Μάθαμε!

Πήρα την απάντηση η οποία:

-Με στενοχώρησε κάπως, αλλά

-Με διαφώτισε.

Ζήτησα από έναν φίλο να μου πει έναν λόγο, για τον οποίο ένα παιδί που μου αρέσει, μου ευχήθηκε χρόνια πολλά στα καλά καθούμενα, αλλά δεν μπήκε μετά στον κόπο να απαντήσει ένα απέριττο "καλά είμαι, θα τα πούμε, Sparkling Blue", όταν τον ρώτησα τι κάνει. Και έλαβα την εξής απάντηση:

Πρώτον, έστειλε τυπικά να ευχηθεί. 

Δεύτερον, να δει αν θα τσιμπήσεις - και τσίμπησες.

Ναι. Αυτό έγινε! Πραγματικά, μου άνοιξε τα μάτια. Μετά τη σιωπή των τελευταίων εβδομάδων από εμένα, ο μίστερ ταρακούνησε λίγο τα νερά για να δει αντίδραση. Δεν λέω ότι είμαι εντελώς αναίσθητη πια στο πρόσωπο του, επομένως δεν ανακαλύψαμε την Αμερική. Αλλά τώρα ξέρω πώς θα διαχειριστώ επόμενη επικοινωνία από μέρους του, ειδικά τις επόμενες μέρες των γιορτών.  Αν ξαναστείλει τυπικά Χρόνια Πολλά, θα απαντήσω τυπικά και χωρίς να επιδιώξω συνέχεια. Αν δεν στείλει τίποτα, υγεία και ευτυχία σε όλον τον κόσμο. 

Αυτάαα. Σκέφτομαι να στείλω στο άλλο παιδί ένα Καλή Χρονιά. Θα δω, θα δω...

Το ευρώ για την περηφάνεια σου

Είδα μια φωτογραφία του εαυτού του που ανέβασε ο τύπος με τα σοκολατάκια, και συνειδητοποίησα πόσο έχει πέσει στα μάτια μου. Έκανε χίλια παρακάλια να πάω να του τα πάρω και μετά έγινε η προσωποποίηση της πάπιας! Όχι μόνο αυτό, αλλά τις λίγες φορές που έχουμε βρεθεί -τυχαία, έτσι;- από τότε, μου κάνει και... παράπονα που δεν πάω από το γραφείο του να με κεράσει καφέ!! Αντί να τιμήσει τα παντελόνια του και να κάνει το απλό, δηλαδή να μου δώσει τα λεφτά που έδωσα για χάρη του, πάει να κάνει και τσαλιμάκια!! Δεν είναι καν για φτύσιμο ο τύπος. Αφήστε που την σκάρτη συμπεριφορά του την προδίδει το αμήχανο και ντροπιασμένο ύφος του. Και όλα αυτά για 20 ρημαδοευρώ, ρε φίλε. Τι ξεφτίλα, Θεέ μου!!

Δεν άργησα;

Χρόνια Πολλά σε όλους. Διαπίστωσα ότι το στομάχι μου δεν είναι τόσο γεμάτο όσο άλλες μέρες, επομένως και φέτος κατάφερα το ακατόρθωτο, δηλαδή να χάσω (έστω και γραμμάρια) τα Χριστούγεννα. Δεν ξέρω τι τρέχει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και κάνω το αντίθετο από τον φυσιολογικό κόσμο. Τέλος πάντων.

Δεν υπάρχει καμία κίνηση με το παιδί, στο οποίο έστειλα το αίτημα φιλίας. Λογικό είναι να περιμένει από εμένα να του γράψω κάτι. Μου φαίνεται πως μέχρι εκεί θα φτάσει η ιστορία, να μη μιλάει κανείς και απλά να περιεργάζεται το προφίλ του άλλου. (Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω). Στις φωτογραφίες που βλέπω, δείχνει πως είναι ένα καλό και γλυκό παιδί. Κατά τα άλλα, κάθομαι και αναλύω αν τον άλλον τον πείραξαν τα δύο ερωτηματικά που έβαλα. Ωραία τα έκανα!

Υγιαίνετε, ευτυχείτε και γραμμάριο να μη βάλετε!

-βολημένες είμαστε όλες μας

Το Suits είναι μία τρομερά ενδιαφέρουσα σειρά και ειδικά η πρώτη σεζόν της σε καθηλώνει. Έφτασα μέχρι την 3η σεζόν, αν θυμάμαι καλά, και μετά σταμάτησα να την παρακολουθώ. Το τραβούσαν πολύ το σενάριο με αναλύσεις, στρατηγικές, ξανά αναλύσεις, μακροσκελείς και διθυραμβικούς διαλόγους, ενώ από την άλλη πλευρά η δράση μειωνόταν. Τέλος πάντων. Εκτός αυτού, είχα σταματήσει να την βλέπω επειδή δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο η τύπισσα που πρωταγωνιστούσε περνιόταν για πολύ γκόμενα... Πραγματικά, είχα αρχίσει να την αντιπαθώ με την ωραιοπάθεια που την έλουζε.

Αυτή η τύπισσα λοιπόν είναι η ηθοποιός που μόλις αρραβωνιάστηκε ο πρίγκηπας Χάρι.... LOL. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μου την δίνει που τώρα πια την βλέπω κάθε λίγο στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο. Τι τραβάω κι εγώ, ε; :P

Τελικά το έστειλα το αίτημα πριν κανα δίωρο αλλά απάντηση δεν έλαβα. Έφαγα χυλοπιτίτσα δηλαδή. Ας είναι. Τουλάχιστον κούνησα το δαχτυλάκι μου.
*update* Τελικά η απάντηση ελήφθη και είμαστε "φιλαράκια"τώρα. Άντε να δούμε.

No-go

Μπήκα στο προφίλ του παιδιού με τις 2 χαμένες ευκαιρίες και βρήκα ότι τον περνάω σχεδόν 6 χρόνια. Σαφώς ήξερα πως εγώ ήμουν μεγαλύτερη και όχι αυτός, αλλά προσδιόριζα τη διαφορά σε 2, το πολύ 3 χρόνια. Έξι, είναι πολλά. Κι εκεί που σκόπευα στο τέλος της πλοήγησης μου στο προφίλ του να πατήσω το κουμπάκι με το αίτημα, τελικά δεν το έκανα, και ούτε πρόκειται. Ήδη υπήρχε το θέμα της απόστασης, το οποίο σιγά-σιγά χώνευα. Να υπάρχει και θέμα ηλικίας; Είπαμε, έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Ήδη ρίσκαρα το "καθαρό" μου κούτελο με το να κάνω αυτή την κινησούλα - που δεν δικαιολογείται εύκολα, αφού έχουν περάσει μήνες από τη δεύτερη συνάντηση, στην οποία μάλιστα δεν είχαμε ανταλλάξει λέξη. Το κερασάκι θα ήταν να πιάναμε κουβέντα και να με ρωτούσε (φυσιολογική διαδρομή μιας συζήτησης) του πότε είμαι. Δεν τραβάει. Πολλή έκθεση!

Δεν υπάρχει ιδανικό ζευγάρι

Θνητοί είμαστε όλοι. 
Είδα απόψε το βράδυ τον τύπο, ας τον πω Β, που τον θεωρώ πια έναν από τους ομορφότερους και πιο αρρενωπούς άντρες που έχω δει στη ζωή μου. Τον πρωτοείδα πριν κάποιους μήνες σε μία κοινωνική εκδήλωση και μάλιστα είχα γράψει για αυτόν εδώ και εδώ. 
Στο καφέ ήταν ο Β, ένας άλλος άντρας και μία γυναίκα. Η γυναίκα ήταν η σύζυγος του Β και το ξέρω επειδή η κοινωνικοδικτυακή κατασκοπεία αποδίδει. Χαριτωμένη κοπέλα. Κάθονταν μακριά ο ένας από τον άλλον. Δεν ήταν στα κέφια τους τόσο πολύ και ιδιαίτερα η κοπέλα, η οποία ασχολιόταν αρκετά με το κινητό της. Κάποια στιγμή του είπε κάτι, εκείνος δυσανασχέτησε και η χειρονομία που έκανε σήμαινε "δεν μπορώ να κάνω γι'αυτό - εγώ τι να σου κάνω". Ξαναείπε κάτι η κοπέλα με παράπονο κι εκείνος της έδειξε την κενή θέση δίπλα του. Εκείνη σηκώθηκε, κάθισε δίπλα του, εκείνος πέρασε το χέρι του για λίγο από τη μέση της, την χάιδεψε, και όταν τελείωσε η φάση επέστρεψαν στις ασχολίες τους. Η κοπέλα μού πέρασε την ανασφάλεια μίας γυναίκας όταν νιώθει πως κάτι δεν τραβάει με τον άνθρωπο της. Εκείνος έδειχνε ενοχλημένος και άκεφος. 
Εγώ μέχρι πριν να δω αυτή τη σκηνή, έλεγα μέσα μου πως αυτοί πρέπει να περνάνε υπέροχα μαζί: Όμορφοι και οι δύο, ευκατάστατοι και οι δύο, καλλιεργημένοι, πολυταξιδεμένοι και μορφωμένοι και οι δύο. 
Δυστυχώς διαψεύστηκα. Μακάρι ο,τι τους ενόχλησε να ήταν περαστικό και η υπόλοιπη τους βραδιά να πέρασε όμορφα. Μακάρι αυτό να μην είχε γίνει σε δημόσιο μέρος, δίνοντας λαβή στα αδιάκριτα βλέμματα ( το δικό μου, π.χ.) για σχόλια. Αλλά τελικά, ναι. Θνητοί είμαστε όλοι...

Εταιρική ψυχαγωγία

Ξέχασα να καταγράψω την εμπειρία της εταιρικής βραδιάς ψυχαγωγίας.
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που αγαπούν να μισούν. Δεν πάω γυρεύοντας να ξεκατινιαστώ, να κουτσομπολέψω (όχι πάντα...), να χαλάσω την καρδιά μου, να μειώσω συνάνθρωπο μου, κ.ο.κ. Πήγα λοιπόν έχοντας το εξής σχέδιο κατά νου: Να μην έχω μπροστά ή κοντά μου όσους ενοχλούν την ακουστική, κοινωνική και οπτική μου αισθητική. Κι αυτό έκανα. Η σκατομούρα περνούσε από μπροστά για να την δω και να της μιλήσω πρώτη, το οποίο φυσικά δεν έκανα. Κάθισα μαζί με τα άτομα που συμπαθιόμαστε. Πήγα με καλή διάθεση, με σκοπό να περάσω καλά. Κι αυτό έγινε! Δεν επιδίωξα και ούτε είχα δυσάρεστη αλληλεπίδραση. Δεν θέλει κόπο. Λίγο τρόπο θέλει.

Σκέφτηκα μήπως χρησιμοποιήσω τη δικαιολογία "Ταξινομούσα φωτογραφίες από τότε και σε είδα" στο παιδί που αναφέρω στην προηγούμενη ανάρτηση, εφόσον του στείλω αίτημα φιλίας. Θα πιάσει λέτε ή θα εκτεθώ; Ένα σημαντικό μείον είναι πως κι αυτό είναι άτομο του φιλικού περιβάλλοντος του κοινού φίλου, επομένως αργά ή γρήγορα θα το μάθει ο τελευταίος. Δεν θέλω να σχηματίσει την εικόνα ότι ψάχνω για άντρα και παίρνω σβάρνα τους διαθέσιμους... Αν και... έτσι δεν κάνουν πολλοί και πολλές; Δεν ξέρω. Ο χρόνος κυλά εις βάρος μου, πάντως. 

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παθαίνουμε τέτοια κολλήματα με ανθρώπους που ξέρουμε ότι δεν ταιριάζουμε, δεν θα καταλήξει σε καλό η όποια σχέση μαζί τους και καλύτερα μόνοι παρά να βασανίζουμε την ψυχή και την καρδιά μας. Πρέπει δηλαδή να υπάρχει και ο μαζοχισμός μέσα μας; 
Να βασανιζόμαστε χωρίς πραγματικό λόγο; 
Τι ανοησίες, Θεέ μου.

Φόρτιση με υπομονή

Όταν τελειώσει η τουριστική περίοδος, οι περισσότερες εταιρείες διοργανώνουν μία έξοδο για τους υπαλλήλους τους. Έτσι και η δική μας. Κάθε φορά βαριέμαι αφόρητα, αλλά ταυτόχρονα μου προκαλεί ένα αίσθημα -θλίψης να το πω; μιζέριας να το πω;- η συμπεριφορά των περισσότερων. Περιμένουν αυτή την έξοδο πώς και πώς. Οι περισσότερες γυναίκες κλείνουν ραντεβού να φτιάξουν τα μαλλιά τους, ρωτάνε από το καλοκαίρι ακόμα πότε ακούγεται και σε ποιο μέρος θα γίνει, σκέφτονται τι θα βάλουν... Για ένα απλό τραπέζι, σε ένα περιθωριακό μεζεδοπωλείο, σε ένα μέρος της επαρχίας. Όταν αντιλήφθηκα την πρώτη φορά ότι πρόκειται για ΤΗΝ έξοδο της χρονιάς τουλάχιστον για τους μισούς, δυσανασχέτησα. Η κοινωνικοποίηση τους ξεκινάει και τελειώνει εκεί; Δεν φροντίζουν τον εαυτό τους, δεν βγαίνουν έξω άλλα βράδια, με την παρέα τους, τους συγγενείς τους; Περιμένουν ΑΥΤΟ το τραπέζι για να κοινωνικοποιηθούν; 

Για μένα είναι μια αγγαρεία. Τις προάλλες χτύπησα στο πόδι και ήμουν στην ανάπαυση για 2 μέρες. Πόσο θα ήθελα να το είχα πάθει σήμερα, ώστε να έχω τη δικαιολογία να μην πάω. Διότι έχουμε και το άλλο... Το αφεντικό μετράει παρουσίες και όποιον τολμήσει να μην παραστεί χωρίς σοβαρό λόγο, τον περνάει από κόσκινο (για να μην πω ότι του αφαιρεί πόντους συμπάθειας.... lol..). Περιττό να πω ότι εκείνος κάνει την επιλογή των μαγαζιών. Και καλά ότι είναι γούστο των υπαλλήλων και όχι δικό του. Όχι, όχι. 

Το χειρότερο είναι η σκατομούρα. Κάθε χρονιά τρώει κόλλημα το αφεντικό και θέλει να καθόμαστε δίπλα. Φέτος θα φροντίσω να μη συμβεί κάτι τέτοιο, διότι, επειδή πλέον δεν της επιτρέπω να πετάει τις βλακείες της, είμαι σίγουρη ότι θα προκύψει θέμα μεταξύ μας. Μακριά και ήρεμα. Έχω φουλάρει στη χωριατίλα, δεν υπάρχει χώρος για περισσότερη. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να ξεχάσω την τελευταία της αξεστιά (δική μου λέξη), όταν μου  μίλησε με αγένεια στο τηλέφωνο, και μόλις πήγα από εκεί για 1 λεπτό, να έχει αλλάξει παντελώς στάση και να το παίζει γλυκομίλητη... (Μιλάμε πλέον για κανονική διαρροή καυσίμων, όχι απλό χάσιμο λαδιών).

Ακόμα δεν πήγα και έχω φορτώσει. Τι να πω... Ελπίζω να κυλήσει ευχάριστα η βραδιά!

