, κανονίζει να βγει μαζί τους και την ίδια πρώτη μέρα της γνωριμίας τους, φασώνονται (οι περισσότεροι έτσι το εκφράζουν). 
Εγώ ρε παιδιά δεν το είχα ποτέ αυτό. Να έχω σάλια ενός αγνώστου πάνω μου; Που έχω γνωρίσει κυριολεκτικά πριν 5 λεπτά; Μα είναι δυνατόν; 
Δεν προσέχετε; Δεν σιχαίνεστε; Μπαίνετε σε αυτοκίνητα, σπίτια ξένων έτσι αβέρτα; ΚΑΙ τους αφήνετε (για τα κορίτσια λέω τώρα), να σας αγγίζουν με στόματα, χέρια, γλώσσες, και άλλα, στα ευαίσθητα σας; Χωρίς να έχετε ένα μικρό, κάτι, background για αυτούς τους τύπους; Και μετά αναρωτιέστε γιατί σας συμπεριφέρονται μειωτικά; 
Δεν δικαιολογώ τους άντρες, καθικάκια είναι όσοι ορμάνε στο πρώτο λεπτό, αλλά όταν τα προσκαλεί και τα αποδέχεται η άλλη, θα πάνε! Μην πείτε "μα μιλάμε καιρό στα σόσιαλ". Κι εγώ διαδικτυακά μπορώ να πουληθώ ως κουνελάκι του PlayBoy και άντρας μοντέλο εσωρούχων ταυτόχρονα. 
Φυσικά και γίνονται γνωριμίες, τον άνθρωπο με τον οποίο θα ταιριάξεις μπορεί να τον γνωρίσεις οπουδήποτε, αλλά όταν πηγαίνεις γυρεύοντας... μετά να λες τα ήθελα, και όχι γιατί τα έπαθα.

Αυτά. Υγιαίνετε.

Και τώρα ποιος θα μας ακούει;

Από τότε που έδωσα πίσω τον κοριό (;) στο τσιράκι-υπάλληλο εκείνου του συνεργάτη, εξαφανίστηκε από προσώπου γης ο τελευταίος, ενώ το τσιράκι έκανε κάποιες έκτακτες αστραπιαίες εμφανίσεις, ίσαμε 2 με 3, προτού τον καταπιεί και αυτόν η Γη.
Είναι πολύ τυχαίο αυτό και δεν συνδέεται καθόλου με την υποψία μου ότι επί κάποιες μέρες "μας άκουγαν" (μα τι αστειότητες, ε;) - με αποτέλεσμα να ακούσουν τη γνώμη μου για εκείνους- όπως επίσης την υποψία μου για τον πραγματικό σκοπό αυτής της συσκευής. 
Φανταστείτε λοιπόν πόσο εξεπλάγην, 0, όταν μου ανακοίνωσε ο εργοδότης μου ότι ο συγκεκριμένος πλέον διακόπτει τις σχέσεις του με το γραφείο μας, αλλά προσέξτε: Διακόπτει απλώς τις σχέσεις με το κτήριο, τις υποδομές και τις εγκαταστάσεις. Εξακολουθεί να συνεργάζεται κανονικά με τον εργοδότη μου, απλώς μακριά από εδώ. Που τυγχάνει να βρίσκομαι εγώ. Επομένως δεν θα ακούω αυτά που του λέει και δεν θα του λέω να προσέχει αυτό, εκείνο και το δείνα. Απόλυτα παιχνίδια της τύχης όλα αυτά. 
Η αντίδραση μου ήταν η εξής: "Δηλαδή δεν θα ξαναέρθει κανείς τους εδώ;" "Όχι" "Τότε... Δόξα τω Θεώ!", και έκανα τον σταυρό μου.

Σε γενικές γραμμές, να προσέχετε τους φαφλατάδες. Αυτούς που ξεκινάνε να μιλάνε κάθε φορά που σε βλέπουν, χωρίς να δείχνεις πάντοτε ότι έχεις όρεξη για κουβέντα, και εξαίρουν το μυαλό και τις δικές τους ικανότητες. Ειδικά όταν υπερηφανευτούν για το πόσο έξυπνοι είναι και διηγούνται ιστορίες όπου κάποιοι πήγαν, ας πούμε, να τους εκμεταλλευτούν αλλά αυτοί ήταν 3 φορές εξυπνότεροι και τους τύλιξαν σε μία κόλλα χαρτί. Να προσέχετε, φυσικά, και όσους, έμμεσα ή άμεσα, πετάνε απειλές από εδώ κι από εκεί, π.χ., "δικηγόρος", "καταγγελία", και -η αγαπημένη μου- "εισαγγελέας". Καθαρός ουρανός δεν φοβάται καμία αστραπή, αλλά στη δική μου περίπτωση ο ουρανός είναι ο εργοδότης μου, η αστραπή είναι ο εξυπνάκιας και εγώ είμαι... ένα ρυάκι που χ*** βρέξει-δεν βρέξει. 

Τέλος πάντων. 

Βλέμμα για πολλές θερμίδες

Εντάξει, άκυρο ότι κάθε τόπος έχει το δικό του golden/ diamond/ δεν-ξέρω-ποιος-άλλος-πολύτιμος-λίθος boy. Εμείς εδώ έχουμε τουλάχιστον άλλους 2.

Δεν ξέρω τι τρέχει. Πώς άρχισαν να αναδύονται τέτοιοι άντρες εδώ; Υποψιάζομαι τι μπορεί να είναι: ΕΓΩ ξεστραβώθηκα.
Βέβαια έλειπαν για κάποια χρόνια καθένας για σπουδές. Ναι, παίζει κι αυτό ρόλο. Κατά το ήμισυ λοιπόν είναι το ξεστράβωμα και κατά το άλλο ήμισυ είναι η επιστροφή των Αδώνιδων στον τόπο τους.
Είδα λοιπόν τις προάλλες τον 2ο Άδωνι, και χτες τον 3ο, τον μικρό (ξέφυγε από τη δεκαετία των 20 πάντως) αδελφό του. Ξέρετε τι είναι αυτό που τους κάνει ακόμη πιο γοητευτικούς; Ότι είναι συνειδητοποιημένοι και εργάζονται πολύ. Όπως και ο πρώτος. Σε ποιον αρέσουν οι βουτυρομπεμπέδες; Οκ, βρήκαν λεφτά από τους γονείς τους, αλλά δεν επαναπαύονται. Συνεχίζουν, καθένας με τον τρόπο του. Και εξερευνούν τον κόσμο.

(Όλα αυτά τα συμπέρανα από μία γνωριμία λίγων λεπτών. Είδατε πόσο καλή είμαι;)

Πέρα από την πλάκα, και το μάτι μου άνοιξε, αλλά και το μυαλό μου.

Το προκλητικό είναι πως οι νεοανακαλυφθέντες Αδώνιδες έχουν επιχείρηση στυλ γλυκατζίδικου. Με τι μούτρα να πηγαίνεις κάθε τρεις και λίγο και να χλαπακιάζεις 1000 θερμίδες μπροστά τους; 
Δίλημμα.

Να κι άλλος

Κάθε νησί/ κάθε τόπος έχει το δικό του golden/ diamond boy, να υποθέσω;

Τι εννοώ.

Ψηλός, ίσιο κορμί, γυμνασμένος, χαρακτηριστικά μοντέλου σε πρόσωπο και σώμα, από ευκατάστατη οικογένεια, με άφθονα χόμπι σχετικά με αθλήματα, με πολλά ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας (υπερατλαντικά και μη), ΣΥΝ: σεμνός-προσγειωμένος χαρακτήρας, ευγενικός, καλλιεργημένος, γνωρίζοντας τι είναι αλλά χωρίς να το παίζει.
Εδώ ο δικός μας μάλιστα είναι παντρεμένος με μία κοπέλα, η οποία εκ πρώτης όψεως έχει αδιάφορο παρουσιαστικό, ούτε ψηλή ούτε όμορφη στο πρόσωπο (το κλασικό που λέμε), και ακόμα και στη δική μου παρέα έχουν εκφραστεί απορίες για το πώς "αυτός παντρεύτηκε αυτήν". Διότι, προφανώς, ο άνθρωπος κοίταξε πέρα από την εξωτερική εμφάνιση και είναι ευτυχισμένος ουσιαστικά και όχι εμφανισιακά-επιφανειακά.
Πριν λίγους μήνες γνώρισα και το αντίστοιχο μπόι άλλου νησιού, μικρότερου αλλά μπορεί και διασημότερου. Λεβέντης, ευγενικός, πολύ συνεννοήσιμος, ήπιος. Δεν γνωρίζω οικογενειακή κατάσταση, το πιθανότερο χωρίς επίσημη δέσμευση. 
Κυκλοφορούν λοιπόν και τέτοιοι..... 
Πώς να είναι άραγε να τα έχεις -επιφανειακά, ε; - όλα; 
------------------------------------------
Ενώ έγραφα, λοιπόν, τα παραπάνω, συνέβησαν τα εξής: 
Ήρθε το αφεντικό μου για ένα ραντεβού του. Όταν το ραντεβού ήρθε, νόμιζα αρχικά ότι ήταν το golden/ diamond boy του άλλου νησιού - τελικώς όμως ήταν άλλος. 
Να σημειώσω πως στη διάρκεια της ημέρας χρειάστηκε να πάω με το αυτοκίνητο μου για μία δουλειά εδώ κοντά, και (για πρώτη φορά στη ζωή μου), πήρα κλήση. Το είπα στο αφεντικό, μου είπε πως θα το τακτοποιήσει εκείνος, αλλά μπήκε στη μέση το παλικάρι, πήρε την κλήση από τα χέρια του και είπε πως θα την ακυρώσει εκείνος. Με το που της έριξε μάλιστα μια ματιά, παρατήρησε ένα λάθος κατά τη συμπλήρωση της, και θα στηριζόταν εκεί για να την ακυρώσει. 
Εντυπωσιάστηκα. 
Έμαθα και άλλα στοιχεία, κυρίως επαγγελματικής φύσης. Δεν γνωρίζω οικογενειακή κατάσταση ούτε ηλικία (30 το πολύ). Αυτή όμως η άμεση δράση, μου άρεσε. Και μου αρέσει αυτή η δουλειά, γιατί γνωρίζω συνέχεια κόσμο.

