Εδώ τα καλά λεφτά

Έρχεται ο ένας, μιλάει άσχημα για τον άλλον.
Έρχεται ο άλλος, προσπαθεί να μου κλέψει λόγια για τις δουλειές της επιχείρησης όπου εργάζομαι τώρα.
Έρχεται ο παράλλος, θέλει να μου πουλήσει μούρη και εμμέσως να με "φοβίσει".
Τι είναι τούτοι δω, καλέ; 

Στη μέση εγώ, υπάλληλος δύο μηνών. Ευτυχώς δεν είμαι 20 ετών άπειρη κοπελίτσα, να του περνάει καθενός η πονηριά. Βαριέμαι κιόλας, να πω, γιατί είναι προβλέψιμοι. 
Δηλαδή έρχεται, κάθεται επιδεικτικά στην απέναντι καρέκλα, με κοιτάει ας πούμε έντονα και με ρωτάει το συνταρακτικό, φοβιστικό, τρομοκρατικό: "Με φοβάσαι;".
Έλα Χριστέ και Παναγιά. 'Ετσι, χωρίς θαυμαστικό. Τι να φοβηθώ, ρε μπασμένε ψευδογόη; Μήπως είσαι η ζυγαριά μου που μόλις ανέβηκα πάνω της; 
Καθώς ο τουριστικός τομέας μπορεί να αποφέρει πολλά λεφτά, με τη σωστή διαχείριση πάντα, καθένας άσχετος και άκυρος μπαίνει μέσα, νομίζοντας ότι τα χαρτονομίσματα θα του ανοίγουν από μόνα τους την τσέπη και θα στριμώχνονται μέσα. Ίσως κάποιοι να είχαν μία προσωρινή επιτυχία και αυτό να αποτέλεσε παράδειγμα για άλλους. Αλλά αυτοί οι κάποιοι ήταν οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας λέει πως, για να πάρεις, πρέπει να δώσεις. 'Οπως γίνεται παντού, δηλαδή. Η τουριστική σεζόν σημαίνει μεν δουλειά 6 μηνών - και συνεπώς άλλων 6 "καθισιού" -, αλλά αυτοί οι 6 μήνες βγαίνουν με τουλάχιστον 12ωρη καθημερινή, χωρίς ρεπό, σκληρή εργασία. Συνήθως χωρίς συγκεκριμένα ωράρια. Μπορεί να χρειαστεί να τρέξεις ακόμα και όταν μόλις έχεις ξαπλώσει σε μία παραλία, έχοντας φρεσκοαπλωμένο αντιηλιακό πάνω σου. Σπάσιμο, ε; Ε κι όμως, αυτή είναι η "6μηνη τουριστική δουλειά". Μου έρχονται, λοιπόν, κουνάμενοι-σεινάμενοι, καθένας με τα δικά του μαργαριτάρια, και ζητάνε εξηγήσεις γιατί δεν έχουν γίνει φιλαράκια ακόμα με τον Bill Gates. Ζητάνε εξηγήσεις από μένα. Την υπάλληλο που έχει 2 μήνες εκεί. Γιατί δεν τρέχουν τα χρήματα από τα μπατζάκια τους, from day 1. Ε τι να τους πεις;