Έλα κι εσύ....

Είπαμε κι εμείς 2-3 φορές όχι στον καφέ που μας πρότεινε ο Τατού και δεν μας πολυμιλάει τώρα.
Σιγά βρε μυγιάγγιχτε.
Δεν πειράζει, πέρασα τυχαία εγώ από εκεί νωρίτερα και με δέχτηκε περιχαρής (αυτό του έλειπε).

Τον λέω Τατού επειδή έχει κι αυτός 2-3 τατουάζ από εδώ κι από εκεί - όπως όλη η πλέμπα πλέον! (Ναι, να σας καίει, είμαστε λίγοι και καλοί οι α-τατούαστοι!). 
Όταν αρέσεις σε κάποιον, φαίνεται στο βλέμμα του. Κι εγώ αυτουνού του αρέσω. Εμένα δεν  μου κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη. Σέρνει πολλά μπαγκάζια από πίσω του, δεν είναι για πολλά-πολλά (κατ'εμέ), αλλά για έξτρα παρέα δεν είναι κακός. Θα δείξει σιγά-σιγά (αλλά όχι και πολύ σιγά, ελπίζω). 

Στα υπόλοιπα νέα της ημέρας, έχει ένα ποντίκι στο γραφείο....
Σήμερα δούλεψα παρέα με τον Ανεπιθύμητο (το ποντίκι). Εύχομαι αύριο να έχει πάρει τα κουβαδάκια του και να έχει πάει σε άλλο γραφείο/ κτήριο/ νησί/ ήπειρο. 

Αυτά.

Κινείται τελικά

Εδώ και λίγο καιρό, έπιασε δουλειά στη διπλανή υπηρεσία ένας τύπος. Δεν του έδινα σημασία, ίσως καμία καλημέρα πότε-πότε. Τις προάλλες που περνούσα από εκεί, μου έπιασε την κουβέντα. Πώς πάει η δουλειά, πού πήγαινα εκείνη τη στιγμή, κάτι τέτοια. Την επόμενη μέρα μου ξαναπιάνει την κουβέντα, μου λέει διάφορα δικά του, ρωτάει αν έχω δεσμό ή αν είμαι ελεύθερη, τέλος πάντων τέτοια. Μετά έρχεται από τη δουλειά μου, και τσακ, μου ζητάει να πάμε για καφέ.

Επιτέλους ρε φίλε, ήρθε ένας άνθρωπος που μου πρότεινε να βγούμε.

Ok, δεν μου έχει κάνει και σούπερ εντύπωση στο γενικό σύνολο, και δεν είμαι σίγουρη αν με ενδιαφέρει έστω για έναν καφέ, θα μείνω όμως στο θετικό. Πάει το παράπονο που είχα εδώ και χρόνια, ότι δεν κινείται τίποτα. Να είναι καλά το παιδί. Η πρόταση του θα εξεταστεί, ωστόσο, με προσοχή.

Αυτά. 

Εδώ τα καλά λεφτά

Έρχεται ο ένας, μιλάει άσχημα για τον άλλον.
Έρχεται ο άλλος, προσπαθεί να μου κλέψει λόγια για τις δουλειές της επιχείρησης όπου εργάζομαι τώρα.
Έρχεται ο παράλλος, θέλει να μου πουλήσει μούρη και εμμέσως να με "φοβίσει".
Τι είναι τούτοι δω, καλέ; 