Νουτέλα, Matrix, και ο director της κακιάς ώρας

Άλλαξε η συνταγή της Νουτέλας.
Όταν πρωτοδιάβασα τον τίτλο, σκέφτηκα "Ωχ, πάει κι αυτή". Αλλά τώρα που άνοιξα ένα βαζάκι και δοκίμασα, μη σας πω ότι μου αρέσει περισσότερο. Βγαίνει πράγματι φουντούκι στη γεύση, το οποίο είναι πολύ καλό -φορ μι, ατ λιστ.
                                                       *****
Πολλές ταινίες, φίλοι μου, έχουν περάσει αυτές τις εβδομάδες μπροστά από τα μάτια μου, αλλά πολύ λίγες τσίγκλισαν το μυαλό μου. Μαζί με σειρές και βιβλία (2 βιβλία μέχρι τώρα, εντάξει, πόσα να προλάβω μέσα σε 16 ώρες της ημέρας!). Σε μία από αυτές πρωταγωνιστούσε ο ζάχαρη-για-τα-μάτια μας Κιάνου Ριβς, τον οποίο έφαγα οπτικώς από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο. Μου άνοιξε την όρεξη ωστόσο και έψαξα να βρω άλλες ταινίες του. Θυμήθηκα την τριλογία των Matrix, αλλά εκεί η αναζήτηση της ικανοποίησης πήρε άλλη στροφή, έτσι, από το πουθενά σχεδόν. Δεν θυμάμαι/ ξέρω για ποιον λόγο, αλλά έκανα κλικ στα ονόματα των σκηνοθετών της τριλογίας. Μου ήρθε μία θολή ανάμνηση ψιλομακρινή, ψιλοκοντινή, ότι είχα ακούσει για κάποιον του Χόλιγουντ που άλλαξε φύλο κλπ, αλλά δεν είχα συγκρατήσει ποιος. Ήταν λοιπόν ο ένας από τους δύο δημιουργούς αυτών των ταινιών. Και διαβάζοντας τη βιογραφία τους, θυμήθηκα πως ακούστηκε κάτι επίσης για τον 2ο δημιουργό (και αδελφό του 1ου). Από The Wachowski brothers, έγιναν η Λάνα και η Λίλυ. Εκείνη τη στιγμή άναψε η περιέργεια μου να τις ακούσω και άρχισα να βλέπω βίντεο με συνεντεύξεις-δημόσιες δηλώσεις τους. 
Λοιπόν, φίλοι μου, μέσα σε μερικά λεπτά βρέθηκα με ανοιχτό το στόμα μπροστά στην ευφυία τους. Αυτό. Τελεία και παύλα. Ειδικά της πρώτης, της Λάνα, η οποία είναι και ομιλητικότατη -ευτυχώς για εμένα. Άλλο επίπεδο σκέψης, συγκρότησης εικόνων και υλοποίησης τους, αντίληψης της πραγματικότητας αλλά και απλοϊκότητας μαζί. 
Εκεί λοιπόν που ξεκίνησα για να δω στο youtube άλλη μία τους συνέντευξη, βλέπω τον συνεντευκτή και μου χαλάει η διάθεση. Όχι, δεν τον είχα ξαναδεί τον άνθρωπο, δεν τον είχα ξαναματακούσει στη ζωή μου. Αλλά η φάτσα του με ενοχλούσε. Αφάνταστα. Το βλέμμα του αρχικά. 'Εβλεπες μικρές ακτίνες ζήλειας να εκτοξεύονται από τις κόρες των ματιών του και να χτυπάνε κατευθείαν τα αδέλφια. "Director" μίας σχολής Cinema & Interactive media. "Σκ*** director" σκέφτηκα.... με μάλωσα όμως και είπα πως δεν είναι δυνατόν να παρασυρθώ από το πρώτο λεπτό και να αρχίσω το λούσιμο στον άνθρωπο, έτσι, επειδή δεν έκοψα καλά τη φάτσα του. 
Έκανα λοιπόν υπομονή και συνέχισα την συνέντευξη.... και όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο περισσότερο εκνευριζόμουν μαζί του, αλλά και επιβεβαιωνόμουν συνάμα. 

Στοιχείο 1ο. Δεν ξέρει να μιλάει. Κομπλάρει, κάνει παύσεις, επαναλαμβάνει τις ίδιες λέξεις συνέχεια και συνέχεια.

Στοιχείο 2ο. Πετάει άχρηστες και ασύνδετες με το περιεχόμενο πληροφορίες για τη δική του ζωή. Πχ, μένει στο ίδιο κτήριο με τον τάδε, γράφει εδώ και πολλάαα χρόνια με έναν ξάδελφο του τον τάδε. Προσπαθεί να πείσει ότι είναι κάποιος που κάνει κάτι.
Στοιχείο 3ο. Ο director ξέρει 5 λέξεις όλες κι όλες. Κομπιάζει, κάνει τις παύσεις, παίζει με τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια του, χωρίς να λέει κάτι ενδιαφέρον, κάτι καινούριο, ή έστω, χωρίς να συντάσσει μία πρόταση αδιάσπαστη, πλήρη περιεχομένου. ΑΛΛΑ επιμένει να φλυαρεί (οξύμωρο, το ξέρω) και να κρατάει τον λόγο όσο περισσότερο μπορεί. Οι Wachowski παρατηρώ βαριούνται/ δυσανασχετούν/ τον κοιτούν με δυσπιστία.
Στοιχείο 4ο. Στο βίντεο που ανέβηκε στο youtube, ανα τακτά διαστήματα την ώρα που μιλάει (άλλο οξύμωρο) ο τύπος, πέφτει η λεζάντα με το όνομα και την ιδιότητα του. Συνέχεια σε εκείνον. Στους καλεσμένους του μόνο στη χάση και στη φέξη.

Αυτή τη στιγμή έχω κάνει παύση στο βίντεο για πολλοστή φορά, για να χαλαρώσουν τα νεύρα μου που τσιτώθηκαν ξανά, βλέποντας και ακούγοντας αυτόν τον κομπλεξικό. Είμαι στο 45ο λεπτό, η συνέντευξη κρατάει κάτι περισσότερο από μιάμιση ώρα, και όπως το βλέπω το πράγμα, θα την ολοκληρώσω σε 2-3 μέρες, ύστερα από 105 παύσεις. 
Και αναρωτιέμαι. Πώς γίνεται ρε παιδί μου αυτός ο τύπος να είναι διευθυντής μίας σχολής; και ειδικά κινηματογράφου, όπου υποτίθεται πρέπει να κατέχεις μία ευφράδεια λόγου, μία άνεση στην εκφορά, να έχεις ανοιχτό μυαλό και να μην είσαι μικροπρεπής;
Γίνονται και εκτός Ελλάδας αυτά, δηλαδή; Να ανακουφιστούμε (προσωρινά);

Σας έλειψα, το ξέρω

Το ρίχνω στο διάβασμα και αναπληρώνω τα κενά που δημιουργήθηκαν μετά από το κάψιμο τόσων μηνών. Ξαναθυμάμαι τα ελληνικά μου και εκφράζομαι με μεγαλύτερες και πλουσιότερες προτάσεις.
Μάλιστα, εκεί είχα φτάσει. Να μην μπορώ να αρθρώσω μία σωστή κουβέντα. Διότι όταν στο επαγγελματικό σου περιβάλλον είσαι αποδέκτης καθημερινής, ακούραστης και εμμένουσας κακοποίησης της ελληνικής γλώσσας, κάποια στιγμή λογικά θα αρχίσεις να αμφισβητείς τις δικές σου γνώσεις και να φτάνεις στη σύγχυση. Από την άλλη, υποχρεώνεσαι ενίοτε να χρησιμοποιείς λάθος τη γλώσσα, ώστε να μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους. Καταλαβαίνετε λοιπόν τον μεγάλο αριθμό και το μέγεθος των πνευματικών εγκαυμάτων που πρέπει να φροντίσεις, όταν επιτέλους φύγεις από αυτό το περιβάλλον.
Υπομονή και θα ξανατραβήξουμε προς τη δόξα!

Αυτά. Υγιαίνετε ρε!

Κακιούλες...

Είδα κατά τύχη σήμερα στον δρόμο τον τύπο με τα λεφτά από τα σοκολατάκια, ο οποίος μου είπε πως 1ον, ξέρει πως μου τα χρωστάει, και 2ον, πως δεν κρατάει πάνω του. Του απάντησα να μην ανησυχεί και κάποια στιγμή θα του πω εγώ η ίδια "κατέβαινε".

Ενδέχεται λοιπόν να τα πάρουμε.

Οι κοριοί στο γραφείο έκαναν τη δουλειά τους (όταν δεν μπορείς να το αποφύγεις, το χρησιμοποιείς προς όφελος σου) και απρόσμενα έγιναν κάποιες αλλαγές που με αφορούσαν, για τις οποίες ας πούμε πως "μονολογούσα" όταν "δεν άκουγε κανείς άλλος στο γραφείο". Καλό; Με παραδέχεστε;
Δεν μπορώ να καταλάβω πως τα άλλα τα ζώα τόσα χρόνια δεν πήραν χαμπάρι τι γίνεται. 
Χμ, η απάντηση βρίσκεται μέσα στην ίδια την παραπάνω πρόταση... Το τι του σέρνουν ώρες ώρες, δεν λέγεται. (Ακούγεται όμως. Μπαχαχα). Να πρόσεχαν.

Αυτά. Υγιαίνετε!

Οι κοριοί

Τα λεφτά δεν τα έχω πάρει ακόμα και ο τύπος κρύβεται επιμελώς. (Αν είναι δυνατόν τόση ξεφτίλα για 20 ευρώ σε σοκολατάκια...).

Το θέμα μας ωστόσο είναι αλλού.

Η σκατομούρα στο γραφείο, εμφάνισε ξανά το πρόσωπο της. Σε εμένα δηλαδή., γιατί πίσω από την πλάτη μου τα σκατά στη μούρη της πάνε κι έρχονται.
Δεν ξέρω ποιες αμαρτίες μου πληρώνω με το να έχω ένα βόδι, που δεν ξέρει καλά-καλά να γράψει το όνομα της, ένα κατιναριό, να με διατάζει και να με.. επιβλέπει. Τέλος πάντων, ξέρω πως πολύς κόσμος περνάει τα ίδια, αλλά σε όσες δουλειές υπήρξα μέχρι τώρα, τέτοιο κατιναρίστικο, αμόρφωτο και αλαζονικό χαλι δεν ξαναματαείδα.
Ανοίγω χτες την αλληλογραφία. Η σκατομούρα είχε ρεπό και απολάμβανα μία πρωινή βάρδια. Βλέπω πως ήταν οι προσωπικές επιστολές με τη μισθοδοσία μας, μαζί με κάποιες άλλες οικονομικές καταστάσεις. Κατιναριό προσωπικά δεν είμαι και έβαλα τα χαρτιά μέσα στον φάκελο, χωρίς να ρίξω δεύτερο βλέμμα. Πήρα μόνο τη δική μου επιστολή (σφραγισμένες όλες) και έδωσα στο παιδί στο διπλανό γραφείο τη δική του. Σήμερα, μου λέει το παιδί "το πρωί παραλίγο να με φάει" και έδειξε αυτήν (πειράζονται μεταξύ τους τα χρυσά μου). Ρωτάω, γιατί; "Τίποτα καλέ..." απάντησε αυτή. Το αφήνω, αν και κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο.
Μετά από κάποια ώρα και πάνω σε κουβέντα για διάφορα, ξαναλέει το παιδί "το πρωί παραλίγο να με απολύσει η δικιά σου" -πάλι μπροστά της. Αυτή ξανά χαμογελάει ψεύτικα. Περιμένω να φύγουν όλοι και όταν μείναμε οι δύο μας, την ρωτάω στα ίσια τι έγινε και αν ήταν για το συγκεκριμένο, εγώ του έδωσα την επιστολή, όπως πήρα κι εγώ τη δική μου, χωρίς να ελέγξω κάτι άλλο. "Όχι καλέ, δεν έγινε τίποτα...", επαναλαμβάνει. Δεν θα το άφηνα έτσι όμως. Όταν επέστρεψε το παιδί στη θέση του, του είπα αστειευόμενη "να βρε, τα παραλες, αφού δεν σου είπε τίποτα" και απαγγέλλει το παιδί αυτολεξεί αυτά που του είχε σύρει. "Εγώ τα είπα αυτά;..." μου έκανε την έκπληκτη. Τους είπα "τέλος πάντων, κανονίστε τις ιστορίες σας, να λέτε τις ίδιες" και συνέχισα τη δουλειά μου. Ως αμόρφωτη βέβαια, ήθελε να το συνεχίσει και σχολίασε πως δεν έπρεπε καν να ανοίξουμε τον φάκελο, διότι είχε το όνομα του δντη επάνω. Πετάγεται το άλλο παιδί και την ρωτάει, κι εσύ γιατί τα ανοίγεις; Να σημειώσω εδώ πως στο παρελθόν μου είχαν κάνει παρατήρηση επειδή δεν άνοιγα την αλληλογραφία (το φίδι είχε υπονοήσει πως μόνο αυτή τα ανοίγει), επειδή μπορεί να περιέχονται έγγραφα που χρειάζονται άμεση επεξεργασία. (βρείτε άκρη). Και της σχολίασα κι εγώ... "αφού είναι σημαντικά έγγραφα, εσύ γιατί τα έχεις αραδιάσει στον πάγκο, σε κοινή θέα;" (αυτό είχε κάνει, περιμένοντας να περάσουν οι υπάλληλοι να πάρουν καθένας τα δικά του, ενώ στο κτήριο μπαινόβγαναν ένα σωρό άσχετοι). Η αμήχανη απάντηση ήταν πως βρισκόταν η ίδια εκεί και τα πρόσεχε (όχι, δεν πηγαινοερχόταν, όχι, όχι).
Εύχομαι και να φύγω από εκεί γρήγορα, για μία καλύτερη θέση, αλλά και εκείνη να ξυπνήσει ένα πρωί με κατσαρίδες στα μαλλιά της.

Το επόμενο είναι το θέμα των κοριών στο γραφείο. Πλέον είμαι 100% σίγουρη ότι υφίστανται και ο φίλτατος διευθυντής μας ακούει. Το κακό για εκείνον είναι πως μερικές φορές δεν συγκρατείται και σχολιάζει πράγματα στα οποία δεν ήταν μπροστά όταν συνέβησαν. Το καλό για εμάς (εμένα) είναι πως τον πήρα χαμπάρι και προσέχω τα λόγια μου. Οι υπόλοιποι απλώς δεν φαντάζονται πως μπορεί να τρέχει πραγματικά κάτι τέτοιο και όσες φορές το είπαν, ήταν απλώς για να διασκεδάσουν τη στιγμή. Παράδειγμα: Ένα βράδυ ήρθε ένας υπάλληλος και χτύπησε την πόρτα της εισόδου και του άνοιξα χωρίς να ρωτήσω (επειδή περίμενα άλλον υπάλληλο) και με ρώτησε τι θα έκανα αν ήταν κάποιος με πιστόλι (λολ...). Κάναμε πλάκα λοιπόν για το περιστατικό, και η σκατόμουτρη είπε πως εκείνη δεν ξέρει πώς θα έβγαζε τη βάρδια μόνη της στο άδειο κτήριο και βράδυ. Εγώ της είπα πως δεν έχω θέμα, ίσως επειδή μένω πολύ κοντά και θεωρώ την περιοχή οικεία μου, αλλά στην τελική αν είχα να αντιμετωπίσω κάποιον εισβολέα, θα του έλεγα να φορτώσει ο,τι έβρισκε και να με άφηνε ήσυχη.
Fast forward στην επόμενη μέρα, όπου έρχεται σε άσχετη φάση ο διευθυντής και με ρωτάει "δεν πιστεύω να φοβάσαι τα βράδια, ε;" και να σκάει στα γέλια....
Τυχαίο. Εντελώς.

Τι τραβάμε... Να'ναι καλά τα blogs και τα μαρτυράμε.

Το φέσωμα;

Μου είχε ζητήσει από καιρό ένας γνωστός να τον εξυπηρετήσω σε κάτι που ήθελε. 
Με αφορμή γιορτή και γενέθλια του (που έπεφταν κοντά), μιλήσαμε και μου υπενθύμισε αυτή τη μικρή χάρη. 
Συγκεκριμένα, να του βρω μια συγκεκριμένη μάρκα σοκολατακίων, τα οποία σταμάτησαν να κυκλοφορούν στο εμπόριο και τα βρίσκεις πλέον σε συγκεκριμένα μέρη (σε ένα από τα οποία έχω πρόσβαση). Προσφέρθηκα φυσικά να του τα πάρω. Τσιμπημένη η τιμή τους, σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρείας κυκλοφορίας, αλλά αναμενόμενο. Όταν τον ενημέρωσα προχτές πως ο δρόμος μου θα με έβγαζε κατά κει, αναφώνησε "τώρα βρήκες, που δεν έχω μία; Άντε, παρτα και θα τα βρούμε... και να σου υπενθυμίσω πως είχα γιορτή και γενέθλια και θα ταίριαζε ένα δώρο". Γέλασα με το αστείο και του είπα πως δεν πειράζει, θα μου δώσει τα λεφτά όταν ξαναπληρωθεί (δημόσιος υπάλληλος γαρ). Αφού τελείωσα τις δουλειές μου και του πήρα τα σοκολατάκια, του τηλεφώνησα για να του το πω. "Πολύ ωραία, σε ευχαριστώ πολύ! Θα σου δώσω τα λεφτά μόλις πληρωθώ ή αν μου δανείσει ένας φίλος. Αλλά, ξαναλέω γιατί πριν δεν άκουσα σχόλιο, ότι είχα γενέθλια και γιορτή μαζί και θα μπορούσαν να είναι δώρο". Α, είπα, αυτός σοβαρολογεί τώρα. "Είμαστε άνθρωποι μεροκαματιάρηδες, βρε μάτια μου, και δεν μας παίρνει για τέτοια", του απάντησα, χαριτολογώντας κι εγώ. "'Άντε βρε, για πλάκα το είπα! Είσαι σοβαρή;", ανταπάντησε, σε σοβαρό ας πούμε τόνο.
Τα λεφτά θα τα έδινε στην αδελφή μου την επόμενη μέρα, που θα βρίσκονταν σε μία κοινωνική εκδήλωση. Την ενημέρωσα για να ξέρει. 
Όσο τα είδατε εσείς, τα είδαμε κι εμείς.
Το πρωί μετά την εκδήλωση, μου λέει πως τον είδε τον συγκεκριμένο αλλά μόνο από μακριά και δεν μίλησαν. 
Αχα.

Στο μόνο που ελπίζω είναι, να μην έχει σκοπό αυτός να εξαπατήσει εμένα, για χάρη της κοιλιάς του.
Αυτό μόνο. Αν και προσωπικά νομίζω πως θα τα πάρω, έστω και λίγο αργοπορημένα. Πόσο γαϊδούρι να είναι πια;

Για τη φαγούρα!

Ήρθα για να σας ενημερώσω σχετικά με τον γάμο εκείνο και όσα συνέβησαν τότε. Αντιλαμβάνομαι πως, από τον ορυμαγδό των σχολίων (0), τρώγεστε να μάθετε τι έγινε, οπότε να'μαι!

