Τα έβαλες, τα έβαλες

Τι σου είναι ο άνθρωπος. Τι σου είναι το μυαλό.
Πολλές φορές πριν το γυμναστήριο, με πιάνει μια αχανής βαρεμάρα, μία νωθρότητα, οτιδήποτε δηλαδή που κάνει τον άνθρωπο να αναβάλλει κάτι με μία άκυρη δικαιολογία. Όταν όμως περάσουν μερικά λεπτά από τη στιγμή που ξεκινάει η εκγύμναση, θέλω κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο.
Εντάξει, η αλλαγή στη διάθεση έχει επιστημονική εξήγηση, καθώς με την άσκηση παράγονται (περισσότερες;) ενδορφίνες στον οργανισμό. Η αλλαγή στην όρεξη, όμως, καθώς και  η αυξημένη εγκράτεια, είναι του μυαλού. Η αλλαγή γίνεται με αργούς ρυθμούς μεν, σταθεροποιείται δε. Παλαιότερα δε θα σκεφτόμουν τίποτα μπροστά σε μία λαχταριστή σοκολατίνα και θα μου ήταν φυσιολογικό να βάλω περισσότερο φαγητό στο πιάτο μου. Πλέον, η λογική υπερισχύει της θέλησης. "Θες αυτό το γλυκό; Να το φας, αν το θέλεις τόσο. Αντί όμως να κάψεις "παλιές" θερμίδες στο γυμναστήριο, θα πρέπει να ξεκινήσεις από αυτές. Αξίζει;". Κάπως έτσι σκέφτομαι και κάνω ένα βήμα πίσω. Όλα θα τα φάω, αλλά δε θα αγχωθώ να τα φάω μονοκοπανιά.
Επίσης, δε θυμάμαι αν το ανέφερα σε προηγούμενες αναρτήσεις μου, αλλά προσωπικά θεωρώ αγενέστατο να σχολιάζει κάποιος τα κιλά του άλλου. Μόνο η οικογένεια, και αυτή σε περιορισμένο πλαίσιο, ας πούμε ότι δικαιούται να σχολιάσει, να παροτρύνει, γενικά να αγγίξει το θέμα. Κανείς άλλος άσχετος. Ούτε αν αδυνάτισε ούτε αν πάχυνε. Εννοείται πως να πεις σε κάποιον ότι αδυνάτισε είναι απείρως  καλύτερο, αλλά για μένα... δείχνει ότι παρατηρείς την εξωτερική εμφάνιση και κάνεις και σχόλιο επ'αυτής. Δε μ'αρέσει. Υπάρχουν βέβαια οι ακραίες περιπτώσεις ατόμων που έχασαν πάρα πολλά κιλά, επομένως η μεγάλη διαφορά στην εμφάνιση θα σε υποχρεώσει από μόνη της να μιλήσεις. Αλλά, να σου έρχεται η άλλη και να λέει, "Σαν να πάχυνες, ε; 3-4 κιλάκια τα έβαλες", είναι σαν να σε προσκαλεί να της φέρεις κολάρο το πιο κοντινό τηγάνι. Λες και εκείνη συντηρεί παιδιόθεν το τέλειο βάρος και κάποιος την κατέστησε σαν ανθρώπινη ζυγαριά για τους υπόλοιπους. Έλα να συνέλθουμε...
Κι επειδή σε κάθε περίπτωση υπάρχει η εξαίρεση, άτομο σχολίασε με πολύ προσεγμένο τρόπο τα κιλά άλλου, παροτρύνοντας το να βελτιώσει την εξωτερική του εμφάνιση, παρέχοντας του συμβουλές και λύσεις. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωπο, αλλά πείτε μου, πόσοι που ξεκινάνε να λένε, πάχυνες, αδυνάτισες κλπ, το κάνουν με καθαρά αλτρουιστικά κίνητρα; Μέσα μας, έστω πολύ βαθιά, κινείται το σαράκι του εγωισμού και της κακίας. "Αχαχα, πάχυνες, εγώ όχι, είμαι καλύτερος!" "Αδυνάτισες, τα κόκαλα σου φαίνονται, τι έχεις;".
Καθώς, όμως, karma is a b***h, άτομο που σχολιάζει συνέχεια τα κιλά των άλλων και μάλιστα τις περισσότερες φορές με πολύ άκομψο τρόπο, δέχθηκε λεκτική σφυριά από άλλο άτομο, το οποίο σας πληροφορώ ήταν υπερ-πληθωρικό αλλά με άσκηση και διατροφή έγινε πρότυπο, για τα πλεονάζοντά του κιλά. Το πόσο ευχαριστήθηκα! Και ξέρετε ότι, επειδή η σφυριά προήλθε από άτομο που πέτυχε κάτι τόσο πολύ μεγάλο, ο φαρμακόγλωσσος δεν είχε πού να σταθεί για να απαντήσει!