Στη μέση εγώ, υπάλληλος δύο μηνών. Ευτυχώς δεν είμαι 20 ετών άπειρη κοπελίτσα, να του περνάει καθενός η πονηριά. Βαριέμαι κιόλας, να πω, γιατί είναι προβλέψιμοι. 
Δηλαδή έρχεται, κάθεται επιδεικτικά στην απέναντι καρέκλα, με κοιτάει ας πούμε έντονα και με ρωτάει το συνταρακτικό, φοβιστικό, τρομοκρατικό: "Με φοβάσαι;".
Έλα Χριστέ και Παναγιά. 'Ετσι, χωρίς θαυμαστικό. Τι να φοβηθώ, ρε μπασμένε ψευδογόη; Μήπως είσαι η ζυγαριά μου που μόλις ανέβηκα πάνω της; 
Καθώς ο τουριστικός τομέας μπορεί να αποφέρει πολλά λεφτά, με τη σωστή διαχείριση πάντα, καθένας άσχετος και άκυρος μπαίνει μέσα, νομίζοντας ότι τα χαρτονομίσματα θα του ανοίγουν από μόνα τους την τσέπη και θα στριμώχνονται μέσα. Ίσως κάποιοι να είχαν μία προσωρινή επιτυχία και αυτό να αποτέλεσε παράδειγμα για άλλους. Αλλά αυτοί οι κάποιοι ήταν οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας λέει πως, για να πάρεις, πρέπει να δώσεις. 'Οπως γίνεται παντού, δηλαδή. Η τουριστική σεζόν σημαίνει μεν δουλειά 6 μηνών - και συνεπώς άλλων 6 "καθισιού" -, αλλά αυτοί οι 6 μήνες βγαίνουν με τουλάχιστον 12ωρη καθημερινή, χωρίς ρεπό, σκληρή εργασία. Συνήθως χωρίς συγκεκριμένα ωράρια. Μπορεί να χρειαστεί να τρέξεις ακόμα και όταν μόλις έχεις ξαπλώσει σε μία παραλία, έχοντας φρεσκοαπλωμένο αντιηλιακό πάνω σου. Σπάσιμο, ε; Ε κι όμως, αυτή είναι η "6μηνη τουριστική δουλειά". Μου έρχονται, λοιπόν, κουνάμενοι-σεινάμενοι, καθένας με τα δικά του μαργαριτάρια, και ζητάνε εξηγήσεις γιατί δεν έχουν γίνει φιλαράκια ακόμα με τον Bill Gates. Ζητάνε εξηγήσεις από μένα. Την υπάλληλο που έχει 2 μήνες εκεί. Γιατί δεν τρέχουν τα χρήματα από τα μπατζάκια τους, from day 1. Ε τι να τους πεις; 

Για άλλα μέρη και γρήγορα

Πρέπει να βρω άλλη δουλειά.

Ξεκινήσαμε καλά εδώ, μια χαρά όλα, καλή συνεννόηση με το αφεντικό, βαίναμε ομαλά.
Εκεί στην αρχή της πορείας, να ένα σαμαράκι. Σιγά τα αβγά. Έχουμε προσπεράσει σαμαράκια και σαμαράκια και σαμαράκια. 
Μετά, να κι άλλο σαμαράκι, διπλό αυτή τη φορά. Γατάκια, αυτά είναι για πρωινό.
Προτού ηρεμήσουν τα πράγματα από το διπλό σαμαράκι (φανταστείτε το όπως θέλετε), να δύο διπλά. Μπαμ, μπουμ προσπερνάς άνετα κι αυτά, γιατί δεν είμαστε 20 ετών άπειρα παιδιά, τα έχουμε ξαναζήσει.
Στα σαμαράκια όμως άρχισαν να προστίθενται και πέτρες. Είσαι στην πορεία σου και η διαδρομή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Λες, εντάξει, θα τα ξεπεράσεις, έτσι γίνεται σε νέες διαδρομές.

Δυστυχώς εδώ και λίγες μέρες άρχισαν να εμφανίζονται και λοφίσκοι. Σαμαράκια, πέτρες, μπαμ-μπουμ από εδώ κι από εκεί, να μην μπορείς να ξαποστάσεις, και τώρα να έχουμε και μεγαλύτερα υψόμετρα; Τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Αντιθέτως, η κατάσταση γίνεται ανησυχητική.

Θα ξεκαθαρίσω όμως ένα πράγμα: Προτιμώ να μείνω άνεργη, παρά να πάω στην άλλη δουλειά. 
Αργά ή αργότερα, θα βρω κάτι άλλο. Εκείνο εκεί δεν ήταν δουλειά, ήταν η εξαφάνιση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας - νοημοσύνης - υπόστασης. Πας για ένσημα και μισθό και φεύγεις πεθαμένος. Ή στη φυλακή, αφού έχεις βάλει στο χώμα δυο-τρεις (στην καλύτερη).