Η πρώτη που ανέφερα ήταν εκείνη η πρώην φίλη. Το πράγμα είχε ως εξής. Ως δια μαγείας, είχε αρρωστήσει ένα συγγενικό της πρόσωπο και δεν μπορούσε να παρευρεθεί. Μα τι γκαντεμιά κυνηγάει αυτή την οικογένεια πια, γενέθλια, γιορτές, γάμους, βαπτίσεις να μην μπορούν να χαρούν, που όλο και κάποιον έχουν νοσηλευόμενο; Τι εννοείτε, λέει ψέματα; Σας παρακαλώ. Εδώ έχουμε να κάνουμε με άτομο του οποίου ο λόγος είναι συνώνυμο με την εγκυρότητα, και υπονοείτε πως είναι μούφες; Να ξεπλύνετε το στόμα σας με αγιασμό. Ορίστε μας.


Καλά περάσαμε. 

Ξεσκαρτάρισμα

Περνάνε και τα χρόνια και γίνεται ξεσκαρτάρισμα. Οι πραγματικοί φίλοι λιγοστεύουν. Μα, δεν έχουμε πλέον ανάγκη να είμαστε ανάμεσα σε πολλά άτομα, διότι πάθαμε και μάθαμε: Ταιριάζουμε με κάποιους και όχι με όλους ή με πολλούς. 

Είχα γράψει για εκείνη τη φίλη που μας είχε πρήξει στις μούφες. Πριν καιρό είδα μια ανάρτηση της στο facebook και αναρωτήθηκα, με αυτήν γιατί είμαστε ακόμα σοσιαλμιντιακώς συνδεδεμένες; Αφού εδώ σχεδόν την έχω ξεχάσει (και την θυμήθηκα λόγω της ανάρτησης). Εκεί αναδύθηκε ο χαζός μου εαυτός και είπε, αστην μωρέ, γιατί να την σβήσεις, σάμπως σου έκανε κάτι (τώρα τελευταία); 
Πέρασε ξανά ο καιρός και φτάνουμε στο σήμερα.
Βλέπω -1 στον αριθμό των φίλων. Μη μου πείτε πως εσείς δεν προσέχετε τους δικούς σας (όσοι έχετε λογικό αριθμό και όχι πολλές εκατοντάδες ή χιλιάδες), ε; Πρώτη αστραπιαία σκέψη: Μα ποιο κουλό άτομο με διέγραψε; Δεν ανέβασα ποτέ και τίποτα προσβλητικό για οποιονδήποτε. Δεύτερη αστραπιαία σκέψη, που συμπλήρωσε την πρώτη: Η λέξη "κουλό" μου θύμισε αυτή τη φίλη (τέλος πάντων, γνωστή). Και ναιι, με έσβησε αυτή. 
Δεν μουτζώθηκα που δεν το έκανα πρώτα εγώ η ίδια. Σκασίλα μου. Αναρωτήθηκα όμως για το timing - το λέω. Ειδικά τώρα, που πλησιάζει ο γάμος ενός καλού μου φίλου, τον οποίο είχε γνωρίσει κι εκείνη -και τελευταία όπου τον έβρισκε, τον έπρηζε πως ήθελε να την καλέσει και την ίδια! 
Δεν είναι κουλά τώρα όλα αυτά;  

Ακούει;

Τρώγεστε να μάθετε τι έγινε σχετικά με αυτό που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση μου, το ξέρω. :P

Που λέτε, ήρθαν τα γενέθλια μου, πέρασαν, όλα καλά. Η κοπέλα εμφανίστηκε και μου ευχήθηκε μέσω μηνύματος στον τοίχο μου στο fb. Όπως τυπικές ήταν οι ευχές της, έτσι τυπική ήταν και η δική μου απάντηση. Επομένως, όλα έληξαν ήρεμα και ας πούμε με φιλικές διαδικασίες. Δεν θα επιτρέπουμε να μας χειραγωγεί ο κάθε ένας που αντιμετωπίζει προβλήματα. Υπάρχουν ειδικοί γι'αυτό.

Μου ευχήθηκαν άλλα παιδιά από το πρωί, ακόμα και παίρνοντας με τηλέφωνο. Άτομα που δεν περίμενα πως θα έμπαιναν στον κόπο. Άνθρωπος, λοιπόν, που ενδιαφέρεται, βρίσκει έναν τρόπο και το δείχνει. ΝΟΜΟΣ.

Το άλλο που θέλω να πω είναι σχετικό με τον χώρο εργασίας μου. Πάμπολλες φορές έχει τύχει να συζητάμε με συναδέλφους για θέματα και μετά από μερικά λεπτά να μας πάρει τηλέφωνο ο διευθυντής σχετικά με τα θέματα αυτά. Από την πρώτη χρονιά που γινόταν αυτό, λέγαμε μεταξύ μας μεταξύ σοβαρού και αστείου "μα καλά, μικρόφωνα έχει βάλει και μας ακούει;!". Και γελάγαμε.
Εγώ άρχισα να ψυλλιάζομαι από τη δεύτερη χρονιά, και έχοντας τον γνωρίσει λίγο περισσότερο, πως ναι, ήταν ικανός να μας παρακολουθεί. Έχει τρομερό κόμπλεξ με το περιβάλλον του και θέλει να ξέρει κάθε κίνηση του κάθε υπαλλήλου. Εγώ θεωρώ πως ο διευθυντής που θεωρεί τον εαυτό του ικανό και νιώθει καλά με τις γνώσεις και τις ικανότητες του, δεν τρώγεται τόσο. Λογικά να το πάρει κανείς, δεν γίνεται να ξέρεις τα πάντα για τόσα άτομα. Μόνο ένας εμμονικός και κομπλεξικός άνθρωπος επιχειρεί να το κάνει αυτό.
Το τελευταίο σχετικό "κρούσμα" έγινε σήμερα, όταν ρώτησα την άλλη συνάδελφο στο γραφείο αν τηλεφώνησε από το πρωί κι εκείνη απάντησε "μπα, καθόλου". Λίγα λεπτά αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο όπου ήταν ο ίδιος και σχολίασε πως θέλει να ξεκουραστεί και γι'αυτό δεν έχει επικοινωνήσει. ... Μάλιστα. 
Μεγάλα λόγια δεν θα πω. Αν όμως ποτέ πέσει στα χέρια μου αποδεικτικό στοιχείο για κρυμμένα μικρόφωνα, θα το σκεφτώ πολύ για το πώς θα το διαχειριστώ.

Να κάνω το βήμα ή να κάνω την πάπια;

Σε μερικές μέρες έχω γενέθλια και αν σας πω τι με προβληματίζει, θα με μουτζώσετε.
(Το κάνετε-δεν το κάνετε, χαμπάρι δεν θα έχω, επομένως πράξτε ελεύθερα).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν θα μου ευχηθεί εκείνη η κοπέλα, την οποία είχα στήσει σε βραδινή μας έξοδο, πριν ένα δίμηνο περίπου. Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε. Βλέπω πως κάνει like σε μερικά που ανεβάζει η αδελφή μου, αλλά σε εμένα δεν έχει εμφανιστεί. 
Μετά αναρωτιέμαι το επόμενο. Ας πούμε ότι μου εύχεται (μέσω μηνύματος). Να της προτείνω να πάμε για ένα ποτό/καφέ να την κεράσω ή να το αφήσω; Διότι, παρόλο που έχω όλη την καλή διάθεση να επαναφέρουμε τη φιλική μας γνωριμία, δεν έχω καμία μα καμία όρεξη να φάω πάλι πόρτα στα μούτρα. 

Διάβασα ένα άρθρο που αναφερόταν σε μία έρευνα, η οποία αποκάλυπτε πως οι έξυπνοι άνθρωποι είναι επιλεκτικοί στις παρέες τους. Δεν θα πω ότι είμαι κι εγώ έξυπνη, αλλά ότι προτιμώ κι εγώ την ποιότητα από την ποσότητα.. Άμα είναι να βγαίνεις έξω και να νιώθεις παράξενα με τον περίγυρο σου, κάθεσαι και σπίτι σου ή βολτάρεις παρέα με τον εαυτό σου. Περνάς καλύτερα έτσι.

Κατά τα άλλα, τα ίδια. Χτες στη δουλειά θριάμβευσε για άλλη μία φορά ο σεβασμός, μέχρι του σημείου ο προϊστάμενος να σκυλοβρίσει 2-3 άτομα, και το ένα από αυτό (άντρας 40 ετών) να φύγει κλαίγοντας. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει πως όταν υποτιμάς και βρίζεις τον άλλον, ουσιαστικά καθρεφτίζεις τον δικό σου εαυτό; Και ας πούμε, τι περιμένεις να πετύχεις με τα ουρλιαχτά και τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς; 
Θεωρώ πως τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα και η πορεία της εταιρείας σε πιο ευοίωνο δρόμο, αν τα στελέχη ήταν υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν και να γράψουν (ω ναι) εξετάσεις σε σεμινάριο (μεγάλης διάρκειας) σχετικά με την επαγγελματική ψυχολογία. Και να το επαναλαμβάνουν τουλάχιστον κάθε 2 με 3 χρόνια.
Αλλά ποια είμαι εγώ. Μία ανίδεη είμαι...

Αυτά. 

Ποιος κοιμάται;

Εδώ και λίγο καιρό έχει έρθει καινούριος συνάδελφος. Πολύ ευγενικός και στη δουλειά του τυπικότατος. 
Σήμερα περπατούσαμε μαζί σε έναν διάδρομο και φτάσαμε σε μία πόρτα. Την άνοιξε και μου είπε να περάσω πρώτη. Τον ευχαρίστησα και συνεχίσαμε τη δουλειά μας. 
Μετά από λίγο ήρθε και με βρήκε μία γυναίκα, η οποία ήταν μπροστά στο σκηνικό (αλλά δεν την είχα δει εγώ). 
"Άνοιξε τα μάτια σου!"
"Τι έγινε;;" την ρώτησα.
"Τι ευγενικό παιδί, τι καλό, έχει τρόπους! Άνοιξε τα μάτια σου, κουνήσου!!"
Άντε καλέ, για τον συνάδελφο έλεγε. 
"Ο άνθρωπος έχει δεσμό"... της είπα
"Εγώ άλλα είδα! Το είπα και στη διπλανή μου, ότι η Sparking Blue κοιμάται όρθια!!"

Δεν μπορώ να πω, κολακεύτηκα από το περιστατικούλι, αλλά ούτε μου μπήκαν νέες ιδέες στον νου, ούτε το σχολίασα παραπέρα με κάποιον. Υποψιάζομαι πάντως πως ο συνάδελφος θα μου ήταν αδιάφορος ακόμα κι αν ήταν ελεύθερος. Φαίνεται πάντως να είναι ένας συγκροτημένος άνθρωπος που έχει δουλέψει ώστε η συμπεριφορά του απέναντι στους γύρω του να είναι η πρέπουσα. 

Αυτά!

Βραδινές σκέψεις

Ενίοτε, που λέτε, παρακολουθώ τις προκηρύξεις του δημοσίου. Από τότε που ήμουν φοιτήτρια. Όποτε το θυμηθώ και μου έρθει η όρεξη, μπορεί να τις τσεκάρω 2 φορές σε 1 εβδομάδα, μπορεί και να περάσουν 2-3 χρόνια όμως από την τελευταία φορά που ενδιαφέρθηκα. 
Ανάλογη φλασιά μου ήρθε πριν από λίγη ώρα και σέρφαρα να δω τι κινείται. Έπεσα σε ένα φόρουμ όπου υπάρχουν FAQ και σχόλια για οτιδήποτε βγήκε-βγαίνει-θα βγει και ξεκίνησα το σκανάρισμα. Διάβασα μερικά σχόλια, όλα καλά, με εύλογες απορίες κλπ... μέχρις ότου πέτυχα ένα, που με έκανε να ψαχτώ.
 Ένας τύπος, λοιπόν, είχε λάβει μέρος σε 5 (πέντε) προκηρύξεις, από πέρσι μέχρι φέτος. Είναι ήδη διοριστέος στις 4 από αυτές, υπολογίζει πως θα έχει θέση και στην 5η... και σχεδιάζει να καταθέσει αίτηση για ακόμα μία. Α, και έχει ήδη αποδεχτεί μία από αυτές τις 4 θέσεις. 
Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα... και άρχισα να αναρωτιέμαι. Εννοείται πως θα φάμε τα σίδερα ώστε να εξασφαλίσουμε μία σταθερή (συγκριτικά με τον ιδιωτικό τομέα) θέση εργασίας, αλλά δεν υποτίθεται πως θα σταματήσουμε μόλις το πετύχουμε; Άντε, ας πούμε πως συνέπεσαν χρονικά αυτές οι 5 (πέντε) προκηρύξεις.... Στην 6η γιατί να ασχοληθεί, αφού πλέον πέτυχε; 
Δικαίωμα του βέβαια του ανθρώπου. Ίσως του αρέσει να βλέπει τις επιτυχίες του ως διοριστέου να έρχονται σωρηδόν και να απορρίπτει τις θέσεις. Ίσως θέλει να εξερευνήσει όσο το δυνατόν περισσότερες προοπτικές γίνεται. Αλλά... μέχρι πότε; Διορίστηκε, δέχτηκε, τέλος. Επιπλέον, δεν βαριέται να τρέχει να βγάζει κάθε φορά τα μύρια δικαιολογητικά που ζητάνε... για να τους πει στο τέλος, α μωρέ, όχι, ευχαριστώ, pass ;
Μου ήρθε να εγγραφώ στο φόρουμ, ώστε να του πω αυτό και μόνο:
"Ή μας τρολάρεις ή είσαι μεγάλος προκηρυξιολάγνος... φίλε μου!"

Αυτά που λέτε.  Ρε τι ανακαλύψαμε νυχτιάτικα. 

Μμμ γκρέιπ φρουτ

Είδα προχτές στο Μάστερ Σεφ ένα πιάτο σολομού, το οποίο συνοδευόταν από ζυμαρικά με άρωμα γκρέιπ φρουτ, και θυμήθηκα το διάστημα που ήμουν Αγγλία και έφτιαχνα κοκκινιστό με χυμό ανάλογο, γκρέιπ φρουτ... Ζημιές μας έκανε η εκπομπή. Με βλέπω να βράζω μακαρόνια σε νερό με σταγόνες γκρέιπ φρουτ και καπάκι τη μάνα μου να με κοπανάει στο κεφάλι με τον πλάστη!

You αμφισβήτησες me?

Πρώτα βγαίνει η ψυχή μωρέ και μετά το χούι.

Είχαμε κάτι τρεχάματα στη δουλειά χτες και καθώς είμαι συνήθως το τελευταίο άτομο που μένει πίσω, τακτοποίησα όλα τα θέματα πρώτα και μετά πια σχόλασα. Το βράδυ με παίρνει τηλέφωνο η λατρεμένη συνάδελφος το φίδι η κατσικομούρα, να με αμφισβητήσει για κάτι που είπα σε άλλον συνάδελφο. Ανέφερα πως τα πράγματα ήταν έτσι όπως είχα πει και το κλείσαμε. Έμεινα όμως με την ιδέα το βράδυ. Το πρωί το έψαξα, και επιβεβαιώθηκα. Δεν έχει να κάνει με μία απλή αμφισβήτηση/ διαφωνία επί θεωρίας, αλλά επί ουσιαστικών πράξεων. Εγώ είπα "όχι, δεν θα γίνει" κι εκείνοι έλεγαν "ναι, θα γίνει". Ε, δεν έγινε, ρε παιδί μου, αφού το είχα ψάξει προσεκτικά προτού φύγω. Ή κάνουμε τη δουλειά μας ή δεν την κάνουμε.
Το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πως παίζει να έκαναν του κεφαλιού τους και να έβαλαν άνθρωπο να τρέχει στις 3 τη νύχτα να ψάχνει κάτι, που όπως τους είχα πει, δεν υπήρχε. Καλό;
Θα το μάθω αύριο αυτό, γιατί σήμερα ρεπάρω και αράζω. 

Αυτά. Υγείες. 

Δεν πυροβολείς ένα περιστέρι με κανόνι

-Ήρθε η άνοιξη, άνοιξαν τα μάτια μου, ελπίδες δεν έχουμε, αλλά δεν πειράζει. Τι είχες Γιάννη/(α), τι είχα πάντα. Τουλάχιστον αναρρώνουμε με επιτυχία από το κόλλημα. Αυτό κι αν είναι επιτυχία!

-Θυμάστε εκείνο το παιδί της παρέας, το οποίο πείραζαν επειδή αλληλοσυμπαθιόμασταν, ψυχράνθηκε, ψυχράνθηκα διπλά και επανήλθε; Σήμερα που τον είδα, διαπίστωσα πως έχει ομορφύνει ακόμα περισσότερο. Επειδή φοβάμαι όμως να του λέω πολλά-πολλά, για να μην παρεξηγηθούμε πάλι, διατήρησα τις κουβέντες μας σε λακωνικά επίπεδα. Σπανίζουν τέτοια άτομα στις μέρες μας, όμως, ρε παιδιά. Μορφωμένος, συνεσταλμένος και εξαιρετικά εμφανίσιμος. Να είναι καλά το παλικάρι.