Σας είπα ότι κάθε φορά που περνάω μπροστά από την παλιά, τους φασκελώνω; ;)

Πολύ, +20

Ανεβάζει ρε παιδί μου μία παλιά συμμαθήτρια φωτό με τον άντρα της, και κάθε φορά την προσοχή μου τραβάει ένα πράγμα: Το βαθύ συνοφρύωμα του. Μιλάμε για φαράγγι. Πάντα αγέλαστος (αλλά ποζάρει), με ένα βαθούλωμα τόσο μεγάλο, που από μέσα είναι κατάμαυρο. Είναι και παχύ το δέρμα που το σχηματίζει, επομένως ξέρετε για πόσο έντονη περίπτωση μιλάμε. Δηλαδή τι να πω, σκέφτομαι ότι άμα το ανοίξει κανείς, θα βγάλει χνούδι από μέσα. (Τουλάχιστον). Αφήστε που τελευταία παρατηρώ πως και η συμμαθήτριά απέκτησε συνοφρυωματάκι και το βλέπω σιγά σιγά να κάνει παρέα στο άλλο. Ανεβάζουν και φωτό συνέχεια και δεν μπορώ να ξεχαστώ λίγο. Εκεί το βλέμμα μου, στη μετωποχαράδρα. Δεν το βλέπουν; Πόσο πιο βαθύ θα γίνει; Είναι δυνατόν στη δεκαετία των 30 του και να έχει τέτοιο χαρακτηριστικό κάποιος; Δεν του έχουν πει πώς με αυτό το βλέμμα δείχνει δυσκοίλιος και όχι κακός; Δεν βάζει στις άκρες τα δάχτυλα, να το τραβήξει λίγο, μπας και ισιώσει; (Δεν θα ισιώσει, λίγο το βάθος θα μειωθεί όμως). Το καθαρίζει, τουλάχιστον; 

Αχ, πολλοί οι προβληματισμοί για Δευτέρα πρωί. 

Πάει ο Τατού. Να'ταν κι άλλος. Σηκώθηκε κι έφυγε από τη δουλειά του. Το ένστικτο της γυναίκας ρε παιδιά, δουλεύει ρολόι. Πέραν των άλλων, τον είχα κόψει και για λίγο ξυσαρχίδη (με το συμπάθιο), οπότε όταν διαπίστωσα απουσία κάποιων ημερών, σε μία χαλαρή κουβέντα με έναν -πρώην- συνάδελφο του, ρώτησα "Ο Τατού έφυγε;" και πήρα την καταφατική απάντηση. Κορίτσια,να ακούτε το ένστικτο σας. Κάτι ξέρει. Ευτυχώς που δεν μπλέξαμε παραπάνω. Και, εαυτέ μου, να ξέρεις δεν θα σε καταπιέσω ποτέ ξανά!

Είδα εκεί μία αγγελία για μία θέση γραφείου με τυπικά προσόντα, είπα ας προσπαθήσω, και πήρα στο τηλέφωνο που αναγραφόταν (χωρίς email). Μου είπαν ότι η υπεύθυνη δεν είχε πάει ακόμα στο γραφείο και σημείωσαν τα στοιχεία μου, τα οποία όλως τυχαίως συνοψίζονταν στο τηλέφωνο, το ονοματεπώνυμο, αν έχω σπουδάσει και ηλικία. Στο τελευταίο μάλιστα η ερώτηση ήταν "και πόσων ετών είστε, αν επιτρέπεται;". Επειδή στην αγγελία ζητούσαν και αγγλικά αλλά δεν με ρώτησαν, εκεί στο τέλος της συνομιλίας ανέφερα μόνη μου ότι έχω Proficiency και μιλάω-γράφω άριστα. Τότε μου είπαν το εξής: "Ξέρετε, είναι μία απλή θέση γραφείου, με γνώσεις αγγλικών και τις τυπικές γνώσεις για υπολογιστή". Νομίζω πως κόπηκα με το που είπα ότι έχω πτυχίο (ενδεχομένως να ζητάνε φοιτητές για καλοκαιρινή απασχόληση, το οποίο δεν έλεγαν όμως στην αγγελία), ή να κρεμόμουν σε μία κλωστή και το οριστικό κόψιμο να επήλθε με την ηλικία. Μου κίνησε πάντως το ενδιαφέρον επειδή στο τέλος έλεγε "πολύ καλές απολαβές". Ήθελα να μάθω, να πάρει, πόσες ήταν αυτές οι "πολύ καλές". Ο βασικός που μας έκαναν χάρη να τον δώσουν; Ή 20 ευρώ παραπάνω, που τους έδωσε το δικαίωμα να τις χαρακτηρίσουν ως "πολύ καλές". Τέλος πάντων, δεν θα μάθουμε. 

D-Organized

Μεγάλο πράγμα η οργάνωση.

Όσες καλές ιδέες να έχεις και όσα χρήματα και να σου αποφέρουν, αν δεν είσαι οργανωτικός και συγκεντρωμένος, και άφραγκος θα παραμένεις και περισσότερα τρεχάματα θα έχεις.

Το βλέπω από την τωρινή δουλειά. Δεν βλέπω να κάθομαι πολύ εδώ, μέχρι τέλος σεζόν και τέλος. Ενώ οι δουλειές πάνε καλά και τα ταμεία θα μπορούσαν να έχουν καλή κίνηση, ο εργοδότης μου δεν επικεντρώνεται σε έναν στόχο, παρά μόνο βάζει 4-5 στη σειρά παίρνοντας ρίσκα παντού και ανοίγοντας συνέχεια καινούριες τρύπες, χωρίς να έχει κλείσει μερικές από τις υπάρχουσες. 

Αυτό έχει ως συνέπεια καθυστερήσεις και αναταραχή, σε όλα τα επίπεδα. Και στο επιχειρησιακό και στο οικονομικό και στο διαπροσωπικό. Δείχνω βέβαια ανοχή σε μεγάλο βαθμό, επειδή είναι ένας καλός άνθρωπος πάνω από όλα. Ήρεμος και ευγενικός που δεν προσβάλλει ούτε φωνάζει στους υπαλλήλους του, το οποίο για εμένα είναι βασικό. Έζησα επί 5 χρόνια μέσα στις υστερίες και τους πανικούς και μου φαίνεται ατμοσφαιρικός παράδεισος το τωρινό περιβάλλον (ακόμα και με τις όποιες αναταραχές έχουμε ενίοτε). Αλλά, η ανοχή, φίλοι μου, χρειάζεται και τροφοδοσία, η οποία έρχεται με το σταγονόμετρο. Επομένως, θα απολαύσω την ηρεμία που μου παρέχεται για μερικούς μήνες ακόμα και μετά ευελπιστώ πως θα αλλάξω πλεύση. Δεν ανησυχώ για το τι θα βρω, γιατί έχω ζήσει στα χειρότερα και είμαι εκπαιδευμένη. Αυτή τη σεζόν λοιπόν την εκλαμβάνω ως ένα ευχάριστο διάλειμμα....

Τι κάνεις; -Κα....

Στα φοιτητικά μου χρόνια κάναμε παρέα με μία κοπέλα που είχαμε γνωριστεί στο φροντιστήριο των Πανελληνίων και μετά είχαμε περάσει στην ίδια πόλη. Τα πηγαίναμε καλά - αφού μέχρι και για το τελευταίο δίπλωμα των Αγγλικών είχαμε κανονίσει να πάμε στο ίδιο φροντιστήριο. Όταν τελειώσαμε τις σπουδές, εκείνη έφυγε πίσω για το νησί μας και οι επαφές μας αραίωσαν. Όταν επέστρεφα κι εγώ για γιορτές και διακοπές, συναντιόμασταν για καφέ. Σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται, είχε παντρευτεί κιόλας, έκανε οικογένεια, επομένως το βρήκα φυσιολογικό. Οι τελευταίοι μας καφέδες είχαν πραγματοποιηθεί κατόπιν δικής της παρότρυνσης, να σημειώσω.

Άρχισε όμως να συμπεριφέρεται, δεν θα πω "περίεργα" αλλά "άσχημα", από ένα σημείο και έπειτα. Συγκεκριμένα, θα πρότεινε η ίδια συνάντηση και λίγο πριν βρεθούμε, θα το ανέβαλλε. (Ίσως το έχω αναφέρει σε πολύ παλιότερη ανάρτηση). Έγινε μία φορά, έγινε δεύτερη, οκ, το καταλάβαινα γιατί είχε μωρό και δεν μπορείς να τηρήσεις εύκολα τον προγραμματισμό σου. Και την τρίτη φορά είχα κατανόηση, μόνο που παρατήρησα ότι για την ακύρωση των σχεδίων μας, κάθε φορά, με ειδοποιούσε λίγη ώρα πριν, ενώ ακουγόταν άνετη και κεφάτη, και στάνταρντ με ρωτούσε αν είχα ετοιμαστεί, λέγοντας "σόρι για την τελευταία στιγμή". 
Τώρα πια ξέρω πως οι άνθρωποι είναι ικανοί να συμπεριφερθούν με τον πιο παιδιάστικο, ανώριμο, κακόβουλο, ακατανόητο τρόπο περνάει από το μυαλό τους, τότε όμως ήμουν υπερθετικά καλόπιστη και απλώς μου ήταν ανεξήγητο αυτό το κέφι της ακύρωσης με τη συνοδεία της συγκεκριμένης ερώτησης. 