Αυτά. 

Υπάρχει εξήγηση;

Με εκείνον τον τζέντλεμαν από πέρσι το καλοκαίρι, δεν έχουμε κρατήσει καμία επαφή. Δεν ανέβηκα στην πρωτεύουσα και ούτε νομίζω σκοπεύει να έρθει στα νησιά μας φέτος κι εκείνος. Δεν υπάρχει λόγος να φτιάχνουμε ιστοριούλες στο μυαλό μας, λοιπόν, διότι άδικος κόπος.
Τι μου τράβηξε την προσοχή όμως; Ότι κάναμε likes πολύ συχνά ο ένας στον άλλον στο facebook. Εκείνος ειδικά σε φωτογραφίες δικές μου. Ξαφνικά όμως, πάνε τα likes. Τα έκοψε μαχαίρι. Τίποτα. Καλέ άφαντος σας λέω. Εξαφανιζόλ. Μην τον είδατε. 
Αλλά. 
Δεν χάνει φωτογραφία για φωτογραφία που ανεβάζω στο ίνσταγκραμ. Εννέα στις 10 φορές είναι ο πρώτος που βάζει καρδούλα. 

Εξηγείται αυτό;

Ανεκδότων αναπάντεχα

Χτες σε ανύποπτο χρόνο μου έφτιαξε η διάθεση, από κάτι που έμαθα για την προηγούμενη, ακατονόμαστη, δουλειά μου.
Τα κεντρικά ζήτησαν υπεύθυνες δηλώσεις από τη φιδομούρα και τον άλλον παρατρεχάμενο της, ότι κατέχουν την αγγλική γλώσσα στον βαθμό που χρειάζεται για τη δουλειά τους. Η αντίδραση μου:
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Εδώ δεν ξέρουν καλά-καλά ελληνικά, τα ελληνικά τους είναι τα χωριάτικα (με την κακή έννοια), θα ξέρουν αγγλικά; Τόσα χρόνια δεν πήραν είδηση τα κεντρικά ότι άλλος τους τα έκανε (εγώ); Ή μήπως τους πήραν τώρα και προσπαθούν να τους πιέσουν μέσω της δήλωσης, μήπως πάνε να μάθουν;
Ξέρω πάντως κατά 90% τι είπε ο παρατρεχάμενος μόλις το έμαθε: "Πάλι καλά που δεν είναι εδώ η Sparkling Blue, να γελάει μαζί μας".
Δεν πειράζει, γελάω και μακριά σας! Μακάρι να με βλέπατε. Μακάρι!

Δεν είμαι χαιρέκακη και το ξέρετε. Έφυγα πάρα πολύ πικραμένη και αδικημένη από εκείνη τη δουλειά. Τουριστική δουλειά. Οι διευθυντές επέλεξαν να βάλουν σε καίριες θέσεις, άτομα που δεν ξέρουν ούτε τα βασικά μίας ξένης γλώσσας. Σε τουριστική δουλειά, ξαναλέω. Επειδή αυτοί οι διευθυντές, οι ίδιοι, μπήκαν με άλλα μέσα στην εταιρεία, και είναι ελλιπή τα προσόντα που έχουν, προσλαμβάνουν άτομα ακόμα κατώτερων δεξιοτήτων, για να είναι του χεριού τους. Εγώ προσλήφθηκα για τον αντίθετο λόγο, επειδή κατείχα αυτά που ήθελαν, αλλά μόνο για να καλύπτω τα κενά των... προϊσταμένων, και φρόντιζαν να μου έχουν κομμένα τα φτερά. Μας έστελναν άλλες εταιρείες προσκλήσεις για events και, παρόλο που συνήθως η πρόσκληση απευθυνόταν σε όλο το τμήμα μας, πάντα οι διευθυντές με άφηναν απέξω και ρωτούσαν μόνο τους άλλους αν ήθελαν να παραστούν. Και εκείνοι 10 στις 10 φορές έλεγαν ΟΧΙ, γιατί, ακόμα κι αν ήταν ελληνική η εκδήλωση, δεν ξέρουν ούτε να συζητάνε ούτε να συμπεριφέρονται. Αντιθέτως, όταν πλέον είχα αποκτήσει το θάρρος και ζητούσα να παραστώ εγώ, η απάντηση που έπαιρνα ήταν "Την επόμενη φορά". Η οποία φυσικά δεν ήρθε ποτέ.
Και σε κάνει να αναρωτιέσαι, ρε φίλε. Με τόσες αδικίες, με τόσες προσβολές, με τόσα ξεκατινιάσματα πίσω από την πλάτη μου -ενώ μόνο εγώ ήξερα να τους κάνω τη δουλειά ΤΟΥΣ - και περίμεναν να ξαναπάω; Τους ξελασπώνεις συνέχεια - σε βρίζουν συνέχεια, και θεωρούν φυσιολογικό να επιστρέψεις; Δηλαδή πόσο ηλίθιοι πια; Αντί να είναι τουλάχιστον ευγενικοί μαζί μου; Ήμαρτον......

