Break on through to the other side!

Βλέπω κόσμο να τρέχει στις τράπεζες να αποσύρει ή έστω να διασφαλίσει με κάποιον τρόπο τα λεφτά του, να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα και με τεράστιο τρόμο όλα αυτά τα πρωτόγνωρα που γίνονται στη χώρα μας, να φοβάται για το μέλλον και την ευημερία του, με αποκορύφωμα την χτεσινή μέρα. Ξαναλέω: Βλέπω. Δεν συμμετέχω στον πανικό.
Μιλούσα χτες με μία φίλη μου και η ταραχή της την έκανε να λέει πολλά απελπισμένα πράγματα. Είχε θολώσει. Αν έχω μετρητά σπίτι και τι θα κάνω αν ξεμείνω με ένα 20ευρώ ή δεν έχω λεφτά να πάρω γάλα. Τι, τι θα κάνω; Θα πάω σε αυτά τα λίγα που καλλιεργούμε να βγάλω να φάω και θα προμηθευτώ το γάλα μου από το χωριό. Αμα ζεσταθώ πολύ και θέλω να κάνω βόλτα, θα πάω σε μία παραλία και θα απολαύσω το μπάνιο μου.
"Σε βλέπω πολύ ήρεμη. 'Εχεις συνειδητοποιήσει τι γίνεται;", με ρώτησε, με ειρωνεία και αγένεια (δεν την κατηγορώ όμως, γιατί ήταν/ είναι πανικοβλημένη).
"Απόλυτα. Δεν έχω κάτι να χάσω. Ίσα ίσα που αν γίνουν τα χειρότερα που φοβάστε, η τράπεζα θα χάσει από μένα τη δόση του δανείου"
"Δηλαδή δεν φοβάσαι για τις καταθέσεις;"
Έβαλα κάτι γέλια!
"Ποιές καταθέσεις;!! Τα 5.85 που έχω στον λογαριασμό μου;; Ας τα πάρουν!!"
Εκεί μου το γύρισε.
"Σόρρυ αλλά δεν ισχύουν τα ίδια πράγματα για όλους".
Εμ. Αυτό ακριβώς. Η Ελλαδίτσα μας, δόξα τω Θεώ, είναι χώρα πολλών ταχυτήτων. Όποιος προλαβαίνει να φάει τζάμπα, τρώει για αυτόν και για τις επόμενες 10 γενιές του. Όποιος δεν προλαβαίνει... εκείνος έχασε. (;) Η οικογένεια μου, λοιπόν, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ουδέποτε είχε ή χρησιμοποίησε πλάτες για να βρει μία βολεμένη δουλειά ή να πάρει επιδότηση ή της χαριστούν χρέη ή να βγει μία απόφαση υπερ της. Πηγαίνουμε "με τον νόμο". Να ξέρατε πόσα φάσκελα και πόση ειρωνεία έχουμε φάει, όταν λέμε, όχι, δεν θα λαδώσουμε αυτόν για να γίνει η δουλειά μας. Κάνουμε πράγματα, λοιπόν, όπως μπορούμε. Μέχρις ενός σημείου, εκεί που δεν χρειάζονται οι πλάτες, τα καταφέρνουμε. Κι εγώ και η αδελφή μου περάσαμε στο Πανεπιστήμιο, επειδή οι διαδικασίες ήταν (έστω σε μεγάλο ποσοστό) αδιάβλητες. Μορφωθήκαμε και μορφωνόμαστε επειδή δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει κανείς. Δουλεύουμε, έστω σε θέσεις που μας χαλάνε, αλλά ευχαριστιόμαστε τα όποια λεφτά παίρνουμε.
Επομένως.. ούτε καταθέσεις έχουμε να χάσουμε ή κάτι άλλο που αποκτήσαμε από τον αέρα.
Εννοείται πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε καλές θέσεις και με κάποια περιουσία διεφθαρμένοι κλπ. Μιλάω για συγκεκριμένα άτομα και σε αυτή την περίπτωση για αυτή την κοπέλα από χτες, που η ταραχή της γινόταν απίστευτος πανικός. Έχει "κατακτήσει" διάφορα κατά καιρούς, με γερό πολιτικό μέσο. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση, φυσικά οι "κατακτήσεις" τελείωσαν (και ξεκίνησαν για άλλους, χα χα χα). Και νομίζει πως όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα, να φοβόμαστε για τα λεφτά που έχουμε στην τράπεζα και τις υλικές πολυτέλειες που απολαμβάναμε τόσον καιρό.
Αμ! Δεν είναι έτσι! Welcome to the other side. Σε αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα!

Δικό σας...