Μετά λοιπόν την τρίτη ακύρωση, πήρα μπρος και συνειδητοποίησα ότι η κοπελίτσα μάλλον έπαιζε, με έβλεπε ως κόμικ ας πούμε, που της προκαλούσε γέλιο να με "κάνει ο,τι θέλει". "Ευτυχώς" που είχα και το προηγούμενο με την άλλη την "κολλητή" και στρόφαρα επιτέλους. Είπαμε, ακατανόητη και παιδιάστικη συμπεριφορά. Όταν με πήρε να κανονίσουμε για τέταρτη (4η) φορά τον καφέ, βεβαίως αποδέχτηκα την πρόσκληση με χαρά, και όταν έκλεισα το τηλέφωνο, έσβησα από το μυαλό μου τη συζήτηση. Πραγματικά όμως την είχα σβήσει, διότι όταν η κοπελίτσα με πήρε τηλέφωνο 25 λεπτά πριν τη συνάντηση, για να μου πει γελαστή ότι δεν μπορούσε, είχα ξεχάσει για τι πράγμα μιλούσε. Η συζήτηση μάλιστα είχε περίπου ως εξής: "Έλα SparklingBlue, τι κάνεις; Να σου πω, είσαι έτοιμη; Ντύθηκες; Βάφτηκες;" "Έλα βρε Κ, όχι, γιατί;" (θυμάμαι τον δισταγμό στη φωνή της) "Όχι;;; Α τώρα θα ξεκινήσεις;; Ρε συ να το αναβάλλουμε;;". Νομίζω απάντησα περίπου "Α, το είχα ξεχάσει. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι θα γινόταν και δεν θα βγαίναμε. Ούτε ντύθηκα ούτε βάφτηκα" "Α, όχι;;" (την θυμάμαι την απογοήτευση στη φωνή της!). "Όχι βρε, μη σε ανησυχεί. Θα μιλήσουμε να κανονίσουμε για άλλη φορά" "Σίγουρα;;;" "Ναι βρε, σίγουρα". Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε επί σκοπού, αλλά μόνο τυχαία, στον δρόμο.

Κι εκεί όμως, ήθελε να παίξει, ρε παιδιά. Κάααθε φορά μου έπιανε την κουβέντα, τι κάνω, με τι ασχολούμαι, τι κάνουν οι δικοί μου κλπ, και πάνω που μιλούσα, με διέκοπτε απότομα λέγοντας, α εντάξει, βιάζομαι, πρέπει να φύγω, και με άφηνε σύξυλη. Τελείως ανώριμη συμπεριφορά. Πιο πολύ δεν γινόταν. Έβγαινα εγώ ως φαφλατού και ενοχλητική! 
Αυτό είχε συμβεί 3 φορές πάλι, μέχρι να καταλάβω τις καινούριες μλκίες που έκανε. Πίεζε όμως την κατάσταση τόσο πολύ, που την προ-τελευταία φορά που βρεθήκαμε τυχαία στον δρόμο, πάνω που με ρώτησε τι κάνω και απαντούσα "καλά είμαι, εσύ;", ε, πάνω στο "εσύ" μου είπε με ένα υφάκι ενόχλησης ότι βιάζεται....! Μιλάμε για ΤΗΝ παράλογη συμπεριφορά. Ήξερα ότι στο ενδιάμεσο είχε πάρει διαζύγιο, αλλά τόσα κόμπλεξ δεν δικαιολογούνταν. 

Είχαμε λοιπόν να συναντηθούμε 2-3 χρόνια. Χτες το πρωί, βγαίνοντας από μία υπηρεσία, την είδα να μπαίνει. Εκείνη: "Κι έλεγα, είναι αυτή ή δεν είναι;:; Τι κάνεις;;". Χωρίς να μειώσω τον βηματισμό μου και ούτε γυρνώντας καλά-καλά να την κοιτάξω, απάντησα "καλά, πάω δουλειά, εσύ". Εκείνη είχε σταματήσει και με κοιτούσε επίμονα, αλλά στη μία ματιά που της έριξα, είδα το παλιό ύφος της, ότι ήταν στο τσακ να με διακόψει και να φύγει. Απάντησε κεφάτα "καλά κι εγώ, τι λέει;;" (τι να πει, ψόφησε) "Να μωρέ, εδώ για κάτι δουλειές"... απάντησα, ενώ πλέον είχα φύγει κάποια βήματα μπροστά, αν και είχα πιάσει το πράσινο χρώμα που είχε πάρει το πρόσωπο της. Άκουσα από μακριά ένα "χάρηκα που σε είδα" και απάντησα "κι εγώ", το οποίο όμως δεν ξέρω αν ακούστηκε από μακριά.  
Αχ ναι, η εκδίκηση είναι όντως ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.... Στο τσακ όμως πάλι γλίτωσα το ύφος, έτσι; Αν σταματούσα έστω για 3 δευτερόλεπτα, θα με είχε αφήσει ξανά με τη μισή πρόταση στο στόμα. 
Μην προσπαθείτε να εξηγήσετε όλα τα είδη συμπεριφοράς, δεν θα βρείτε άκρη. Σας λέω και ξαναλέω, ζούμε σε έναν παράλογο κόσμο. 

Κοέλιο, είσαι άκυρος - Update!

Ε, όχι.
Ξαποστέλνω τον Τατού. Έχει πάλι δύο μέρες τώρα που το παίζει βαρύς και επιβήτορας. Προχτές δεν ήταν στα κέφια του και κράτησα απόσταση. Χτες περνώντας από εκεί, πήγα να του πω ένα γεια, και το έπαιζε αδιάφορος και κουλ. Άλλο να μην έχεις τα κέφια σου επειδή έχεις προβλήματα και άλλο να μην είσαι ντόμπρος. Το οξύμωρο ξέρετε ποιο είναι; Όταν πλησίασα χτες, είδα ότι, έτσι όπως κρατούσε το κινητό, τον είχε πιάσει ελαφρύ τρέμουλο στα χέρια. Δηλαδή και νιώθεις αμήχανα όταν σε πλησιάζω αλλά και πας να το παίξεις ιστορία; Να σου θυμίσω ότι δεν είμαστε 15 ετών;
Δεν ξαναπηγαίνω να του πιάσω κουβέντα και ούτε του ξαναλέω, εννοείται, για έξοδο. 
(Ελπίζω να το τηρήσω)
Μετά έχω στο κεφάλι μου τον περίγυρο να λέει ότι σίγουρα η SparklingBlue έχει πολλές κατακτήσεις αλλά προφανώς είναι πολύ επιλεκτική και παράξενη και περιμένει έναν πλούσιο κοτερά για να δεσμευτεί. 
Και στην πραγματικότητα, ο ένας και μοναδικός άντρας που μου πρότεινε να πάμε για καφέ μέσα σε πολλά! χρόνια, είναι άφραγκος, αμόρφωτος, χωρίς εμφάνιση... που στο τέλος αποδεικνύεται και μεγάλος μλκας που με παίζει!!

Πού να πρωτογυρίσω για να φασκελώσω το σύμπαν;;;

**Update: Τι έλεγα στην προηγούμενη μου ανάρτηση; Για τις υποψίες που είχα για εκείνη τη συσκευούλα που είχε αφήσει ο υπάλληλος ενός συνεργάτη; Και ότι, αν όντως ήταν αυτό που ψυλλιαζόμουν και διαπίστωναν νέκρα στον ασύρματο, θα έρχονταν να το πάρουν πίσω;
Ε, αυτό έγινε.... Ήρθε νωρίτερα ο κύριος έξυπνος-πονηρός-χαζοφιόγκος και μου ζήτησε τη συσκευή που "τόσο χρειαζόταν" αλλά "είχε ξεχάσει" εδώ πάνω στο γραφείο, σε καίριο σημείο, για μέρες. Και μάλιστα με ακολούθησε για να δει πού την είχα βάλει. (Δεν μας ενδιαφέρει που είδε, αποθήκη είναι έτσι κι αλλιώς).
Βρε ουστ. Στην παλιά, ρε;

Ακούς;

Έχω πει στο παρελθόν για το ότι ο προηγούμενος μου διευθυντής μας παρακολουθούσε με κοριούς στο γραφείο. Έχω αναφέρει, επίσης, τον παραλογισμό που επικρατεί σε αυτήν εδώ τη δουλειά, με τους συνεργάτες να πηγαινοέρχονται και να κάνουν τις μύριες υποθέσεις καθένας τους.  Τις προάλλες λοιπόν, ήρθε ο υπάλληλος ενός συνεργάτη για να φορτίσει κάποια συσκευούλα του, κάτι που μου φάνηκε παλιό και δεν θυμόμουν να τον είχα δει να το χρησιμοποιεί. Τέλος πάντων, την άφησε εδώ, δίπλα μου ακριβώς, για να φορτίζεται, και έφυγε.

Νομίζω από τότε τον ξαναείδα στα γρήγορα 2 φορές, και δεν αναζήτησε καθόλου αυτό το πράγμα. Παρατήρησα ότι την είχε τοποθετήσει προς το μέρος μου, στη μέση του γραφείου. Κατά πάσα πιθανότητα είναι στο μυαλό μου, αλλά επειδή την ιστορία την έχω ξαναζήσει.... και αφού έχουν περάσει σχεδόν 6 μέρες από την ημέρα εκείνη, σήμερα το πρωί την πήρα ήρεμα και ωραία και την έβαλα στην πιο πίσω αποθηκούλα που υπάρχει. Αν κάτι τρέχει, τότε αυτός αύριο-μεθαύριο θα έρθει να την αναζητήσει. Αν όχι, τότε κακώς μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά μου, και οι θεωρίες συνωμοσίας δεν είναι σε μεγάλο ποσοστό δικαιολογημένες. Θα δείξει, θα δείξει. 

Σε δουλειά να βρισκόμαστε!

Πλύνε τα πιάτα, άντρα

Έτυχε να ακούσω το "Mama" τη 2η ή 3η μέρα που βγήκε και μου άρεσε ο ρυθμός του. Από τότε το βάζω συχνά και το ακούω. Τώρα, τα κολλήματα που τρώνε τόσοι και τόσοι για τους στίχους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, τα ακούω βερεσέ. Δεν καταλαβαίνουμε όλους τους στίχους, ωραία, και; Εδώ καταλαβαίνουμε άλλους και προτιμάμε να είχαμε κουφαθεί παρά να έμπαιναν μέσα στον εγκέφαλο μας περιεχόμενα τύπου "η γκόμενα, το ναρκωτικό, το όπλο, ο πισινός" (για να μην πω το άλλο), και φάγαμε φρίκη εδώ; Να ήταν η ζήλια ψώρα, έχω να πω. Ούτε με απασχολεί η καταγωγή οποιουδήποτε. Βγήκε ένα ρυθμικό τραγούδι και μου αρέσει να το ακούω. Έληξε. 
Μάλιστα, αυτό ακούω τώρα που γράφω, και γι'αυτό ήθελα να πω και τη δική μου άποψη.

