Κι άλλες περιπλοκότητες, βρε παιδί μου...

Μερικά πράγματα κάνουν μπαμ.
Έχω αναφέρει την ύπαρξη ενός ατόμου, τον οποίο αποκαλώ διακαή, διότι είναι ένας διακαής μου πόθος ο άτιμος. Και όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνω ότι είναι επίσης διακαής πόθος για αρκετές κοπέλες. Έτσι είναι ο τύπος. Σε σαγηνεύει, σε μαγεύει, σε κάνει να είσαι σίγουρη ότι σε ποθεί, ότι σε έχει ξεχωρίσει, ότι είσαι σημαντική για εκείνον... χωρίς να το θέλει. Είναι κοινωνικός, είναι πολύ ευχάριστος και συνέχεια όλο και με κάτι ασχολείται. Μαθαίνει, ψάχνει, κατασκευάζει, ρωτάει, ερευνά, ανακαλύπτει. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι καλό παιδί ΚΑΙ εμφανίσιμο.
Οπότε καταλαβαίνετε για τι άνθρωπο μιλάω. Πώς να μην είναι διακαής λοιπόν, ε; Και για εμένα αλλά και σχεδόν όλη τη θηλυκή πλάση που τον γνωρίζει. Φυσικά έχει τα θέματα του, και μερικά από αυτά είναι μεγάλα και ανασταλτικά για δέσιμο μαζί του, επομένως καλύτερα από μακριά και με το κεφάλι μας ήσυχο.
Τέλος πάντων. Στην παρέα είναι και ένα ζευγάρι, με πολύκαιρο σοβαρό δεσμό. Ο διακαής, επειδή είναι και πειραχτήρι, είχε μπει στη μαύρη λίστα της κοπέλας, διότι θεωρούσε ότι "χαλούσε" τον δικό της και τον ξεσήκωνε για διάφορα. Την έχω δει και ακούσει να του συμπεριφέρεται υποτιμητικά -για να μην πω απαράδεκτα- χωρίς να της έχει δώσει και δικαίωμα κιόλας. Αλλά, ρε παιδιά, πόσο να κρατιόταν κι αυτή από την έλξη του άλλου; Πάει, εδώ και κάνα δίμηνο, έπεσε. Τον βλέπει και λιώνει.. Κοιτάζει τον δικό της σαν να είναι ένα αδιάφορο αντικείμενο που κάθεται δίπλα της. Κάνει κατινιές μόνο και μόνο για να καθίσει δίπλα στον διακαή (... π.χ. να διατάξει εμένα να καθίσω αλλού, ώστε η θέση δίπλα της να παραμείνει κενή... εχμ... -όχι, το παιδάκι κάθισε πιο μακριά τελικά, μπιχιχι) όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί. Η οχιά μέσα της, γίνεται σαυρίτσα άκακη μπροστά του. Και φυσικά, ο δικός της την πήρε χαμπάρι. Βέβαια, εδώ την έχει πάρει χαμπάρι κάθε κινούμενο και ακίνητο σε όλη την περιφέρεια, ο δικός της δεν θα την έπαιρνε; Ε, και τώρα, είμαστε στη φάση του... "αποκλεισμού". Εκείνη κουνιέται σαν παλαβή να κανονίζουμε εξόδους όλοι μαζί, αλλά ο κύριος της βρίσκει δικαιολογίες και δεν. Λογικό είναι. Όταν βλέπεις εκείνη, που μέχρι προχτές σε βάραγε με χέρια και με πόδια να την αποκαταστήσεις, τώρα να χαζογελάει και να τρώει με τα μάτια της έναν άλλον, τότε θα φροντίσεις να λάβεις τα μέτρα σου. Εντάξει, θεωρώ πως είναι φάση και θα περάσει. Για την ώρα όμως, η παρέα έχει επηρεαστεί. Οι έξοδοι με όλους μαζί έχουν μειωθεί δραστικά και ο διακαής αναρωτιέται τι γίνεται. Επειδή κάνουμε καλή παρέα με τον διακαή, το άλλο παιδί αποφεύγει συστηματικά να με ενημερώσει για κάτι, ώστε να είναι σίγουρος ότι ο "κίνδυνος" παραμένει πέρα.
Κάνει μπαμ η κατάσταση (εκτός από τον πόθο, που ακόμα ψάχνεται-άστε, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο ο έρμος) και δεν ξέρω πώς να φερθώ. Να πάω με τα νερά του άλλου του παιδιού για να μην τον φέρνω σε δύσκολη θέση; Να επιμένω να βρισκόμαστε όλοι μαζί, ώστε να ξεθυμάνει η ένταση; Να υποκριθώ ότι δεν καταλαβαίνω τι γίνεται ή να δείξω ότι καταλαβαίνω, ώστε να με εμπιστευθεί το αγόρι, να καταλάβει ότι συμμερίζομαι τους "φόβους" του; Από την άλλη, όμως, να του δώσω να καταλάβει ότι ξέρουν κι άλλοι ότι η δικιά του λοξοκοιτάζει;
Κι άλλο μπέρδεμα. 

