Γειααα σας

Μου ήρθε μια μέρα, πριν κάνα μήνα, κι έγραψα ένα κατεβατό... αλλά δεν αποφάσιζα να το ανεβάσω. Είχα τη σελίδα ανοιχτή και το κοιτούσα. Έλεγα πολλά, γεγονότα και δικές μου σκέψεις, αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε και μου έλεγε, όχι τώρα, για περίμενε λίγο ακόμα προτού πατήσεις το Δημοσίευση. Ε, μέχρι που είδε και αποείδε το Μπλόγκερ και μου την έσβησε μια και καλή και ηρεμήσαμε. 

Αν δεν σκουντήσεις τα πράγματα καμια φορά, δουλειά δεν γίνεται. Ναι, με ευχαριστείτε για τη σοφία που μόλις πέταξα και κανείις σας δεν ήξερε... αλλά, άλλο να το ακούς και άλλο να το βιώνεις. 

Τι καμια φορά, για να έχεις το κεφαλάκι σου ήσυχο, πρέπει να σκουντάς από το πρωί μέχρι το βράδυ και για κάθε τι που σε ενδιαφέρει. Προσωπικό, επαγγελματικό, φιλικό και πάει λέγοντας. 

Και είναι, ρε παιδί μου, λυτρωτικό το να προσπαθείς για κάτι που θες, ακόμα κι αν δεν το καταφέρεις. Διότι, προσπάθησες, Το κυνήγησες. Γιατί να το αφήσεις στην τύχη του, αφού το θες; Το παίρνεις από πίσω και το βαράς αλύπητα. Είτε θα σου κάτσει είτε θα φύγει μια και καλή. Εσύ προσπάθησες! Ξέρετε πόσο καλύτερα νιώθω, τώρα που πήρα αυτή τη στροφή; Ας φάω τη χυλόπιτα. Μια ώρα και νωρίτερα, στην τελική. Πού να βασανίζεσαι, κι αν δεν γίνει, κι αν γίνει, κι αν γίνει το παράλλο και το παραυτό. Βρε, κάνε εσύ τις κινήσεις σου, σκούντα την τύχη σου, κάνε τα καλά σου και θα δεις! Ηρεμία ρε παιδί μου, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Οκ, θα στενοχωρηθείς αν δεν το πετύχεις, αλλά σταματάει να σε τρώει το σαράκι της απορίας και της αγωνίας. Εξάλλου, ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι είμαστε που τρώμε όχι. Να τους κάτσει βέβαια σε αυτούς που το είπαν (και ειδικά υποψήφιους εργοδότες), να μην ξεχνιόμαστε. Ορίστε μας. 

Και είναι, βρε παιδί μου μερικοί άνθρωποι, που παρόλο που ξέρουν και οι ίδιοι ότι πετάνε μούφες φουσκωτές, συνεχίζουν να μιλάνε και να εκτίθενται. Φταίω εγώ να πάω να τα πω μες στη μούρη τους καμια ώρα, να βρω κι από εκεί την ησυχία μου; Κι ας με πουν και κακιά. Δεν θα με χαλάσει. Όλο καλή, καλή, μπαφιάσαμε!

Μυαλό μου, where art thou?

Η αμήχανη στιγμή που έχεις ξεχάσει το σωστό url του μπλογκ σου και έχεις τόσο καιρό να μπεις μέσα, που ούτε στο ιστορικό του browser το βρίσκεις... Τι πάθαμε, ρε παιδιά;