Τέλος πάντων.
Είναι και αυτή η κακοκαιρία που μας έχει συννεφιάσει την ψυχή. Ας αναπαύεται η ψυχή των χαμένων ανθρώπων.

The Game Crasher!

Όπως υπάρχουν π.χ. party crashers και wedding crashers, εγώ τελικά βλέπω ότι διεκδικώ σθεναρά τον τίτλο του game crasher. Ω ναι! Στο διάβα μου λοιπόν από μερικά μπλογκς, πήρα πρέφα ένα παιχνίδι με βραβείο κλπ, όπου γράφεις τους 10 τύπους άντρα που σε κάνουν να μη θες να τους βλέπεις μπροστά σου. Θέλω να γράψω κι εγώ, κι επειδή δεν έλαβα το βραβείο από κάπου (από όσο γνωρίζω τουλάχιστον), αποφάσισα να παρακάμψω τους κανόνες και να πάω κατευθείαν στο ψητό. Αν όμως ο εμπνευστής-τρια του παιχνιδιού θέλει να αναφέρω το άτομο του, μπορεί να με ενημερώσει και θα το κάνω με ευχαρίστηση.

Οι 10 τύποι που αναφέρω δεν προέρχονται μόνο από δικές μου εμπειρίες αλλά και φίλων.

1. Ο πρώτος τύπος άντρα που με ξενερώνει είναι αυτός που δέχεται το φλερτ και (ακόμα χειρότερα) επιδίδεται, έστω και αθόρυβα, σε αυτό, είτε είμαι εγώ μπροστά είτε δεν είμαι και μου το σφυρίξουν καλοθελητές. Πρακτική για να σε κάνουν να ζηλέψεις... αμ δε. Ο άντρας ο λογικός κοιτάει στα μάτια μόνο αυτή που θέλει και δεν αλληθωρίζει ρίχνοντας βλέμματα από εδώ κι από εκεί. Αν θες φίλε μου να παίζεις, σε αφήνω στην ησυχία σου και τραβάω το δρόμο μου ανενόχλητη. Είναι ανέντιμο να μη σέβεται ο άλλος την κοπέλα που συνοδεύει. Και το λέω επειδή μου έχει τύχει... δυστυχώς... αλλά ήταν μία επιμορφωτική εμπειρία, το λιγότερο.* 

2. Ο φωνακλάς.... Πω πω βρε παιδί μου, μου τη δίνει στα νεύρα όταν ο άλλος υψώνει φωνή με το παραμικρό. Προσωπικά δεν το λαμβάνω ως δείγμα ανδρισμού αλλά γαϊδουριάς, επιδείξεως και ύπαρξης πολλών κόμπλεξ που ένας χοντροκομμένος νομίζει ότι θα σκεπάσει με τις γκαρίδες του.

3. Αυτός που δεν διαβάζει καθόλου, έστω μία εφημερίδα. Ξεχωρίζει εκείνος που σηκώνει ένα φύλλο χαρτιού να το κοιτάξει, από εκείνον που βλέπει το αλφάβητο γραμμένο κάπου και χασμουριέται προκαταβολικά. Για μένα είναι σημάδι ότι δεν τον ενδιαφέρει να εξελίσσεται, έστω με τον αργότερο ρυθμό... 

4. Ο τσιγκούνης. Εντάξει, να σε προσκαλεί για καφέ, κι επειδή ήρθε να σε πάρει με το αυτοκίνητο του (που μένετε και κοντά...,) να περιμένει να τον κεράσεις... ε... 