Για άλλα όμως άνοιξα τη σελίδα της νέας ανάρτησης. 
Τι σου κάνει ο έρωτας, ρε παιδί μου. Σε τυφλώνει! 
Ευχαριστούμε πολύ, θα μου πείτε. Κι εγώ τυφλωμένη υπήρξα και θα υπάρξω και στο μέλλον, δεν το γλιτώνω. Αλλά τελευταία διαπίστωσα ότι υπάρχουν και πιο χαζές από εμένα. Δυστυχώς για τον κόσμο και εκείνες, ευτυχώς για μένα που τελικά δεν παίρνω εγώ το πρώτο βραβείο της χαζομάρας. 
Περίπτωση γυναίκας, λοιπόν, η οποία είναι με τον άντρα της γύρω στα 25 χρόνια, από το σχολείο πάνω-κάτω. Είναι πολλά τα χρόνια μεν, αλλά επειδή τα έφτιαξαν σε μικρή ηλικία, αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται για άτομα 60 ετών, πχ, αλλά στα μέσα των 40. Η γυναίκα και πολύ εμφανίσιμη και πανέξυπνη. Ο άντρας... στυλ μπούφου, να σας δώσω να καταλάβετε. Ούτε εμφάνιση διαθέτει ούτε λειτουργεί πολύ το μυαλό. Προτού πείτε, λεφτά αισθήματα βρε, να σας πω ότι εκεί κι αν γίνεται ο κακός χαμός. Δεν είναι λοιπόν για τα λεφτά τα αισθήματα. Είναι.... δεν ξέρω γιατί. Από την πλευρά της γυναίκας προς τον άντρα, να το κάνω ξεκάθαρο. Και σαν να μην έφταναν ο κακός οικονομικός χαμός και η έλλειψη εμφανούς εξωτερικού κάλλους, μέσα στην πορεία της κοινής τους ζωής εκείνος της έριξε και κέρατο. Το οποίο εκείνη όχι μόνο κατάπιε, αλλά πάλεψε και πολύ για να τον φέρει πίσω. Ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια και τόσες περιπέτειες, του υποκλίνεται και τον φροντίζει σαν να μην υπάρχει άλλος άντρας στη γη. 
Ακόμα και για μένα όλο αυτό είναι ακατανόητο. Δεν σε σέβεται, δεν σε αγαπά, σου φέρνει χρέη αντί για λεφτά, εξωτερική εμφάνιση δεν έχει, και σε απάτησε από πάνω. Τι να έχεις πάθει και είσαι τόσο ερωτευμένη ακόμα μαζί του; Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου. Παντελώς άγνωσται. Even for me. 

Τελικά νομίζω ότι ο Τατού ψάχνει για σχέση και όχι για κάτι απλούστερο. Χτες με ρωτούσε έτσι απέξω-απέξω αν μαγειρεύω, αν ξέρω να φτιάχνω συγκεκριμένα φαγητά, και τι καλά και τι ωραία που ξέρω. Δεν μ'αρέσουν αυτές οι ερωτήσεις. Δεν σκοπεύω να μένω τόσες ώρες μαζί του ώστε να περιλαμβάνεται και μαγείρεμα στην υπόθεση. Σε γενικές γραμμές δηλαδή βλέπω ότι το πάει πιο αργά και προσεκτικά τώρα, λες και προσπαθεί να χτίσει γνωριμία. Πριτς. Στην τελική, να μαγειρεύει εκείνος για μένα. Τι σεξιστικά είναι τώρα αυτά, ε; 

Τέλος πάντων. Αυτά. 

Πλησιάζει, πλησιάζει

Αυτό μου αρέσει. Που λένε ότι οι γυναίκες είμαστε αναποφάσιστες και δεν ξέρουμε τι θέλουμε και μπερδεύουμε τους άντρες.

Στην αρχή ο Τατού έπεφτε στα πατώματα για τη γράφουσα. Μετά θυμήθηκε να το παίξει αντρουά και δύσκολος, το οποίο με ξένερωσε και με θύμωσε κιόλας (ήθελα να του δώσω μία στη μούρη..... να φτάσει απέναντι!). Από τότε που είδε όμως ότι το αντρουά όχι μόνο δεν του πέρασε αλλά βασικά χάλασε κιόλας την καλή σχέση που είχαμε, αναδιπλώθηκε και επανήλθε στα παλιά καλά. Άντε να δούμε.
Λοιπόν, επειδή έχει φάει χυλόπιτες, 2-3, και δεν έβλεπα επόμενη πρόταση μέσα στο άμεσο χρονικό διάστημα, κι επειδή επίσης το αποφάσισα (πάλι), κι επειδή ξανα-επίσης ο χρόνος είναι χρήμα, δεν χρονοτρίβησα, και στην πιο πρόσφατη επίσκεψη του εδώ στο γραφείο για να με σιροπιάσει (τώρα έρχεται, ναι, είδατε;), τον ρώτησα ευθέως: "Πότε θα με πάρεις πια για καφέ;". 
Ξέρετε την έκφραση που έχει ένας άνθρωπος όταν του έρχεται να χοροπηδήσει από τη χαρά του αλλά προσπαθεί να κρατήσει poker face για να μην καρφωθεί; Ε, αυτήν είχε. 
Προέκυψαν κάποια τεχνικά θέματα, τα οποία λύνονται όμως σύντομα, και θεωρώ πως επιτέλους είμαστε κοντά στην πραγματοποίηση του σκοπού. 
Επίσης, όσο περνάει η ώρα και τυχαίνει να βλέπω συναδέλφους του, παρατηρώ ότι με κοιτάνε διαφορετικά. Εντάξει, τι να κάνεις, από τη χαρά του μπήκε μέσα στα δικά τους γραφεία και το διαλάλησε, όπως φαίνεται. Ελεύθερος είναι, ελεύθερη είμαι, τα ξαναείπαμε αυτά, αναφορά δεν θα δώσουμε σε κανέναν, και τα πονηρά βλέμματα δεν με πειράζουν. Είναι ακριβώς αυτό που λέμε: Άμα δώσεις σημασία στο τι λέει ο κόσμος, θα είσαι σε όλη σου τη ζωή εγκλωβισμένος. 

Αυτά. 

Ύπνος βαθύς και ξέγνοιαστος

Πρωί πρωί σήμερα το φβ μου πρότεινε για φίλο έναν παλιό συμφοιτητή, με τον οποίο πράγματι ήμασταν φίλοι τα χρόνια των σπουδών μας. 
Ήμασταν φίλοι, είπα, ε; Να το διορθώσω. Εγώ ήμουν φίλη απέναντι του, εκείνος ήταν "φίλος". 

Από μικρή μέχρι που πήρα το πτυχίο μου, κοιμόμουν όρθια. Ναι, το λέω τώρα και λυπάμαι πολύ για τα χαμένα εκείνα χρόνια. Μάλιστα, ο ύπνος μου ήταν βαρύς μέχρι την αποφοίτηση από το Λύκειο, όταν η τότε καλύτερη μου φίλη έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό και με ξέχασε πανηγυρικά.Τότε συνειδητοποίησα ότι απλώς με χρησιμοποιούσε για να την βοηθάω στο σχολείο (να μη σας πω πόσες ασκήσεις είχα γράψει επί δύο φορές όλα εκείνα τα σχολικά χρόνια, μία για εμένα και μία για εκείνη), με τη δικαιολογία ότι είχε γεννηθεί στο εξωτερικό και "δεν καταλάβαινε καλά". Ότι τα μιλούσε και τα έγραφε άπταιστα τα ελληνικά, δεν με είχε πονηρέψει. Τόσο ζόμπι ήμουν. 
Όταν κατάλαβα τι συνέβαινε και ότι η φίλη που θεωρούσα πως θα είχα για πάντα, έκοψε σιγά σιγά κάθε επαφή μαζί μου, στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Ακόμα με τσιμπάει όταν το σκέφτομαι - ευτυχώς σπάνια πια. Πήγα στο Πανεπιστήμιο λοιπόν νομίζοντας πως είχα ξυπνήσει. Γνώρισα κάποια παιδιά και κάναμε παρέα. Όταν όμως πλησίαζε η αποφοίτηση μας, διαπίστωσα ότι κάποια από τα παιδιά αυτά έκαναν διάφορα πράγματα στη ζωή τους, και δη στην επαγγελματική, τα οποία με επιμέλεια μου έκρυβαν. Φανταστείτε μία παρέα 4-5 ατόμων που περνάει ώρες ατελείωτες καθημερινά μαζί, φοιτητοπαρέα ρε παιδί μου, που τα λέγαμε όλοι σε όλους. Τελικά, κι από εκεί πιάστηκα ένα ωραίο κορόιδο, γιατί το μοναδικό άτομο που τα έλεγε όλα σε όλους ήμουν εγώ. Το βασικότερο θέμα που μας απασχολούσε καθημερινά ήταν τα επαγγελματικά μας. Νέα παιδιά που ξεκινούσαμε τη σταδιοδρομία μας τότε, και είχαμε τόσα όνειρα αλλά και φόβους μαζί. Όποτε άκουγα ή διάβαζα κάτι σχετικό, το έλεγα στα παιδιά, για να κινηθούμε ανάλογα. Έψαχνα και μάθαινα. Εκείνοι μου φαίνονταν πιο αργοί και αδρανείς, μάλιστα, και ο φωστήρας εγώ προσπαθούσα να τους τσιγκλίσω. 