Σόρι για τη μίνι εξαφάνιση, αλλά πού καιρός και μυαλό για αναρτήσεις. Και δυστυχώς, ο λόγος που ήθελα να γράψω τώρα, ήταν για να βγάλω από μέσα μου τον καημό που με βρήκε, όταν αντιλήφθηκα ότι το μυαλό μου τελευταία κάτι έπαθε, και στροφάρει κάπως... κάπως. Λοιπόν, κακά τα ψέματα. Το περιβάλλον σου επηρεάζει πολύ περισσότερο από όσο νομίζει κανείς τη διαμόρφωση και διάπλαση της συμπεριφοράς και του τρόπου σκέψης σου.
Από τις πρώτες μέρες στη δουλειά μου, διαπίστωσα ότι είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν τη βασική μόρφωση- το πολύ, δεν είχαν ιδιαίτερες "πνευματικές" αναζητήσεις και ήταν ευχαριστημένοι όταν η κουβέντα που έπιαναν μεταξύ τους περιείχε μπόλικο κουτσομπολιό και θάψιμο. Βρε να κάνω ένα αστείο ή εύστοχο σχόλιο και να με κοιτάνε σαν αγελάδες; Βρε να προσπαθώ να ζητήσω διευκρινίσεις για ορισμένες διαδικασίες και να μην τις παίρνω, επειδή δεν καταλάβαιναν τι ζητούσα; Για να μην σας πω το καλύτερο, που καθένας με έκρινε (και μερικοί κρίνουν ακόμα) βάσει του δικού του πνευματικού και μορφωτικού επιπέδου και έμεναν άφωνοι όταν μου έκαναν μια ερώτηση, τάχα μου δύσκολη ή ψαγμένη (...) και απαντούσα (με απορημένη έκφραση, μάλιστα-την οποία, με αυτά που ακούω, πώς να κρύψω;).
Για να σας δώσω να καταλάβετε, μιλάμε για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι είναι τα Starbucks. Που υπάρχουν και εδώ. Μιλάω για νέους ανθρώπους, κιόλας.
Δεν περίμενα να υπάρχει τόσο χαμηλό επίπεδο σε μία πολυεθνική. Θα μου πείτε, εντάξει, δεν είσαι σε κεντρικό παράρτημα, σε ένα της επαρχίας είσαι. Δεν λέω ότι ζήτησα να κάνουν μαθηματικές εξισώσεις στον ύπνο τους. Βασικές γνώσεις και στοιχειώδη καλλιέργεια περίμενα, που ούτε αυτά βρήκα.
Τέλος πάντων. Έχουμε τη δουλειά μας, και όπως φαίνεται, είναι ικανοποιημένοι με την απόδοση μου (......) και η θέση θα με περιμένει και τον επόμενο χρόνο -καλά να είμαστε, πάνω από όλα. Αγχώνομαι όμως με αυτή την επιρροή που μου ασκεί το συγκεκριμένο περιβάλλον. Απογοητεύομαι, επίσης, από τον εαυτό μου, διότι με θεωρούσα αλεξίσφαιρη και σταθερή ως προς το νοητικό μου επίπεδο.. Πού να φανταζόμουν η έρμη το κακό που με περίμενε! (μη γελάτε, είναι σοβαρό το θέμα)
Ξεκίνησα να παίρνω στροφές πάλι το τελευταίο διάστημα, που ο φόρτος εργασίας έχει πέσει, συνεπαγόμενος τη μείωση των ωρών υπερωρίας που εργάζομαι και κατά συνέπεια την αύξηση του ελεύθερου μου χρόνου. Να ξέρατε πόσο διψάω να μιλάω με τους ανθρώπους του προσωπικού μου περιβάλλοντος! Βλέπω την Αθάνατη με άλλα μάτια, σας λέω. Από καθηγήτρια και πάνω. Μιλάω ατελείωτα με την παρέα μου και τα μάτια μου λάμπουν όταν τους ακούω να συζητάνε επί παντός επιστητού και όχι να φτάνουν το πολύ στο τι έκανε η γειτόνισσα και στο πλύσιμο των μπαλκονιών.
Τέλος πάντων. Ουδέν "κακόν" αμιγές καλού. Εκτιμήσαμε περισσότερο το δικό μας περιβάλλον.

Άντε, πάω να ρυθμίσω την ευφυία μου κατά 20 μονάδες κάτω και να πάω στην εργασία μου.

Αύγουστος..

Θέλω να γκρινιάξω. Δεν το λέω στους γύρω μου, γιατί θα με πουν αχάριστη και θα έχουν δίκιο.
Που λέτε, κουράστηκα με αυτό το ωράριο. Συνήθως σχολάω κατά τις 8 το βράδυ κι εξαιτίας αυτού του πράγματος, έχω χάσει πολλές όμορφες και χαλαρές απογευματινές βόλτες. Από την άλλη βέβαια, όταν είσαι άνεργος, τι είδους βόλτες να κάνεις, όταν μετράς τα ψιλά; (Αααν τα έχεις κι αυτά). Δεν ζητάω πολλά. Μία μικρή αλλαγή ωραρίου βρε παιδί μου. Και η δουλειά να είναι σταθερή όλο τον χρόνο και όχι για σεζόν. Αναγνωρίζω ότι η δεύτερη "απαίτησή" μου ειδικότερα είναι ακόμα μεγαλύτερος καημός για πολύ κόσμο, το λέω όμως για να ξεθυμάνω.
Μακάρι να βρω κάτι άλλο, με καλύτερο ωράριο, μόλις τελειώσω από εδώ. Μακάρι.
Ήθελα να γράψω για την αχαριστία που τρώει κόσμο, όπως επίσης και για τη ζήλεια, αλλά τώρα δεν έχω χρόνο για τέτοια βαρυσήμαντα θέματα.
Να είστε καλά και εδώ είμαστε!

Μη σου τύχει, αλήθεια;

Να έχεις επιτέλους λίγα λεφτά να ξοδέψεις για σένα, και να μη βρίσκεις χρόνο.

Μη σου τύχει.

Είδα απόψε σε μία βιτρίνα, ένα ζευγάρι όμορφες παντόφλες (για πρωινή-μεσημεριανή χαλαρή βόλτα) και τα σάλια έφευγαν σαν γάργαρο νερό. Έλα όμως που ήταν στις 10 τη νύχτα και σιγά μην ήταν ανοιχτά. Αποφάσισα λοιπόν να στείλω την αδελφή μου να μου τις πάρει.

Ναι, εκεί φτάσαμε. Να στέλνουμε άλλους να κάνουν τα ψώνια μας, όχι τα απλά, σούπερ μάρκετ πχ, αλλά τα άλλα, τα πιο σημαντικά. 