Και τώρα πάω στο ψητό.
Πριν από κάποιες εβδομάδες γιόρταζα. Κανόνισα λοιπόν να κεράσω μερικά παιδιά στο στέκι το γνωστό. Αφού όμως μίλησα και συνεννοήθηκα, μας προσκάλεσαν σε μια εκδήλωση. Δεν ήθελα να πάω αλλά ξέρετε πως πάει το πράγμα με τους κοινωνικούς και επικοινωνιακούς κώδικες. Ενημέρωσα λοιπόν τα παιδιά για τη σφήνα στο πρόγραμμα (ως γνωστόν όταν έχεις να κάνεις κάτι, πέφτουν άλλα 15 μαζί, ενώ άλλες φορές βαράς μύγες) και για ενδεχόμενη καθυστέρηση/ μεταφορά της ώρας συνάντησης για λίγο αργότερα. Τελικά η εκδήλωση κράτησε περισσότερο από το προσδοκώμενο. Μία κοπέλα από την παρέα μου είπε ότι ξεκινάει σε λίγη ώρα, της είπα πως θα καθυστερήσουμε λίγο και να περιμένει. Μετά από 20 λεπτά περίπου είχε φτάσει έξω από το μαγαζί. Της είπα να μπει μέσα, να μην περιμένει όρθια και έξω, αλλά δεν ήθελε. Θα ήμουν εκεί σε ένα μισάωρο περίπου. Ξαναμιλήσαμε, την ενημέρωσα πως ξεκινούσα, αλλά εκνευρίστηκε επειδή θα έπρεπε να περιμένει άλλα 30 λεπτά. Και καλά έκανε! Την έστησα και ήταν μόνη της! Έφυγε, λοιπόν. Η φράση της χαρακτηριστικά ήταν "Δουλευόμαστε εδώ πέρα;". Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που φάνηκα αφερέγγυα και μάλιστα ενώ ήμουν εγώ η οικοδέσποινα. Τα άλλα παιδιά θα καθυστερούσαν να έρθουν ευτυχώς έτσι κι αλλιώς.. Της έστειλα μήνυμα λοιπόν να βρεθούμε την επόμενη μέρα, να της ζητήσω και συγγνώμη, αλλά απάντησε πως δεν μπορούσε. Την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα, αλλά δεν το σήκωσε. Τη μεθεπόμενη της ξανατηλεφώνησα, το σήκωσε, μιλήσαμε, της επανέλαβα πως της χρωστάω μια μεγάλη συγγνώμη και πως πρέπει να της την πω από κοντά, και την ρώτησα πότε μπορεί να βρεθούμε. Μου είπε πως θα έφευγε κάποιες μέρες για επαγγελματικούς λόγους και θα μιλήσουμε. Άφησα να περάσει ένα σύντομο διάστημα και της έστειλα μήνυμα στο fb πως ήμουν κοντά στην περιοχή της κι αν ήθελε να πάμε για έναν καφέ. Αυτό έγινε τέλη Απριλίου, να σας δώσω να καταλάβετε. Μου απάντησε αργότερα στη μέρα πως δεν μπορούσε, πως είχε διάβασμα και γράψιμο για κάποιες εξετάσεις και δεν είχε καθόλου ελεύθερη ώρα. Την ρώτησα πότε ήταν αυτές οι εξετάσεις, και η απάντηση της ήταν "στις 21". Ρωτάω: "Μαΐου;...". Απάντηση: "Ναι". Μου ήρθε να της απαντήσω "Καλά, δουλεύομαστε ξανά;" αλλά δεν το έκανα. Έγραψα "Οκ, καλό διάβασμα και θα τα πούμε". 
Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε.
Ρε παιδιά, ήμουν λάθος και το ξέρω. Θέλω/ Ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη από κοντά (το τηλεφωνικά δεν μου φτάνει), αλλά δεν με αφήνει. Δεν είναι δυσανάλογα μεγάλη η αντίδραση της απέναντι στο περιστατικό; Δεν χάνει το δίκιο της έτσι; Δηλαδή τι άλλο να γίνει; Και πραγματικά, δουλευόμαστε μεταξύ μας; 21 Μαΐου; Πώς και δεν είπε για Σεπτέμβριο (και την γλίτωσα μόνο με έναν μετά); Να πέσω δηλαδή να την προσκυνώ να με συγχωρέσει; Θα πάμε να τρελαθούμε τώρα; Πόσοι από εμάς έχουμε στήσει για χ και ψ λόγους τους φίλους μας; Τι θα γινόταν αν όλοι μας κρατούσαμε τέτοια μούτρα και πεισμώναμε κάθε φορά που μας συνέβαινε; Δεν θα ήμασταν ολομόναχοι, χωρίς άνθρωπο δίπλα μας;

Τι να πω πια.
Δεν σκοπεύω να την ξαναπροσεγγίσω, γιατί νομίζω πράγματι πως εξάντλησα όοολα τα περιθώρια από την πλευρά μου. Η πόρτα μου είναι ανοιχτή για εκείνη, αλλά μετά από τα 15 άκυρα που έφαγα, τώρα είναι σειρά της (όχι να φάει άκυρο αλλά να επιδιώξει επικοινωνία!). Αμα δεν κάνει κρούση, τότε λυπάμαι, αλλά αμα είναι να συρθώ στο πατώματα για μία καθυστέρηση, την οποία αναγνωρίζω, αργότερα δηλαδή αν συμβεί κάτι πιο βαρύ, τι θα πρέπει να γίνει; Εννοείται πως έχω ανεχτεί μούφες κι εγώ από εκείνη, όχι σε σχετικό θέμα, αλλά εντάξει, δεν παίρνουμε πια τοις μετρητοίς κάθε κουβέντα του άλλου. Θα έπρεπε δηλαδή να καθίσω να ζητάω εξηγήσεις και αποκατάσταση της αλήθειας; 

Βρε άντε γεια.

Ήρθε η ώρα του money

Μου έδωσαν αύξηση. Ουρανοκατέβατη.

Έφτιαξε η διάθεση μου. Πάω να δουλέψω με άλλον αέρα. Έχω περισσότερη όρεξη να βγαίνω έξω και κάνω πλάκες με όλους γύρω. Μέχρι κι έναν αντιπαθέστατο θείο έβαλα στη γωνία μιλώντας με άνεση και αέρα για ένα θέμα που πήγε να μας βάλει εμπόδιο (δεν τσακωθήκαμε - ίσα ίσα που ήμουν απόλυτα φιλική, αλλά ταυτόχρονα και δυναμική, με αποτέλεσμα να μην ξέρει τι να πει στο τηλέφωνο και να μιλάει χαμηλόφωνα!). Στη δουλειά δε, δεν αφήνω τίποτα στραβό να περάσει. 

Κι όλα αυτά, επειδή με ανέβασαν απρόσμενα σε μισθολογικό κλιμάκιο (να το πω έτσι), αποδεικνύοντας ότι ναι, δεν ξέρουμε τι μας περιμένει στη γωνία, και πως ρε παιδιά, όταν παλεύει κάποιος καθαρά και δεν αμελεί την προσωπική του βελτίωση, θα έρθει μια αναγνώριση. Δεν λέω από εκεί που περιμένουμε, αλλά θα έρθει από κάπου και μας κάνει να δούμε τον εαυτό μας και το περιβάλλον με άλλο μάτι.

Έτσι να πάει όλος ο χρόνος!

Διάφορα και 8 *+update*

Μπερδεμένη μέρα η σημερινή.  Κανονικά θα έπρεπε να πω όλα όσα έγιναν, χωρίς λογοκρισία, ώστε να ξεθυμάνω, διότι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του μπλογκ. Να γράφω αυτά που θέλω και να φεύγουν από το μυαλό μου. Δεν θα το κάνω όμως, γιατί εμπλέκονται πολύ στενά συγγενικά μου άτομα. Σχετικά με το θέμα αυτό, θα πω μόνο πως εγώ φταίω, διότι δεν λέω να το πάρω απόφαση ότι όταν ο άνθρωπος είναι μίζερος, ζηλόφθονος, κακοπροαίρετος, στα όρια μισανθρωπίας, τότε ΔΕΝ θα αλλάξει. Όσες υποσχέσεις σου δώσει και όσες συμφωνίες σου κάνει, θα τις ακυρώσει μπουρδουκλώνοντας τα "εγώ είπα" και "εσύ είπες". 
Τώρα, αφού την πάτησα, έχω βρεθεί εκτεθειμένη σε μία καλή φίλη και δεν ξέρω πώς θα διαχειριστώ την κατάσταση. Διότι φταίω εγώ που εμπιστεύτηκα έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι ανάξιος εμπιστοσύνης και άντε να δικαιολογηθώ στην κοπέλα, που πλήρωσε τα δικά μου σπασμένα. 

Στην υπόλοιπη μέρα, υπάρχει ένα τραγελαφικό και ένα ευχαριστούλι να σας πω. 

Πήγα σε γάμο και στο τραπέζι ήμασταν διάφοροι γνωστοί. Μεταξύ τους και ένας τύπος που έχει ένα χρόνιο και παράξενο κόλλημα με τη γράφουσα. Με βλέπει και ξεκινάει το παραλήρημα "έλα ρε SparklingBlue-άρα, σε βλέπω στον δρόμο που περπατάς, σου κορνάρω, σε χαιρετάω, αλλά εσύ τίποτα! Όποτε βλέπω έναν ωραίο κ*λο, λέω αααα η Sparkling Blue-άρα είναι αυτή!". 
Δίπλα του καθόταν η κοπέλα του. Καταλαβαίνετε. Το έπαιρνα στην πλάκα, για να μην έχουμε άσχημη κατάληξη. Η βραδιά τελείωσε αναίμακτα και ήσυχα, μπορώ να πω.

Το ευχαριστούλι αφορά το μπαρμανάκι. 
Πήγα με παρέα και ως κυρία που δεν θέλει να δίνει πολλή σημασία, αποφάσισα να πάρω το κοκτέιλ Νο6. Καθόμασταν σε τραπέζι και όχι στο μπαρ, έτσι το είπα στον σερβιτόρο. Του εξήγησα ότι πρόκειται για κοκτέιλ εκτός καταλόγου και πως το φτιάχνει το συγκεκριμένο παιδί. Μετά από μερικά λεπτά όμως αναρωτήθηκα μήπως το μπαρμανάκι δεν θυμόταν τι ήταν και ποιος το ζητούσε, έτσι πήγα προς το μπαρ για να το διευκρινίσω. Καθώς προχωρούσα, το βλέμμα του προχωρούσε μαζί μου. Δεν μπορώ να πω, το βρήκα ενδιαφέρον ότι ακολουθούσε οπτικά ενώ προσπερνούσα τα άτομα για να πλησιάσω προς το μέρος του. Του έκανα νόημα για το κοκτέιλ (ούτε που θυμάμαι τι έκανα) και μου το έδειξε. Το είχε ήδη φτιάξει και ήταν μπροστά του. Σήκωσα τον αντίχειρα μου πως όλα καλά και πήγα στη θέση μου. Δύο από τα παιδιά της παρέας ήθελαν να το δοκιμάσουν και το ζήτησαν στον σερβιτόρο ως το "Νο6". Το άκουσε εκείνος και χαμογέλασε. Μετά από λίγο είδα το μπαρμανάκι να δουλεύει πυρετωδώς πίσω από την μπάρα και, θα το πω, μου άρεσε που ήξερα πως εκείνη τη στιγμή έφτιαχνε το ποτάκι που ονόμασα εγώ και έστω για λίγο "διαδόθηκε". 
Στην υπόλοιπη βραδιά δεν κοιτούσα προς το μπαρ, αφήστε που είχαμε πιάσει κουβέντα με την παρέα και είχα ξεχάσει κιόλας. Μόνο σε μία φάση με σκουντά μια φίλη μου ότι το παλικάρι μας είχε βγει στην άκρη της μπάρας, ακριβώς απέναντι μας, για να κάνει τσιγάρο, μας κάρφωνε με το βλέμμα και όταν τον τσάκωνε εκείνη, τα έχανε αυτός και γυρνούσε αλλού. Τον πέτυχα κι άλλη στιγμή να ποζάρει απέναντι μου, αλλά τον αγνόησα. Είπαμε, μας έφτιαξε τα Νο6 μας, δεν θα πέσουμε και στα πόδια του... 

Πάντως, από θαυμάστριες, το μισό μαγαζί! Άλλες κάθονταν στο μπαρ με το μισό ντεκολτέ έξω, άλλες στέκονταν πιο μακριά (δεν είναι και 50 μέτρα το μπαρ για να χωρέσουν όλες, καταλαβαίνετε!) και δεν είχαν μάτια για αλλού παρά μόνο εκεί... είχαμε πλάκα. Νομίζω πάντως πως είμαι η μόνη που πραγματικά απομακρύνθηκε από εκείνον, χωρίς να κάνει νάζια ή πισωγυρίσματα. Τη δουλειά του κάνει βέβαια το παιδί, αλίμονο. Την έχει δει βέβαια κάπως με την αδιάκοπη αδιαφορία μου και μου αρέσει. Και προστατεύομαι και ικανοποιούμαι!

*Αυτό που γίνεται στο μαγαζί είναι από τα άγραφα. Περάσαμε σήμερα με μία φίλη για ένα ποτό στο γρήγορα. Αρχικά το μέρος ήταν άδειο και βολευτήκαμε στο μπαρ, όπως το συνηθίζουμε. Μου έπιασε για λίγο την κουβέντα ο σερβιτόρος που γνωριζόμαστε και περνούσε η ώρα ευχάριστα. Το μπαρμανάκι πότε στεκόταν μπροστά μας και πότε πηγαινοερχόταν, αλλά δεν του έδινα και ιδιαίτερη σημασία. Σιγά σιγά άρχισε να έρχεται κόσμος και φυσικά πλέον οι περισσότερες ήταν γυναίκες. Μεγάλο θηλυκό ρεύμα αυτό το μαγαζί. Μέχρις ότου παρατηρώ ότι οι 8 στις 10 ήταν έτοιμες να ξεγυμνωθούν και να ξαπλώσουν πάνω στην μπάρα, έτοιμες! Κάποια στιγμή κοιτάω δεξιά μου, κοιτάω αριστερά μου, και αντιλαμβάνομαι ότι περιτριγυρίζομαι από λυσσασμένα θηλυκά, ηλικίας από 18 εως 40! Δώστου κούνημα, δώστου νάζι στα 2 αγόρια του μπαρ. Ένιωσα πολύ άσχημα να βρίσκομαι ανάμεσα τους. Είπαμε να πάμε για ένα οφθαλμόλουτρο, όχι να βγούμε και κραγμένες! 
Μου ξέφυγαν μερικά γελάκια ειρωνείας, πράγμα που δεν ήταν σωστό και ούτε του χαρακτήρα μου. Αλλά τέλος πάντων, αποφασίσαμε με τη φίλη να φύγουμε νωρίτερα από το προβλεπόμενο μας, γιατί αυτό το θέατρο του παραλόγου μας ήταν εντελώς ξένο. Πηγαίνοντας να χαιρετήσω τον σερβιτόρο, πιάνουμε πάλι μικρή κουβεντούλα. Και παρατηρώ ότι το μπαρμανάκι είχε στήσει αυτί. Εδώ το είχα να του πω, δεν μας χ***ς κι εσύ, έχεις 100 ξεβράκωτες μπροστά σου και σε ενδιαφέρει τι λέμε με τον σερβιτόρο;
Τελείωσε πλέον το θέμα με αυτόν. Ούτε για eye candy δεν με έλκει πια. Δεν ανήκω στην αγέλη και ούτε θα χάσω την αξιοπρέπεια μου για έναν απλώς εμφανίσιμο μπάρμαν. Αν είναι δυνατόν!
-Υ.Γ. Στο στέκι μου εννοείται πως μια χαρά θα πηγαίνω, αλλά τέρμα οι αναρτήσεις για λόγου του. It's not worth it!

Men

Περνάνε οι μέρες και το βασανιστήριο της νέας σεζόν πλησιάζει επικίνδυνα. Ξεκινάω πάλι τη δουλειά, στο ίδιο μέρος, με τα ίδια άτομα, με τις ίδιες συνθήκες. Το μόνο καλό είναι πως μεταξύ των συναδέλφων θα είναι και το παλικάρι το λεβέντικο, εκείνο, ξέρετε ποιο. Είναι μία ευχάριστη στιγμή της ημέρας, όταν συναντιόμαστε τυχαία σε κάποιον διάδρομο και τον πιάνει αμηχανία. :) (είπε η ψυχραιμότερη - κι όμως, ναι).

Λαμπρή Δευτέρα χτες και πήγαμε για καφέ με παρέα. Σε άλλο μαγαζί. Ανοίγει λοιπόν το στόμα του στα καλά καθούμενα ένας και λέει ότι απεχθάνεται το μπαρμανάκι, διότι είναι ξυνός, ψυχρός, απόμακρος και την τελευταία φορά που πήγε, τον αγνοούσε και δεν πήγε να πάρει παραγγελία. Χα χα χα. Είναι γνωστός γκρινιάρης ο συγκεκριμένος αφενός, και αφετέρου πήρε εδώ και καιρό πρέφα το ρεύμα του μπαρμανακίου, επομένως ως σωστός ανήρ που νιώθει να κινδυνεύει, πήρε το φτυάρι του και ρίχνει. "Πες ότι σε έπιασαν οι αντιζηλίες τώρα", του είπε μια κοπέλα. Η απάντηση του ήταν αυτή που έπρεπε και δεν περιμέναμε: "Εμείς οι άντρες είμαστε μεγαλύτερες κατίνες από τις γυναίκες, να το ξέρετε!". Το παραδέχτηκε, λοιπόν. 