5. Ο πολύ μοδάτος. Άλλο να είναι καθαρός και περιποιημένος και άλλο να μου έρθει με το σούπερ γυαλί ηλίου, το μοδάτο τζιν, το κούρεμα από περιοδικό και το ακριβό παπούτσι-φιγουρίνι. Καλά, εκεί θα μείνω και για λίγο, μόνο και μόνο για να πιάσω στο δούλεμα τον τύπο. Ένα σκέτο πουκαμισάκι με ένα τζινάκι και αθλητικά μου κάνουν τη δουλειά. 

6. Ο αμφισβητίας. Συγκεκριμένα, αυτός που αμφισβητεί συνέχεια αυτά που λέω. Είναι άλλη μία προσπάθεια κάλυψης δικών του κόμπλεξ και επίσης άλλος ένας τύπος ανθρώπου που θα με κάνει να ασχοληθώ μαζί του κάπως, έτσι, για να του σπάσω τα νεύρα!

7. Ο δε-λέω-πολλά-για-να-δείξω-μυστήριος. Ε, φαίνεται βρε παιδί μου αν ο άλλος έχει μυστήριο από μόνος του ή αν το φτιάχνει αυτός. Το τι σαχλαμάρες του στυλ "ε δεν μπορώ να σου πω...", αφήνοντας ένα κιλό υπονοούμενα από πίσω,  έχω ακούσει, που στο τέλος αποδείχθηκαν ΑΕΡΑΣ, δε λέγεται. Και δυστυχώς δεν επρόκειτο για ένα μόνο άτομο. Μου έχει τύχει να το πουν, αλλά ευθέως και χωρίς καμία προσπάθεια για δημιουργία ατμόσφαιρας -αλλά, άλλο εκείνο. Φαίνεται εκείνο.

8. Αυτός που δίνει περισσότερη σημασία στους φίλους του παρά στην κοπέλα. ΔΕΝ λέω να τους γράψει στους παλαιότερους πάπυρους τους φίλους του, αλλά να κρατάει ισορροπία. Κι επίσης, δεν είναι σωστό για μένα η κοπέλα να βάζει τον άνθρωπο της να διαλέξει ανάμεσα σε αυτήν και εκείνους. Δε γίνεται. Βάλε μία γυναίκα να διαλέξει ανάμεσα σε έναν άντρα και τα καλλυντικά της... Με πιάνετε. Ούτε επίσης να κολλάει στην κοπέλα και να μην την αφήνει να πάρει ανάσα. Ισορροπία είναι η λέξη-κλειδί για μένα. Εύκολο στα χαρτιά βέβαια, το ξέρω...

9.Να οδηγεί σαν τρελός... Άλλη μία απόδειξη ότι θέλει να καλύψει διάφορα κόμπλεξ του. Και δηλαδή εντάξει, πετυχαίνει έναν ανεγκέφαλο σε ανοιχτή λωρίδα που τον προκαλεί για κόντρες. Εγώ τι φταίω; Το καλύτερο αφροδιασιακό για μένα είναι όταν ο άντρας σέβεται τους κανόνες και δεν παθαίνει κρίση κάθε φορά που βγαίνει στους δρόμους. Τι, νομίζει ότι με εξιτάρει να κάθομαι ζαρωμένη στη θέση του συνοδηγού και να θυμάμαι κάθε προσευχή που μου έμαθαν από το δημοτικό; Όχι... Δείχνει ότι όχι μόνο δε σέβεται τη δική μας ασφάλεια, αλλά ούτε και των άλλων. Αν θέλει ο άντρας να πατήσει τέρμα το γκάζι, πίστες υπάρχουν. Να βγάλει τα απωθημένα του εκεί.

10. Αυτός που θέλει συνέχεια να κινείται. Που δεν τον χωράει ο τόπος. Που ανα εβδομάδα βγάζει και από καινούριο πλάνο για τη ζωή του. Που δε σε αφήνει να νιώσεις σταθερότητα και ασφάλεια. Και πάλι, δεν εννοώ ότι προτιμώ τους μούχλες. Εγώ μιλάω για τα άκρα τώρα. Κάπου στη μέση είναι το ιδανικό... Πλάνα με ρίσκο και ενθουσιασμό ναι, αλλά σε λογικά πλαίσια.

Αυτά. Κοίτα να δεις που, ενώ στην αρχή δεν ήμουν σίγουρη αν θα έβρισκα 10 τύπους, τελικά θα μπορούσα να γράψω και παραπάνω. 

