Απ'όσα έχω ζήσει, ζητάω πιο πολλάααα

Παίζει να είναι το αγαπημένο μου (ελληνικό-αν και επανεκτέλεση) τραγούδι.
Ρίξε κόκκινο στη νύχτα/ ρίξε λάδι στη φωτιάαα
Απ'όσα έχω ζήσει/ ζητάω πιο πολλάαα

Φιλίες, που λέτε. Γνωρίζεις στο σχολείο συμμαθητές-τριες, δένεστε, και λες, με αυτά τα παιδιά θα περάσω τη ζωή μου, με τους φίλους μου, που περνάμε τόσα μαζί και πόσα άλλα, αμέτρητα και άπειρα, μας περιμένουν στην πορεία μας.
Οι τυχεροί από εμάς, ζήσαμε από νωρίς μικρές προδοσίες από εκείνους που "ξέραμε" βαθιά μέσα μας ότι ήταν τα καλύτερα φιλαράκια μας, κι έτσι καταφέραμε να προετοιμαστούμε κάπως καλύτερα για όσα έρχονται -παρόλο που η έννοια "προετοιμασία" είναι λίγη... και αστεία, εφόσον μιλάμε για τη ζωή. Κανείς δεν μπορεί- και ούτε πρέπει- να είναι σίγουρος για τίποτα, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Το αναφέρω συχνά εδώ, ότι από παιδί ήμουν το καλοπροαίρετο και αγαθό του συνόλου. Κάθε σύνολο χρειάζεται έναν τέτοιο χαρακτήρα και εκπλήρωνα τα καθήκοντα μου άριστα, άλλοτε εκούσια και άλλοτε ακούσια. Πόσες φορές επέτρεψα να με πιάσουν κορόιδο και επιπλέον να νομίζουν ότι δεν το καταλάβαινα. Για το καλό, πάντα. Με αυτά μεγάλωσα και πορεύτηκα.
Εντάξει, κακώς χρησιμοποίησα αόριστο. Πορεύομαι. Όσο και να θέλω να αποτινάξω τη λέρα του καλού παιδιού, νομίζω δεν το΄χω μέσα μου. Έτσι γεννήθηκα και έτσι θα φύγω για το ταξίδι χωρίς επιστροφή (ελπίζω σε καμια 100στή χρόνια από τώρα!). Αλλά, ευτυχώς, βλέπω ότι υψώνονται προστατευτικά τείχη γύρω μου. Πάλι καλά. Άργησαν αρκετά χρόνια αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Βλέπω εκείνη την παλιά γειτόνισσα στο δρόμο και δεν κουνάω βλέφαρο. Μία άλλη γνωστή, μετά από μία φάση αγένειας που μας σάρωσε στα καλά καθούμενα, προσπαθεί μήνες τώρα να ξαναχτίσει τις γέφυρες. Κάθισε όμως βρε μάτια μου... Πώς ζητάς από τον άλλον να σε ξαναεμπιστευτεί, όταν συμπεριφέρθηκες γαϊδουρινά και χωρίς λόγο προς τον αποδέκτη; Κι εμείς περάσαμε πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις αλλά ο σεβασμός προς τον άλλον, τον ανυποψίαστο, είναι αλώβητος. Αν θες να ξεσπάσεις, κάνε τα λαμπόγυαλο σε αυτόν που σε έφερε σε αυτή τη θέση ή ξεκίνα να βαράς μπουνιές σε τοίχους. Όταν συμπεριφέρεσαι γαϊδουρινά όμως σε εκείνον που ήταν πάντοτε άψογος απέναντι σου, δείχνεις μία γωνία του χαρακτήρα σου, του εγώ σου, και όχι κάτι περαστικό. Το΄χεις, δεν το νοίκιασες.
Δεν το συζητώ. Στο παρελθόν θα υποδεχόμουν την άπιστη με ορθάνοιχτες αγκαλιές και θα της έδινα τέτοια συγχώρεση, που μόνο ο Ϋψιστος δίνει. Τώρα... τώρα πάει να ξαναχτίσει τις γέφυρες και η απέναντι πλευρά δε δέχεται τα υλικά. Το χτίσιμο δε θα ολοκληρωθεί. Ας πούμε ότι υπάρχει μόνο μία στενή, λεπτή, γέφυρα, φτιαγμένη από σχοινί, όπου το παραμικρό αεράκι την ταράζει πέρα-δώθε.
Τελευταία έχει πάρει είδηση ότι το πράγμα δε φαίνεται ροδαλό και ας πούμε ότι κρατάει μούτρα. Αμα σας πω ότι δε μου καίγεται καρφί... (Ωραίο πράγμα να μη σου καίγεται καρφί!)
Από την άλλη, βλέπεις ότι οι φίλοι δεν γίνονται μόνο από το σχολείο. Γίνονται και στην πορεία. Ανα πάσα στιγμή μπορεί να κάνεις μία φιλία, εκεί που δεν το περιμένεις. Ξέρεις βέβαια ότι ολοκληρωτικά δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, αλλά η ψυχαγωγία δεν απαιτεί εμπιστοσύνη, παρά καλή καρδιά και κέφι!
Αχ, τελικά είτε είμαι πολύ ευαίσθητη είτε... δεν ξέρω. Δε λέω και να σηκώσω κεφάλι με όσα μου έρχονται. Το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από εμένα, η άσκηση και η διατροφή, πηγαίνει αρκετά καλά. Τα υπόλοιπα, όλα, άστε τα. Δεν ξέρω πού πατάω, πού βρίσκομαι και πού ήμουν.
Δεν περίμενα, μετά από τις δόξες του Πανεπιστημίου, το πτυχίο, το μεταπτυχιακό, τις παρουσίες σε συνέδρια, μετά από μία πολύ καλή πορεία ζωής μέχρις ενός σημείου, και αξιοζήλευτης, ότι θα είμαι τώρα εδώ, έτσι.
Τι να πω. Ρόδα είναι και γυρίζει και η ελπίδα δε χάνεται ποτέ ;)