Ας περιορίζονταν βέβαια εκεί τα προβλήματα μας. Από την άλλη βέβαια, είμαστε και αχάριστοι ώρες-ώρες. Γκρινιάζω που δεν έχω ώρες να ψωνίσω. Ξεχνάω ότι, πριν μερικούς μήνες, η σκέψη και μόνο ήταν πολυτέλεια. 

Από την άλλη, άνθρωποι είμαστε, ας ρίξουμε και λίγη γκρίνια εκεί να μας βρίσκεται. Έχω, που λέτε, να πάω γυμναστήριο σχεδόν ένα τρίμηνο τώρα. Άστε τα. Νιώθω ότι ξεχείλωσα, ότι ασχήμυνα, ότι χάλασα ρε παιδί μου. Ευελπιστώ ότι θα ξεκινήσω πάλι όσο πιο σύντομα γίνεται.... και ότι δεν θα χρειαστεί να το ξανα-αφήσω (εκτός απροόπτου, φυσικά).

Αυτά που λέτε.

Τα διάφορα

Βλέπω, από τον Μάιο έχω να γράψω. Δεν σκόπευα να κάνω αυτή την παύση. Έτυχε. Οφείλεται κυρίως στο ότι χρειάστηκα ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ώστε να εγκλιματιστώ στη δουλειά και να οργανωθώ καλύτερα.Ξέρετε πώς πάει, γεμίζει το μυαλό σου με πράγματα της δουλειάς, εξυπακούεται ότι θα αγχωθείς μέχρι να βρεις μια άκρη και να μπεις σε ένα πρόγραμμα, και άντε μετά να ασχοληθείς με άλλα πράγματα, που απαιτούν συγκέντρωση. Προσωπικά δηλαδή, έτσι λειτούργησα σε αυτή την κατάσταση. Σε άλλες καταστάσεις, πολύ πιθανό να ερχόμουν εδώ να ξεθυμάνω. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Που λέτε, πέρασε περισσότερος καιρός από όσο περίμενα, ώστε να συνηθίσω. Μου έβαζαν όμως και εμπόδια εκ των έσω, επομένως το άγχος μου αυξανόταν και ξεπερνούσε το λογικό όριο. Τέλος πάντων, τελικά σαν να διαφαίνεται ότι τα προσπέλασα κι αυτά και εδώ και μερικές εβδομάδες είμαι εντάξει. Όσο περνάει ο καιρός, σκέφτομαι ότι είμαι τυχερή που δουλεύω και (άκουσον άκουσον, τι φτάσαμε να λέμε), πληρώνομαι κανονικά κάθε μήνα. Έρχονται πολλοί άνθρωποι, χτυπώντας απλά την πόρτα, για να ρωτήσουν αν χρειαζόμαστε προσωπικό και αν μπορούν να κάνουν αίτηση. Από τη μία θέλω να ψάξω για σταθερή, όλο το έτος, δουλειά, από την άλλη όμως αγχώνομαι μην τυχόν συμβεί κάτι και δεν με καλέσουν για την επόμενη σεζόν. Από τα ολότελα, ε;
Κατά τα άλλα, μου λείπει πολύ το γυμναστήριο και δη η ζούμπα. Πάρα πολύ. Έχω δύο μήνες να πάω και νιώθω σαν να έβαλα όλα τα κιλά που έχασα. Δεν ισχύει, ευτυχώς, αλλά φορτώνομαι κι άλλο άγχος από εκεί. Χρειάζομαι μεταφορικό μέσο ώστε να προλαβαίνω, το οποίο όμως δεν διαθέτω... πού θα πάει όμως...
Το καλό είναι ότι έχω εκτιμήσει τον ελεύθερο χρόνο μου. Με ένα ρεπό την εβδομάδα, κοιτάζω να εκμεταλλευτώ αυτή την ημέρα όσο καλύτερα γίνεται. Εκτός αυτού, βγαίνω για χαλαρή βόλτα αρκετές φορές και μετά τη δουλειά. Ποια, εγώ. Που πριν, αν μου έλεγες ότι θα έβγαινα επί 5 συνεχόμενες βραδιές έξω, θα σε έβγαζα τρελό. Το κάνω όμως και μου αρέσει.
Στα προσωπικά, τα πράγματα είναι τα ίδια. Πάω να αγχωθώ κι από εκεί αλλά το παλεύω. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρότερη, που έλεγα στον εαυτό μου... κι αν δεν βρεις κάποιον που θα θες να ζήσεις μαζί του, δεν πειράζει... καλύτερα μόνη σου και καλά παρά να πας με κάποιον που δεν σε γεμίζει, μόνο και μόνο για να μην πορευτείς μόνη. Αφήστε που το μεγάλο μου παράπονο στη δουλειά είναι ότι, ενώ υπάρχουν αρκετά άτομα εκεί, άλλα είναι πολύ μικρά σε ηλικία, και άλλα.. δεν έχουν τη στοιχειώδη εκπαίδευση ώστε να ολοκληρώσουν μία απλή συζήτηση. Είναι κάτι που μου λείπει πολύ τις ώρες που δουλεύω και με έχει κάνει να εκτιμήσω τις παρέες μου και τα άτομα που συναναστρέφομαι εκτός δουλειάς. Μεγάλο πράγμα να έχεις άνθρωπο να συνεννοείσαι!
Τέλος πάντων. Δεν ξέρω κιόλας αν είμαι σε θέση που δικαιούμαι να γκρινιάζω ή να το βουλώσω, διότι υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε πολύ δύσκολα εκεί έξω.
Η Κυριακή ξημέρωσε αφήνοντας μου παράξενη αίσθηση. Νυστάζω, βαριέμαι, σκέφτομαι πολλά, νιώθω και απογοήτευση... Ας ελπίσουμε ότι η μέρα θα εξελιχθεί καλύτερα και απρόοπτα καλά!