Άντε, cheers!

*Το ανέφερα και σε σχόλιο μου σε σχετική ανάρτηση της dear-e-diary.blogspot.com.

Πόσα νταν, μαντάμ;

Ακούστε τώρα τι με προβληματίζει πολύ καιρό τώρα, και για διάφορους λόγους επανήλθε και σήμερα. Το θέμα κατατάσσεται στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων και ειδικότερα στις ποικίλες αντιλήψεις που κυκλοφορούν (λες και γράφω έκθεση για τις Πανελλήνιες... τςτςτς)
Ξεκινάω από την αρχή:
Γενικά, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, έβλεπα με συμπόνοια κάθε ηλικιωμένο άτομο, ακόμα και όταν εκείνο έπραττε ή μιλούσε με τρόπο που μόνο συμπόνοια δεν προκαλούσε. Μετά, δούλεψα σε υπηρεσία, ας την ονομάσω έτσι, στην οποία είχες πάρε-δώσε καθημερινά με πολύ κόσμο από όλες τις (ενήλικες) ηλικιακές ομάδες. Εκεί λοιπόν, η καθημερινή τριβή με ηλικιωμένα άτομα, μου άλλαξε ριζικά την άποψη που έχω για εκείνα. Πλέον σταμάτησα να τους βάζω όλους μαζί κάτω από την ταμπέλα "αχ μωρέ, μεγάλος άνθρωπος είναι", και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, όπως είναι κάποιος νέος, έτσι είναι και σε μεγάλη ηλικία. Απλά βλέπει τα πράγματα έχοντας πίσω του πολλά χρόνια εμπειριών (προσοχή, όχι πείρας απαραίτητα) και, ας πούμε, έχει μάθει πολλά. Ο πυρήνας όμως του χαρακτήρα του δεν αλλάζει. Καλοπροαίρετος ήταν, καλοπροαίρετος θα μείνει. Γρουσούζης μπακαλογατογκαντέμης ήταν, τέτοιος πάλι θα μείνει.
Μια μέρα λοιπόν, συζητούσαμε διάφορα θέματα με μία ηλικιωμένη συγγενή μου. Την εκτιμούσα πάρα πολύ και ειδικά τον καιρό που ήμουν φοιτήτρια, της ανοιγόμουν αρκετά, ακόμα και για προσωπικά μου θέματα. Κάποια στιγμή, δυστυχώς, μπήκαν στη μέση διάφορα θέματα με το σόι (τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα) και σε μία από τις συνομιλίες μας, την έπιασα να μου λέει ένα σοβαρό ψέμα. Της το είπα και προσπάθησε να τα μπαλώσει, εγώ δεν επέμεινα, αλλά το γεγονός καταγράφηκε στην μακροπρόθεσμη μου μνήμη. Μετά από λίγο διάστημα, το ανέφερα σε ένα άλλο συγγενικό πρόσωπο, εξίσου κοντινό... και μου είπε ότι δεν έπρεπε να την αμφισβητήσω, ότι ήταν αγένεια εκ μέρους μου και να δεχόμουν ο,τι μου έλεγε, παρόλο που ήξερα ότι δεν ίσχυαν. Να την άφηνα δηλαδή να συνέχιζε να λέει τα δικά της και να σφύριζα αδιάφορα... Εκεί προβληματίστηκα. Είχε δίκιο; Ή είχε άδικο και μιλούσε βάσει δικών του πράξεων (περίπου της ίδιας ηλικίας το δεύτερο άτομο) και ουσιαστικά έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια; Απάντησα ότι δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν να μου λέει κατάμουτρα τις ασυναρτησίες του και να παριστάνω τη χαμογελαστή μαριονέτα, (δε χρησιμοποίησα αυτές τις λέξεις, αυτές τώρα μου ήρθαν :P), αλλά ο προβληματισμός ήρθε κι έμεινε. Μέχρι τώρα διατηρώ την ίδια στάση, με ευγένεια βέβαια (πάντοτε τηρουμένων των αναλογιών, δηλαδή αν έρθει ένας ηλικιωμένος να με βρίσει, δε θα ξεκινήσω τα σεις και σας, ε; Το λέω επειδή όταν έτυχε μία φορά, του απάντησα πολύ ευγενικά να πάει να πάρει τα χάπια της χοληστερίνης του...). Αναρωτιέμαι όμως... κάνω σωστά ή θα έπρεπε να κουνάω το κεφάλι και να μη μιλάω; Ναι, αλλά τι θα γίνει, θα αποδώσουμε σε κάθε ηλικιωμένο το αλάθητο και θα τον αφήσουμε να κάνει πάρτυ;
Τώρα θυμήθηκα και μία άλλη περίπτωση, από τότε που δούλευα σε εκείνη την υπηρεσία. Μία μέρα υπήρχε συνωστισμός και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πλακώνονταν (ναι, ναι) μεταξύ τους για το ποιος έφαγε τη σειρά του άλλου. Μου λέει λοιπόν ένας, μα δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, κάτι πρέπει να κάνετε... και του απάντησα, μα εσείς οι μεγάλοι σε ηλικία πρέπει να σέβεστε ο ένας τον άλλον, εμείς τι να κάνουμε, να σφυρίζουμε για να λήξει το ματς; Δε μου ξαναείπε τίποτα.Όλα αυτά πολύ ευγενικά, επαναλαμβάνω.
Και για να μην το ξεχάσω, σύμφωνα με την Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα μου, η ευγένεια μου είναι μειονέκτημα και πρέπει να βαράω στο ψαχνό για να προχωρήσω.Τι να πω, ίσως έχει δίκιο και πρέπει να ξεκινήσω να ψάχνω για σιδηρογροθιές στο ebay. Και να μάθω ζίου ζίτσου.