Κούνια μεγάλη που με κούναγε.
Με την αποφοίτηση μας κι έπειτα άρχισα να μαθαίνω για διάφορα επαγγελματικά σχέδια που έκαναν μερικοί της παρέας, οι οποίοι τα έλεγαν μεταξύ τους, και εμένα με άφηναν απέξω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις: Στη μία, είχαμε πάει για ποτό με μία από τις κοπέλες, και μου είπε ότι μόλις είχε προλάβει να κάνει τα χαρτιά της σε μία εταιρεία που ζητούσε άτομα. -Δεν ήταν μία μόνο θέση, αν αναρωτιέστε, αλλά παραπάνω- Την ρώτησα γιατί δεν μου είπε κάτι, και η απάντηση ήταν "Μα δεν ήξερα ότι ήθελες κι εσύ". 
Όχι ρε φίλη, ότι ξελαρυγγιαστήκαμε 4 χρόνια να λέμε πώς θα βρούμε δουλειά στο αντικείμενο μας για να ξεκινήσουμε την πορεία μας, όνειρο ήταν. Θυμάμαι κιόλας που είχε ζαρώσει στη θέση της, δείχνοντας ότι ήταν αμήχανη και ότι κατάλαβε πως κατάλαβα. Αυτό ήταν το 2ο ξύπνημα, το οποίο έγινε εντονότερο όταν ο άλλος "φίλος" αποκάλυψε κάποια άλλα επαγγελματικά πράγματα, αφού όμως τα είχε σιγουρέψει για τον ίδιο. Και ήταν πράγματα στα οποία άνετα μπορούσαν να συμμετάσχουν και άλλοι, αλλά φρόντισε να κρατήσει μόνο για εκείνον. Και ξέρετε γιατί τα αποκάλυψε; Για να ξιπαστεί μπροστά μου. Να περηφανευτεί. Τόσο έξυπνος ήταν. 
Και όοολο αυτό το διάστημα όλοι τους εκμεταλλεύονταν και τις ευκαιρίες που τους έλεγα εγώ. Σημειώστε το αυτό. 

Ήθελα-δεν ήθελα, λοιπόν, ξύπνησα. Άρχισα να βλέπω και να παρατηρώ πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν. Ξεκίνησα να ρωτάω άλλα άτομα τριγύρω και μάθαινα ότι ήμουν η μόνη "πιστή" στην παρέα, το κορόιδο με άλλα λόγια. Τα είχα καταφέρει και στο Πανεπιστήμιο. 
Ευτυχώς είχα ξυπνήσει στο θέμα της εκμετάλλευσης για εργασίες κλπ και δεν έκανα ποτέ την εργασία άλλου, παρόλο που κάποιοι με πίεζαν με τη δικαιολογία/ γλείψιμο ότι εγώ δεν έχανα μάθημα και τα ήξερα όλα ενώ εκείνοι όχι. -Είμαι δίκαιη και θα σημειώσω πως ο "φίλος" δεν το είχε ζητήσει ποτέ, "απλώς" μου έπαιρνε έτοιμες βιβλιογραφίες και ιδέες. 
Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τα συγκεκριμένα παιδιά και πλέον έχουμε χρόνια να μιλήσουμε. Σήμερα που είδα την πρόταση στο φβ και κλίκαρα πάνω στο προφίλ του, είδα ότι έχει κάνει μερικά ενδιαφέροντα ταξίδια, και επαγγελματικά τα πάει καλούτσικα, αλλά όχι τόσο καλά όσο τα εμφανίζει στις φωτό και το βιογραφικό του. Θα σας πω γιατί. Γιατί τον είχα μάθει καλά από τότε, και ήταν ο τύπος που πάθαινε εμμονή με την καθαριότητα και την τάξη. Τα βιβλία του όλα ήταν σαν ανέγγιχτα, δεν άντεχε να δει τσαλακωμένη κόλλα Α4, τα ρούχα του κάθε μέρα στην τρίχα. Στη φωτο προφίλ του, λοιπόν, έχει το χαμόγελο το ψεύτικο και το πουλοβεράκι που φοράει είναι τσαλακωμένο. Ποιο; Το ρούχο που φοράει αυτός. Που του ερχόταν εγκεφαλικό μπροστά σε ένα τσαλακωματάκι. Βρίσκεται σε σύγχυση, λοιπόν. Να είναι όμως καλά και εύχομαι να μην έχει ξανακοροϊδέψει άνθρωπο από τότε. 

Αυτά που λέτε. Δευτεριάτικο πρωινό και μου ήρθαν όλα αυτά στον νου. Ελπίζω να μην έχω κι άλλα "ξυπνήματα" στο μέλλον!

All for the money

Λωλός κόσμος που υπάρχει, ε;
Το έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι έχουμε αποσοβαρευτεί; (Δική μου λέξη)
Ότι πλέον ως λαός έχουμε χάσει την έννοια του "ορθολογισμού" και έχουμε υιοθετήσει τις έννοιες του "έτσι γίνεται, τι να κάνεις", "καλύτεροι είναι οι άλλοι από μένα;" και "δεν με ξέρουν καλά εμένα"; Ίσως η κρίση και η απελπισία που έφερε να μας πήραν την ψυχραιμία και να την αντικατέστησαν με παραλογισμό.

Ως γνωστόν στους αναγνώστες αυτού του μπλογκ, είμαι σε νέα δουλειά λιγότερους από 3 μήνες τώρα. Στον τουριστικό τομέα και αυτή τη φορά, σε ιδιωτική τοπική επιχείρηση ωστόσο. Ο ιδιοκτήτης είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και γνωριμίες, αλλά έχει ένα ίδιον που δεν έχουν άλλοι επιχειρηματίες: Είναι πολύ ήρεμος και καλός άνθρωπος. Το αποτέλεσμα είναι, και το λέω επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, πως όταν πάει να υλοποιήσει κάποια από τις ιδέες του, τον περιτριγυρνούν τα όρνια για να φάνε.
Αυτό το διάστημα έχει δύο ξεχωριστά αντικείμενα εργασίας. Το ένα το έχει με συνεργάτες και το δεύτερο μόνος του, δική του ιδέα και υλοποίηση. Η δεύτερη επιχείρηση του, λοιπόν, σιγά-σιγά επεκτείνεται και οι δουλειές ανοίγουν. Αργά και σταθερά. Από στόμα σε στόμα, κυρίως. Το πήραν λοιπόν χαμπάρι οι συνεργάτες, και καθένας έρχεται να χωθεί (μουλωχτά) κι εδώ. Για να σας προλάβω: Λογικό είναι να θέλει κάποιος, που μάλιστα είναι ήδη επιχειρηματίας, να θέλει να συμμετάσχει σε κάτι το οποίο φαίνεται κερδοφόρο και μάλιστα έχει πολύ χαμηλά λειτουργικά έξοδα - δεν αντιλέγει κανείς. Το πρόβλημα είναι πως προσπαθούν να το κάνουν χρησιμοποιώντας ύπουλα μέσα και πονηρές μεθόδους. Το ένα είναι διαμέσου εμού. (Δεν ξέρω αν το είπα/ έγραψα σωστά).
 Έρχεται λοιπόν μία μέρα το αφεντικό μου και μου λέει, ο τάδε ήρθε και μου είπε ότι θέλει να μπει συνέταιρος εκεί. Οκ, αυτός ήρθε και το είπε απευθείας, και εμένα απλώς (νομίζει πως) με "χρησιμοποιεί" για να μάθει τον όγκο των εργασιών. Ο δεύτερος, όμως, πάει πάρα, πάρα πολύ πονηρά και με εξαιρετικά γλοιώδη τρόπο. Το πρώτο που έκανε, όταν έμαθε πως προσλήφθηκα στην επιχείρηση, ήταν να έρθει με ύφος και να μου μιλάει απότομα, ώστε να μου προκαλέσει φόβο. (Αν θυμάστε και το "με φοβάσαι;" που μου είχε πει κάποια στιγμή). Τη δεύτερη φορά ήρθε και με έπρηζε για τα πόσα οικονομικά προβλήματα έχει και πως υπαίτιος είναι το αφεντικό μου, υπονοώντας πως, όσο υφίσταντο αυτά τα οικονομικά του προβλήματα, θα φταίει και το αφεντικό αλλά κι εγώ μαζί (....). 
Δέκα ετών κοριτσάκι που δεν ξέρει να μιλήσει δεν είμαι, και του είπα πως εγώ είμαι υπάλληλος του αφεντικού μου, δεν μπορώ να συζητήσω για τις επιχειρήσεις του και ούτε είμαι αρμόδια για θέματα που έχουν μεταξύ τους. Σαν ανώριμος άνθρωπος αυτός, είπε ότι "θα κινηθεί νομικά" και ότι "δεν με απειλεί", απλώς "με ενημερώνει".
Ρε παιδιά, θα ηρεμήσετε; Έλα Χριστέ και Παναγιά. Γιατί δεν πάτε και στον Τατού δίπλα να του ζητήσετε να κατασκοπεύει την εδώ επιχείρηση; Μα, ξέρω κι εγώ... Ρε φίλε, είσαι τόσο ελεεινός που έρχεσαι να ... απειλήσεις, ντόινγκ, την καινούρια υπάλληλο; Φταίω δηλαδή εγώ αν την επόμενη φορά που έρθεις, φοράω καμία στολή πάπιας, κάνοντας την κιόλας; (λολ, φαντάζεστε πόση τρέλα θα πουληθεί με αυτόν τον τρόπο...). 

Θα μου πείτε, έτσι είναι ο κόσμος των επιχειρήσεων. Ο ένας πάει να φάει τον άλλον. 
Είναι πολλά τα λεφτά, και ακόμα περισσότερες οι ανοησίες που κάνει ο κόσμος για αυτά. 
Τέλος πάντων. Ήρθε και τις προάλλες ο εν λόγω μάγκας, ο οποίος πάλι είπε τα μαργαριτάρια του. Πλέον βλέπει ότι δεν περνάνε οι σαχλαμάρες του και επιπλέον τον βαριέμαι (να πω φοβάμαι, θα γελάνε μέχρι και οι πέτρες στο Έβερεστ) και αναδιπλώνεται κάπως. Απλώς μου είπε πως "μία μέρα ίσως δουλεύω γι'αυτόν" και, τι έκπληξη, "προσεχώς θα μπει κι αυτός στη δεύτερη επιχείρηση του αφεντικού μου". Σκασίλα μας ρε φίλε τι θα κάνεις εσύ στο μέλλον, και εμένα άσε με έξω από τις δουλειές σου, μη γίνουμε από 3 χωριά χωριάτες (διότι δύο χωριά δεν θα μας φτάσουν, άμα συνεχίσει έτσι). 
Αυτά που λέτε. Πάντως, προσωπικά το διασκεδάζω αφάνταστα. Φανταστείτε πόση περισσότερη πλάκα θα είχε, αν μάθαινε καθένας από αυτούς, πως καθένας από τους υπόλοιπους θέλει να μπει μουλωχτά στη δεύτερη επιχείρηση. Ε; Ε; 
(Fun fact: Αυτή τη στιγμή που γράφω, ήρθε ένας συνεργάτης, χαμηλών τόνων μεν, προσπαθώντας να βγάλει μαλακή εξουσία δε. Θέλει πολύ να σκύψει στην οθόνη να δει τι γράφω με τόση αφοσίωση, αλλά έλα που δεν μπορεί. Μουαχαχα).