Θα γράψω την κατάσταση και όποιος θέλει, μπορεί να σχολιάσει. Είναι ένα από τα θεματάκια που είναι χαμηλότερα στις προτεραιότητες μου προς ανάλυση και δεν με καίει ούτε να καταλήξω κάπου, ούτε να λάβω δράση. Πρόκειται απλώς για ένα κομματάκι των αλληλεπιδράσεων που συναντάω και δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω.
Το αφεντικό στη δουλειά, λοιπόν, θεωρείται ωραίος άντρας. Γύρω στα 45, μόνος. Τα κορίτσια / οι γυναίκες στη δουλειά, οι περισσότερες τουλάχιστον, τον βλέπουν και κάνουν αέρα λόγω της έξαψης που τους φέρνει. Εγώ πάλι, ενώ μεν αναγνωρίζω πως τραβάει βλέμματα, τον θεωρώ αλαζόνα, ημιμαθή, απαράδεκτο ως προς το μάνατζμεντ που (νομίζει ότι) κάνει και πολύ τυχερό που βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Διότι, η ημιμάθεια είναι άκρως ξενερωτική, ειδικά από κάποιον που το παίζει αυθεντία. Αυτή την άποψη την είχα και προτού πάω να δουλέψω εκεί, διότι έτυχε να τον γνωρίζουν συγγενείς μου και είχαμε βρεθεί κατά καιρούς φάτσα-κάρτα σε εκδηλώσεις.
Προσπαθώ να κρύβω την αποστροφή μου, διότι φευ, είναι το αφεντικό. Όσο και να με ενοχλεί το μισό λίτρο αρώματος που βάζει ή η παράλογη αντίδρασή του σε κάτι ελάσσον, κοιτάω τη δουλειά μου. Εκείνος πάλι, από πέρσι, προβαίνει σε κουλές, ώρες-ώρες, πράξεις. Παράδειγμα έμενε μερικές φορές μέχρι να σχολάσω, ώστε να με φέρει σπίτι (είναι μέρος της διαδρομής). Σχολίαζε την εμφάνιση μου όταν του άρεσε (ωραία μαλλιά, π.χ.), ενώ μία φορά μου έκανε παρατήρηση να φοράω πιο θηλυκά ρούχα (ντεκολτέ εννοούσε). Την τελευταία μέρα που δούλευα πέρσι, ενώ είχε ήδη φύγει, πήρε τηλέφωνο ότι ερχόταν για να πάρει κάτι. Εγώ έφυγα με συνοπτικότερες από το συνηθισμένο διαδικασίες, διότι δεν ήθελα να προσφερθεί πάλι να με πάρει σπίτι, ειδικά εκείνη τη μέρα που έκλεινα την πόρτα πίσω μου. Στο τραπέζι της εταιρείας, είχε γίνει λίγο από ντίρλα και έλεγε σε γνωστούς και αγνώστους ότι ήθελε να μπει κουμπάρος στον γάμο μου (...), με αγκάλιαζε, και όταν έφευγα, μου έριξε κάτι πεταχτά στο πρόσωπο και τον λαιμό (τα υπόλοιπα τα απέφυγα, φυσικά).
Φέτος, επειδή δυστυχώς δεν βρέθηκε κάτι άλλο μέχρι τώρα και αναγκάστηκα να ξαναπάω, είμαι από την αρχή αυστηρή σε κάθε είδους διαπροσωπική επικοινωνία με οποιονδήποτε. Και πάω στα καθέκαστα. Προχτές τη νύχτα, λίγα λεπτά πριν τις 2, ακούω να χτυπάει το κινητό μου. Βλέπω και ήταν κλήση μέσω ενός app από εκείνον. Αγχώθηκα. Πιωμένος-ξεπιωμένος, τι του κατέβηκε; Χτυπούσε και χτυπούσε, αλλά εννοείται δεν απάντησα. Ακόμα κι αν ήταν θέμα της δουλειάς (μην τρελαθούμε κιόλας, δεν είμαστε γιατροί, ε; ), υπάρχουν αρμοδιότερα άτομα να το λύσουν. Την επόμενη μέρα, τον είδα άνετο και έλεγε πάλι τα γνωστά του, να με συστήνει σε συναδέλφους και να σπάει πλάκα. Όταν του είπα, με πήρατε χτες κατά τις δύο τηλέφωνο, ναι;. απάντησε "α ναι... κάτι έπαιζα εκεί με το κινητό και είπα, να δεις που την πήρα τηλέφωνο". Το άφησα εκεί, φυσικά. Αναρωτιέμαι βέβαια, επειδή επέμενε η κλήση, αν απαντούσα, τι στο καλό θα έλεγε; Α κλείσε, λάθος, σόρι; Πόσο πιο αυστηρή πια να γίνω; Ή, από την άλλη, μήπως φουσκώνω τα πράγματα και πράγματι παρεξηγώ απλά πράγματα;

Έχουμε και λέμε

Απανωτές αναρτήσεις; Τι γίνεται εδώ;
Απορίες της νύχτας, να τι γίνεται.
Πάμε λοιπόν.