Έφυγε και πάει

Μου λέει ο ένας τις προάλλες... "Θυμόμουν προχτές που μαζευόμασταν και παίζαμε παιχνίδια, τι ωραία που περνούσαμε".

Μου λέει ο άλλος σήμερα... "Σκεφτόμουν προχτές πόσο ωραία περνούσαμε τον καιρό που ήμασταν Αθήνα, κάναμε τις βόλτες μας, ήμασταν τόσο κοντά...."

Εμ.... θέλατε άλλες περιπέτειες... Τώρα σάλπαρε το πλοίο, αγόρια μου...

Τα καθημερινά

Πρωί, λίγο πριν φύγω από το σπίτι για κάποιες εξωτερικές δουλειές, μου πέφτουν τα γυαλιά ηλίου κάτω και σπάει ένα μέρος του σκελετού. Λέω, οκ, θα πάω σε οπτικό να μου πουν αν φτιάχνονται και πόσο θα κοστίσει η επισκευή τους. Πρώτη στάση, μία τράπεζα. Μου λένε ότι δεν μπορούν να με εξυπηρετήσουν σήμερα, γιατί έχουν πολλή δουλειά και δεν προλαβαίνουν -και να περάσω άλλη μέρα. Σκέφτομαι ότι, μιας που θα πάω κέντρο, να δοκιμάσω στο κεντρικό κατάστημα εκεί. Έφθασα λοιπόν και καθώς έψαχνα θέση πάρκινγκ, βλέπω ένα φορτηγάκι να έχει μπλοκάρει τον δρόμο... Για να μην τα πολυλογώ, βρίστηκα εκεί με τον τύπο, γιατί ήταν από τους γνωστούς κάφρους "οι γυναίκες δεν ξέρουν να οδηγούν". Διαπίστωσα όμως ότι, όταν είσαι ειλικρινής και τα λες χύμα, ο άλλος μαζεύεται... κι αφού ευχαριστήθηκα τις ειρωνικές ατάκες που είπα, συνέχισα τον δρόμο μου. Πάω στον οπτικό. Μου λένε ότι τα γυαλιά δεν φτιάχνονται... λέω, οκ, βρήκαμε την πρώτη ψιλο-μεγάλη αγορά που θα κάνουμε με τα πρώτα μας τσεκ. Κάνω το "λάθος" να ρίξω μια ματιά, για να δω τι παίζει από καινούρια μοντέλα, πέφτει το μάτι μου σε ένα... και... αυτό ήταν. Αυτό θέλω και άλλο κανένα. Ρώτησα την υπάλληλο αν έχουν στοκ και όταν απάντησε πως είναι το μοναδικό κομμάτι, την προέτρεψα.. να μην το δείχνει πολύ σε άλλους, διότι αρχές του μήνα θα πάω δριμύτερη και αλίμονο της αν λείπει! (Εντάξει, την τελευταία φράση δεν την ξεστόμισα, την είπα πολύ δυνατά όμως μέσα στο κεφάλι μου.. και ευελπιστώ να συνεννοηθήκαμε δια των μυαλών μας...). Επόμενη στάση ήταν το κεντρικό υποκατάστημα της τράπεζας, όπου, σε αντίθεση με το άλλο που γινόταν πατείς με-πατώ σε, δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Έκανα τη δουλειά μου άνετα, πιάσαμε την κουβέντα με την κοπέλα που με εξυπηρετούσε, ανταλλάξαμε ιστορίες.. ζωής (χαχα), και το όλο θέμα τακτοποιήθηκε μια και καλή. Το κερασάκι ήταν στην επιστροφή, όταν συνάντησα έναν γνωστό στον δρόμο και στο τέλος της σύντομης κουβέντας μας, μου είπε ότι ομόρφυνα. Κι αντί να δεχτώ το κοπλιμέντο και να πάρω τον δρόμο μου, του απάντησα του ανθρώπου "Α ναι, το καινούριο κραγιόν Mac θα είναι!"... Αν μου ξαναπεί καλή κουβέντα ο έρμος, σφυρίξτε μου! (Είναι από τα αστεία που ακούγονται καλύτερα μέσα στο μυαλό σου, παρά εκτός αυτού...)

