Dilemm-ing

 Προβληματίζομαι.

Είναι θέμα για το οποίο δεν έχω μιλήσει στον περίγυρο μου και ούτε σκοπεύω. Μόνο η οικογένεια το γνωρίζει. Δεν είναι κάτι σοβαρό, αλλά είναι σημαντικό. 

Ακόμα μου χρωστάνε λεφτά από την προηγούμενη δουλειά. Φέτος δεν δουλεύω. ΘΑ ξεκινούσα σε καινούρια εταιρεία, η χαριτωμένη πανδημία όμως μας έκοψε την πορεία. Επομένως, τα χρεωστούμενα τα χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ. Το πρόβλημα είναι πως ο πρώην εργοδότης μου είναι η προσωποποίηση, η επιτομή της αφερεγγυότητας. Τι θες από έναν άνθρωπο; Ειλικρίνεια. Αυτός εδώ έχει τσακωθεί με την έννοια. Το χειρότερο που μου έχει κάνει είναι, να μου πει πως μου έβαλε λεφτά, αλλά επειδή τα έστειλε από άλλη τράπεζα, θα έκαναν 1-2 μέρες να έρθουν. Την τρίτη μέρα που δεν είχαν μπει, μου είπε πως όπου να'ναι θα τα δω. Την επόμενη μέρα με ρώτησε αν μπήκαν - όχι. Αφού έκλεισε μία εβδομάδα και πρώτα με ρώτησε αν μπήκαν, καπάκι μου είπε "ναι, δεν θα έρθουν, γιατί δεν τα έστειλα".

Αντιληφθήκατε το ψιλό γαζί στο οποίο με είχε, ε; 

Στα δέκα τηλεφωνήματα μου, θα απαντήσει στα δύο, με τον ίδιο τρόπο: "Ναι, μαζεύω λεφτά, θα σου βάλω ένα ποσό, ξέρω ξέρω ότι είναι δύσκολα". Και βαρέθηκα. Βαρέθηκα να νομίζει πως, μιλώντας ήπια και "συμφωνώντας" μαζί μου, θα κερδίσει 15 χρόνια και στο τέλος "θα ξεχάσω" το χρέος του. Δυστυχώς, μόνο από σοβαρή αγριάδα θα δω φως, και γι'αυτό σκέφτομαι σοβαρά να απευθυνθώ στο ΣΕΠΕ της περιοχής μου. Κρατιέμαι πίσω για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή η Αθάνατη τον λυπάται (....) και δεν θέλει να τον μπλέξω σε φασαρίες, και δεύτερον, διότι εκεί μέσα γίνεται της παρατυπίας το παρατράγουδο, και δεν αποκλείεται να τον πάρουν σηκωτό. Τα λεφτά μου όμως εγώ, πώς θα τα πάρω;

Έκανα μία τελευταία προσπάθεια σήμερα. Ήταν η μία από τις δύο φορές που σήκωσε το τηλέφωνο, είπε το παραμυθάκι, και αφού περίμενα να τελειώσει, του είπα πως είναι η τελευταία φορά που τον έπαιρνα εγώ τηλέφωνο, και πως από εδώ και πέρα θα τον πάρουν "άλλοι", χωρίς να ξέρω ποιοι ακριβώς.

Ξέρετε, σαν τις κάμερες ασφαλείας, που είναι ψεύτικες, αλλά με την παρουσία τους αποτρέπουν οιονεί κακοποιούς. Αφήνεις το μυαλό του άλλου να πλανιέται στο "ποιος", "πού", "πότε", "τι". 

Ουφ. Και δεν είναι πολλά τα λεφτά. Αφήστε που είδα σε άλλο παράρτημα να έχει κάνει εργασίες ανακαίνισης... Εκεί είχε λεφτά, ε;

Προβληματίζομαι.

Αφεθήκαμε

 Όλοι ξέρουμε πως το αίμα, νερό δεν γίνεται.