Εκτέλεση συνταγής, όπως το λέει.

Μετά το κινητό, ήρθε η ώρα της (βεβιασμένης) αλλαγής υπολογιστή. Η οθόνη του λάπτοπ αποφάσισε να πάει ακριβές διακοπές και τα λεφτά για να επιστρέψει δεν αξίζουν... Οπότε σήμερα-αύριο περιμένω να έρθει το καινούριο που παράγγειλα. Τι είπατε; Όλο ψώνια είμαι; Είναι που το σύμπαν είδε ότι μάζεψα μερικά λεφτάκια στην άκρη για τα Χριστούγεννα και είπε, μπα; Αποταμίευση, αποταμίευση; Κάτσε να σου δείξω εγώ. Οπότε τώρα είμαι ταπί και, μπορώ να πω με σιγουριά, ψύχραιμη. Διότι όταν δεν έχεις πλέον το cash, δεν αγχώνεσαι για το τι θα αγοράσεις και τι δε θα αγοράσεις. Γενικά δεν αγοράζεις και ησυχάζεις.
Τελικά την έφτιαξα την τάρτα με τα μανιτάρια και ήταν ... εντάξει. Τρωγόταν. Εγώ την φανταζόμουν ζουμερή και με πολλές υποβόσκουσες μυρωδιές και γεύσεις σε κάθε μπουκιά, αλλά λες και προσκάλεσα κοινό στην κουζίνα την ώρα εκείνη, που ξεκίνησε να μπλέκεται στα πόδια μου, μου έκανε το κεφάλι κορδελίτσες και τα έμπλεξα προς το τέλος. Ποτέ ξανά μαγειρική-ζαχαροπλαστική με αποδεδειγμένα ανθρώπους-ανακατωσούρες μπροστά μου. Το καλό είναι πως η τάρτα άντεξε μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας, επομένως παρηγοριέμαι ότι δεν ήταν και χάλια πια. Η ζύμη (μπριζέ) ήταν επιτυχημένη και νομίζω αυτή ήταν που έσωσε το σύνολο. Θα την ξανακάνω τη συνταγή, πού θα μου πάει... Ίσως με μερικές αλλαγές (πχ λέω να προσθέσω κρέμα γάλακτος ή/ και λίγο μπέικον... θα δω. Μπορεί να καταλήξω με μία εντελώς διαφορετική συνταγή στο τέλος, δε μας πειράζει, αρκεί να κάνει κλικ στον ουρανίσκο).
Θέλω πολύ να μάθω κοπτική-ραπτική, ίσως και πλέξιμο... Θέλω να φτιάχνω μερικά ρούχα για μένα από υφάσματα που θα θέλω εγώ και με το κόψιμο που θα θέλω εγώ... Χμ... Το ανήσυχο μυαλό πάντα θέλει! ;)