Ίσως πρέπει να ανοίξω ένα δεύτερο μπλογκ και να το ονομάσω "τα αλαφροΐσκιωτα". Αν και θα είναι παραπλανητικός ο τίτλος, διότι το περιεχόμενο θα ήταν διάφορα συμβάντα, τα οποία απέχουν έτη φωτός από "αλαφροΐσκιωμα" ή οτιδήποτε ανάλογο. Βέβαια, αν το βάφτιζα "Η διαίσθηση", θα γελούσαν και τα πλακάκια του μπάνιου με την ...πρωτοτυπία (και τη θεματολογία, φυσικά). Τέλος πάντων. Να το εμπιστεύεστε το ένστικτο σας και, σε ευρύτερο πλαίσιο, όσα περνάνε από το μυαλό και τις αισθήσεις σας, τα οποία σε πρώτη ανάγνωση δεν βγάζουν νόημα και συνεπώς τα αφήνετε στην άκρη. Μωρέ, όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Αν και είναι χρονοβόρο και δύσκολο να "ακούσεις" τον εαυτό σου και να φτάσεις σε σημείο να αποκωδικοποιήσεις τα μηνύματα που σου στέλνει, στο τέλος θα διαπιστώσετε ότι αξίζει.
Γνωρίζεις έναν άνθρωπο και το ένστικτό σου σου λέει ότι είναι μία καλή ψυχή, παρόλο που οι γύρω του σου λένε ότι είναι ένας παράξενος και μυστήριος άνθρωπος; Ξεκίνα πρώτα να επιβεβαιώσεις ή διαψεύσεις εσένα και μετά εξετάζεις τις γνώμες των άλλων. Διότι καθένας μας κρίνει βάσει δικών του, προσωπικών, κριτηρίων. Μην πας να πεις σε έναν τσιγκούνη "Αυτή η φίλη μου βρε παιδί μου, όλο μας λέει ότι δεν έχει λεφτά και ζητάει να της πληρώνουμε εμείς τον καφέ και το φαγητό", διότι και θα βγεις τρελός από πάνω και (πολύ πιθανό) θα σε διαφημίσει ως σπάταλο, ανεύθυνο, κουτσομπόλη, επικριτικό. Κανείς δεν ταιριάζει απόλυτα με κάποιον, όσο και να θέλουμε να πειστούμε στην αρχή ότι όλα είναι τόσο άψογα. Ποτέ δεν είναι και το ένστικτό μας όλο και κάτι μας λέει, αλλά το αγνοούμε για χάρη του ρομάντσου.
Τέλος πάντων.
Η πλάκα είναι ότι ξεκίνησα να γράφω αυτή την ανάρτηση με άλλο θεματάκι στο νου μου. Σχετικό με την ανθρώπινη φύση -όπως την αναγνωρίζουν οι επιστήμονες αυτή τη φορά. Οδηγούσα, λοιπόν, σήμερα το απόγευμα και η διαδρομή περιλάμβανε μία διασταύρωση, της οποίας τα φανάρια δεν λειτουργούν εδώ και μερικές μέρες (δεν ξέρω γιατί). Λόγω της ημέρας, η κίνηση στον δρόμο ήταν χαλαρή. Στη φάση που περνάω από τη διασταύρωση, βλέπω ένα κόκκινο αυτοκίνητο να τσουλάει από τον κάθετο δεξιά δρόμο και να βγαίνει στον κεντρικό, χωρίς να έχει ελέγξει ότι έρχομαι. Στα δευτερόλεπτα, 2-3;, που ακολούθησαν, το σκηνικό είχε ως εξής: Μου βγαίνει ένα πνιγμένο "ιιιιιιι", πλησιάζω επικίνδυνα το αυτοκίνητο, ακούω στρίγγλισμα φρένων, πάω στο αντίθετο ρεύμα, κοιτάω τους καθρέφτες μήπως έρχεται αυτοκίνητο από την αριστερή πλευρά και οι περαστικοί έχουν σταματήσει και κοιτάζουν με κομμένη την ανάσα. Δεν θα πολυλογήσω, το τρακάρισμα δεν έγινε, επειδή τελικά έχω πολύ καλά αντανακλαστικά (διαπίστωση φίλης γιατρού και όχι δικό μου αυτο-παίνεμα!). Μετά από λίγο συνειδητοποίησα ότι το στρίγγλισμα προήλθε από το δικό μου δυνατό πάτημα των φρένων, και λόγω της απότομης και μεγάλης μανούβρας, μου ήρθε η μυρωδιά καμμένου πλαστικού από τα λάστιχα.
Ήμουν πάρα πολύ τυχερή, μέσα στην ατυχία της στιγμής, που δεν ερχόταν αυτοκίνητο ούτε από την αντίθετη κατεύθυνση ούτε από τα αριστερά, γιατί τότε ή θα χτυπούσα πάνω στον τουρίστα με το κόκκινο αυτοκίνητο ή θα τα έδινα μετωπικά με τον απέναντι ή πλάγια με τον άλλον. Ή μπορεί τα δύο από αυτά. Ή, ακόμα χειρότερα, και τα τρία μαζί. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να κυκλοφορούσε εκεί μηχανάκι. Πάλι καλά που δεν έτρεχα, γιατί.... Από επιστημονική άποψη, νομίζω ότι τα καλά μου αντανακλαστικά οφείλονται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στο ότι δεν πίνω καφέ και γενικά τέτοια ροφήματα, ενώ το αλκοόλ με ζαλίζει στη δεύτερη γουλιά. Επομένως, υποθέτω ότι οργανικά είμαι όσο πιο σταθερή γίνεται (για μένα).
Δεν ήξερα ότι αντιδράω τόσο καλά σε τέτοιες καταστάσεις. Και πώς να το ξέρεις, αν δεν βρεθείς εκεί. Ανέκαθεν έλεγα ότι είμαι μέτρια σε τέτοιου είδους ανταποκρίσεις και μερικές φορές περνάνε από το μυαλό μου σχετικές σκέψεις -άραγε, τι θα έκανα στην περίπτωση που...;. Τώρα, μάθαμε. Αν και αυτό που συνέβη σήμερα, δεν σημαίνει ότι θα συμβεί και την επόμενη φορά... Αλλά με τη σημερινή εμπειρία, θα είμαι ακόμα πιο προσεκτική στην οδήγηση. Τι θέλει; Ένα δευτερόλεπτο να γίνει ο χαμός! Ο Χριστός και η Παναγία...