Είναι οι άνθρωποι σου και όταν κάποια φορά ξεφεύγεις εσύ ή εκείνοι, τότε είτε αμέσως είτε αργότερα, σίγουρα όμως κάποια στιγμή, συγχωρείς και συγχωρείσαι. 

Στο διάστημα της καραντίνας, μία από τις πολλές έγνοιες στο σπίτι μας ήταν να φροντίσουμε συγγενείς μεγάλης ηλικίας. Να τους νοιαστούμε τηλεφωνικά, να μας δώσουν τη λίστα με τα ψώνια που χρειάζονταν, να τους τα πάμε και να τα αφήσουμε στο κατώφλι τους με μεγάλη προσοχή. Όταν έληξε η αυστηρή καραντίνα, λαμβάνοντας όλα τα μέτρα, να τους πάμε στον γιατρό, στο φαρμακείο, στο σούπερ μάρκετ, στο μανάβικο, στην τράπεζα. Είναι οι άνθρωποι μας, το αίμα μας. 

Φτάνει το καλοκαίρι, χαλαρώνουν ακόμα περισσότερο τα μέτρα. Έρχονται για τις καθιερωμένες διακοπές τους συγγενείς από το εξωτερικό. Βρισκόμαστε μία φορά, με δική μας πρωτοβουλία. "Περάσαμε από το σπίτι σας και έλειπε το αυτοκίνητο σας, ήταν και όλα κλειστά, γι'αυτό δεν σταματήσαμε". Είναι το καθιερωμένο ψεματάκι που μας λένε, το ετήσιο. Δεν πειράζει, πήγαμε εμείς, μία φορά τον χρόνο βρισκόμαστε, τι ψυχή έχει άλλη μία επίσκεψη στο χωριό. Οι συγγενείς που εξυπηρετούσαμε στη διάρκεια της καραντίνας (φυσικά και πριν, αλλά ας πάρουμε ως χρονικό σταθμό αυτή την περίοδο), μας αγνοούν. Μαζεύονται όλοι στο χωριό, μιλάνε, γελάνε, τρώνε, πίνουν, κάνουν βόλτες... εμάς δεν μας λέει τίποτα κανείς. Χρειάστηκαν κάποιες φορές να τους βοηθήσουμε σε κάτι. Εκεί μας είπαν. Και τηλέφωνα μας πήραν και οδηγίες μας έδωσαν. Τα κάναμε, οι μεν μεγάλοι σε ηλικία, οι δε σε διακοπές, εμείς εδώ με τα άγχη μας, αλλά, γιατί να σκάμε τις καρδιές μας; 

Ώσπου, μετά από 3 εβδομάδες σχεδόν, ήρθε η ώρα της αναχώρησης για τους ετήσιους επισκέπτες. Και πώς έγινε, θεία φώτιση, τελευταία μέρα πριν την αναχώρηση, να συζητήσουν γλυκά και μελιστάλαχτα με μία από τις ηλικιωμένες συγγενείς, το ζήτημα ενός παλιού αυτοκινήτου, που ανήκε στον πατέρα τους τον συγχωρεμένο, και το οποίο δεν άξιζε πλέον να το έχουν στην κατοχή τους. Αλλά... Κοίτα να δεις μία ατυχής συγκυρία; Την επόμενη μέρα έφευγαν! Και τώρα; Ποιος θα αναλάμβανε να τους κάνει αυτή τη μικρή-μικρή δουλίτσα; Μα, η ηλικιωμένη, γλυκούλα, και πάντα εκεί για αυτούς, συγγενής. Που δεν ξέρει να ξεχωρίζει το ποδήλατο από το κάρο, το αυτοκίνητο από το τρακτέρ. Και για πείτε τώρα, με τον νου σας, σε ποιούς θα απευθυνόταν η γλυκούλα αυτή συγγενής, να τρέξουν εκείνοι "που ξέρουν" από αυτά; 