Τα αλαφροΐσκιωτα

Another one bites the dust.
Το email της απόρριψης ήρθε χτες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά με ενημέρωσαν ότι δεν προσλαμβάνομαι, δεν σφύριξαν αδιάφορα δηλαδή όπως όολοι σχεδόν οι υπόλοιποι, και η αγωνία τελείωσε νωρίς. Περίμενα να απογοητευτώ περισσότερο αλλά μετά από χ αριθμό ίδιων αποτελεσμάτων, συνήθισα. Δυστυχώς/ ευτυχώς.
Πρέπει να σας έχει τύχει στο παρελθόν, καθώς περιμένατε μια απάντηση ή ζούσατε σε μία κατάσταση, όπου ξαφνικά είπατε "μα αυτό θα γίνει". Σαν στιγμιαία κλεφτή ματιά προς το μέλλον. Σε εμένα πάντως ναι, και μία από αυτές τις στιγμές ήταν σχετικά με τη δουλειά αυτή. Πριν λίγες μέρες το μυαλό μου έτρεχε σε δεκάδες πράγματα, όπως το συνηθίζει, και αστραπιαία μου ήρθε η σκέψη/ συνειδητοποίηση "όχι, δε θα την πάρω". Δεν ήταν μία απλή αρνητική σκέψη ή αφορισμός τύπου "πολύ καλό για να είναι αληθινό". Ήταν μία χαραμάδα αλήθειας. Δεν ξέρω και πώς αλλιώς να το πω, χωρίς να φανώ αλαφροίσκιωτη (όχι ότι έχει και σημασία στην τελική, στα μπλογκς μας γράφουμε ο,τι θέλουμε ;) ).
Αναφέρω το περιστατικό, γιατί πριν λίγες μέρες μου συνέβη πάλι το ίδιο. Μόλις είχαμε παρκάρει με την Αθάνατη έξω από τα επείγοντα του νοσοκομείου, όπου είχε μεταφερθεί εσπευσμένα ένας συγγενής. Καθώς έβγαινα από το αυτοκίνητο, με κατέκλυσε μία ησυχία, μία γαλήνη, και σκέφτηκα "έφυγε". Χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου να μπει σε κατάσταση "τι να γίνεται". Όταν φτάσαμε έξω από τα ιατρεία, η νοσοκόμα μας ενημέρωσε ότι ο ασθενής κατέληξε. (Μεγάλος σε ηλικία, να σημειώσω).
Ανέκαθεν ήμουν ευαίσθητη σε ερεθίσματα αλλά το απέδιδα στην παρατηρητικότητα μου. Τον τελευταίο καιρό όμως ψάχνω λίγο παραπάνω τη σχετική βιβλιογραφία (έχουμε και μπόλικο χρόνο ελλείψει δουλειάς γαρ) και συμπεραίνω ότι απλά είμαι ευαίσθητη σε ερεθίσματα -τέλος. Όλοι μας το έχουμε βιώσει, άλλοι συχνά και άλλοι σπάνια.  Κάθε φορά όμως μου κάνει εντύπωση.
Τι σου είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος..!