Περιπλοκότητες

Υπάρχουν άνθρωποι "τοξικοί", όπως τους λένε, των οποίων η παρουσία στη ζωή και το περιβάλλον μας είναι ζημιογόνα και καθόλου επωφελής.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι μόνο "καθαροί" και άνθρωποι μόνο"τοξικοί". Άλλοι χαμογελάνε και άλλοι γκρινιάζουν περισσότερο, αλλά η διάθεση τους αλλάζει, έστω μία στις τόσες. Το να χαρακτηρίσουμε κάποιον "τοξικό" πρέπει να γίνει μετά από αρκετό διάστημα προσωπικής αλληλεπίδρασης και μετά από εμπεριστατωμένη διαπίστωση πως ο συγκεκριμένος χαλάει τη διάθεση μας, την πνευματική και ψυχική μας ισορροπία και μετά από κάθε συνάντηση μαζί του, δεν έχουμε κέφι, διάθεση, όρεξη. 

Γιατί έκανα αυτόν τον πρόλογο; Διότι αναρωτιόμουν για το αν θα πρέπει να συνεχίσω να έχω συχνή επικοινωνία με έναν θείο μου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια (και όχι τους τελευταίους μήνες, πχ) βγάζει τόσον αρνητισμό γύρω μου, που με κάνει να μη θέλω να έχω πολλά-πολλά μαζί του, παρόλο που οι οικογενειακές μας σχέσεις μετράνε δεκαετίες. Ωραία, είπα, ας πούμε ότι αραιώνω την επικοινωνία μαζί του (προσωπικά μιλάω και όχι για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας). Τι θα γίνει, αυτό θα κάνουμε; Θα διώχνουμε όποιον δεν μας αρέσει; 

Ο θείος ήταν η αφορμή. Προβληματίζομαι με άλλα δύο άτομα -δύο κοπέλες του φιλικού περιβάλλοντος. Η μία περνάει άσχημη φάση και ας πούμε πως την δικαιολογώ μέχρι ενός σημείου, αν και αυτές οι φάσεις επαναλαμβάνονται τακτικά. Η άλλη είναι... άλλη περίπτωση, ο ορισμός της στρίγγλας, της παθολογικά ζηλιάρας, που δεν της φτάνουν ο σοβαρός δεσμός με ένα καλό παιδί και τα υλικά αγαθά που έχει, αλλά θέλει και άλλα, και μάλιστα άλλων. (Όσοι με εννοήσατε, με εννοήσατε). Με τη δεύτερη δεν επιλέξαμε να συναναστρεφόμαστε αλλά μας "επιβλήθηκε", λόγω του δεσμού της με το παιδί εκείνο. Πέρα λοιπόν από την περίπτωση με τον θείο, προβληματίζομαι και με αυτές τις κοπέλες. Με τη δεύτερη η απόφαση ότι δεν ταιριάζουμε ως άνθρωποι ήρθε πολύ νωρίς και απλώς κάνω υπομονή. Θέλω να κρατήσω αποστάσεις και να αραιώσω τις επαφές μαζί της, αλλά δεν θέλω να απομακρυνθούμε με τον δικό της, που είναι από τους λίγους. Αποστάσεις κρατάω και από την πρώτη, αλλά αναρωτιέμαι, γιατί να πρέπει να το κάνω; Τι της την δίνει κάθε τόσο και γίνεται τόσο κακιά και πικρόχολη; Και ξαναλέω, τι θα γίνει, αυτό θα κάνουμε; Θα διώχνουμε όποιον μας χαλάει τη διάθεση και μας γεμίζει με αρνητική ενέργεια; Θα μου πείτε, τι ωραία η ρητορική σου ερώτηση, εκτός κι αν είσαι μαζοχίστρια. Δεν είμαι, θέλω την ευημερία μου (χαχα). Αλλά μήπως να κάνω περισσότερη υπομονή;
Μπερδεύομαι.