Μαζεμένα τα είπα, δεν πειράζει, ξεθύμανα. 

Cheers!

Σαγιονάρα

Γυναίκες, σας αρέσει ο άντρας με παντόφλα;

Σ'εμένα όχι. Καθόλου. Παντόφλες, σαγιονάρες, όλα αυτά που δείχνουν τα πόδια τους, με απωθούν. Ειδικά όταν δεν είναι περιποιημένα, άστα να πάνε. Άλλο να είναι ξυπόλητος για μπάνιο, εντός ή εκτός σπιτιού. Το σαγιοναρέ όμως το δίχαλο, και μαζί το άλλο με τα λουριά που είναι χαρακτηριστικό των Γερμανών με τη λευκή κάλτσα, ούτε να τα βλέπω. Προτιμώ δηλαδή να δω τον συνδυασμό με την κάλτσα. (Μαύρη)(Σοσονάκι). 
Ναι, να σκάσουν από τη ζέστη. Από το να τραυματίζονται κάθε μέρα του καλοκαιριού τα ματάκια μου, καλύτερα να βγάλουν την ποδο-μπέμπελη. Εξάλλου, υπάρχουν και τα πάνινα. Τόσες επιλογές κλειστών καλοκαιρινών. Στη σαγιονάρα πρέπει να πάνε;
Χτες, π.χ., στην ουρά του ταμείου. Ο μπροστινός μου ένας μαντράχαλος με κοτσίδα, μούσκουλα και γενάκι, και από κάτω, ένα δίχαλο ΝΑ. Με μαυρίζοντα νύχια. Ε, όχι, πείτε μου. Τους ρίχνατε χλωρίνη πάνω ή δεν τους ρίχνατε; Και έπρεπε δηλαδή να μου μείνει εμένα αυτή η εικόνα μέχρι σήμερα, και ποιος ξέρει για πόσο άλλο ακόμα; Ε; Έπρεπε;

Αλλάζω θέμα. Τις προάλλες πέτυχα στον δρόμο μία γυναίκα που εργάζεται ακόμα στην παλιά μου δουλειά. Μου είπε αυτά που ξέρω, ουσιαστικά, ότι δηλαδή φέτος τα πράγματα είναι χειρότερα από πέρσι, πως έχει φύγει προσωπικό, πως τσακώνονται πολλοί κάθε μέρα για πολλά θέματα. Επίσης, τις ίδιες μέρες πέτυχα και μία άλλη γυναίκα, της οποίας είναι ακόμα εκεί ο άντρας και η κόρη της. Η γυναίκα αυτή δεν μου είπε για άλλη μία φορά πόσο κακές είναι οι συνθήκες εργασίας εκεί, διότι δεν έχει άμεση επαφή. Μου είπε μόνο ότι "μία μέρα μπήκε στο σπίτι η κόρη μου και μου φώναξε, μαμά, έφυγε από τη δουλειά η SparklingBlue! Δεν θα ξαναέρθει!", στενοχωρημένη. Θα πείτε, σιγά ρε τέλεια των τέλειων που όλοι σε θαυμάζουν και όλοι σε θέλουν στη δουλειά τους. Όχι. Άλλο εννοούσε η κοπέλα. Ότι ήμουν το μοναδικό άτομο του γραφείου που πήγαινε να τους δει στα δικά τους τμήματα, να τους μιλήσει, να γελάσουν μαζί, να φτιαχτεί εκατέρωθεν κάπως η μέρα τους. Που τους ρωτούσε πράγματα για τη ζωή τους, χωρίς να τους κουτσομπολεύει μετά πίσω από την πλάτη τους, διαδίδοντας από εδώ κι από εκεί ο,τι της είπαν, για να μην πω βάζοντας και δικά της μέσα. Αυτό εννοούσε η κοπέλα. Έφυγε ο μοναδικός άνθρωπος σε εκείνη τη χαβούζα που νοιαζόταν για τα άτομα με τα οποία περνούσε τόσες ώρες της ημέρας μαζί. Τίποτα άλλο. Τα κατάφεραν και μάζεψαν τους χειρότερους των χειρότερων σε χαρακτήρες και μία SparklingBlue έκανε τη διαφορά. That's all. 
Μαθαίνω για τις υπερωρίες που ρίχνει η άλλη, για το πόσο δύσκολα περνάνε στο γραφείο φέτος, για τον χαμό με τα λάθη που γίνονται κάθε μέρα.... και αυτό είναι για μένα η δικαίωση. Και πού είστε ακόμα.

Αυτά. 

Τι έγινε τώρα;

Έτσι και αντιληφθώ ότι έπιασε τόπο η γλώσσα της ελεεινής γειτόνισσας και έκανε πίσω ο Τατού........

Πρωί πρωί τον πέτυχα απέξω από το κτήριο, ήταν ευγενικός μεν, αλλά δεν είπαμε πολλά. Του είπα πως μπορεί να περάσει από εμένα να πει ένα γεια και απάντησε πως έπεσε δουλειά και ήταν μόνο δύο άτομα εκείνη τη στιγμή. Ποιος, ο Τατού που με έβλεπε και έλιωνε. 
Σήμερα το βλέμμα ήταν μεν καλόπιστο αλλά όχι τόσο βαθύ όσο των προηγούμενων ημερών. 
Ξέρω, ξέρω. Πώς άλλαξε η στάση μου, παρατηρείτε. Στην αρχή σχεδόν τον απώθησα όταν ήρθε με φόρα καταπάνω μου και τώρα γκρινιάζω που δεν κάνει τα ίδια. Έτσι είναι, ρε παιδιά. Αλλάζει γνώμες ο άνθρωπος. Το σκέφτηκα από εδώ, το εξέτασα από εκεί, είδα πως είναι ένα νορμάλ παιδί, κολακεύτηκα εννοείται από το ενδιαφέρον του, υπολόγισα τη λειψανδρία των τελευταίων ετών στην αυλή μου, και αποφάσισα να το κάνω το βήμα του καφέ. Ωραία. Αφού το αποφάσισα εγώ, το ξε-αποφάσισε εκείνος. Έτσι δείχνει. Γιατί άλλαξε; Δεν ξέρω. Να του είπε ανοησίες η γειτόνισσα; Πρώτον, δεν μπορώ να σκεφτώ τι περιεχομένου θα ήταν τα όποια λόγια (δεν την ξέρω, δεν με ξέρει ουσιαστικά, τι να σκαρφίστηκε;), και δεύτερον, αν όντως είπε και αυτός την πίστεψε, ε, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Να πάει αλλού.
Λοιπόν, εγώ την πρόσκληση την έκανα. Άμα περάσει μέσα στην ημέρα και δώσουμε ραντεβού για τον καφέ, καλώς. Αν όχι, ο δρόμος ανοιχτότατος και τα σκυλιά αλυσοδεμένα. Δεν θα του ξαναδώσω άλλη ευκαιρία. Ήδη ήμουν αρνητική και πραγματικά έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει στάση. Δεν σκοπεύω να κυνηγήσω κάτι, για το οποίο δεν έκοψα ποτέ φλέβες.

Στην τελική, αν ένας άνθρωπος άξιζε το κυνήγι του, ήταν ο χτεσινός. Δύο λεπτά μιλήσαμε όλα κι όλα και άνοιξε το μυαλό μου. Για εκείνον θα προσπαθούσα, ναι.

Vivere pericolosamente!

Πήγε ρε παιδιά σήμερα η γειτόνισσα η ανισόρροπη και ρίζωσε δίπλα στου Τατού, και δεν ανταλλάξαμε κουβέντα για κουβέντα από το μεσημέρι μέχρι που σχόλασε εκείνος. Έλεος! Τόσο φίδι και κουτσομπόλα πια; Δεν έχω λόγια. Μία στη μασέλα πρέπει να φάει, να καταπιεί όλα τα ψευτοδόντια και να το βουλώσει! (Φανταστείτε πόσο με εκνεύρισε). 

Αλλάζω θέμα και κλίμα.
Δεν θυμάμαι αν έχω γράψει πως, για να προσέξω πραγματικά έναν άντρα, πρέπει να έχει μυαλό. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε η εμφάνιση ούτε η μόρφωση ούτε η κοινωνική θέση. Είναι όμως δύσκολο να βρω κάποιον εδώ στο νησί με αυτό το... προσόν, εξ ου και η λειψανδρία που με μαστιγώνει τόσο καιρό. (Ο Τατού έχει μυαλό, όχι ξυράφι όμως. Αφήστε που όταν του είπα πως μου αρέσουν οι έξυπνοι άντρες, αυτός κόμπλαρε!).
Σήμερα όμως, παιδιά, εμφανίστηκε ένας τέτοιος άντρας. Χωρίς να του φαίνεται κιόλας. Όταν τον δεις πρώτη φορά, θα τον χαρακτηρίσεις θηρίο, ντουλάπα, αστυνομικό, σωματοφύλακα, μαφιόζο ξέρω 'γω, που θα σηκώσει απαλά το χέρι του και θα σε κάνει φιλεταρισμένο κοτοπουλάκι κατευθείαν για κατάψυξη. Ε, τον είδα κι εγώ, μέσω της δουλειάς, από ευγένεια είπα ας του πιάσω κουβέντα, χωρίς να έχω ελπίδες πως θα ξεπερνούσαμε τις 2 φράσεις.... και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Η ντουλάπα, το θηρίο, η αγριόφατσα.... καθηγητής φιλολογίας. Έλα Χριστέ και Παναγιά. Έλα Χριστέ και Παναγιά!