Θα έχω νεότερα τις επόμενες μέρες.

7

Δεν καταλαβαίνω γιατί να ασχολούμαι και να αναπτύξω σχέσεις με έναν άνθρωπο, ο οποίος σε λίγο καιρό θα φύγει για το εξωτερικό. 
Ξαναπήγα στο στέκι άλλες δύο φορές, από την τελευταία μου σχετική ανάρτηση. Είχε χώρο και με την παρέα καθόμασταν στο μπαρ. Καταλαβαίνω ότι το παιδί θέλει να πιάσει κουβέντα και προσπαθεί να catch my eye, που λέμε στα ελληνικά, αλλά δεν υποκύπτω. Κάποιοι θα με λένε και αγενή που ο άλλος στέκεται μπροστά μου και εγώ παίζω με το κινητό. Ε, δεν γίνεται αλλιώς. Ούτε δικαιώματα θέλω να δίνω. Οι θαυμάστριες δίνουν και παίρνουν, κι εγώ είμαι απλώς άλλη μία. Γιατί να εκτεθώ στα καλά καθούμενα, κι ενώ ξέρω ότι ακόμα και φίλοι να θέλαμε να γίνουμε, μετά θα μας ένωνε μόνο το διαδίκτυο;

Τέλος πάντων. Είχε πλάκα πάντως την πρώτη (από αυτές τις δύο) φορές. Όταν κάθισα στο μπαρ και ήρθε να αφήσει τα ποτήρια με το νερό, το ύφος του ήταν "ναι, ξέρω, με φτύνεις". Χαχαχα. Αργότερα, ήρθε η ώρα να πληρώσω, κι επειδή είχε αρκετό κόσμο γύρω, σήκωσα το χαρτονόμισμα και το ανέμισα λίγο προς το μέρος του. Σχόλιο μιας φίλης: "Ε καλά, δεν είσαι και τσατσά του του παιδιού, να το κάνεις ο,τι θέλεις!". Επιστρέφοντας για να μου δώσει τα ρέστα, επειδή είχα αλλάξει λίγο μέρος, έκανε κάτι παιχνιδάκια (μπροστά στην παρέα μου, ο θρασύς) του στυλ, πού είσαι, εδώ είσαι. Έφυγα κυρία, χωρίς να χαιρετήσω κανέναν. 

Τη δεύτερη φορά, χτες ήταν, αναγκαστικά χαιρετηθήκαμε με το που κάθισα στο σκαμπό, διότι ήρθε και στάθηκε απέναντι. Θα το παραδεχτώ, ήταν πολύ γλυκούλικα και το χαμόγελο και τα μάτια του. Μάλλον ξεθάρρεψε και όλο εκεί γύρω ήταν, να παίζει με τα ποτήρια, με τα μπουκάλια, με τα κουτάλια, τα αναδευτήρια, όλα αυτά. Αλλά δεν μάσησα εγώ από τέτοια, τον αγνόησα κανονικά, και μετά από λίγη ώρα πήρε το μήνυμα και απομακρύνθηκε. 

Κοιτάξτε, δεν είναι ότι χαίρομαι για τη συμπεριφορά μου. Ίσα-ίσα, όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν ότι ζορίζομαι που δεν μιλάω σε κάποιον που φαίνεται πρόσφορος, διότι εσωστρεφή δεν με λες. Δεν γίνεται όμως διαφορετικά! 

Θα κλείσω με ένα περιστατικό που μου προκάλεσε μεγάλη περιέργεια. Χτες κι αυτό. Κάποια στιγμή, στάθηκε στην είσοδο του μπαρ ένας περαστικός και απευθύνθηκε στο μπαρμανάκι. Τι κάνεις ρε, πώς είσαι. αυτά. Το μπαρμανάκι δεν πέταξε και το καπέλο από τη χαρά του όταν είδε τον τύπο αυτόν. Εκείνος φαινόταν νευρικός και του λέει "Θα σε πάρω να πάμε για καφεδάκι. Πότε; Αύριο μπορείς;". Το μπαρμανάκι από μέσα του ήθελε να πει, άντε μου στο αγύριστο ρε αλήτη, αλλά απέξω έκανε νεύμα, ναι. Ήταν από τα γνωστά καταφατικά νεύματα που φωνάζουν όχι. "Ωραία", του λέει ο  άλλος, θα σε πάρω ένα τηλεφωνάκι το πρωί, ε;". "Ε όχι και πρωί, ρε φίλε, είπαμε, μεσημέρι και μετά", σχολίασε το eye candy, ο άλλος συμμορφώθηκε... και έτσι έληξε το σκηνικό. Αλλά: Το μπαρμανάκι ήταν κακόκεφο μετά. Τι να τρέχει, άραγε; Πας για καφέ με κάποιον ενώ δεν το θες; Ο άλλος πάλι, γιατί ήταν νευρικός; Δεν λέω για άλλου φύλου, εκεί το καταλαβαίνω. 

Τέλος πάντων. Υγείες. 

Jamais trop tard!

Έκανα μαθήματα Γαλλικών σε φροντιστήριο, όταν ήμουν μαθήτρια ακόμα. Περίπου 4 χρόνια, με μία καταπληκτική Γαλλίδα καθηγήτρια. Είχα προχωρήσει πολύ, αλλά είχα δώσει μόνο για το πρώτο δίπλωμα τότε. Η τακτική της ήταν να δίνουμε εξετάσεις για το ένα επίπεδο, όταν είμαστε γνωσιακά στο 2ο, ώστε ούτε άγχος ιδιαίτερο να έχουμε, αλλά να περνάμε και με καλό βαθμό. Έτσι είχε γίνει τότε, όπου το πρώτο δίπλωμα το είχα πάρει με άριστα, με 10 στα 10 στην έκθεση (το οποίο είχε εντυπωσιάσει ακόμα κι εκείνη, χι χι). Σταμάτησα τα μαθήματα όταν έπρεπε να ασχοληθώ με τις Πανελλήνιες, πράγμα που με στενοχώρησε μεν, αλλά ήθελα "καθαρό" τοπίο μπροστά στις εξετάσεις αυτές.
Fast forward στο τώρα. Έλεγα στην αδελφή μου ότι θα ήθελα να συνεχίσω με τα Γαλλικά, ώστε να πάρω και τα επόμενα διπλώματα, έτσι, τιμής ένεκεν. Βάλτε τη βαρεμάρα, βάλτε και την επιμονή μου να θέλω να ολοκληρώνω τους κύκλους μου, ακόμα και τόσο καθυστερημένα, επομένως ήταν αναμενόμενο πως θα ερχόταν και η ώρα των Γαλλικών.
Μου στέλνει λοιπόν μήνυμα μια μέρα από τη δουλειά της η αδελφή μου, ρωτώντας με αν ακόμα θέλω να δώσω εξετάσεις... και αν ναι, να το έκανα γρήγορα, διότι η προθεσμία των αιτήσεων έληγε... την επόμενη μέρα! Τι να έκανα, έβαλα φωτιά σε όλα όσα έκανα εκείνη τη στιγμή και έτρεξα να ετοιμάσω τη χαρτούρα, για να πάω να την καταθέσω. Πρωί-πρωί της επόμενης μέρας έκανα την αίτηση και τους είπα, πάλι καλά που δεν με είδατε 2 παρά 10... (στις 2 έκλειναν τα γραφεία).

Τώρα, έχω περάσει στο επόμενο επίπεδο της προετοιμασίας μου: Το ξεσκόνισμα! Ανακαλύπτω ότι όντως, αυτό που χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς κάτι που ήξερες παλιά, θέλει λίγη επανάληψη και όχι εκμάθηση από την αρχή. Θυμήθηκα πόσο πολύ μου άρεσε η γλώσσα και ανυπομονώ να δώσω αυτές τις εξετάσεις, αλλά και τις επόμενες, μέχρι και τις τελικές, τις τελευταίες! Τώρα βέβαια, αυτή τη φορά, θα συνεξετάζομαι με παιδιά ηλικιών 12-15 ετών, από ο,τι μαθαίνω, αλλά δεεεν πειράαααζει.... Να με δουν ως παράδειγμα, ότι η παιδεία δεν έχει ηλικία, βρε αδελφέ.

Αυτά. Bonne nuit, mes amis!

Παραπληροφόρηση και αποκατάσταση

Θέλω να αποκαταστήσω την αλήθεια. Έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση για έναν πανέμορφο άντρα που είχα δει μία κοινωνική εκδήλωση, ότι προβληματίστηκα επειδή ήταν με έναν άλλον άντρα, και ότι κατόπιν έρευνας είχα μάθει ότι είναι ελεύθερος κλπ.
Τρίχες κατσαρές! Απολύω την πηγή πληροφόρησης, διότι απέτυχε οικτρά. 
Παντρεμένο είναι το παιδί, με μία πολύ όμορφη και τσαχπίνα (χα χα) κοπέλα. Νιόπαντρος, αλλά είναι!

Χάρηκα πολύ! Έχω τρομάξει τελευταία με όσα βλέπω...

Ο Ελληνάρας ακόμα ζει

Συνέβη σε μια φίλη μου και εγώ συγχύστηκα περισσότερο από εκείνη.

Ελληνάρας, αφού της την έπεσε άγρια, αργότερα σε ανύποπτη στιγμή της είπε πως ο άντρας πρέπει να παντρεύεται κοπέλα τουλάχιστον 5 χρόνια μικρότερη του. (Πέντε). 
Η κοπέλα τον ξεπερνάει 1 με 2 χρόνια. 
Εκείνος άνεργος, εκείνη κάτοχος διδακτορικού και με θέση με πολύ, πολύ υψηλές απολαβές (κάτοικος εξωτερικού). 
Εκείνη ανατράφηκε αυστηρά κι έτσι δεν είναι νάρκισσος, ούτε εγωίστρια. Ίσα-ίσα που θα έλεγα πως έχει λιγότερη αυτοπεποίθηση από όση δικαιούται. Στενοχωρήθηκε πολύ, λοιπόν, με το σχόλιο του Ελληνάρα και μετά έκλαιγε μόνη στο σπίτι της. 

Της είπα το εξής: Αν ξανατολμήσει αυτός, ο άνεργος Ελληνάρας, να σου ξαναπεί για 5 χρόνια μικρότερη και τέτοια κουραφέξαλα, θα συμφωνήσεις μαζί του και θα συμπληρώσεις πως, επίσης, μια γυναίκα θα πρέπει να παντρεύεται κάποιον ο οποίος είναι άξιος να την φροντίζει και να της παρέχει τα πάντα. 

Και να πάει να τρέχει ο αχαρακτήριστος, με τη φραπεδιά, το κινητό των 700 ευρώ και τα ψιλά που δεν του βγαίνουν να πληρώσει τον καφέ. 

6

Να μην ξαναγράφω, μπαρμανάκι και μπαρμανάκι. Επεισοδιάκι 6, λοιπόν.

Απόψε μάθαμε παραπάνω πληροφορίες. Πήγα στο μαγαζί με ένα φιλικό ζευγάρι, εκ των οποίων ο άντρας συγγενεύει με το μπαρμανάκι. Καθίσαμε (κάπως) στριμωχτά στο μπαρ, για τον γνωστό λόγο (ξέρουν - η εμφάνιση του άντρα ήταν στρατηγική, τι νομίζετε, του είχε ανατεθεί αποστολή). 
Εγώ ούτε να το φτύσω, ακόμα και όταν στην αρχή ερχόταν μπροστά μου και στεκόταν παίζοντας με ποτήρια και δεν ξέρω τι άλλο. Έτυχε να καθίσω ανάμεσα στο ζευγάρι, και όταν ο άντρας ξεκίνησε την κουβέντα με τον στόχο, εξακολουθούσα να αγνοώ επιδεικτικά και γυρνούσα στην άλλη πλευρά, να μιλήσω με τις άλλες δύο κοπέλες. Το αυτί μου βέβαια πήρε μερικές πληροφορίες. Η πιο σημαντική είναι η εξής: Σε λίγους μήνες θα φύγει από εδώ, να πάει στη χώρα καταγωγής της μαμάς του, ώστε να δοκιμάσει επαγγελματικά την τύχη του εκεί. Δηλαδή: Το χάνουμε το κορμί, πατριώωτηη.
Ή, για να ακριβολογώ, το χάνουμε το eye candy, παιδιάα. 
Τι να πεις, ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Μπερδεύτηκα, ωστόσο, για λίγα λεπτά, αναλογιζόμενη αν όφειλα να σταματήσω αυτή την επιδεικτική αδιαφορία, αφού θα φύγει το παιδί, μπαίνοντας κι εγώ στη συζήτηση, ή να την συνεχίσω. Κατέληξα πως, ναι, πρέπει να την συνεχίσω, και μάλιστα τώρα χρειάζεται περισσότερο από πριν, διότι απλούστατα, σε λίγο καιρό το παιδί θα είναι μια ανάμνηση. Πού ξέρω εγώ τι κόλλημα μπορεί να με βρει στα ξαφνικά - και ξέρετε, το μυαλό παίζει και δικά του παιχνίδια, επομένως δεν το έχει σε πολύ να βρεθώ ανάσκελα να χτυπιέμαι για Εκείνον που έχει Φύγει. 
Δεν παίζει. Το έζησα μία φορά και έφτυσα αίμα να το ξεπεράσω. Καλύτερα να μην ξεκινήσει ούτε φιλική γνωριμία καν. Μακριά και με ήσυχα το κεφάλι και την καρδούλα μας. 
Οι επόμενες πληροφορίες ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσες, αλλά αυτό που μου κίνησε την προσοχή ήταν ότι είπε ένα μικρό ψεματάκι για την ηλικία του. Ξέρω από έγκυρη, πιο έγκυρη δεν γίνεται, πηγή το έτος που γεννήθηκε. Όταν τον ρώτησε όμως ο άντρας της φίλης μου, έβαλε γύρω στα 2 χρόνια παραπάνω. Εδώ ο κόσμος κρύβει, και αυτός προσθέτει; Τι να πεις. 

Και μια άλλη φάση που είχε πλάκα, ήταν όταν ο άντρας πήγε να συστήσει τη γυναίκα του, η οποία καθόταν δίπλα μου. Λέγοντας "από εδώ η γυναίκα μου", έδειξε με το χέρι του δίπλα, ουσιαστικά εμένα,,, και στα επόμενα 1 με 2 δευτερόλεπτα, το μπαρμανάκι τρόμαξε, νομίζοντας ότι ήμουν εγώ! Χαχαχαχαχαχα. Όταν έδειξα με το χέρι μου δίπλα, έσκασε ένα χαμόγελο και χαιρέτησε τη σύζυγο. Η όψη της τρομάρας και ταραχής πάντως, με διασκέδασε αφάνταστα.

Αυτά που λέτε. Καλά περάσαμε και πάλι! Υγιαίνετε!

Το μπαρμανάκι 5

Πήγα απόψε στο μπαρ και ήταν και το μπαρμανάκι. Μπαίνω κυρία, περιποιημένη, αεράτη και χαμογελαστή, τον γράφω κανονικά και χαιρετώ ένα-δυο παιδιά παραπέρα. Καθόμαστε με την παρέα σε τραπέζι μακριά από το μπαρ και ξεκινάμε τον χαβαλέ μας. Δεν κοιτούσα προς τα εκεί αλλά τον έβλεπα με την άκρη του ματιού μου να στέκεται ακριβώς καρφωτός απέναντι. Ακόμα και όταν  πήγα στην τουαλέτα, η οποία βρίσκεται δίπλα στην μπάρα, δεν έριξα κανένα βλέμμα προς το μέρος του. 
Κάποια στιγμή, κι ενώ κόσμος πηγαινοερχόταν από μπροστά μας, σκύβει η φίλη μου και μου λέει πως το μπαρμανάκι με κοιτούσε καρφωτά, αψηφώντας τα άτομα που κινούνταν ενδιάμεσα. Της είπα το εξής: Μετά την επιδεικτική αδιαφορία που μου έδειξε, αυτή είναι η δική μου απάντηση. 

Λοιπόν, εκείνη την ημέρα, δεν το κρύβω πως με είχε στενοχωρήσει κάπως η συμπεριφορά του. Μα, να ακυρώσει την παρουσία μου στα καλά καθούμενα; Να αποφεύγει να βρίσκεται στο σημείο του μπαρ που καθόμασταν; Έτσι, από το πουθενά, χωρίς μία έστω σαθρή αφορμή; Ποια ήμουν, κάποια τρελή φαν που του έκανε τον βίο αβίωτο; Πήγαινα στο μαγαζί 1, άντε το πολύ 2 φορές την εβδομάδα, καθόμουν με την παρέα μου, πηγαινοερχόταν αυτός, πιάναμε μικρή κουβεντούλα, άντε και λίγο φλερτ, και περνούσε η ώρα. Ούτε προσωπικές ερωτήσεις του έκανα ούτε του την έπεσα ούτε σχολίασα κάτι αρνητικά για εκείνον ή το μαγαζί ή οποιονδήποτε άλλον γενικά. Σηκώθηκε μια μέρα και είπε, σε αυτήν βάζω Χ; Εντάξει, πάρε κι από εμένα το Ψ και τα λέμε.