Δόξα τω Θεώ. Μας σκέφτηκαν για άλλη μία φορά. Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει η Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα. Με πολύ άγχος, η γλυκούλα την διατάζει να μας βρει και να επικοινωνήσουμε εμείς με τον μηχανικό, και να του πούμε...να πάει να πάρει το αυτοκίνητο από το χωριό. Να, να ξεβιδώσουμε τις πινακίδες και να τις καταθέσουμε μωρέ. Να μην πληρώνουν οι άνθρωποι στην ξενιτιά, κερατιάτικα. Η άτυχη που πήρε πίσω ήμουν εγώ. "Γιατί έβαλαν εσένα, θεία, να ασχοληθείς με κάτι τέτοιο; Αφού εσύ δεν έχεις σχέση με αυτά" "Πάρε τον μηχανικό και πες του να έρθει" "Σημείωσε τον αριθμό του, να πάρουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι, να συνεννοηθούν μαζί του" "Και τι ξέρουν εκείνοι από αυτά; Εκείνοι δεν ξέρουν τίποτα" ".... Μα εμείς δεν μπορούμε να μπούμε στη μέση, αυτά τα θέματα είναι περίπλοκα. Χρειάζεται το κληρονομητήριο, υπάρχουν η διεύθυνση συγκοινωνιών, η εφορία, η μονάδα ανακύκλωσης... Πρέπει να βρουν τα χαρτιά του αυτοκινήτου, την άδεια κυκλοφορίας..." "Μα δεν έχουν πληρώσει την ασφάλεια!" (ντόινγκ...άφησα πίσω την άσχημη πληροφορία περί έλλειψης ασφάλισης) "Άλλο η άδεια κυκλοφορίας, άλλο το σήμα, άλλο η ασφάλεια, θεία" "Αυτοί δεν έχουν τίποτα, ένα παλιό αμάξι είναι, να πάνε να παραδώσουν τις πινακίδες!" "...Μα πρέπει να πάνε οι ίδιοι να πάνε να τις παραδώσουν, οι συνδικαιούχοι όλοι! Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι!" 

Η συζήτηση του παραλόγου συνεχίστηκε για 5 λεπτά, μέχρις ότου η γλυκούλα θεία, είπε, μεταξύ άλλων... "Εσείς δεν ενδιαφέρεστε για κανέναν, μόνο για τον εαυτό σας ενδιαφέρεστε" "Εσείς ζείτε ζωή χαρισάμενη, δεν νοιάζεστε για κανέναν άλλον" "Εσείς κοιτάτε τον εαυτό σας μόνο" "Εγώ είμαι αυτή που τα έχω όλα βάρος πάνω μου" .......

Δεν την έβρισα, δεν ύψωσα τη φωνή μου. Της είπα "Μπράβο, ευχαριστούμε πολύ, για όλες τις φορές που σας βοηθήσαμε, που όποτε μας το ζητήσατε ήμασταν δίπλα σας, που τρέχουμε συνέχεια να σας εξυπηρετήσουμε, που εμάς παίρνετε τηλέφωνο όποτε χρειάζεστε κάτι". 

Η έννοια της "συγγένειας" δεν σημαίνει "ο μεγαλύτερος έχει δικαίωμα να καταπατεί τον μικρότερο, και ο μικρότερος έχει την αιώνια υποχρέωση και να υπομένει και να δέχεται την αχαριστία και την ταπείνωση". Η συγγένεια σημαίνει "είμαι δίπλα σου όποτε με θες, είμαι από πίσω σου να σε στηρίξω όποτε με χρειαστείς, θα σου μιλήσω "άσχημα" επειδή σε αγαπάω και θέλω το καλό σου, το αίμα που μοιραζόμαστε που δίνει το δικαίωμα αυτό". Δεν σημαίνει τίποτα άλλο. Έτυχε να γεννηθούμε στο ίδιο σόι. Δεν σε επέλεξα, δεν με επέλεξες.