Αυτά που λέτε. Καλή καρδιά και καλά μυαλά. 

Και μην τολμήσει κανείς να πάει να αγοράσει τα γυαλιά ηλίου που χαλβαδιάζω. Ο καιρός γαρ εγγύς!

Τρεις την άγρια νύχτα, αλλά το μπλογκ-μπλογκ

Μερικές φορές νομίζω ότι παρα-έχω φιλελεύθερες και ανοιχτόμυαλες απόψεις, αλλά απόψε μπερδεύτηκα. Καλό το τραγούδι της Αυστρίας, αλλά το αξύριστο με το κραγιόν δεν κάθισαν καλά στο μάτι μου. Ίσως επειδή μου έρχονται στο νου εικόνες όπου το κραγιόν έχει μπερδευτεί εκεί μέσα στις (έστω πολύ κοντές) τρίχες και γίνεται ένας αχταρμάς, όπου κολλάνε και γυαλίζουν τα πάντα.
Η δουλειά μας, μέχρι τώρα, πάει καλά. Η πρόσβαση σε πολλά αλμυρά και γλυκά κάνει τις ώρες να περνάνε ακόμα πιο γρήγορα. Ξέρεις ότι άμα σε πιάσει μια λιγουρίτσα, ένα απρόοπτο γουργούρισμα βρε αδελφέ, τσουπ, στα 5 βήματα βρίσκεσαι μπροστά σε μπόλικες επιλογές. Επιπλέον, από τη μία κάθομαι και μετράω πότε θα έρθει η ώρα που θα πέσει το πρωτο τσεκ (που λέει ο λόγος), από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι με την ανυπομονησία, δεν χαιρόμαστε αυτές τις μέρες. Θα έρθει η ώρα της πληρωμής, αλλά θα είναι και Ιούνιος τότε, έτσι; Μετά, στην αναμονή για τη 2η πληρωμή, θα έχει μπει ο Ιούλιος, και πριν καλά-καλά πούμε, αχ, επιτέλους, λεφτάκια στις τσέπες μας, να και ο Αύγουστος και καπάκι να και η αντίστροφη μέτρηση για το φθινόπωρο. Οπότε, καλύτερα να μου μάθω τι εστί υπομονή και να αδράττω τις μέρες. Εξάλλου, κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει!
Είχαμε άλλο ένα περιστατικό, όπου η διαίσθηση/ το ένστικτό έπεσε μέσα. Η κατάσταση ήταν δύσκολη και οι πιθανότητες να γίνει αυτό που θα ήθελα, πολύ λίγες. Η λογική έλεγε, άστο κοπελιά, στην απέξω θα μείνεις, γιατί έτσι λένε και οι αριθμοί. Ελάτε μου, όμως, που ένιωθα ότι θα γίνει. Κι έγινε! Ορθώς ή εσφαλμένα, δεν ξέρω, αλλά έγινε, και το ατιμούλι το ένστικτό απέβη σωστό για άλλη μία φορά. Την ίδια ηρεμία-σιγουριά ένιωθα και στο θέμα της απασχόλησης, όταν ακόμα ήμουν χαμένη στην άβυσσο και δεν προβλεπόταν πρόσληψη από πουθενά. Ήρθε όμως κι αυτή. Λες και είναι ένα παζλ, όπου σιγά σιγά τα κομμάτια κάθονται στη θέση τους. Αργάααα αλλά το κάνουν... Κι ελπίζω να πάει έτσι. Έρχονται κι άλλες ευχάριστες αλλαγές, όπου μάλιστα η μία ήταν διακαής πόθος επί πολλά χρόνια, και ακόμα τσιμπιέμαι που δείχνει ότι θα γίνει κι αυτό. Υπάρχει θετική ενέργεια στον αέρα... και αναρωτιέμαι μήπως οφείλεται στο ότι απομάκρυνα/απομακρύναμε αυτούς τους 2-3 τόσο αρνητικούς ανθρώπους από το άμεσο περιβάλλον μου/μας. Δεν αποκλείεται.
Τέλος πάντων. Το ιδανικό, το ονειρεμένο βασικά (για να είμαι ειλικρινής...), τη μία φαίνεται πολύ-πολύ κοντά, αλλά την άλλη απόμακρο. Κι εδώ το ένστικτο δίνει καλά προμηνύματα, αλλά για την ώρα ας μην το κουράσουμε. Ας ευχαριστήσουμε τον Ύψιστο για όσα έχουμε και μακάρι να έρθουν κι άλλα καλά...