Books & games

Θα ήθελα να είμαι σε μια ομάδα που παίζει παιχνίδια όπως στο Survivor. Να πέφτουμε στο νερό, να μπλεκόμαστε στα σχοινιά, να σερνόμαστε στην άμμο, να κυνηγάμε τον στόχο. Να ρέει η αδρεναλίνη, ρε παιδί μου. Άντε τρέχα τώρα να βρεις τέτοιους ανθρώπους εδώ. Ο ένας μην του πάρουν την γκόμενα, η άλλη μην ξεχαστεί και δεν τριφτεί σε αρσενικό που δει, η τρίτη το έχει ρίξει στη φιλοσοφία, και πάει λέγοντας. Έχουμε τα θέματα μας, δεν λέω, αλλά γιατί να μην κάνουμε κάτι ώστε να σπάσουμε τη ροή της καθημερινότητας; Γιατί να ξυπνάμε και να περιμένουμε τι θα μας φέρει η μέρα; Να φοβάται η μέρα τι θα της εμφανίσουμε εμείς. Χα. 

Μπαρμανάκι ίσως έχει την Παρασκευή ή το Σάββατο. Θα ενημερώσω ;)

Νάσια, πήρα το βιβλίο που μου πρότεινες και θα το διαβάσω μόλις τελειώσω αυτά που έχω ήδη και περιμένουν υπομονετικά στο κομοδίνο μου. Ανυπομονώ, πάντως...

Cheers!

Το μπαρμανάκι κι ένας άλλος

Εν συντομία:

-Προχτές πήγα στο μαγαζί. Είχα να πατήσω πόδι πάνω από 2 εβδομάδες (όχι εσκεμμένα, απλώς δεν έτυχε). Λοιπόν, ούτε να το φτύσω το μπαρμανάκι. Ακόμα χειρότερα, όταν αργότερα δεν άνοιγε ένα μπουκαλάκι και γύρισα προς το μπαρ (είχα καθίσει σε τραπεζάκι, με την πλάτη μάλιστα), βρισκόταν εκείνος εκεί, του το έδωσα.... και το ύφος του ήταν, ορίστε, βρήκες δικαιολογία να με πλησιάσεις. Δεν ήξερα καν ποιος βρισκόταν πίσω μου και η άλλη μου επιλογή ήταν ή να έσπαγα το μπουκάλι ή να το άφηνα κλειστό. Αφού λοιπόν είδα και το υφάκι αυτό, είπα, αααα, εσύ θα φας τρελή πόρτα σε λίγο.... Δεν ξαναγύρισα λοιπόν προς τα εκεί, ούτε όταν φεύγαμε. 

-Σήμερα είδα σε μια κοινωνική εκδήλωση έναν τύπο, εντυπωσιακό! Ψηλός, γυμνασμένος, μελαχρινός, περιποιημένος, γύρω στα 35. Έψαξα λίγο και βρήκα πως ασχολείται με τον αθλητισμό, είναι ελεύθερος, από επιφανή οικογένεια της περιοχής. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, το εξής: Πώς είναι δυνατόν τέτοιος άντρας να είναι ελεύθερος σε αυτή την ηλικία; Επιπλέον, αναλογίστηκα το άλλο: Υπάρχουν τέτοιοι άντρες και στην επαρχία! (Κάνει πολλά ταξίδια, βέβαια, αλλά η βάση του είναι εδώ). Από τη μία ενθουσιάστηκα, από την άλλη προβληματίστηκα. Τι κουσούρι έχει, άραγε;
Διότι τέτοιος τύπος και μόνος.... όχι, όχι, δεν γίνεται. Σε επαρχία κιόλας; No way, my friends, no way. Τι τρέχει, λοιπόν;

Όνειρα και όνειρα

Κάτι παίζει με αυτό το παιδάκι, δεν εξηγείται διαφορετικά. Δύο συνεχόμενες νύχτες έχω όνειρα για αυτόν. Όχι για το μπαρμανάκι, για τον άλλον. 
Στα καλά καθούμενα, τις τελευταίες βραδιές κατακλύζομαι από πολύ έντονα συναισθήματα και κυρίως δυσάρεστα. Προχτές ονειρεύτηκα ότι ήμουν με την αδελφή του και τον άντρα της σε κάποιο σπίτι (δεν γνωριζόμαστε προσωπικά, μόνο από φωτογραφίες και social media) και ότι μιλούσαν άσχημα για αυτόν. Εκνευρίστηκα και τον υπερασπιζόμουν, λέει. 
Επίσης, τον είδα να μπαίνει σε ένα κτήριο δίπλα από αυτό που βρισκόμουν εγώ, κρατώντας στο χέρι ένα κοριτσάκι. Ξύπνησα με μία μικρή δυσφορία, επειδή λέει δεν είχαμε συναντηθεί. 
Χτες, ονειρεύτηκα πως καθόμασταν στα πίσω καθίσματα ενός αυτοκινήτου κι εκείνος δεν ήθελε καν να με κοιτάξει, αδιαφορούσε. Αργότερα, προσπαθούσα να τον πάρω τηλέφωνο αλλά δεν μπορούσα, γιατί τη μία δεν έβρισκα το κινητό μου και την άλλη χανόταν το μενού με τις κλήσεις. Σήμερα το πρωί σηκώθηκα σχεδόν σκασμένη και σκέφτηκα ότι ναι, μπορώ να του τηλεφωνήσω, να δω τι κάνει. Λειτούργησε ωστόσο ο εγκέφαλος μου και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Στο όνειρο, επίσης, τα είχε φτιάξει με μία γνωστή μου, παντρεμένη, και συζητούσαμε με την αδελφή μου πώς εκείνη έκανε τέτοιο πράγμα, και γιατί εκείνος τα έφτιαξε με παντρεμένη. (Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους). Την κοπέλα την λένε Δέσποινα. 

Νομίζω πως είναι κατάλοιπα συναισθημάτων, κι επειδή συνειδητά τα καταπιέζω, βρίσκουν διέξοδο εκεί. Τέλος πάντων, ελπίζω να είναι καλά ο άνθρωπος. Το ίδιο μου έχει ξανασυμβεί πέρσι, αν θυμάμαι καλά, και τότε όντως τον είχα πάρει τηλέφωνο και -προς έκπληξή μου- με άκουγε με προσοχή. Ποτέ δεν με χλεύασε, ούτε το είπε κάπου (τουλάχιστον δεν έφτασε στα αυτιά μου) και ούτε το ξαναείπαμε. 

Αυτά. 

Φιλίες για πάντα ή τρίχες κατσαρές και ίσιες;

Αναρωτιέμαι. Διατηρούμε τους φίλους μας όσο μεγαλώνουμε; Κάνουμε παρέα με τα ίδια άτομα μέχρι να πεθάνουμε; Ή, όσο περνάει ο καιρός, λιγοστεύουν οι επαφές μας με τους περισσότερους και μένουμε με λίγους;

Με προβληματίζει η φιλία που έχω με ένα ζευγάρι. Τα πηγαίνουμε πολύ καλά, σε γενικές γραμμές. Το κακό μου είναι πως είμαι ανοιχτό βιβλίο και νομίζω πως θα είναι έτσι και οι άλλοι με εμένα. Φυσικά, στην πορεία, βλέπω πως το παρακάνω με το "άνοιγμα" μου, όταν πια διαπιστώνω πως οι άλλοι λένε και κάνουν διάφορα, τα οποία αγνοώ - και σε παρόμοια περίπτωση, εγώ έχω πει σε εκείνους. Π.χ., λέγαμε για ένα μικρό ταξίδι που θα κάναμε τις ίδιες μέρες και με τον ίδιο προορισμό. Είπα κι εγώ, ωραία, να κλείσουμε μαζί τα εισιτήρια να ταξιδέψουμε παρέα. Δεν θα ήμασταν μαζί όταν φτάναμε, απλώς στο πήγαινε και το έλα. Κι έρχεται η μέρα που λένε, α εμείς τα κλείσαμε τις προάλλες, ψάξε να δεις αν έχει τις ίδιες ώρες, ε, λογικά θα έχει. (....).

Άλλο παράδειγμα: Εκφράζουμε την επιθυμία με ένα άλλο παιδί να πάμε σε escape room. Το λέμε στα παιδιά εκείνα, τα οποία με το που το ακούν, μαζεύονται. Μιλάμε για άτομα, με τα οποία μπορεί να βρεθούμε και 4 συνεχόμενες μέρες μαζί, για, καφέ, ποτό, σπίτια μας, και όχι για γνωστούς της χάσης και της φέξης. Δεν λένε κάτι, ψελλίζουν ότι δεν θα είναι καλοί π.χ. και αλλάζουν θέμα. Την επόμενη μέρα, τους κάνει tag ένα escape room, στο οποίο είχαν πάει την προηγούμενη, την ίδια μέρα δηλαδή που είχαμε βρεθεί! Συγγνώμη ρε παιδί, γιατί δεν είπες, άντε πηγαίνετε εσείς, εμείς το δοκιμάσαμε; Τι θα γινόταν;; Καθένας κάνει τη ζωή του, δεν θα δίνει αναφορά για τις κινήσεις του, και δεν λέμε αυτό. Απλή συζήτηση κάνουμε.

Τρίτο παράδειγμα: Είμαστε γύρω στα 5-6 άτομα, τα οποία είναι παιδικοί φίλοι του άντρα του ζευγαριού. Έχουμε γνωριστεί και κάνουμε και με αυτούς καλή παρέα. Κανονίζουν μεταξύ τους για μία έξοδο την επόμενη μέρα στο μαγαζί Ψ και μου λένε ότι θα πάμε όλοι μαζί, και να περιμένω ενημέρωση από τον κοινό μας φίλο. Περιμένω, περιμένω, τίποτα. Γίνεται κάτι, μαθαίνω ότι είχαν πάει τελικά στο Ψ χωρίς να μου πει κάτι ο κοινός φίλος, δεν παραξενεύομαι τόσο και το αφήνω. Κι έρχεται αυτός την άλλη μέρα και μου λέει ότι.... τελευταία στιγμή το αποφάσισαν, δεν ήξερε ούτε εκείνος ότι θα έβγαιναν και ότι θα πήγαιναν εκεί. !!!
Μπορούσε απλώς να μην πει τίποτα, από το να μου πει το ψεματάκι αυτό. Δηλαδή, δεν υπήρχε λόγος. Καταλαβαίνω! Και το έχω πει άααπειρες φορές, ότι κανείς μας δεν θα δίνει αναφορά στον άλλον για το πού πηγαίνει!

Το πιο σημαντικό από όλα, όμως, για μένα, είναι πως δεν μπορώ να τα εμπιστευτώ αυτά τα παιδιά. Οτιδήποτε τους πω, θα το αναμεταδώσουν στους φίλους τους. Άντε, να πω εντάξει, (που δεν είναι), ας τα πουν. Αυτοί εδώ βγάζουν και δικά τους συμπεράσματα! Άπειρες φορές άκουσα σχόλια φίλων τους για θέματα, τα οποία είχαμε συζητήσει με το ζευγάρι και μόνο, και μάλιστα κάποιες φορές είχα πει ότι είναι προσωπικά πράγματα και να μείνουν μεταξύ μας. Ναι, και μετά άλλαξα πλευρό και συνέχισα το ίδιο όνειρο. 

Έχουν συμβεί πάρα πολλά, μικρά και μεγάλα, τα οποία σιγά-σιγά συσσωρεύονται και με μπουκώνουν. Σκέφτομαι, λοιπόν, να αραιώσω μαζί τους. Αντί να βλεπόμαστε 1-2 φορές την εβδομάδα, να βλεπόμαστε 1 φορά το 15νθήμερο, για παράδειγμα. 
Από την άλλη, αναρωτιέμαι και το άλλο. Μήπως εγώ είμαι ευερέθιστη, εύθικτη, υπερ-ευαίσθητη και μεγαλοποιώ γεγονότα, τα οποία είναι μέρος της ρουτίνας για άλλους;

Δύσκολη εβδομάδα έρχεται...

Το μπαρμανάκι 4 (δουλειά δεν έχουμε)

Υπάρχει μία ηλίθια αμηχανία εκ μέρους του παιδιού, και προσωπικά το εκλαμβάνω ως τρόπο για να δείξει ότι δεν θέλει να έχει πολλά-πολλά μαζί μου. 

Είπαμε να πάμε μία βόλτα με μία φίλη και καταλήξαμε στον γνωστό μας προορισμό. 
Λοιπόν, όταν  μπήκαμε, αφού προσπέρασα λίγο κόσμο, κοίταξα προς το μπαρ για να χαιρετήσω. Δείτε εδώ σκηνή: Τον βλέπω που είχε το βλέμμα του σε μένα, πάω να τον χαιρετήσω... και γυρνάει αλλού. Άκου εκεί. Φυσικά κάθισα κάτω στο πάτωμα και έβαλα τα κλάματα. Not.

Τέλος πάντων, βρήκαμε ένα σταντ που βρισκόταν σε σημείο που έβλεπες και από τις δύο πλευρές της μπάρας (μέσα-έξω) και σταθήκαμε εκεί. Κινούνταν προς την κάτω πλευρά του μπαρ, αλλά όταν ήρθε κοντά 1-2 φορές, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας, τίποτα. Ούτε ένα χαμόγελο, ούτε ένα νεύμα. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν και χαιρετιόντουσαν όλοι μεταξύ τους μια χαρά. Εγώ εκεί ήμουν η αόρατη ή η λεπρή. Μπα. Στάθηκα σε μία γωνία και έπνιξα τον καημό μου στο ποτό. Not. 

Λίγο αργότερα χρειάστηκε να βγει από το μπαρ κι εγώ στεκόμουν 1 μέτρο πιο πέρα. Δεν ξέρω πώς και δεν πήδηξε πάνω από την μπάρα για να με αποφύγει. Μπορεί και να το έκανε, αν δεν είχε κόσμο. Λοιπόν, άλλη σκηνή: Κοντοστέκεται αμήχανα για 3-4 δευτερόλεπτα, εγώ νόμιζα πως είτε θα έφευγε φουριόζος προς την αποθήκη ή θα στεκόταν εκεί στην άκρη να κάνει κάτι, με πλησιάζει διστακτικά, με χαϊδεύει στο χέρι, με ρωτάει τι κάνω, είπαμε εκεί 1-2 κουβέντες και μετά φεύγει προς αποθήκη. 
Ανακουφίστηκα που βγήκε από τον λήθαργο και χαιρετηθήκαμε, έστω άγαρμπα. 
Δεν είχα κανα άγχος ότι είχα χάσει τον έρωτα της ζωής μου, καλά εννοείται πως όχι, αλλά αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά του ήταν παράξενη. Κι επειδή αυτόν τον καιρό η ζωή μου είναι ήσυχη, βρήκα να ασχοληθώ. Καταλαβαίνετε. 

Αυτό που παρατήρησα ήταν πως έχει το μεγαλύτερο ρεύμα συγκριτικά με τα άλλα παιδιά που δουλεύουν εκεί. Το περιμένεις, γιατί είναι καινούριος και έχει το στυλ που τραβάει. Επίσης, είναι ο μικρότερος εκεί -κάτω των 30-, ενώ τα άλλα παιδιά κινούνται στα 30 με 35. Τον έκοβαν κυρίως φοιτήτριες (τέτοιας ηλικίας δηλαδή) και μερικές κάθονταν στο μπαρ, με το ένα μάτι πάνω του. Το΄χει το μπαρμανάκι, το ΄χει. Δεν το έχει με τη συμπεριφορά όμως. 
Αφού πέρασε η ώρα και ξεδώσαμε, πληρώσαμε και φύγαμε. Δεν τον είδα (στέκονταν αρκετοί στο μπαρ) για να καληνυχτίσω, ούτε έσκασα κιόλας. Δηλαδή θα καθόμουν να περιμένω να ανοίξει μία δίοδος για να πω καληνύχτα σε ένα παιδί (για μένα είναι, με τη διαφορά που έχουμε), που έβγαλε μία αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τελευταία; Άσε μας, βρε μπαρμανάκι. Καλή καρδιά και καλό οφθαλμόλουτρο μας δίνεις, αλλά τέτοιες βλακείες δεν έχει. Αν ήμουν μικρότερη και άπειρη, ναι. Τώρα, όμως, μπααα. 

('Ανευ βαθμολογίας)

Το μπαρμανάκι 3

Πήγα, που λέτε, απόψε στο μαγαζί και με μεγάλη μου χαρά είδα ότι δούλευε και το μπαρμανάκι. 
Χάρηκα που τον είδα, γιατί είχε περάσει μια εβδομάδα από το τελευταίο οφθαλμόλουτρο.
Μέχρι εκεί, όμως.
Το μπαρμανάκι έδειξε, πώς να το πω, επιδεικτική αδιαφορία. Δεν ήταν σκέτη δηλαδή αδιαφορία, ήταν κάπως επιδεικτική.
Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω. Η πιο απλή εξήγηση, ότι πέρασε  μια εβδομάδα, κόσμος πάει κι έρχεται από το μπαρ, και σιγά τα αβγά ρε κοπελιά, που θα ασχολούμαστε με σένα.
Η αδιαφορία θα μπορούσε να ήταν κανονική βέβαια, να απορρέει φυσιολογικά από την αφοσίωση στη δουλειά και εν γένει σε όλους τους πελάτες. 
Τέλος πάντων. Οφθαλμόλουτρο έκανα πάντως, και θα κάνω κάθε φορά που πηγαίνω και είναι εκεί.
Είτε αδιαφορεί με περικεφαλαία είτε όχι.
(Βαθμολογία κατάστασης: -10)

Όταν επιλέγεις να είσαι ψεύτης

Δυνατός ο τίτλος!