Στην Ελλάδα, όμως, έχουμε πέσει θύματα της εκμετάλλευσης της έννοιας αυτής. Ο ηλικιωμένος μπορεί να μας βρίζει και να μας προσβάλλει όσο θέλει, διότι τα χρόνια του πρόσθεσαν σοφία (........), και θα μας κλωτσάει και όσο θέλει. Γιατί; Σε ποια εποχή ζούμε; 

Στην προσωπική μου περίπτωση, τέτοια λόγια και παρόμοια έχω ακούσει πάμπολλες φορές από τη συγκεκριμένη γυναίκα. Εδώ και χρόνια είμαι ψυχρή απέναντι της. Δεν την θεωρώ "αίμα" μου. Οι υπόλοιποι συγγενείς μου την επέβαλλαν ως "ηθική υποχρέωση". Αυτά όμως που άκουσα από το στόμα της, ενώ δύο μέρες πριν είχαμε πάει να την βρούμε να δούμε ότι είναι καλά, ήταν τα τελευταία της προς εμένα. Δεν το ξέρει, θα το καταλαβαίνει όσο περνάνε οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, και δεν θα με βλέπει (εκτός από μαζικές συνάξεις ή κατά τύχη), ούτε θα με ακούει. 

Όσο για τους άλλους συγγενείς, που πέταξαν σε μία ανίδεη ηλικιωμένη τις δικές τους υποχρεώσεις, ένα θα πω. Karma is a bitch. 

Αυτά.

Στην ελπίδα

 Θα υποκριθώ ότι δεν πέρασαν 3 μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα, και θα μπω κατευθείαν στο θέμα.

Το κεφάλαιο "Αδιάφορος" έχει κλείσει και επίσημα. Η ειρωνεία είναι πως το έκλεισε μόνος του. Προφανώς περνάει μυριοστή φάση παλαβομάρας και του ήρθε να σβήσει σχεδόν όλους τους φίλους που είχε στο facebook, με την αιτιολογία "θα το κρατήσω μόνο για συγκεκριμένα πράγματα". Αυτό μου το είπε ώρα 2 παρά τη νύχτα, καθώς έβλεπα μία χαριτωμένη rom-com στον υπολογιστή μου, και μπορώ να πω πως με έπιασε μία φαγούρα, άλλο να σας λέω. Του είπα κατάμουτρα ότι δεν το πιστεύω και ότι είτε είχε ήδη φτιάξει καινούριο προφίλ ή θα έφτιαχνε, του ευχήθηκα καληνύχτα και τον έκλεισα. (Θα είμαι ειλικρινής - εγώ έστειλα πρώτη, σκοπεύοντας να τον πειράξω για κάτι). Τον φαντάστηκα, λοιπόν, να μένει αποσβολωμένος, όταν του είπα "άντε, μάλλον σε αποχαιρετώ πια", αντί για κάτι πιο ψύχραιμο, τύπου "Μην το κάνεις, γύρνα πίσω, θα φαρμακωθώ". 

Ε, σε πιάνει μία αηδία πια.

