Έλα ελπίδα κατα δω μια στιγμή...

Πήγα κι εγώ για ένα καφεδάκι σήμερα να απολαύσω.. τη βροχή, βρε παιδί μου, και κατέληξα να περνάω το βράδυ μου ψάχνοντας στο fb βελόνα στα άχυρα.
Εκεί που καθόμουν άνετη και ωραία στο μαγαζί, ανοίγει η πόρτα, βλέπω έναν τύπο να μπαίνει μέσα, και λέω "αα...". Αυτός προχώρησε ανυποψίαστος προς το μπαρ, βρήκε έναν φίλο του, ξεκίνησε να μιλάει μαζί του, κοιτούσε απροσδιόριστα μέσα στο μαγαζί και όταν έφτασε σε μένα, σταμάτησε. Μετά βρήκε και κάθισε με τους φίλους του σε ένα τραπέζι απέναντι από εμάς.
Δεν έγιναν πολλά. Απλώς ανταλλάσσαμε προσεκτικές ματιές, ίσα ίσα που αποκάλυπταν το κάπως αυξημένο ενδιαφέρον του ενός για τον άλλον, σε σχέση με τους υπόλοιπους θαμώνες. Επίσης στο παιχνίδι μπήκαν και οι δύο φίλοι του, που έκοβαν κι αυτοί με τη σειρά τους την κίνηση προς την πλευρά μας. Ήταν δηλαδή μία χαλαρή, όμορφη ατμόσφαιρα. Γελούσαμε εμείς, γελούσαν κι εκείνοι (όχι με εμάς, ελπίζω...). Έφυγε νωρίτερα και το βλέμμα του έπεσε πάλι στο τραπέζι μας, αλλά εκείνη τη στιγμή δείλιασα να κοιτάξω απευθείας, επομένως δεν γνωρίζω αν κοιτούσε ευρύτερα ή ειδικότερα. Ευελπιστώ στο δεύτερο.
Η αδελφή μου ήξερε εξ αποστάσεως τους φίλους του, αλλά παρόλη την στενή ανάκριση που την πέρασα, δεν μπορούσε να θυμηθεί με ακρίβεια τα ονόματα τους. Κάθισα λοιπόν στο fb και ξεκίνησα να κοιτάζω προφίλ, μήπως και τον πετύχω σε κάποιον από φίλους φίλων. Έχοντας όμως υπόψη ότι α. ενδέχεται να μην έχει καν προφίλ ο άνθρωπος, και β. να μην έχει το πρόσωπο του στη σελίδα, αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα ότι ψάχνω βελόνα στα άχυρα. Και τι βελόνα. Μικρή-μικρή. Αλλά τέλος πάντων, από το να κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα, ας κάνω κλικ από εδώ κι από εκεί και ποτέ δεν ξέρεις.
Αυτό που με τράβηξε πάνω του ήταν καταρχάς το ύφος του, που ήταν ήρεμο και εξέπεμπε αξιοπρέπεια, σοβαρότητα. Όχι σοβαροφάνεια ή δυσκοιλιότητα (ξέρετε...), αλλά το άλλο, το καλό (χαχα). Και η επιλογή των ρούχων του. Δεν ήταν το κλασικό τζιν με πουκάμισο ή μπλούζα και αθλητικά παπούτσια. Ήταν μπλε παντελόνι με μπλούζα με οριζόντιες μπλε και λευκές γραμμές, καφέ παπούτσια και (νομίζω) βυσσινί πουκάμισο από μέσα. Με άλλα λόγια, ήταν μία φιλελεύθερη επιλογή και συνδυασμός χρωμάτων, που μου άρεσε πολύ. Αυτό βέβαια ενδέχεται να είναι σημάδι ότι ο τύπος είναι κουλός, είδος που φαίνεται να με τραβάει σαν το μυρμήγκι στη ζάχαρη, αλλά δεν βαριέστε, ας τον ξαναπετύχω κάπου, κι ας είναι ο,τι θέλει.
Τέλος, το χαμόγελο ήταν το καλύτερο από όλα. Πλατύ και φωτεινό. Ξεκούραστο και αβίαστο, βρε παιδί μου.
Σκέφτομαι μήπως ξαναπάω στο ίδιο μέρος την άλλη Κυριακή, μπας και, αν και δεν τον έκοψα για τύπο που βγαίνει για καφέ συχνά, κρίνοντας από διάφορα μικρά στοιχεία που παρατήρησα (δεν είναι του παρόντος να τα αναλύσω, δεν υπάρχει λόγος). Δεν είμαστε και Αθήνα όμως, επομένως, πού θα πάει, κάπου θα τον ξαναβρω, δεν γίνεται διαφορετικά! Αν και, ούτε για ντόπιο τον έκοψα, εδώ που τα λέμε... Αμαν... Λέτε να ευχηθώ να αποκλειστεί για ένα (όσο χρειάζεται!), διάστημα το νησί λόγω καιρικών συνθηκών;
Τέλος πάντων. Εγώ θα κουνήσω τη χείρα μου, αλλά Αθηνά, κάνε κάτι κι εσύ, εεε; Η υπόθεση χρειάζεται αρκετή από θεϊκή παρέμβαση!
Κι επειδή θα αναρωτιέστε τι έγινε με το Μυαλό, θα σας πω ότι είμαστε μια χαρά, κάνουμε καλή παρεούλα και μέχρι εκεί θα μείνει, διότι τελικά μερικοί άνθρωποι είναι καλύτερο να είναι φίλοι, παρά κάτι παραπάνω. Ναι, ούτε εγώ περίμενα τόση ωριμότητα από εμένα, αλλά έρχεται όταν δεν την περιμένεις!
Εις αύριον τα σπουδαία! (ελπίζουμε, ελπίζουμε)