Φάε, κόσμε

Ξεκίνησα, που λέτε, τις νέες μου περιπέτειες. Μπορώ πλέον να λέω, εργασία και χαρά! Επιτέλους, γκουντμπάι ανεργία, γουέλκομ απασχόληση. Είναι νωρίς για να προβώ σε βαρυσήμαντες εκτιμήσεις, αλλά η πρώτη εντύπωση είναι ότι πρόκειται για ένα καλό εργασιακό περιβάλλον με νορμάλ συναδέλφους. Αφήστε που δεν περίμενα να έχεις πρόσβαση σε υλικά γραφείου (στυλό, χαρτιά, φωτοτυπίες, ένα μπλάνκο βρε παιδί μου!) και  χωρίς να πρέπει να τα ασφαλίζεις στο συρτάρι σου κάθε φορά που σηκώνεσαι να πας στο διπλανό δωμάτιο, π.χ. Θυμάμαι που πέρσι έφερνα δικά μου πράγματα από το σπίτι και αν τύχαινε να ξεμείνεις από στυλό, πχ, έπρεπε να κάνεις αίτηση στον προϊστάμενο να σου δώσει ένα. Αν, μάλιστα, το έβρισκες στη θέση του την επόμενη μέρα, έλεγες, ας παίξω κι ένα λαχείο, τώρα που με πάει. Για να καταλάβετε πώς είχαν τα πράγματα, μία φορά χρειαστήκαμε στο τμήμα μου μαρκαδόρο. Το είπα στην προϊσταμένη και μου είπε να πάω στο γραφείο της και να ζητήσω έναν από τον βοηθό της, αφού του πω όμως ότι με έστειλε εκείνη.... Διαφορετικά θα έφερναν την αστυνομία, φαντάζομαι, για απόπειρα ληστείας.
Επίσης, πόσο με ξεκουράζει η σκέψη ότι χρειάζομαι μόνο γύρω στα 10-12 λεπτά να πάω και μάλιστα με τα πόδια; Το κερασάκι είναι ότι σου προσφέρουν και γεύμα. Αμέ. Την πρώτη μέρα δεν το ήξερα και πήγα έχοντας φάει κανονικά το πρωινό μου. Τη δεύτερη όμως... του έδωσα και κατάλαβε. Και έτσι θα του δίνω να καταλαβαίνει, από εδώ και στο εξής. Εκτός κι αν αλλάζει κάτι με τις βάρδιες (το έχουμε κι αυτό), αλλά κι αν αλλάζει, εκεί θα τα χαλάσουμε; Ευκαιρία να ψάξω για συνταγές για σνακ, να φέρνω από το σπίτι. Μέχρι τότε όμως, καλή μας όρεξη εντός εργασίας. Για όσο κρατήσει.
Αυτά. Καλή Πρωτομαγιά και υγεία πάνω από όλα!

Μα δεν συμφέρει, σας λέω...

Φτάνεις κάποια στιγμή σε σημείο, που αναθεωρείς κάποιες από τις απόψεις σου. Ή/και τις στάσεις ζωής σου. Μέχρι τώρα, κυριευόμουν εύκολα από άγχος, κάθε φορά που προέκυπτε κάποια υποχρέωση, κοινωνική κυρίως, για το αν θα μπορέσω να προλάβω/να ανταπεξέλθω. Μέχρι πρόσφατα, αποφάσιζα περισσότερο βάσει συναισθηματισμού και λιγότερο βάσει λογικής. Τώρα όμως, μιας και η χρονιά μπήκε με μαζικές εκκαθαρίσεις, έχω πάρει φόρα και δίνω περισσότερο χώρο στον ορθολογισμό. 

Για παράδειγμα. Στο εγγύς και στο μακρύ μέλλον, μας περιμένουν δύο υποχρεώσεις (αυτές που ξέρουμε δηλαδή). Κοινωνικής-συγγενικής φύσης. Ειδικά για τη δεύτερη, μακρινή χρονικά περίπτωση κιόλας, το άγχος άρχισε να με καταλαμβάνει μη σας πω εδώ και μήνες. Μετρούσα και ξαναμετρούσα στο μυαλό μου, να δω πώς θα τα φέρω βόλτα και ποιες προσωπικές μου ανάγκες θα θυσίαζα για χάρη αυτής της υποχρέωσης. Και τελικά κατέληξα στην απάντηση: ΚΑΜΙΑ. Αρκετά με τα παραγκωνίσματα των δικών μου αναγκών. Αποφάσισα να μην λάβω μέρος στο γεγονός, γιατί πολύ απλά, δεν μου αξίζουν άλλες στερήσεις. Τέτοιες ευκαιρίες, καλά να είμαστε, θα δοθούν αρκετές αργότερα. Και σας πληροφορώ ότι, από τη στιγμή που αποφάσισα ότι δεν, ηρέμησε το κεφάλι μου. Χαλάρωσα. Είδα ότι όχι, δεν χάλασε ο κόσμος, και όχι, δεν είμαι παράλογη. Καθόλου μάλιστα. Ίσα-ίσα, πολύ λογική με βρήκα. Δεν γίνεται να βουτάς στον ωκεανό, όταν ξέρεις ότι δεν είσαι καλός στο κολύμπι. Είναι τρέλα! Και φυσικά, πας γυρεύοντας!