Νομίζω πως πρέπει να πάψω να γκρινιάζω και να ρίξω φως στην πηγή του προβλήματος. Εμένα.
Λέω ότι δεν υπάρχουν φλερτ και πότε θα βρεθεί ένας άνθρωπος να ξεστραβωθεί για μένα, και πολλά άλλα τέτοιου περιεχομένου. Χθες λοιπόν, μια φίλη ψυχολόγος (ευτυχής όποιος έχει φίλους με τέτοια μόρφωση, να σχολιάσω) μου είπε ότι, αν ήθελα, θα το έκανα. Και φλερτ θα είχα βρει και άντρα ή και γνωριμία μιας στιγμής. Αλλά δεν θέλω. Και τι μου ήρθε στο νου; Ότι από το σχολείο ακόμα, όταν κάποιος ενδιαφερόταν για μένα και αν το πράγμα πλησίαζε προς "σχέση", ήθελα να βγάλω φτερά και να πετάξω ψηλά και μακριά. Πνιγόμουν! Δεν άντεχα! Σαν να με ετοίμαζαν για εγκλεισμό!
Οι "σχέσεις" που είχα στη μέχρι τώρα ζωή μου, ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα: Ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Βρες μου έναν άλλα αντί άλλων, και θα πέφτω στα πατώματα για τα παρδαλά του μούτρα. Δείξε μου έναν συνεπή και σταθερό άνθρωπο και θα πέσω ξερή -από τον φόβο ότι θα γίνω η πέρλα και αυτός θα είναι το κλεισμένο ερμητικά στρείδι. (Ρε παιδιά, πού τις βρίσκω αυτές τις μεταφορές; Πού; Πού;;!!) Άρα, μήπως έχει δίκιο η φίλη-φρι ψυχολόγος μας; Μήπως δεν είναι τα φρούτα ανώριμα αλλά ο πελάτης προβληματικός; Ε; Μήπως;
Τι να πω. Δεν ξέρω. Επειδή είναι φρέσκια αυτή η ένδειξη, χρειάζομαι λίγο χρόνο να την επεξεργαστώ. Λέτε να αυτο-σαμποτάρομαι; 

Θεσσαλονίκη

Πιάστηκε η καρδιά μου χτες τη νύχτα με το κλείσιμο των Αρβύλα. Ελπίζω να επανέλθουν και την επόμενη σεζόν. Άλλη εκπομπή σαν τη δική τους δεν υπάρχει. Δεν ξέρω βρε παιδί μου γιατί, αλλά ο,τι σχέση με Θεσσαλονίκη, με κάνει να καρδιοχτυπώ. Θα γελάσετε αν σας πω ότι τις περισσότερες φορές που ξεκινάει η εκπομπή τους, βάζω στο βουβό τη μουσική των τίτλων, γιατί με πιάνει μία τρελή νοσταλγία για αυτή την πόλη; Οι εικόνες που συνδυάζονται με αυτό το ρετρό τραγούδι, με κάνουν να θέλω να είμαι εκεί. Εδώ και τώρα.
Και να πείτε ότι έζησα καθόλου στη Θεσσαλονίκη; Περαστική υπήρξα. Τη ζημιά την έπαθα με την πενθήμερη του σχολείου, που ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα. Μαγεύτηκα! Πόσο απίστευτη ατμόσφαιρα είχε! Θυμάμαι πως όταν φτάσαμε ήταν ήδη βράδυ, και όπως καταλαβαίνετε, τη νύχτα όλα φαίνονται ακόμα πιο μαγευτικά... Και τη μέρα όμως, εξακολουθούσα να είμαι υπνωτισμένη. Ήθελα να βάλω πρώτη επιλογή στις Πανελλήνιες τη σχολή εκεί, αλλά επειδή ήδη σπούδαζε η αδελφή μου στην (παλιο)Αθήνα, έβαλα την αντίστοιχη της πρωτεύουσας. Και πέρασα, να μην πω καμια κουβέντα. Έβλαπτε να έπιανα λιγότερα μόρια και να περνούσα στη Θεσσαλονίκη... Αχ αχ... Θα το μετανιώνω για την υπόλοιπη ζωή μου...
Τι έχει η Θεσσαλονίκη, ρε παιδιά, και προκαλεί τέτοιο πατατράκ;
Τις επόμενες φορές που πέρασα η μιζέρια είχε απλωθεί, και η πόλη που είχα ζήσει έστω για λίγο και ονειρευόμουν, είχε ψιλοχαθεί. Πλέον έχω να πατήσω το πόδι μου εκεί τουλάχιστον 5 χρόνια. Θα έχει αλλάξει άραγε; Θέλω να πάω με παρέα που να την έχει ζήσει και να μου δείξει κατατόπια που δεν είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω. Υπάρχει ένα άτομο που έρχεται κουτί για την περίπτωση, αλλά άντε να τον πείσω.
Τέλος πάντων. Ας μαζέψω πρώτα λεφτά για ένα ταξίδι.... στη διπλανή πόλη, και μετά ας κάνω σχέδια για την άλλη (σχεδόν) άκρη της Ελλάδας. 