Νιααρρ

Μορφωμένος άνθρωπος είμαι με πολλές επιρροές από το οικογενειακό, φιλικό, επαγγελματικό και ευρύτερο περιβάλλον μου, και θέλω να νομίζω πως είμαι όσο πιο ανοιχτή και διαλλακτική γίνεται σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου. Είναι όμως μερικά πράγματα, τα οποία βρίσκω μεν πολύ ενδιαφέροντα, αλλά προτιμώ να κρατάω τις περισσότερες φορές για τον εαυτό μου. Δεν έχω όρεξη να με αποκαλούν ελαφρόμυαλη ή/ και εύπιστη. Δεν το αποκλείω να είμαι, αλλά μέχρι τώρα προσπαθώ να βασίζω τις σκέψεις μου σε γεγονότα και όχι σε θεωρίες που μου ήρθαν ουρανοκατέβατες.
Πιστεύω στο μάτι και ότι είναι δυνατό άνθρωπος να εκπέμπει αρνητική ενέργεια, η οποία μπορεί να επηρεάσει δραστικά τη ζωή τη δική του και των άλλων. Νομίζω πως δεν γεννιόμαστε με αυτή την αρνητική ενέργεια, αλλά την αποκτούμε στη διάρκεια της ζωής μας, με τη συμπεριφορά και το πώς σκεφτόμαστε. Η ζήλεια, ο φθόνος, ο υπερχειλίζων εγωισμός είναι πηγές τροφοδοσίας, οι οποίες δυναμώνουν όχι από μόνες τους, αλλά αποκλειστικά από τον άνθρωπο που επιλέγει να νιώθει έτσι.
Είχα ξαναγράψει και στο παρελθόν τους ίδιους προβληματισμούς, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν είπα ποτέ ότι το επίκεντρο τους είναι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος. Ένα συγγενικό πρόσωπο που ανέκαθεν ήταν αλαζονικό και γεμάτο εγωισμό, και που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και περισσότερο ανυπόφορο. Ο κόσμος οφείλει να περιφέρεται γύρω από αυτό και οποιοσδήποτε δεν ασχολείται μαζί του, το αδικεί και του αξίζει η τιμωρία.
Έχοντας αυτή τη στάση στη ζωή, με τον αρνητισμό να είναι το μότο του, το άτομο αυτό έχει πλέον σχεδόν αποξενωθεί από τον κόσμο, κατηγορεί όλους τους άλλους που έμεινε μόνο στη ζωή, που δεν έκανε το ένα, που δεν έκανε το άλλο και το μόνο πλέον που κάνει είναι να ξεθάβει ιστορίες από το παρελθόν που ¨αποδεικνύουν¨το πόσο αδικήθηκε, πόσο "βοήθησε" και ¨δεν το βοήθησαν" και πώς κατέληξε να είναι ορφανό και.. χτυπημένο από τη μοίρα.
Το άτομο αυτό είναι γένους θηλυκού.
Ερχόμαστε λοιπόν στο τώρα. Είμαστε 6 κορίτσια και ένα αγόρι τα ανίψια. Από τα 7 ανίψια λοιπόν, όλα τα κορίτσια είναι μόνα τους, τα 5 από τα 6 είναι ορφανά από πατέρα, οι οικονομικές δυσκολίες πολλές και οικογένεια έχει αποκτήσει... μόνο το αγόρι. Έχουμε έρθει δηλαδή σε κατάσταση, την οποία έχει ζήσει αυτή η συγγενής. Πώς να μην πιστέψω λοιπόν ότι δεν έχει πέσει άσχημα το μάτι της πάνω στα κορίτσια της οικογένειας και δεν μπορούν να σηκώσουν κεφάλι; Πείτε μου, πώς;
Γιατί να κάθομαι να υποφέρω τις κρίσεις πίκρας, ζήλειας και υστερίας που περνάει, μόνο και μόνο επειδή έχουμε συγγένεια στο αίμα; Μπα, σιγά μην κάθομαι.
Θα έλεγα ότι όλα αυτά είναι τυχαία, αλλά σαν πολλά δεν μαζεύτηκαν;
Βρε ουστ από εκεί.