Ευγενέστατος, γλυκομίλητος, ανοιχτός, χιουμορίστας! Στα δύο λεπτά που κράτησε η συναλλαγή μας, είπαμε πράγματα που με άλλους κάνουμε να πούμε 2 εβδομάδες!!  Ξεκινήσαμε από τον καιρό, πήγαμε στις εκλογές, μετά στη δουλειά του, μετά στη διαμονή του στο νησί, μετά στις σπουδές μου, μετά στη δουλειά μου, μετά σε φιλολογικό θέμα.... Το εκπληκτικό ήταν πως, όσο άναυδη έμεινα εγώ με αυτόν, έτσι άναυδος έμεινε κι αυτός με μένα. Δεν θα περιαυτολογήσω, έχω πολλά κουλά ενδιαφέροντα απλώς, και δυσκολεύομαι να βρω συν-σκέπτοντες. Να όμως που υπάρχουν! Η συναλλαγή μας έληξε με χειραψία και με τη φράση του "Σίγουρα θα τα ξαναπούμε". 
Μακάρι! Δεν έχω πολλές ελπίδες βέβαια, λίγες μάλλον, αλλά σήμερα ευχαριστήθηκα στιχομυθία. 
(Ελεύθερος είναι, από ο,τι κατάλαβα, και σε καλή ηλικία. Έτσι, για τα πρακτικά!)

Ελ γειτόνα

Όπως σας έχω πει, η δουλειά μου είναι στην περιοχή που μένω. Ξέρω τους περισσότερους και με ξέρουν οι περισσότεροι. Εδώ μέχρι στην Αθήνα πετύχαινα γνωστούς από το μέρος μου, φανταστείτε στο ίδιο μου το λίκνο. (Σας άρεσε, το ξέρω).

Πού το πάω. Όταν σχόλασα, πέρασα από δίπλα για να χαιρετήσω, κυρίως τον Τατού φυσικά. Μου πρότεινε να μείνω να του κάνω παρέα. Του είπα όχι, γιατί θα αναρωτιούνται οι γύρω τι κάνω εκεί. Για να σας δώσω να καταλάβετε, τα κτήρια της δουλειάς μας είναι κολλητά, σε αραιοκατοικημένη περιοχή, με σπίτια, καταστήματα και υπηρεσίες διάσπαρτα. Μου λέει λοιπόν το εξής: "Επειδή μιλάνε, ε; Έχεις δίκιο. Ειδικά αυτή που μένει από πάνω".
Επειδή την ξέρω την εν λόγω, τον ρώτησα τι εννοούσε. Μου είπε λοιπόν ότι αυτή του είπε "Βλέπω έχετε πάρε-δώσε με την SparklingBlue, τι τρέχει;", σχόλιο που τον τσάντισε (ευτυχώς) και της έκοψε τη φόρα, απαντώντας της ότι δεν αφοράει κανέναν τι κάνει αυτός και τι κάνω εγώ.
Και διερωτώμαι. Ελεύθερος (πλέον) αυτός, ελεύθερη εγώ. Το κουτσομπολιό πού είναι;
Η πλάκα είναι πως όταν του είπα ότι θα αναρωτιούνται οι γύρω τι κάνω εκεί, εννοούσα άλλη γειτόνισσα... Αυτή βγήκε κίντερ-έκπληξη!
Να σας πω και το ακόμα καλύτερο. Η συγκεκριμένη που σχολίασε και ψάρευε, έχει μία κόρη η οποία έχει αρραβωνιαστεί 4 φορές, παντρεύτηκε 1 και χώρισε σε λιγότερο από χρόνο. Διότι η κατιναρία βρίσκεται σε αυτούς που κανονικά είναι η πηγή για σχόλια, αλλά για να καλύψουν τα δικά τους, πέφτουν με το παραμικρό στους άλλους.

Τέλος πάντων. Καλά πάει, πάντως, το θεματάκι. Τσουλάει. 

Έλα κι εσύ....

Είπαμε κι εμείς 2-3 φορές όχι στον καφέ που μας πρότεινε ο Τατού και δεν μας πολυμιλάει τώρα.
Σιγά βρε μυγιάγγιχτε.
Δεν πειράζει, πέρασα τυχαία εγώ από εκεί νωρίτερα και με δέχτηκε περιχαρής (αυτό του έλειπε).

Τον λέω Τατού επειδή έχει κι αυτός 2-3 τατουάζ από εδώ κι από εκεί - όπως όλη η πλέμπα πλέον! (Ναι, να σας καίει, είμαστε λίγοι και καλοί οι α-τατούαστοι!). 
Όταν αρέσεις σε κάποιον, φαίνεται στο βλέμμα του. Κι εγώ αυτουνού του αρέσω. Εμένα δεν  μου κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη. Σέρνει πολλά μπαγκάζια από πίσω του, δεν είναι για πολλά-πολλά (κατ'εμέ), αλλά για έξτρα παρέα δεν είναι κακός. Θα δείξει σιγά-σιγά (αλλά όχι και πολύ σιγά, ελπίζω). 

Στα υπόλοιπα νέα της ημέρας, έχει ένα ποντίκι στο γραφείο....
Σήμερα δούλεψα παρέα με τον Ανεπιθύμητο (το ποντίκι). Εύχομαι αύριο να έχει πάρει τα κουβαδάκια του και να έχει πάει σε άλλο γραφείο/ κτήριο/ νησί/ ήπειρο. 

Αυτά.

Κινείται τελικά

Εδώ και λίγο καιρό, έπιασε δουλειά στη διπλανή υπηρεσία ένας τύπος. Δεν του έδινα σημασία, ίσως καμία καλημέρα πότε-πότε. Τις προάλλες που περνούσα από εκεί, μου έπιασε την κουβέντα. Πώς πάει η δουλειά, πού πήγαινα εκείνη τη στιγμή, κάτι τέτοια. Την επόμενη μέρα μου ξαναπιάνει την κουβέντα, μου λέει διάφορα δικά του, ρωτάει αν έχω δεσμό ή αν είμαι ελεύθερη, τέλος πάντων τέτοια. Μετά έρχεται από τη δουλειά μου, και τσακ, μου ζητάει να πάμε για καφέ.

Επιτέλους ρε φίλε, ήρθε ένας άνθρωπος που μου πρότεινε να βγούμε.

Ok, δεν μου έχει κάνει και σούπερ εντύπωση στο γενικό σύνολο, και δεν είμαι σίγουρη αν με ενδιαφέρει έστω για έναν καφέ, θα μείνω όμως στο θετικό. Πάει το παράπονο που είχα εδώ και χρόνια, ότι δεν κινείται τίποτα. Να είναι καλά το παιδί. Η πρόταση του θα εξεταστεί, ωστόσο, με προσοχή.

Αυτά. 

Εδώ τα καλά λεφτά

Έρχεται ο ένας, μιλάει άσχημα για τον άλλον.
Έρχεται ο άλλος, προσπαθεί να μου κλέψει λόγια για τις δουλειές της επιχείρησης όπου εργάζομαι τώρα.
Έρχεται ο παράλλος, θέλει να μου πουλήσει μούρη και εμμέσως να με "φοβίσει".
Τι είναι τούτοι δω, καλέ; 

Στη μέση εγώ, υπάλληλος δύο μηνών. Ευτυχώς δεν είμαι 20 ετών άπειρη κοπελίτσα, να του περνάει καθενός η πονηριά. Βαριέμαι κιόλας, να πω, γιατί είναι προβλέψιμοι. 
Δηλαδή έρχεται, κάθεται επιδεικτικά στην απέναντι καρέκλα, με κοιτάει ας πούμε έντονα και με ρωτάει το συνταρακτικό, φοβιστικό, τρομοκρατικό: "Με φοβάσαι;".
Έλα Χριστέ και Παναγιά. 'Ετσι, χωρίς θαυμαστικό. Τι να φοβηθώ, ρε μπασμένε ψευδογόη; Μήπως είσαι η ζυγαριά μου που μόλις ανέβηκα πάνω της; 
Καθώς ο τουριστικός τομέας μπορεί να αποφέρει πολλά λεφτά, με τη σωστή διαχείριση πάντα, καθένας άσχετος και άκυρος μπαίνει μέσα, νομίζοντας ότι τα χαρτονομίσματα θα του ανοίγουν από μόνα τους την τσέπη και θα στριμώχνονται μέσα. Ίσως κάποιοι να είχαν μία προσωρινή επιτυχία και αυτό να αποτέλεσε παράδειγμα για άλλους. Αλλά αυτοί οι κάποιοι ήταν οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας λέει πως, για να πάρεις, πρέπει να δώσεις. 'Οπως γίνεται παντού, δηλαδή. Η τουριστική σεζόν σημαίνει μεν δουλειά 6 μηνών - και συνεπώς άλλων 6 "καθισιού" -, αλλά αυτοί οι 6 μήνες βγαίνουν με τουλάχιστον 12ωρη καθημερινή, χωρίς ρεπό, σκληρή εργασία. Συνήθως χωρίς συγκεκριμένα ωράρια. Μπορεί να χρειαστεί να τρέξεις ακόμα και όταν μόλις έχεις ξαπλώσει σε μία παραλία, έχοντας φρεσκοαπλωμένο αντιηλιακό πάνω σου. Σπάσιμο, ε; Ε κι όμως, αυτή είναι η "6μηνη τουριστική δουλειά". Μου έρχονται, λοιπόν, κουνάμενοι-σεινάμενοι, καθένας με τα δικά του μαργαριτάρια, και ζητάνε εξηγήσεις γιατί δεν έχουν γίνει φιλαράκια ακόμα με τον Bill Gates. Ζητάνε εξηγήσεις από μένα. Την υπάλληλο που έχει 2 μήνες εκεί. Γιατί δεν τρέχουν τα χρήματα από τα μπατζάκια τους, from day 1. Ε τι να τους πεις; 

Για άλλα μέρη και γρήγορα

Πρέπει να βρω άλλη δουλειά.