Μπλεχτήκαμε από το 0

Γιατί βασανιζόμαστε, βρε παιδιά, και βασανίζουμε και τους άλλους;
Μα γιατί κάνουμε τα πράγματα περίπλοκα, ενώ δεν χρειάζεται να είναι;
Με έχει πρήξει ο διακαής με τη συμπεριφορά του. Ζέστη-κρύο-ζέστη-κρύο. Μετράμε τα λόγια μας, μην πούμε καμια λέξη που θα την παρεξηγήσει. Μετράει τα λόγια του και φοβάται μην πει κάτι και θυμώσω (αυτό πρέπει να είναι κατάλοιπο από το παρελθόν του, δεν εξηγείται αλλιώς, διότι δεν θυμάμαι να του έχω θυμώσει και ποτέ!). Κάθε φορά που είμαι έτοιμη να το πάρω απόφαση ότι φως στο τούνελ με αυτό το παιδί δεν θα βρούμε, θα κάνει μία κίνηση - υπέρβαση (για τα δικά του δεδομένα) και την απόφαση δεν την παίρνω. Μου φαίνεται όμως ότι ολοένα και πλησιάζω.
Είπα ότι δεν του μίλησα επειδή τον είδα να μιλάει με άλλη κοπέλα. Και από κάπου στράβωσε.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να είχα στραβώσει εγώ; Στην τελική, τι είμαστε, 12χρονα με το αιώνιο φλερτ; Ξαδέλφη, φίλη, πιθανή γκόμενα, ο,τι και να ήταν αυτή η κοπέλα, εγώ τι φταίω και δεν παίρνω απάντηση;
Τι να πω. Τι να πω. 

Φίλος φίλου με τον διακαή στη μέση

Η facebook-ο-αποχή κράτησε το Σ-Κ και το κεφάλι μου είχε ηρεμήσει. Αναρωτιόμουν κάποιες στιγμές τι να συμβαίνει, αλλά κρατούσε λίγο και δεν χαλούσε την υπόλοιπη καθημερινότητα μου. Τώρα που επέστρεψα, έμαθα! Έμαθα ότι μια χαρά περνάω και χωρίς να πολυασχολούμαι μαζί του. Εννοείται πως μπαίνω, πως τσεκάρω αναρτήσεις κλπ κλπ, αλλά περνάνε και ώρες που δεν το ανοίγω. Κάνω άλλα πράγματα. Χαζεύω το ταβάνι σκεπτόμενη διάφορα, π.χ. Είναι εποικοδομητικό, δοκιμάστε το!

Λοιπόν, πριν κάνα μήνα ήρθε διακοπές ένας φίλος φίλου με την παρέα του. Βρεθήκαμε όλοι μαζί ένα βράδυ και αυτός ο φίλος φίλου κάτι μου έκανε. Με πρόσεξε και τον πρόσεξα. Στην παρέα όμως ήταν μαζί και ο διακαής μου πόθος -ο οποίος όμως θα παραμείνει διακαής και είμαι σε στάδιο αποθεραπείας από δαύτον- και εκεί που είπα να δω τι τρέχει αλλού, μου έκανε χαλάστρα. Φταίω όμως κι εγώ, γιατί την δέχτηκα την χαλάστρα και δεν επανήλθα δριμύτερη. Είναι γοητευτικός ο διακαής και μας ρούφηξε. Ο φίλος φίλου από ένα σημείο κι έπειτα, απλώς κοιτούσε απογοητευμένος προς το μέρος μας. Θα ρωτάτε, τι χαλάστρα έκανε; Πήγε ο φίλος φίλου να μου πιάσει την κουβέντα μια και καλή, αφού είχαμε ξεπεράσει το στάδιο των ονομάτων κλπ, και χώθηκε σφήνα στη συζήτηση αυτός, διακόπτοντας με μάλιστα, και ξεκίνησε να ρωτάει τα δικά του... χωρίς τελειωμό. Πάει, το χάσαμε το άλλο το παιδάκι. Έριχνε κάτι ματιές απογοήτευσης και στο τέλος σχεδόν ούτε γεια δεν είπε.
Και τώρα κάθομαι και λέω. Βρε ζώον... γιατί δεν συνέχισες αργότερα την κουβέντα; Γιατί έπεσες ξανά στη γοητεία του άλλου, αφού ξέρεις ότι δεν πάει πουθενά, και έχασες την ευκαιρία να γνωρίσεις έναν άλλον άνθρωπο; Και ξέρετε τι κάνω τώρα; Κάθομαι και χαζεύω το προφίλ στο fb του φίλου φίλου. Χωρίς να είμαστε φίλοι. Μου είπε μια γνωστή, στείλε του αίτημα, τι θα γίνει; Να σας πω τι θα γίνει. Μετά από έναν μήνα, και μετά από μία μόνο φορά συνάντησης, το είχαμε που το είχαμε απογοητεύσει το παιδάκι, ε, τώρα θα το τρομάξουμε κι από πάνω. Αμαρτία δεν είναι;
Σκέφτομαι μήπως ρωτήσω τον κοινό μας φίλο τι κάνει, αν θα ξαναέρθει (λες και είμαστε Σύνταγμα-Ομόνοια...).... κάτι. Από την άλλη, άντε, θα μάθω ότι είναι καλά... και; Να είναι και να παραμείνει καλά. Αφού είμαστε μακριά και δεν διαβλέπεται άλλη συνάντηση ποτέ (ή σε κάνα μεθεπόμενο καλοκαίρι π.χ.), ποιος ο λόγος να σκαλίσω το θέμα;

Μα πόσο χαζή είμαι;.. Ουφ.

Άντε, καληνύχτα μας.