Της Παρασκευής το βράδυ

Σκέφτομαι σοβαρά να κρούσω την πόρτα μιας επιχείρησης, το αντικείμενο της οποίας το έχω σπουδάσει. Τουλάχιστον να είναι ορθογραφημένες και με επιχειρήματα οι κατινιές που ζω στον εργασιακό χώρο, όπου επίσης εκεί θα έχω και αναγνώριση των διαπιστευτηρίων μου. Δεν γίνεται να έχω τον κάθε ημιμαθή αλαζόνα να με αμφισβητεί και να μου βάζει τρικλοποδιές στη δουλειά μου, επειδή φοβάται μην του πάρω τη θέση (αν είναι δυνατόν). Να μου τις βάζουν άνθρωποι που θα πω "Άντε τον καραγκιόζη, πρέπει να βρω μία καλή αντεπίθεση!", και όχι να σκέφτομαι "Να απαντήσω και να τους κάνω σκόνη ή να τους αφήσω στο βαθύ τους σκοτάδι;" Να ξέρουν πώς γράφεται το "γίνεται" και να μην βγαίνουν τα μάτια μου από τις ασυνταξίες και τόσα πολλά άλλα.
Κι επειδή πολύ λογικά θα αναρωτηθείτε, γιατί δεν πήγαινες τόσα χρόνια; Θα ξαναπώ ότι το συγκεκριμένο επάγγελμα αποδείχθηκε πολύ βρώμικο και παρασκηνιακό για τον χαρακτήρα μου. Αλλά τώρα που έχω δει για τα καλά το χάλι που επικρατεί σε άλλα εργασιακά τσαντίρια, άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου μήπως κάνω το μεγάλο βήμα της επιστροφής. Έστω δοκιμαστικά για αρχή. Αρκεί να δουλεύει το μυαλό μου και να είμαι πνευματικά παραγωγική!