Ξεκινήσαμε καλά εδώ, μια χαρά όλα, καλή συνεννόηση με το αφεντικό, βαίναμε ομαλά.
Εκεί στην αρχή της πορείας, να ένα σαμαράκι. Σιγά τα αβγά. Έχουμε προσπεράσει σαμαράκια και σαμαράκια και σαμαράκια. 
Μετά, να κι άλλο σαμαράκι, διπλό αυτή τη φορά. Γατάκια, αυτά είναι για πρωινό.
Προτού ηρεμήσουν τα πράγματα από το διπλό σαμαράκι (φανταστείτε το όπως θέλετε), να δύο διπλά. Μπαμ, μπουμ προσπερνάς άνετα κι αυτά, γιατί δεν είμαστε 20 ετών άπειρα παιδιά, τα έχουμε ξαναζήσει.
Στα σαμαράκια όμως άρχισαν να προστίθενται και πέτρες. Είσαι στην πορεία σου και η διαδρομή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Λες, εντάξει, θα τα ξεπεράσεις, έτσι γίνεται σε νέες διαδρομές.

Δυστυχώς εδώ και λίγες μέρες άρχισαν να εμφανίζονται και λοφίσκοι. Σαμαράκια, πέτρες, μπαμ-μπουμ από εδώ κι από εκεί, να μην μπορείς να ξαποστάσεις, και τώρα να έχουμε και μεγαλύτερα υψόμετρα; Τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Αντιθέτως, η κατάσταση γίνεται ανησυχητική.

Θα ξεκαθαρίσω όμως ένα πράγμα: Προτιμώ να μείνω άνεργη, παρά να πάω στην άλλη δουλειά. 
Αργά ή αργότερα, θα βρω κάτι άλλο. Εκείνο εκεί δεν ήταν δουλειά, ήταν η εξαφάνιση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας - νοημοσύνης - υπόστασης. Πας για ένσημα και μισθό και φεύγεις πεθαμένος. Ή στη φυλακή, αφού έχεις βάλει στο χώμα δυο-τρεις (στην καλύτερη).

Αυτά. 

Υπάρχει εξήγηση;

Με εκείνον τον τζέντλεμαν από πέρσι το καλοκαίρι, δεν έχουμε κρατήσει καμία επαφή. Δεν ανέβηκα στην πρωτεύουσα και ούτε νομίζω σκοπεύει να έρθει στα νησιά μας φέτος κι εκείνος. Δεν υπάρχει λόγος να φτιάχνουμε ιστοριούλες στο μυαλό μας, λοιπόν, διότι άδικος κόπος.
Τι μου τράβηξε την προσοχή όμως; Ότι κάναμε likes πολύ συχνά ο ένας στον άλλον στο facebook. Εκείνος ειδικά σε φωτογραφίες δικές μου. Ξαφνικά όμως, πάνε τα likes. Τα έκοψε μαχαίρι. Τίποτα. Καλέ άφαντος σας λέω. Εξαφανιζόλ. Μην τον είδατε. 
Αλλά. 
Δεν χάνει φωτογραφία για φωτογραφία που ανεβάζω στο ίνσταγκραμ. Εννέα στις 10 φορές είναι ο πρώτος που βάζει καρδούλα. 

Εξηγείται αυτό;

Ανεκδότων αναπάντεχα

Χτες σε ανύποπτο χρόνο μου έφτιαξε η διάθεση, από κάτι που έμαθα για την προηγούμενη, ακατονόμαστη, δουλειά μου.
Τα κεντρικά ζήτησαν υπεύθυνες δηλώσεις από τη φιδομούρα και τον άλλον παρατρεχάμενο της, ότι κατέχουν την αγγλική γλώσσα στον βαθμό που χρειάζεται για τη δουλειά τους. Η αντίδραση μου:
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Εδώ δεν ξέρουν καλά-καλά ελληνικά, τα ελληνικά τους είναι τα χωριάτικα (με την κακή έννοια), θα ξέρουν αγγλικά; Τόσα χρόνια δεν πήραν είδηση τα κεντρικά ότι άλλος τους τα έκανε (εγώ); Ή μήπως τους πήραν τώρα και προσπαθούν να τους πιέσουν μέσω της δήλωσης, μήπως πάνε να μάθουν;
Ξέρω πάντως κατά 90% τι είπε ο παρατρεχάμενος μόλις το έμαθε: "Πάλι καλά που δεν είναι εδώ η Sparkling Blue, να γελάει μαζί μας".
Δεν πειράζει, γελάω και μακριά σας! Μακάρι να με βλέπατε. Μακάρι!

Δεν είμαι χαιρέκακη και το ξέρετε. Έφυγα πάρα πολύ πικραμένη και αδικημένη από εκείνη τη δουλειά. Τουριστική δουλειά. Οι διευθυντές επέλεξαν να βάλουν σε καίριες θέσεις, άτομα που δεν ξέρουν ούτε τα βασικά μίας ξένης γλώσσας. Σε τουριστική δουλειά, ξαναλέω. Επειδή αυτοί οι διευθυντές, οι ίδιοι, μπήκαν με άλλα μέσα στην εταιρεία, και είναι ελλιπή τα προσόντα που έχουν, προσλαμβάνουν άτομα ακόμα κατώτερων δεξιοτήτων, για να είναι του χεριού τους. Εγώ προσλήφθηκα για τον αντίθετο λόγο, επειδή κατείχα αυτά που ήθελαν, αλλά μόνο για να καλύπτω τα κενά των... προϊσταμένων, και φρόντιζαν να μου έχουν κομμένα τα φτερά. Μας έστελναν άλλες εταιρείες προσκλήσεις για events και, παρόλο που συνήθως η πρόσκληση απευθυνόταν σε όλο το τμήμα μας, πάντα οι διευθυντές με άφηναν απέξω και ρωτούσαν μόνο τους άλλους αν ήθελαν να παραστούν. Και εκείνοι 10 στις 10 φορές έλεγαν ΟΧΙ, γιατί, ακόμα κι αν ήταν ελληνική η εκδήλωση, δεν ξέρουν ούτε να συζητάνε ούτε να συμπεριφέρονται. Αντιθέτως, όταν πλέον είχα αποκτήσει το θάρρος και ζητούσα να παραστώ εγώ, η απάντηση που έπαιρνα ήταν "Την επόμενη φορά". Η οποία φυσικά δεν ήρθε ποτέ.
Και σε κάνει να αναρωτιέσαι, ρε φίλε. Με τόσες αδικίες, με τόσες προσβολές, με τόσα ξεκατινιάσματα πίσω από την πλάτη μου -ενώ μόνο εγώ ήξερα να τους κάνω τη δουλειά ΤΟΥΣ - και περίμεναν να ξαναπάω; Τους ξελασπώνεις συνέχεια - σε βρίζουν συνέχεια, και θεωρούν φυσιολογικό να επιστρέψεις; Δηλαδή πόσο ηλίθιοι πια; Αντί να είναι τουλάχιστον ευγενικοί μαζί μου; Ήμαρτον......

Θα γράφω για πολύ καιρό ακόμα για εκείνη την παλιοδουλειά. Το άχτι που έχω είναι πολύ μεγάλο, και πηχτό ακόμα, δυστυχώς. Πέντε (χαμένα) χρόνια, ρε γμτ.


Θα επανέλθω.

'Ελα, ποιος ήρθε; -Εγώ!

Εγώ μια φορά το μπλογκ μου δεν το ξέχασα. Απλώς κάθε φορά που έλεγα να ξεκινήσω να το ενημερώνω, κάτι γινόταν και το άφηνα για μετά. 
Να'μαι πάλι! Έστω μετά από 6 μήνες (τόσο;). Κάλλιο αργά! Μπλογκάκι μου, δεν θα σε αφήσω ποτέ.
Να το ξέρεις αυτό. Να το ξέρετε και όσοι αναγνώστες μου έχετε απομείνει.
(Νάσια, είσαι μεγάλη μορφή και σ'ευχαριστώ που με αναζήτησες!)

Λοιπόν, στην τελευταία μου ανάρτηση σας άφησα με τα εξής:
-Την απόφαση μου να μην ξαναπάω σε εκείνη τη δουλειά, που με έκανε μαύρο χάλι επί 5 χρόνια.

Έχουμε τις εξής εξελίξεις:
-ΔΕΝ ξαναπήγα στην παλιά δουλειά. Βρήκα καινούρια! Και μάλιστα, βρήκα 2 καινούριες! Ξεκίνησα δοκιμαστικά για ένα μήνα στην πρώτη, και μετά από μερικές μέρες μου έκαναν προσφορά εργασίας στη δεύτερη. Αποφάσισα να αποδεχτώ τη δεύτερη, διότι είναι πιο κοντά στις σπουδές μου και σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Έτσι, μόλις ολοκλήρωσα τον έναν μήνα στην πρώτη, έφυγα. και την επόμενη μέρα κιόλας ξεκίνησα στην παρούσα. Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι όλα μέχρι τώρα. Μόνο που στενοχωριέμαι πότε-πότε, επειδή καθημερινά διαπιστώνω πόσο νοσηρό ήταν το προηγούμενο εργασιακό μου περιβάλλον και που έχασα 5 χρόνια της ζωής μου εκεί. 

Το ένα σοβαρό παιδί που με ενδιαφέρει, είναι στην πρωτεύουσα. Βλέπω φωτογραφίες του στο φβ και θυμάμαι πόσο ασφαλής ένιωθα δίπλα του, έστω εκείνες τις λίγες ώρες. Δεν μιλάμε, και ούτε υπάρχει λόγος, αφού μας χωρίζει απόσταση. Εκείνος δουλεύει εκεί, εγώ εδώ. Καλά, εννοείται πως αν ξαναβρισκόμασταν και γινόταν κάτι, θα το σκεφτόμουν σοβαρά να μετακομίσω. (Ω ναι, τόσο μου άρεσε...). Προς το παρόν, όμως... το απόλυτο τίποτα. 

Αυτά. Έχω κι άλλα. αλλά σε επόμενη ανάρτηση.