Θα γράφω για πολύ καιρό ακόμα για εκείνη την παλιοδουλειά. Το άχτι που έχω είναι πολύ μεγάλο, και πηχτό ακόμα, δυστυχώς. Πέντε (χαμένα) χρόνια, ρε γμτ.


Θα επανέλθω.

'Ελα, ποιος ήρθε; -Εγώ!

Εγώ μια φορά το μπλογκ μου δεν το ξέχασα. Απλώς κάθε φορά που έλεγα να ξεκινήσω να το ενημερώνω, κάτι γινόταν και το άφηνα για μετά. 
Να'μαι πάλι! Έστω μετά από 6 μήνες (τόσο;). Κάλλιο αργά! Μπλογκάκι μου, δεν θα σε αφήσω ποτέ.
Να το ξέρεις αυτό. Να το ξέρετε και όσοι αναγνώστες μου έχετε απομείνει.
(Νάσια, είσαι μεγάλη μορφή και σ'ευχαριστώ που με αναζήτησες!)

Λοιπόν, στην τελευταία μου ανάρτηση σας άφησα με τα εξής:
-Την απόφαση μου να μην ξαναπάω σε εκείνη τη δουλειά, που με έκανε μαύρο χάλι επί 5 χρόνια.

Έχουμε τις εξής εξελίξεις:
-ΔΕΝ ξαναπήγα στην παλιά δουλειά. Βρήκα καινούρια! Και μάλιστα, βρήκα 2 καινούριες! Ξεκίνησα δοκιμαστικά για ένα μήνα στην πρώτη, και μετά από μερικές μέρες μου έκαναν προσφορά εργασίας στη δεύτερη. Αποφάσισα να αποδεχτώ τη δεύτερη, διότι είναι πιο κοντά στις σπουδές μου και σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Έτσι, μόλις ολοκλήρωσα τον έναν μήνα στην πρώτη, έφυγα. και την επόμενη μέρα κιόλας ξεκίνησα στην παρούσα. Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι όλα μέχρι τώρα. Μόνο που στενοχωριέμαι πότε-πότε, επειδή καθημερινά διαπιστώνω πόσο νοσηρό ήταν το προηγούμενο εργασιακό μου περιβάλλον και που έχασα 5 χρόνια της ζωής μου εκεί. 

Το ένα σοβαρό παιδί που με ενδιαφέρει, είναι στην πρωτεύουσα. Βλέπω φωτογραφίες του στο φβ και θυμάμαι πόσο ασφαλής ένιωθα δίπλα του, έστω εκείνες τις λίγες ώρες. Δεν μιλάμε, και ούτε υπάρχει λόγος, αφού μας χωρίζει απόσταση. Εκείνος δουλεύει εκεί, εγώ εδώ. Καλά, εννοείται πως αν ξαναβρισκόμασταν και γινόταν κάτι, θα το σκεφτόμουν σοβαρά να μετακομίσω. (Ω ναι, τόσο μου άρεσε...). Προς το παρόν, όμως... το απόλυτο τίποτα. 

Αυτά. Έχω κι άλλα. αλλά σε επόμενη ανάρτηση.