Κι ένα άλλο που συνέβη σήμερα και μου έκανε εντύπωση. Εντάξει, δεν ανακάλυψα και τον τροχό, αλλά νομίζω ότι έχετε καταλάβει πως είμαι ολίγον από ονειροπαρμένη και αγαθή στην καθημερινή μου ζωή. Που λέτε, πήγα σήμερα να αγοράσω μερικά υλικά για τα κοσμήματα. Τις δύο προηγούμενες φορές που είχα πάει στο συγκεκριμένο μαγαζί, ήμουν χαμογελαστή και ευγενική (κάτι που συνηθίζω κάθε μέρα, όλη μέρα, εκτός της ώρας που οδηγώ). Και τις δύο φορές λοιπόν, η τύπισσα που με εξυπηρέτησε ήταν το λιγότερο μουντρούχω. Σήμερα λοιπόν είπα να κόψω τα πολλά -πολλά και να μπω κατευθείαν στο ζουμί. Μπαίνω μέσα γρήγορα, επειδή βιαζόμουν κιόλας, και χωρίς χαμόγελα και προλόγους ζήτησα αυτά που ήθελα. "Μάλιστα, ο,τι θέλετε, θέλετε κάτι άλλο παρακαλώ;". Μια ευγένεια που βγήκε από την μουντρούχω, ένας αέρας, άλλο πράγμα.
Και αναρωτιέμαι. Γιατί είμαστε τόσο ανάποδοι ρε γαμώτο; Γιατί να θεωρούμε την ευγένεια και την καλή διάθεση ως ελάττωμα και κάτι αρνητικό και να το αποδοκιμάζουμε; Είναι δυνατόν να θεωρούμε αδυναμία την καλή προαίρεση;

Αχ, να αναπαυθεί η ψυχούλα του Βαγγέλη, που δεν τον ξέραμε, αλλά τώρα πια θα θέλαμε να είχαμε γνωρίσει, να του είχαμε πει μια καλή κουβέντα, να ανάσαινε η ψυχούλα του... Μην παίζουμε με τις ψυχές των ανθρώπων. Θέλουν να είναι παλιάνθρωποι; Ας είναι, μακριά μας.

Μπούλετς

-Στο σεμινάριο των κοσμημάτων, μου τράβηξαν την καρέκλα χωρίς να μου το πουν, με αποτέλεσμα να πέσω ανάσκελα, να χτυπήσω σε χέρι και κόκκυγα και, αυτή τη στιγμή που γράφω, να κάθομαι και να πονάω... 

-Μέχρι πριν λίγες μέρες, αν μου έλεγαν ότι θα πήγαινα και θα επέστρεφα από την Αθήνα σε λιγότερες από 24 ώρες, θα έβαζα τα γέλια. Κι όμως, το έκανα, διότι δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η επόμενη στροφή. (Δουλειές που ζητούσαν άμεση τακτοποίηση)

-Όταν ενδιαφέρεται για σένα κάποιος, όσο κι αν θέλει να το κρύψει, κάποια στιγμή θα το φανερώσει. Όχι κατ'ανάγκην μόνο σε ερωτικό επίπεδο. Σε κάθε επίπεδο. 

-Η Αθήνα εξακολουθεί να μου προκαλεί δυσφορία όποτε πηγαίνω, αν και αυτή τη φορά, ίσως επειδή δεν ήμουν μόνη και ήταν λίγες οι ώρες που έμεινα εκεί, δεν μου ανακάτεψε το στομάχι από την πρώτη στιγμή. Αλλά φοβάμαι πως γελάει το σύμπαν μαζί μου τώρα, και θα την ξαναλουστώ την Αθήνα, αργά ή γρήγορα... 

-Βρήκα πράγματα στην πρωτεύουσα, τα οποία βρίσκω φθηνότερα στο νησί.. (ο νόμος περί μειωμένου ΦΠΑ ισχύει μόνο στα χαρτιά εδώ για τα περισσότερα προϊόντα, να το ξεκαθαρίσω αυτό).

-Τελικά η Ryanair δεν είναι τόσο χάλια όσο νόμιζα. Μια χαρά είναι, αρκεί να προσέχεις τα ψιλά γράμματα. Εμείς τα προσέξαμε και κερδίσαμε, ενώ άλλοι... μπήκαν στο αεροπλάνο φωνάζοντας για τα διπλά εισιτήρια που κατέληξαν να πληρώνουν... 

Αυτάαα! 

Υγιαίνετε!