Τον έγραψα πριν καν ξεκινήσω να γράφω το κείμενο. 

Που λέτε. Κανόνισα χτες να πάω για φαγητό με έναν γείτονα. Δεν έχουμε τακτική επικοινωνία, απλώς η γειτνίαση έχει συσσωρεύσει με τα χρόνια αρκετή κοινωνική τριβή. Είναι γύρω στα 48, ελεύθερος. Έχουν λεχθεί διάφορα κατά καιρούς για τη σεξουαλικότητα του, αλλά προσωπικά δεν ενασχολήθηκα. Είναι μορφωμένος, καλλιεργημένος και ετοιμόλογος, χαρακτηριστικά που καθιστούν την παρέα του ευχάριστη. 
Όταν μπήκε λοιπόν στο αυτοκίνητο, μου είπε πως θα ερχόταν μαζί μας κι ένας φίλος του, τον οποίο δεν γνώριζα. Μια χαρά. Στη διαδρομή μέχρι το εστιατόριο, όμως, μου είπε τα εξής: Πως πρόκειται για έναν άνθρωπο νάρκισσο, ψώνιο, είναι 46-47 και λέει πως είναι 40-41 για λόγους ματαιοδοξίας, μένει με τους δικούς του και πως ο ίδιος του έχει πει να μην παντρευτεί ποτέ, διότι δεν θα είναι σωστός σύζυγος. Παρόλο που παραξενεύτηκα με την αρνητική διαφήμιση του αγνώστου, διασκέδασα με τις περιγραφές. Πού να ήξερα τι είχε στο μυαλό του ο γείτονας.
Πράγματι, ο έτερος συνδαιτυμόνας μας έδειχνε φωτογραφίες του που πόζαρε και θαύμαζε τα ρούχα του, αλλά δεν διαπίστωσα κάποιο τρομακτικό ελάττωμα στον χαρακτήρα του. Μια χαρά άνθρωπος, με λίγο καβαλημένο το καλάμι. Είπε μάλιστα πως δείχνει και μικρότερος από τα 40-41 που είναι, όπου ο γείτονας αναφώνησε "ορίστε" στο σχόλιο και εγώ χαμογέλασα. 
Η βραδιά πέρασε ευχάριστα και γελάσαμε πολύ. Ο γείτονας σχολίαζε υποτιμητικά τα περισσότερα που έλεγε ο έτερος, αλλά οι χρόνια φίλοι λογικό να πειράζονται. 
Κάτι με έτρωγε όμως, βρε παιδιά. Έψαξα και με λίγη τύχη βρήκα ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε το 1976, δηλαδή πράγματι είναι 40 προς 41. 
Γιατί λοιπόν ο γείτονας επέλεξε να τον λούσει τον τύπο προτού καν τον γνωρίσω, λέγοντας και ένα τέτοιο ψέμα; Δηλαδή τι, θα κοιταζόμασταν και θα φτερούγιζε ο μεγάλος έρωτας που κρύβαμε μέσα μας; (σσ: και θα έχανε αυτός το κελεπούρι από τα χέρια του)

Κύριε Ελέησον...

Το μπαρμανάκι 2

Λοιπόν, πραγματικά δεν σκόπευα να ξαναγράψω σχετικά με το μπαρμανάκι αμέσως μετά την προηγούμενη ανάρτηση, αλλά μιας και πήγα χτες ξανά στο μαγαζί, και το βρίσκετε ενδιαφέρον θεματάκι (Βρε Μελαχρινάκι), αναθεώρησα. 

Μάλλον το υπερ-ανάλυσα το πράγμα τις προηγούμενες μέρες και το τρακ που με κατέκλυσε την ώρα που πλησίαζα στο μαγαζί, ήταν από τα άγραφα. Αποτέλεσμα; Μπήκα σαν την στραβή και αντί να χαιρετήσω τα παιδιά μέσα, αγνόησα τους πάντες και τα πάντα. -2
 Επειδή δεν υπήρχε άδειο κάθισμα στο μπαρ, βρήκα και κάθισα στο πιο άσχετο και έρημο σημείο του μαγαζιού. -1 
Ευτυχώς μετά από κανα λεπτό ήρθε και η άλλη κοπέλα και καθίσαμε σε τραπεζάκι, σε νορμάλ μέρος. 
Εξακολουθώντας να αγνοώ από το τρακ τους πάντες στο μπαρ, εξέφρασα ανησυχία στη φίλη μου, η οποία μου απάντησε πως η αμηχανία μου δεν ήταν εμφανής - και ας πούμε ότι συνήλθα κάπως. Αφού το μπαρμανάκι το βλέπω στο φιλικό, γιατί αυτό το λούσιμο, ρε φίλη; 
Καπάκι, αδειάζουν θέσεις στο μπαρ, κι επειδή πράγματι είναι το καλυτερο σημείο του μαγαζιού, μεταφερθήκαμε εκεί. Στο σημείο στεκόταν το έρμο το αγνοημένο το παιδάκι, στο οποίο και χαμογέλασα πλατιά όταν κάθισα (μπας και εξαγνίσω την ανεγκέφαλη πρότερη συμπεριφορά μου), το χαιρέτησα, και το ρώτησα αν θυμάται το ποτό. Χαμογέλασε (σου λέει, μπα, μας μίλησε η παγοκολώνα; πώς και δεν πήγε να καθίσει στην πιο απόμακρη και σκοτεινή γωνιά του μαγαζιού, να μη μας βλέπει;) και απάντησε πως φυσικά ναι, το θυμάται. +1. 

Η βραδιά κυλούσε σχετικά ήρεμα. Το μπαρμανάκι έκανε τις δουλειές του εκεί μπροστά μας (να πλύνει ποτήρια, να τακτοποιήσει, να μιλήσει με συναδέλφους, να ακουμπήσει στον πάγκο να ξαποστάσει), όπου φυσικά πότε-πότε του έριχνα καμια ματιά, αλλά μέτρια πράγματα. Διότι, αμα πήγαινα από  τη μια στιγμή στην άλλη από την απόλυτη αδιαφορία προς το απόλυτο stalking, ε, το παιδάκι θα νόμιζε ότι είμαι καμια ψυχασθενής. Εδώ το νόμιζα εγώ η ίδια, τι λέμε τώρα.

Λίγο αργότερα, κι ενώ πάλι στεκόταν εκεί στη γωνία, γυρνάω ξαφνικά και τον ρωτάω από πού είναι. (εδώ δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω, -1 για το απότομο ή +1 για το θάρρος; ας βάλω 0). 
Είναι ερώτηση που προφανώς του κάνουν συχνά, διότι τα χρώματα του παραπέμπουν σε Σκανδιναβικές χώρες. Χαμογέλασε λοιπόν και είπε πως η μαμά του είναι από Σκανδιναβία (ας μην πω χώρα), και σχολίασε πως ο μπαμπάς του ήταν από εκείνους τους Greek lovers (lol). Του είπα πως και ένας θείος μου 'ξηγήθηκε με Σκανδιναβή (άκου "'ξηγήθηκε". Πού πας και τα σκέφτεσαι, ρε κοπελιά;) και γέλασε πάλι και είπε πως παλιά γινόταν συνέχεια αυτό. 
Γύρισα λοιπόν στην κουβέντα με την φίλη μου, αλλά το μπαρμανάκι ήρθε κοντά και συνέχισε να μιλάει, λέγοντας πως, αν συνεχιζόταν το greek καμάκι όπως τότε, τώρα θα ήμασταν όλοι μισοί-μισοί. Δίκιο είχε. +1 (για όλο το σκηνικό). 

Αργότερα, όταν ήρθε να ώρα να παραγγείλω το κοκτέιλ μου, παρατήρησα ότι δεν ήταν πίσω από την μπάρα. Είχε βγει στο πλάι. Γυρνάω και τον ρωτάω αν είναι σε διάλειμμα. "Όχι, όχι", απάντησε. Έκανα την παραγγελία μου. Μπήκε μέσα και έφτιαξε το Νο6. Μου το σέρβιρε, όλα ωραία και καλά. Συνεχίσαμε την κουβέντα με τη φίλη μου και μετά από λίγο μας διακόπτει και ρωτάει πώς μου φαίνεται. Του απάντησα πως αυτή τη φορά είναι πιο δυνατό, Νο7, αλλά πάλι γευστικό και δροσερό. +1
Τον ρώτησα αν ξέρει να το φτιάχνει και άλλο παιδί το συγκεκριμένο ποτάκι, ώστε να ξέρω να το ζητάω. Απάντησε πως όχι, μόνο εκείνος, αλλά έτσι κι αλλιώς πάντα εκεί είναι, επομένως δεν υπήρχε ζήτημα. Του είπα λοιπόν, άντε πες και το θέλω σε άλλο μαγαζί, τι θα κάνω; Θα σε κυνηγάω από πίσω; Γελάσαμε καλά. +1
Η βραδιά ήταν μεγάλη. Ήρθε και μας βρήκε ένα ζευγάρι, φίλοι της φίλης μου. Δεν χωρούσαμε στο μπαρ και μετακινηθήκαμε σε τραπέζι. Σαν να είδα το μπαρμανάκι να κοιτάζει με λίγη απογοήτευση. Μα τι να έκανα, να καθόταν ο ένας πάνω στον άλλον; Εξάλλου, δουλεύει, δεν είναι εκεί για χουζούρι. Γιατί να δώσουμε λαβές για οποιοδήποτε σχόλιο, και μάλιστα φλερτ, όταν δεν ισχύει κάτι τέτοιο; 

Μετά από 2,5 πια ώρες, αποφάσισα πως η βραδιά έκλεινε για εμένα και αποχώρησα. Αυτή τη φορά κατά την έξοδο χαιρέτησα τα παιδιά του μπαρ και εκείνα εμένα. 

Το σκορ, βλέπω, είναι +1. Ναι, εκφράζει το τελικό αποτέλεσμα, νομίζω, στον σωστό βαθμό. Δεν έγινε κάτι σπουδαίο, και νομίζω πως ούτε προκλήθηκε καμια καταστροφή με τη χαζή συμπεριφορά μου στην αρχή. Τι είχαμε, τι χάσαμε, εξάλλου. Ένα παιδί που δουλεύει σε μπαρ και, ακούσια και εκούσια, μιλάει και γνωρίζει κόσμο. Όσο όμως σκέφτομαι το τρακ που είχα... Τι παιχνίδια παίζει το μυαλό, ε;

Το μπαρμανάκι

Τελευταία στο μέρος που συχνάζουμε έπιασε δουλειά ένα παιδί, το οποίο από την πρώτη στιγμή βρήκα πολύ συμπαθητικό. Καμία σχέση με τον τυπικό μπάρμαν ωστόσο, που η θέση τον κάνει να είναι ομιλητικός, ανοιχτός, έστω ρε παιδί μου όχι αμίλητος και κλειστός. Το παιδάκι κάνει τη δουλειά του χωρίς να αποσπάται και χωρίς να παίρνει από πολλά λόγια. Είναι καλό eye candy και η αφοσίωση του σε βοηθάει να τον ...θαυμάζεις χωρίς πολύ άγχος ότι θα σε τσακώσει (χα χα χα). 
Δεν μας τρέχουν τα σάλια. Εκφράζουμε οπτικά τον θαυμασμό μας με μέτρο. 

Τις προάλλες είχα πάει με την αδελφή μου. Καθίσαμε στο μπαρ, καθώς είναι το πιο φωτεινό σημείο του μαγαζιού. Έρχονται μαζί η κοπέλα και το μπαρμανάκι (έτσι τον αποκαλώ) να πάρουν παραγγελία. Επέμεναν και οι δύο, επομένως εγώ σε αυτόν (τυχαίο όχι) και η αδελφή μου στην κοπέλα. Του είπα ότι θα ήθελα ένα κοκτέιλ (γελάσανε και οι τοίχοι με την πότισσα...) αλλά όχι δυνατό. Απάντησε ότι ξέρει πως δεν πίνω, διότι θυμάται ότι κάθε φορά παίρνω κάτι ελαφρύ. +1. 
Με ρώτησε αν το ήθελα πικρό και σε βαθμό από το 1 εως το 10, πόσο πικρό. Του είπα για πλάκα 6. Μετά από λίγο μου έφερε ένα γευστικότατο κοκτέιλ με πορτοκάλι, πικραμύγδαλο, τζιν, μπαχαρικά... και πραγματικά, αν με ρωτούσε κάποιος, θα του έλεγα ότι ο βαθμός πικράδας του είναι 6. +1. 
Περίμενε να του πω εντυπώσεις. Τον ρώτησα πώς το λένε, για να το ζητάω, και μου απάντησε πως δεν έχει όνομα, πως μπορώ να το ονομάσω όπως θέλω και θα το θυμάται. Σκέφτηκα τον βαθμό και του είπα: Νο6. +1. 
Σε μία φάση μεταξύ των 3 παραπάνω, μου έδωσε το χέρι για high five. +1. 
Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, μου είπε πως δεν ξέρει τίποτα και να πληρώσουμε στην κοπέλα. Από τους δίπλα βέβαια μια χαρά πήρε τα λεφτά. Μάλλον, επειδή το ποτό ήταν εκτός καταλόγου, δεν ήξερε πόσο να το κοστολογήσει. Όπως και να έχει, έδειξε μία ευαισθησία, μία ντροπή. Και συμπλήρωσε πως θυμάται το Νο6. +0.5
Όταν έφευγα, δεν σκόπευα να χαιρετήσω ξανά (δεν είμαστε φιλαράκια), ένιωσα όμως μάτια να με κοιτάνε. Γύρισα και ήδη με χαιρετούσε από την άλλη άκρη της μπάρας. +0.5

Μαζεύτηκαν λοιπόν 5 πόντοι, που συντέλεσαν στο να ανέβει η διάθεση μου. Η αδελφή μου σε μία στιγμή με ρώτησε απορώντας "Καλά, αυτός γιατί θυμόταν τι παίρνεις εσύ και δεν θυμόταν το δικό μου; Και τι ήταν αυτό με το high five; Και γιατί στεκόταν από πάνω μας, περιμένοντας να μιλήσει; Αυτόν δεν τον λένε ξινό;" 

Θα ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα. Δεν υπήρχε φλερτ. Αναδύθηκε μία αμοιβαία φιλική συμπάθεια μεταξύ μας. Είναι αρκετά χρόνια μικρότερος, επίσης. Μου άρεσε που είναι συγκρατημένος και επαγγελματίας και αυτός ο συγκρατημένος και επαγγελματίας ένιωσε την άνεση να ανοίξει κάπως σε μένα. 
Ορίστε, λοιπόν. Μια βραδιά καθημερινή, συνηθισμένη, γύρισε σε ενδιαφέρουσα από τη μία στιγμή στην άλλη. Και μετά μου λέτε, τι είναι η ζωή, μια ευθεία είναι; Κανείς δεν ξέρει τι είναι. Ευθεία και προβλέψιμη πάντως, όχι!

Τα κερατιάτικα...