Δεν θέλει κόπο, θέλει (αγριάδα)

Τελικά δεν μου την είπε ο προϊστάμενος, για δύο λόγους. Πρώτον, δεν πρόλαβε, διότι όσο και να σιχαίνομαι που βρίσκομαι εκεί, δεν δίνω δικαίωμα σε κανέναν να πει ότι δεν είμαι σωστή και εργατική, και δεύτερον, διότι και ο ίδιος συνειδητοποίησε κάποια στιγμή, καθώς με έβλεπε να τρέχω να προλάβω ένα κάρο δουλειές μέρα με τη μέρα, πως θα ήταν παράλογος και εκτός τόπου και χρόνου αν άνοιγε το στόμα του. Αφήστε που, επειδή δεν έχω όρεξη για πολλά-πολλά, δεν πολυ-τολμάνε να μου πουν κάτι που θα με στραβώσει (ακόμα πιο πολύ, χα χα χα). Ως εδώ, καλά.
Κομπλεξικούς ανθρώπους βρίσκεις παντού -για να μην πω ότι η παρουσία τους επιβάλλεται, ώστε να τσιγκλούν το κάθε οικοδόμημα και να γίνονται παράδειγμα προς αποφυγήν. Υπομονή μέχρι να αλλάξουμε περιβάλλον (και πάμε σε άλλους κομπλεξικούς, αλλά με διαφορετικά ωράρια και πιο ευοίωνο εργασιακό μέλλον). (Παρόλο που δεν είμαι στις καλές μου όσο βρίσκομαι εκεί, τα κόμπλεξ μου προσπαθώ να τα δαμάζω... επειδή ξέρω πως μέσα από όσα γράφω τελευταία, δεν ακούγομαι ιδιαίτερα ευχάριστη...)
Πάντως πρόλαβα και μέχρι τώρα έχω κάνει 4 μπανάκια στη θάλασσα. Από αρχές Μαΐου ξεκίνησα, όταν ο καιρός ήταν καλοκαιρινός. Αν δεν υποτροπίαζε με βροχές και χαμηλότερη θερμοκρασία από την απαιτούμενη, θα είχα κάνει περισσότερα. Δεν πειράζει όμως! Η ανακούφιση και η χαλάρωση που νιώθεις μετά το κολύμπι, δεν περιγράφονται, ε;

Παρτ 1

Ξεκίνησα που λέτε στην παλιά μου δουλειά και δεν βλέπω την ώρα να φύγω. Παίρνω εφημερίδες, απαντάω σε αγγελίες, πηγαίνω σε συνεντεύξεις και περιμένω να πάρω μία μόνο καλή απάντηση, για να τους μουτζώσω εδώ και να ρίξω μαύρη πέτρα. Δεν φτάνει που η πρόσληψη μου καθυστέρησε έναν μήνα, το οποίο σημαίνει ότι θα δουλέψω μάξιμουμ* 4 1/2 μήνες (!) αυτή τη σεζόν, έχω και την ανοργανωσιά από πάνω μου. Χαρτούρα 1 μήνα με περιμένει να την τακτοποιήσω, λες και δεν έχω ήδη να ασχοληθώ με άλλα. Το καλύτερο είναι πως βλέπω σήμερα-αύριο να μου την πει κιόλας ο "προϊστάμενος" επειδή δεν την έχω τακτοποιήσει ήδη στις 3 ολόκληρες μέρες που είμαι εκεί. Ας έρθει. Τσακωμούς δεν κάνω, δεν είναι του χαρακτήρα μου να μπαινοβγαίνω και να βρίζω επειδή έτσι μου κατέβηκε και θέλω να δειχτώ, αλλά νουθετώ μαλακά και αφαίμακτα. (Νομίζουν).
Η συνέχεια μετά. ¨Εχω να ετοιμαστώ να πάω να μου την πουν.

*άργησα αλλά το είδα το λάθος. Μάξιμουν (χαχαχ) αντί μάξιμουμ!