Η δεύτερη υποχρέωση προέκυψε πολύ πιο πρόσφατα και, ευτυχώς, επιλύθηκε σύντομα. Βρισκόμασταν σε... διαβουλεύσεις, σε οικογενειακό επίπεδο, για το τι θα κάνουμε. Κι άντε πάλι, άλλο άγχος από εκεί. Μέχρις ότου ήρθε η Αθάνατη, απόψε, και μας έβγαλε από το δίλημμα. Μέχρι εκεί που μπορούμε! Και τέρμα! Και, να σας πω; Πάλι νιώσαμε πολύ καλά. 

Δεν συμφέρει να είσαι κορόιδο, τελικά!

Οδηγώ και...

Ίσως πρέπει να ανοίξω ένα δεύτερο μπλογκ και να το ονομάσω "τα αλαφροΐσκιωτα". Αν και θα είναι παραπλανητικός ο τίτλος, διότι το περιεχόμενο θα ήταν διάφορα συμβάντα, τα οποία απέχουν έτη φωτός από "αλαφροΐσκιωμα" ή οτιδήποτε ανάλογο. Βέβαια, αν το βάφτιζα "Η διαίσθηση", θα γελούσαν και τα πλακάκια του μπάνιου με την ...πρωτοτυπία (και τη θεματολογία, φυσικά). Τέλος πάντων. Να το εμπιστεύεστε το ένστικτο σας και, σε ευρύτερο πλαίσιο, όσα περνάνε από το μυαλό και τις αισθήσεις σας, τα οποία σε πρώτη ανάγνωση δεν βγάζουν νόημα και συνεπώς τα αφήνετε στην άκρη. Μωρέ, όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Αν και είναι χρονοβόρο και δύσκολο να "ακούσεις" τον εαυτό σου και να φτάσεις σε σημείο να αποκωδικοποιήσεις τα μηνύματα που σου στέλνει, στο τέλος θα διαπιστώσετε ότι αξίζει.
Γνωρίζεις έναν άνθρωπο και το ένστικτό σου σου λέει ότι είναι μία καλή ψυχή, παρόλο που οι γύρω του σου λένε ότι είναι ένας παράξενος και μυστήριος άνθρωπος; Ξεκίνα πρώτα  να επιβεβαιώσεις ή διαψεύσεις εσένα και μετά εξετάζεις τις γνώμες των άλλων. Διότι καθένας μας κρίνει βάσει δικών του, προσωπικών, κριτηρίων. Μην πας να πεις σε έναν τσιγκούνη "Αυτή η φίλη μου βρε παιδί μου, όλο μας λέει ότι δεν έχει λεφτά και ζητάει να της πληρώνουμε εμείς τον καφέ και το φαγητό", διότι και θα βγεις τρελός από πάνω και (πολύ πιθανό) θα σε διαφημίσει ως σπάταλο, ανεύθυνο, κουτσομπόλη, επικριτικό. Κανείς δεν ταιριάζει απόλυτα με κάποιον, όσο και να θέλουμε να πειστούμε στην αρχή ότι όλα είναι τόσο άψογα. Ποτέ δεν είναι και το ένστικτό μας όλο και κάτι μας λέει, αλλά το αγνοούμε για χάρη του ρομάντσου.
Τέλος πάντων.
Η πλάκα είναι ότι ξεκίνησα να γράφω αυτή την ανάρτηση με άλλο θεματάκι στο νου μου. Σχετικό με την ανθρώπινη φύση -όπως την αναγνωρίζουν οι επιστήμονες αυτή τη φορά. Οδηγούσα, λοιπόν, σήμερα το απόγευμα και η διαδρομή περιλάμβανε μία διασταύρωση, της οποίας τα φανάρια δεν λειτουργούν εδώ και μερικές μέρες (δεν ξέρω γιατί). Λόγω της ημέρας, η κίνηση στον δρόμο ήταν χαλαρή. Στη φάση που περνάω από τη διασταύρωση, βλέπω ένα κόκκινο αυτοκίνητο να τσουλάει από τον κάθετο δεξιά δρόμο και να βγαίνει στον κεντρικό, χωρίς να έχει ελέγξει ότι έρχομαι. Στα δευτερόλεπτα, 2-3;, που ακολούθησαν, το σκηνικό είχε ως εξής: Μου βγαίνει ένα πνιγμένο "ιιιιιιι", πλησιάζω επικίνδυνα το αυτοκίνητο, ακούω στρίγγλισμα φρένων, πάω στο αντίθετο ρεύμα, κοιτάω τους καθρέφτες μήπως έρχεται αυτοκίνητο από την αριστερή πλευρά και οι περαστικοί έχουν σταματήσει και κοιτάζουν με κομμένη την ανάσα. Δεν θα πολυλογήσω, το τρακάρισμα δεν έγινε, επειδή τελικά έχω πολύ καλά αντανακλαστικά (διαπίστωση φίλης γιατρού και όχι δικό μου αυτο-παίνεμα!). Μετά από λίγο συνειδητοποίησα ότι το στρίγγλισμα προήλθε από το δικό μου δυνατό πάτημα των φρένων, και λόγω της απότομης και μεγάλης μανούβρας, μου ήρθε η μυρωδιά καμμένου πλαστικού από τα λάστιχα.
Ήμουν πάρα πολύ τυχερή, μέσα στην ατυχία της στιγμής, που δεν ερχόταν αυτοκίνητο ούτε από την αντίθετη κατεύθυνση ούτε από τα αριστερά, γιατί τότε ή θα χτυπούσα πάνω στον τουρίστα με το κόκκινο αυτοκίνητο ή θα τα έδινα μετωπικά με τον απέναντι ή πλάγια με τον άλλον. Ή μπορεί τα δύο από αυτά. Ή, ακόμα χειρότερα, και τα τρία μαζί. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να κυκλοφορούσε εκεί μηχανάκι. Πάλι καλά που δεν έτρεχα, γιατί.... Από επιστημονική άποψη, νομίζω ότι τα καλά μου αντανακλαστικά οφείλονται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στο ότι δεν πίνω καφέ και γενικά τέτοια ροφήματα, ενώ το αλκοόλ με ζαλίζει στη δεύτερη γουλιά. Επομένως, υποθέτω ότι οργανικά είμαι όσο πιο σταθερή γίνεται (για μένα).
Δεν ήξερα ότι αντιδράω τόσο καλά σε τέτοιες καταστάσεις. Και πώς να το ξέρεις, αν δεν βρεθείς εκεί. Ανέκαθεν έλεγα ότι είμαι μέτρια σε τέτοιου είδους ανταποκρίσεις και μερικές φορές περνάνε από το μυαλό μου σχετικές σκέψεις -άραγε, τι θα έκανα στην περίπτωση που...;. Τώρα, μάθαμε. Αν και αυτό που συνέβη σήμερα, δεν σημαίνει ότι θα συμβεί και την επόμενη φορά... Αλλά με τη σημερινή εμπειρία, θα είμαι ακόμα πιο προσεκτική στην οδήγηση. Τι θέλει; Ένα δευτερόλεπτο να γίνει ο χαμός! Ο Χριστός και η Παναγία...