Το γονίδιο

Πήρα από την Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα και υπάρχουν φορές που πανικοβάλλομαι με την καλημέρα. Κάτι απλό να δω και τα σενάρια υπερ-επιστημονικής φαντασίας στριμώχνονται στο κεφάλι μου. Από μικρή, όταν έβλεπα καμια φορά την έντονη πρώτη αντίδραση της Αθάνατης σε ένα απλό περιστατικό, σκεφτόμουν "Ευτυχώς που εγώ αντιδράω ανάλογα με την πραγματική σημασία του γεγονότος". ... Ααααχαχα. Κούνια που με κούναγε κι εμένα. Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω ότι αυτή η πρώτη υπερβολική αντίδραση, δεν είναι κάτι που δουλεύεις στο μυαλό σου και φεύγει. Όχι. Είναι μέσα στο DNA σου κατσικωμένη και δρόμο δεν πρόκειται να πάρει. Πλέον το πήρα απόφαση και ελπίζω μόνο να έχω γερή καρδιά, γιατί με τα τόσα κουλά και ξαφνικά μικρά σοκ που βιώνω συχνά-πυκνά, δε μας παίρνει να βγει προβληματική. Για παράδειγμα, αναπήδησα από τη θέση μου πριν καμια ωρίτσα περίπου, γιατί νόμιζα ότι αποκαλύφθηκε κάτι συγκλονιστικό μπροστά στα μάτια μου. Όταν το ξαναδούλεψα όμως το θέμα, διαπίστωσα ότι επρόκειτο για άλλη μία περίπτωση άκυρου, Αθανατειακού, σοκ. Κατά πάσα πιθανότητα. Υπάρχει ένα μικρό-μικρό ποσοστό η αντίδραση να ήταν λογική, αλλά έστω ότι ισχύει αυτό που σκέφτηκα... ε, το σοκ το έζησα ήδη, επομένως ο,τι βρέξει, ας κατεβάσει!
Αυτό όμως το ανεπιθύμητο γονίδιο, μου έχει κάνει και άλλη ζημιά. Επειδή η φαντασία μου εν ριπή οφθαλμού μπορεί να καλπάσει σε απόμακρα λιβάδια και αχυρώνες, για μένα (σχεδόν) τίποτα δεν αποκλείεται. Βάλτε στο μείγμα και μερικές (ίσως και πολλές) κουλές εμπειρίες που έχω βιώσει... Έτσι, όταν μερικές φορές παιδιά της παρέας πάνε να σπάσουν πλάκα λέγοντας μου κάτι (που εκείνοι θεωρούν) εξωφρενικό κι εγώ το πιστεύω, με λένε εύπιστη. Αμ δε. Άλλο εύπιστη και άλλο ανοιχτόμυαλη, λέω εγώ. Δεν ξέρω, μπορεί να έχουν και δίκιο, αλλά η ευπιστία συνοδεύεται και από χαζομάρα, την οποία δε νομίζω να διαθέτω. Καλοπροαίρετη ναι, είμαι, χαζή όμως (ελπίζω πως) όχι. Αν μου πουν "εκείνο εκεί το φωτάκι στον ουρανό είναι ούφο", δε θα πω, "αλήθειααααα;", αλλά "ελπίζω να έχει πάρει άδεια προσγείωσης". Καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Τέλος πάντων. Έχω βάλει προθεσμία στον εαυτό μου ότι, αν μέχρι αύριο δεν έχω νέα για τη συνέντευξη, να χαράξω πορεία για αλλού. Το χρονικό πλαίσιο που μου έθεσαν, βέβαια, δεν ήταν αυστηρό, ότι δηλαδή "μέχρι τότε οπωσδήποτε θα έχουμε απαντήσει", αλλά από το να κάθομαι να μετράω τις μέρες που περνάνε, καλύτερα να βάλω το όριο από μόνη μου.
Άντε, να μας ξημερώσει μία όμορφη μέρα. Καλή καρδιά πάνω απ'όλα... (όσο μπορούμε)