Κι εκεί που φοβήθηκα ότι ο ντιπ ηλίθιος εαυτός μου θα στενοχωριόταν που δεν θα έβλεπε την εικόνα του προφίλ του από εδώ κι από εκεί.... Διαπίστωσα πως, όχι μόνο δεν έχω στενοχωρηθεί, αλλά είμαι ανακουφισμένη κι από πάνω. Ανακουφισμένη που δεν έχω κάποιον να κριτικάρει αυτά που ανεβάζω, που δεν διπλοσκέφτομαι προτού γράψω κάτι μήπως ξενερώσω (α χα χα, πώς τα λέω) τον Έναν και μοναδικό Αδιάφορο, ανακουφισμένη που έφυγε ένα βάρος από πάνω μου! Που δεν ήξερα ότι είχα κιόλας! Και... εκτός από ανακούφιση, το καλικαντζαράκι που επίσης εδρεύει σε μία γωνίτσα του πολύχρωμου εγκεφάλου μου, χαίρεται και τρίβει τα χέρια του με ικανοποίηση όταν σκέφτεται πως, ο Αδιάφορος, αυτός που θέλει να τα ξέρει ΟΛΑ, τώρα, με δική του, ολόδικη του, καταδική του πρωτοβουλία, δεν μπορεί να βλέπει τίποτα από όσα ανεβάζω. Ούτε φωτογραφίες, ούτε σχόλια, ούτε stories (φρόντισα να επιβεβαιώσω από τις ρυθμίσεις ότι είναι ορατά μόνο στους φίλους), τίποτα, τί-πο-τα. 

Τι τον ώθησε να προβεί σε αυτή την πράξη; Δύο τινα μου έρχονται στο μυαλό. Πρώτο, πως έκανε κάποια σοβαρή ατασθαλία και κρύβεται. Δεύτερο, πως απέκτησε κοπέλα και για χ λόγους, αποφάσισε να διακόψει τα πολλά πάρε-δώσε μέσω αυτής της πλατφόρμας. Όποιο κι αν είναι, ώρα του καλή, ώρα του ευλογημένη, και ώρα του πολυ-θυμιατισμένη. Αν και θεωρώ πως, κάποια στιγμή στο εγγύς-λίγο πιο κατακεί μέλλον, θα κάνει επανεμφάνιση. 

Ναι, αλλά τώρα πια ξέρω πως επίσημα, έκλεισες, αγαπητέ.

Πάω γυρεύοντας, ωστόσο. Αυτή τη φορά, επειδή έχω "βάλει στο μάτι" έναν άλλον τυπά, εξίσου ευφυή και εκκεντρικό. Ανήκει στον ευρύτερο φιλικό κύκλο, έχουμε βρεθεί κατά τύχη κάποιες φορές, έχουμε πιάσει κουβέντα μία φορά, κατάλαβα ότι με είχε προσέξει - και από τον τρόπο που μου μιλούσε, αλλά και από το γεγονός ότι... μου μιλούσε (δεν είναι ο τύπος που θα πιάσει ψιλή κουβέντα, με την καμία όμως). Επίσης, σε μία κοινωνική εκδήλωση που βρεθήκαμε, ευρισκόμενη εγώ σε φάση χαιρετούρας κάποιων ανθρώπων κοντά του, όταν πήγα να του υπενθυμίσω ποια είμαι, με πονηρό τρόπο και χαμόγελο είχε απαντήσει "ξέερω, ξέερω". Βέβαια, δεν έκανε και καμία προσπάθεια να γνωριστούμε καλύτερα... Κακό σημάδι, διότι, είπαμε.. Όταν θέλει ο άλλος, θα το κάνει. Δεν έχουμε βρεθεί όμως σχεδόν καθόλου, πέρα από εκείνη την ημίωρη συζήτηση, και δεν το θεωρώ κόκκινο καμπανάκι. Θα το θεωρήσω πορτοκαλί. 

Νομίζω πως στις Πανελλήνιες είχε γράψει 19 στην Έκθεση. Αυτή η πληροφορία από μόνη της, blew my mind. Τελείωσε μία από τις κορυφαίες και πιο δύσκολες σχολές, άλλο ένα γεγονός που με ιντριγκάρει. Ίσως είναι και απρόβλεπτος.... Τέλος πάντων. Επειδή έχω αρκετό καιρό να μάθω νέα του και στο facebook δεν ανεβάζει πολλές προσωπικές πληροφορίες, ακόμα δεν ξέρω αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Ναι, εγώ πήρα την πρωτοβουλία να του στείλω αίτημα, και ευτυχώς το δέχτηκε γρήγορα. 

Ελπίζουμε.