Κατά τον Νοέμβριο ρωτάω έναν συγγενή εκ του εξωτερικού αν μπορεί να μου φέρει ένα συγκεκριμένο ηλεκτρονικό gadget, το οποίο εδώ είναι ακόμα σε υψηλή συγκριτικά τιμή. Ο συγγενής θα έφευγε για τις γιορτές και θα επέστρεφε τις πρώτες μέρες του νέου χρόνου. Δέχτηκε μετά χαράς, παρακαλώντας όμως να του έδινα τα λεφτά της παραγγελίας από πριν, διότι ήθελε να έχει πάνω του ευρώ για κάποιες αγορές που σκόπευε ο ίδιος να κάνει προτού φύγει. Εννοείται πως θα τα έδινα έτσι κι αλλιώς νωρίτερα (διότι εδώ στην Ελλάδα το φιλότιμο και η τσίπα είναι από τα λίγα που διασώζονται ακόμα). Μέσα σε 1-2 μέρες μου προώθησε και το email επιβεβαίωσης της παραγγελίας, στο οποίο αναγραφόταν ότι η παράδοση θα γινόταν στο σπίτι (συγγενή) σε 2 με 3 μέρες. Όλα ωραία και τακτοποιημένα λοιπόν.
Αμ δε.
Λίγες μέρες προτού έρθει, στέλνει ένα λακωνικό email ότι φθάνει την τάδε μέρα και ώρα, αλλά χωρίς την παραγγελία, και θα μου εξηγούσε από κοντά τι είχε γίνει. Πήρα τα στοιχεία από το email επιβεβαίωσης και η κατάσταση αναγραφόταν ως "ακυρωμένη". Η εξήγηση που έδωσε ήταν πως, είδε αργότερα πως είχε κατά λάθος παραγγείλει 2 φορές το ίδιο και έστειλε email στην εταιρεία να ακυρώσει το ένα. Δεν ξανακοίταξε τι γινόταν, έβλεπε ότι δεν ερχόντουσαν τα πράγματα, αλλά υπέθετε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στην αυξημένη κίνηση των γιορτών. Δεν σκέφτηκε, είπε, να τσεκάρει τον λογαριασμό του να δει αν του τράβηξαν τα λεφτά παρά μόνο όταν ήταν αργά πια και πλησίαζε το ταξίδι της επιστροφής. Εντάξει, γίνονται αυτά, Δεν θα σκάσουμε για πράγματα που φτιάχνονται. 
Χθες, λοιπόν, ήρθε με το πακετάκι. Του το έστειλαν με ταχυδρομείο οι δικοί του εκεί. Μέχρι εδώ καλά. Τα μη καλά ήρθαν όταν ξεκίνησε να λέει πως δεν περίμενε να κοστίζουν τόσα πολλά τα ταχυδρομικά. Πως ήταν παράλογα ακριβά. Ένα τόσο δα πακετάκι να χρεώνεται τόσα. Γενικότερα, πως ήταν πολλά τα λεφτά... (Άρη). Δηλαδή, με άλλα λόγια: Πλήρωσε μου και αυτά, διότι τα δώσαμε για σένα. (Δεν το εξέφρασε έτσι, αλλά αυτό εννοούσε καθαρά και ξάστερα). 
Παιδιά, εγώ εξαρχής έδωσα όσα μου ζήτησε τότε, στην παραγγελία. Μάλιστα, το ποσό που είπε ήταν παραπάνω από όσο αναγραφόταν στο σάιτ, και το δικαιολόγησε λέγοντας πως έπρεπε να υπολογίσουμε και τους φόρους. Ξέρω πως γίνονται κι έτσι, κι επειδή εγώ ήμουν αυτή που του ζήτησα να με εξυπηρετήσει, του τα έδωσα αμέσως, ώστε να είναι όλα τακτοποιημένα. 
Καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγε καλά και πήρα στα χέρια μου το gadget με δύο μήνες καθυστέρησης. Στη ζωή είναι όλα.
Όχι όμως να μου ζητάνε να πληρώσω (κι άλλα), για λάθη που δεν έκανα εγώ.... 
(Καλά τα λένε, κερατιάτικα, λοιπόν...)

Υ.Γ. Στο τέλος δηλαδή θα έδινα τα ίδια λεφτά, με όσα κοστίζει αυτό το πραγματάκι εδώ! Ε, το έπαιρνα και μόνη μου στην τελική, σωστά;

Περί φιδιών...

Βρέθηκε η εξήγηση για το συμβάν της προηγούμενης ανάρτησης μου. 
Προς το τέλος του καλοκαιριού είχα εκφράσει την επιθυμία να εκπαιδευτώ στο νέο πρόγραμμα που θα εφαρμόζεται από εδώ και στο εξής στη δουλειά, ώστε να δουλεύω ελεύθερα, χωρίς τρικλοποδιές και αποκρύψεις στοιχείων από τη φιδομούρα συνάδελφο. Ο εν λόγω διευθυντής μου είπε ότι το είχε κι αυτός στον νου του -να εκπαιδευτώ δηλαδή κι εγώ (όχι για τις τρικλοποδιές και τη φιδομουριά της άλλης...). Του τηλεφώνησα λοιπόν πριν λίγες μέρες, να τον ρωτήσω αν είχε κάποιο νεότερο σχετικά με το θέμα. Το μακρυσκελές "Εεεεεεεεεεεε" που έβγαλε, μου έδωσε την απάντηση. Τελικά πάει η άλλη να εκπαιδευτεί, χωρίς εμένα.... Αυτό όμως που ανέβασε το αίμα στο κεφάλι ήταν το σχόλιο του αμέσως μετά: "Μην ανησυχείς, θα στο δείξει εκείνη το πρόγραμμα!!".
Μάλιστα.  
Όπως τόσο καλά μου έδειξε το προηγούμενο, όπου μου είπε ούτε τις μισές λειτουργίες του, εκ των οποίων μεγάλο ποσοστό ήταν επίτηδες λάθος. Αυτό που με "έσωσε" ήταν πως το πρόγραμμα, καθώς πρόκειται για πολυεθνική, είναι στα αγγλικά. Η σαυρομούρα ξέρει τα αγγλικά της γειτονιάς (χάου ντου γιου ντου), και όταν μου έλεγε "με αυτό το μενού κάνουμε αυτά", διάβαζα εγώ τι πραγματικά έκανε και ήρεμα κι αθόρυβα έκανα τη δουλειά μου. 
Έλπιζα πως με την αλλαγή θα έπαιρνα βαθιές ανάσες ανακούφισης, μαθαίνοντας από πρώτο χέρι τη λειτουργία του καινούριου. Αλλά το φίδι έκανε τη δουλειά του και αποκλείστηκα.

Με τι μούτρα, λοιπόν, θα μου έλεγε έστω ένα γεια ο κύριος διευθυντής;

Έλα τα καλά τα κόμπλεξ!

Συνέβη προχτές και μου θύμισε άλλον έναν προβληματισμό που έχω.
Τρώγαμε σε ένα εστιατόριο και μου είπε η αδελφή μου πως μόλις είδε τον διευθυντή μου να φεύγει από το ίδιο μέρος. Καθόμασταν δίπλα στην πόρτα και πέρασαν από δίπλα μας. Δεν τον πρόσεξα, μιας και είχα προσηλωθεί στον κατάλογο - λογικό, ε;. Αναλογίστηκα λοιπόν, αν μας είδε, και αν ναι, γιατί δεν είπε ένα γεια. Βέβαια, σε γενικότερες γραμμές, προτιμάει να δείχνει πως δεν βλέπει κάποιον, για να έρθει ο άλλος να του μιλήσει πρώτος. Το έχει σχολιάσει αρκετές φορές μπροστά μου.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν: Για ποιον λόγο να υποκριθείς πως δεν έχεις δει κάποιον φίλο - συνεργάτη - πολύ οικείο σου και να περιμένεις να κάνει εκείνος το πρώτο βήμα; Τι θα σου κοστίσει έστω ένα νεύμα, ένα σήκωμα του χεριού ως ένας συνετός χαιρετισμός;
Όλοι μας το έχουμε κάνει, το κάνουμε και θα το κάνουμε στο μέλλον. Δεν λέω να κυνηγάμε με το ζόρι να μιλήσουμε όλους όσους γνωρίζουμε και παίρνει το μάτι μας, ειδικά αν βρίσκονται σε απόσταση από εμάς και δεν είμαστε κάτι παραπάνω από γνωστοί. Αλλά, το να χαιρετίσεις έναν άνθρωπο με τον οποίο περνάς τόσες ώρες κάθε μέρα στον ίδιο χώρο, πόση ζημιά ας πούμε θα μπορούσε να προκαλέσει στον εγωισμό σου; 
Για μένα δείχνει έλλειψη παιδείας. Δεν έχεις την στοιχειώδη καλλιέργεια. Στερείσαι βασικών κοινωνικών δεξιότητων. Με άλλα λόγια: Είσαι ένα γαϊδούρι. Ένα κομπλεξικό γαϊδούρι.
Θεωρώ πως κάποιος θα πήγαινε πιο ψηλά, αν δεν είχε αυτό το κόμπλεξ. Νομίζω πως το ύφος του δυσκοίλιου σε φέρνει μόνο μέχρι ενός σημείου. Μετά, είναι ο συνδυασμός διπλωματίας και γνώσεων. Το στραβομουτσούνιασμα στέλνει αρνητικά vibes... Δίκιο δεν έχω;

Πάλι στη μάπα θα τον φάμε αυτό το καλοκαίρι. Σταμάτησα πια να ελπίζω πως θα βρω κάτι άλλο. Τουλάχιστον το πήρα απόφαση.

Count on me (don't?)

Νομίζω πως από εδώ και στο εξής θα αφήνω τον κάθε άνθρωπο να κάνει αυτά που έχει στο μυαλό του, χωρίς να προσπαθήσω να εκλογικεύσω π.χ. την κατάσταση ή να μπω στον κόπο να αποδείξω το τυχόν παράλογο του σκεπτικού του. (Παράλογο σε λογικά πλαίσια - καλό το οξύμωρο εδώ, ε;). Παράδειγμα... Έλεγε μία τύπισσα ότι βρήκαν κάτι σόμπες στην αποθήκη του σπιτιού του αρραβωνιαστικού της και τις μετέφεραν στο σπίτι που πρόκειται να μετακομίσουν οι ίδιοι σύντομα. Τα άλλα παιδιά της παρέας προσπάθησαν να τους πουν ότι οι εν λόγω σόμπες καίνε πολύ ρεύμα και πως υπάρχουν πιο συμφέρουσες λύσεις. Εγώ δεν μίλησα καθόλου. Διότι έχουμε να κάνουμε με δύο ενήλικες με μόρφωση και καλλιέργεια. Εφόσον θεώρησαν καλό να χρησιμοποιήσουν αυτά, γιατί να αμφισβητήσω την επιλογή τους και - ποιος ξέρει - να φανώ ότι το παίζω κι έξυπνη; Άμα ο επόμενος λογαριασμός ρεύματος είναι φουσκωμένος, φαντάζομαι πως θα λάβουν τα μέτρα τους. 

Άλλο παράδειγμα. Η 15χρονη κόρη κάποιων  κοντινών συγγενών έχει δηλώσει πως θέλει να ακολουθήσει τη ζαχαροπλαστική. Κανείς από το συγγενικό και φιλικό (από όσο γνωρίζω) περιβάλλον της δεν έχει σχέση με αυτό το επάγγελμα και είναι εμφανές πως η κοπελίτσα είναι επηρεασμένη από όσα βλέπει στην τηλεόραση (γκλάμουρ κουζίνες, εύκολες! συνταγές, εντυπωσιακά αποτελέσματα, γρήγορα λεφτά). Η αδελφή μου επιμένει να της λέει πως πρέπει να πάει να δει πώς είναι στην πραγματικότητα να δουλεύεις στην κουζίνα ενός ζαχαροπλαστείου και μετά να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Για μένα, το θέμα είναι ιδιαίτερο και κατά τη γνώμη μου αυτοί που πρέπει να την συμβουλεύουν είναι οι δικοί της (κυρίως οι γονείς). Είναι υπεύθυνοι για την ευημερία του παιδιού τους και το να εκφράζουν άποψη όλοι οι γύρω-γύρω θα μπερδέψει τα πράγματα. Στο τέλος μπορεί αυτός που μίλησε και είναι εκτός στενού κύκλου να βρει και μπελά - όλοι μας αποζητάμε να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου αλλού, όταν η κατάσταση δεν καταλήγει εκεί που λογαριάζαμε.

Άλλο παράδειγμα. Κοπέλα αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, επηρεάζοντας την ψυχολογία της. Βγαίνει δύσκολα έξω από το σπίτι και η στάση της απέναντι σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας είναι αρνητική. Όταν της προτείνω να πάμε κάποια βόλτα, 8 στις 10 φορές θα πει όχι, βρίσκοντας μία (πολύ κούφια) δικαιολογία. Δεν θα ξεκινήσω να της λέω ότι θα νιώσει καλύτερα και ότι πρέπει να δει κόσμο και μετά θα καταλάβει τι ωραία που ήταν και πόσο δίκιο είχε η φίλη της. Θα της πω ότι θα ήθελα να βρεθούμε για να τα πούμε, εφόσον δεν μπορεί, εγώ το σέβομαι, και πως εκείνες τις ώρες θα βρίσκομαι σε εκείνο  και εκείνο το μέρος. Άμα θέλει η ίδια να μου μιλήσει παραπάνω, εξυπακούεται πως θα την ακούσω και θα της πω τη γνώμη μου. Με το ζόρι όμως δεν πρόκειται να επιβάλλω (πλέον;) σε κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει, ούτε θα προσπαθήσω να διαχειριστώ εγώ η ίδια μία δύσκολη περίπτωση. Δεν είμαι ειδικός και είναι ζητήματα που μόνο ειδικοί πρέπει να αναλαμβάνουν.

Αν μου ζητήσουν τη γνώμη μου για το χρώμα του πουλόβερ που τους πηγαίνει, εννοείται πως θα την πω. Ή το αν θα φάνε σουβλάκι ή σαλάτα για βραδινό. Ή ποια ταινία να δουν. Αυτά είναι απλά, καθημερινά θέματα, που κυλάνε στη ζωή μας. Αν με ρωτούσαν τα παιδιά του πρώτου παραδείγματος αν έκαναν καλά με τις σόμπες, θα τους έλεγα πως δεν ξέρω από αυτά αλλά από όσα έχω ακούσει/ μάθει/ διαβάσει, θα ήταν καλύτερο να τραβήξουν προς άλλη επιλογή. Δεν την ζήτησαν όμως και δεν την έδωσα με το ζόρι. Εξάλλου, μπορεί όντως να πρόκειται για οικονομικά συμφέρουσες συσκευές. Δεν είμαι ειδικός...

Με το κούτελο καθαρό

Καλή σας Χρονιά! Να είστε όλοι πάντα καλά!

Αυτή η Πρωτοχρονιά  μου άρεσε περισσότερο από τις προηγούμενες. Έτσι όπως την φέρνω στο μυαλό μου, θα την χαρακτήριζα ως "ικανοποιητική". Να διευκρινίσω πως ως Πρωτοχρονιά σε αυτό το κείμενο εννοώ τη νύχτα της αλλαγής του χρόνου, που περιέκλειε έξοδο με ποτά με την παρέα στο καθιερωμένο πια, "trashy", στέκι. 

Όσοι βαρεθήκατε να διαβάζετε για τον Διακαή, σταματήστε εδώ. 

Όσο δεν υπάρχει άλλο ενδιαφέρον, με αυτό θα ασχολούμαστε - τι να κάνουμε.

Τήρησα την "υπόσχεση" στον εαυτό μου και δεν έκανα εμφανή την παρουσία μου όλον αυτόν τον καιρό, εκτός από εκείνο το αθόρυβο like (όλα έχουν τη σημασία τους, πιστέψτε με), και περίμενα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Μιλήσαμε, λοιπόν, και με ρώτησε αν ίσχυε η καθιερωμένη ετήσια έξοδος στο στέκι εκείνο και του απάντησα πως ναι. Μου ζήτησε να τον ειδοποιήσω μόλις ξεκινούσαμε. Εννοείται πως δεν περίμενα να απαντήσει στο κινητό του τότε και όντως έτσι έγινε. Λυτρωτικό να έχεις πάρει απόφαση ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, επομένως την αναπάντητη μου κλήση την πήρα σχεδόν αψήφιστα. Δεν περίμενα να μου στείλει μήνυμα λίγο αργότερα εξηγώντας τους λόγους που δεν μπορούσε να έρθει, αλλά θα θεώρησε πλέον πως το είχε παρα-παρακάνει με την κατάσταση με τις εξαφανίσεις και έκανε μία εξαίρεση. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξη όλων μας, όταν ήρθε. Στάθηκε στην απέναντι πλευρά της σειράς (στεκόμασταν οι περισσότεροι), κοντά σε κάτι κοπελίτσες του παρελθόντος που του τρίβονταν. Πήγα στο μέρος του για να τον ρωτήσω πώς και ήρθε, απάντησε, και μετά... επέστρεψα στη θέση μου. Αφήστε που είχε το ύφος, α εσένα θα σε έχω κολλημένη πάνω μου τώρα, και φυσικά μου την έδωσε. Εγώ φταίω, δεν λέω, αλλά κι αυτός δεν είναι αθώος. 

Τέλος πάντων.

Γύρισα, που λέτε, στη θέση μου και άκουγα τη μουσικούλα, λικνιζόμουν, δεν ασχολιόμουν καθόλου με εκείνη την πλευρά και μιλούσαμε με τα παιδιά γύρω μου. Δεν άντεξε όμως. Σιγά μην άντεχε. (Σας είπα, φταίω, αλλά δεν είναι αθώος κι αυτός). Τσουπ, τσουπ, τσουπ, τα κατάφερε και ήρθε δίπλα μου, όπου και κόλλησε μέχρι να φύγει. Να με χαϊδεύει, να με αγκαλιάζει, να μου πιάνει κουβεντούλα... Και με τις τσουπρίτσες δίπλα. 
Ικανοποιητική η κατάσταση. Αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Είναι 35 ετών γαϊδούρι. Τι να τα κάνω αυτά; Εξάλλου, γνωρίζω τη συνέχεια. Θα εξαφανιστεί, αν του μιλήσω είμαστε 50/50 να απαντήσει, μετά θα τον πιάσει καμια κρίση πάλι κ.ο.κ. Ε, βαρέθηκα.

Στη βραδιά αυτή ευχαριστήθηκα που για 2η φορά έδειξε μπροστά σε άλλους ότι κάτι έχει κι αυτός μαζί μου και ότι δεν είμαι η τρελή του χωριού. Ξέρω ότι αυτά τα περί likes και μου μίλησε, δεν του μίλησα κλπ είναι παιδιάστικα, γι'αυτό και τα παλεύω και τα ξεπερνάω ένα-ένα. Όχι όμως να αμαυρώνεται η εικόνα μου. Η κατάσταση χρειαζόταν αποκατάσταση και -ευτυχώς!- κάτι φτιάχτηκε.

Αυτάααα