Οι παρατηρητές

Μα καλά, αντί να βελτιώνομαι, χειροτερεύω; Εκεί που είπα να γράφω πιο συχνά, παραλίγο να ξεχάσω ότι έχω και μπλογκ; Δηλαδή, τι να πω με την πάρτη μου.
Λοιπόν, τι τρέχει αυτόν τον καιρό... Από τη μία θα πω, τίποτα, αλλά από την άλλη θα πω, πολλά. Ο εξωτερικός παρατηρητής (ναι, έχω προσλάβει έναν διότι είμαι σελέμπριτι) λέει ότι στο λιμάνι μου η κατάσταση είναι τόσο μονότονη, που οι ίδιες οι βαρκούλες αποφάσισαν να κουνιούνται μόνες τους, από την πολλή βαρεμάρα να μένουν ακίνητες. Μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον. Ο εσωτερικός παρατηρητής, όμως... χα... εδώ σας θέλω... Δεν προλαβαίνει να παρατηρεί και να κατανοεί. Πολλές σκέψεις, πολλές διεργασίες και άπειρες προσπάθειες να βρω plans a, plans b κ.ο.κ. σε όσα με προβληματίζουν.
Σήμερα είχα συνέντευξη για μία ενδιαφέρουσα και όχι τόσο συνηθισμένη θέση. Το ακόμα καλύτερο ήταν ότι έγινε στα αγγλικά. Το περιβάλλον είναι πολυ-πολιτισμικό, επομένως η βασική γλώσσα συνεννόησης είναι η αγγλική, υποχρεωτικά. Θέση γραφείου, ευθύνης, με συγκεκριμένα ωράρια (πάντα βέβαια με το σκεπτικό ότι μπορεί να υπάρξουν υπερωρίες) και κατηγορηματική δήλωση ότι ο μισθός καταβάλλεται στην ώρα του, χωρίς καθυστέρηση. Ούτε σπαστό ωράριο ούτε πωλήσεις ούτε ξεμαλλιάσματα (όχι σε καθημερινή βάση τουλάχιστον). Η διευθύντρια που με συνεντευξίασε, έδειξε να με συμπαθεί και να γέρνει θετικά προς την υποψηφιότητα μου. Μου είπε ότι έχει να συνεντευξιάσει ακόμα ένα άτομο και ότι μέσα σε μία εβδομάδα θα ξέρουμε. Δεν πετούσε και από τη χαρά της βέβαια, ενώ ότι ζητάνε άτομο που να γνωρίζει άπταιστα αγγλικά, προσμετράται εις βάρος μου, καθώς υπάρχουν και υποψήφιοι με την αγγλική ως μητρική (δε μου το είπαν αλλά το αντελήφθην, και από τα προαπαιτούμενα, και από το υπόλοιπο προσωπικό και τα διεθνή τους πρόσωπα). Νομίζω ότι τα πήγα αρκετά καλά... και ελπίζω να χτυπήσει το τηλέφωνο με καλά νέα. Είναι η πρώτη θέση μετά από χρόνια, για την οποία νιώθω καλά. Ότι ανταποκρίνεται σε αυτό που μπορώ να δώσω και ότι θα με εξελίξει. Τι να πω, μακάρι. Δε θα τα βάψω μαύρα αν δε γίνει, αλλά...
Για τα άλλα θέματα, ο,τι και να πω... δε θα είναι αρκετό. Πότε-πότε βλέπω τα πράγματα απλά και πότε-πότε περίπλοκα. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω υπομονή και να αναδιπλωθώ. Θα δείξει το επόμενο διάστημα.
Το 2014 πάντως μπήκε με καλή διάθεση. Μας τα χάλασε λίγο στη συνέχεια, αλλά νομίζω πως η τελική, γενική εικόνα θα είναι καλή, θετική.
Cheers!