Ρόδα είναι...

Χαλάλι η χαρτούρα, χαλάλι το πήγαινε έλα από υπηρεσία σε υπηρεσία και από γραφείο σε γραφείο. Ιατρικές εξετάσεις σκεφτόμουν να κάνω έτσι κι αλλιώς, επομένως χαλάλι κι από εκεί. Ψυλλιαζόμουν ότι θα ζητούσαν κάτι σχετικό με βεβαίωση υγείας, ανεξάρτητα από τη θέση εργασίας, επομένως το περίμενα. Με έναν σμπάρο, που λένε, δύο τρυγόνια.
Ο φόβος φυλάει τα έρμα και δεν έχω πει στον περίγυρο μου ακόμα κάτι. Έχοντας βιώσει μερικές απόλυτα κουλές καταστάσεις, προτιμώ να βεβαιωθεί 101% το πράγμα, και μετά να ενημερώσω. Μου είναι πλέον πολύ δύσκολο να πω "μάλλον βρήκα δουλειά" και μετά να πω "όχι, δεν έγινε τελικά". Ας μπει το νερό οριστικά στο αυλάκι...και τα λέμε μετά!
Βέβαια, στο νησί που μένω, παρόλο που είναι μεγάλο, είναι αναπόφευκτο να συναντήσεις κάπου, κάποιον γνωστό. Έτσι κι έγινε προχτές, που χρειάστηκε να περάσω από ένα γραφείο που δουλεύει προσωρινά μία γνωστή.  Οι σχέσεις μας είναι τυπικά φιλικές -το "τυπικά" κυρίως εκ μέρους μου, επειδή υπήρξαμε συνάδελφοι στο παρελθόν και παρατήρησα πρακτικές της που δεν μου άρεσαν καθόλου. Τέλος πάντων. Μοιραία λοιπόν έπρεπε να της πω για τις εξελίξεις, εφόσον το χαρτί που ήθελα, θα το έπαιρνα από την υπηρεσία στην οποία ήταν εκείνη... και μπορώ να πω ότι στενοχωρήθηκε. Αμέ. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα έστω ένα ψεύτικο χαμόγελο, αλλά ούτε αυτό μπόρεσε να προσφέρει. Δεν βαριέσαι! Υγεία! Και καλή καρδιά! (εκ μέρους μου αυτό)
Έλεγα σε μία φίλη μου πόσο ηρέμησα τώρα... και μου απάντησε πως όταν μου περάσει ο ενθουσιασμός, θα βαριέμαι, δε θα περνάει η ώρα, θα βρίζω... Λοιπόν, αν σας πω ότι περιμένω πώς και πώς να έρθουν αυτές οι στιγμές; Όπως σε μία σχέση, που περνάει ο ενθουσιασμός και μετά μπαίνεις σε μία "ρουτίνα". Ωραία είναι κι έτσι. Είσαι πιο ήρεμος και βλέπεις ψύχραιμα τα πράγματα. Ευχαριστιέσαι περισσότερο τις μικρές χαρές και δεν εξαρτάται πλήρως η ζωή και η διάθεση σου από ένα μόνο άτομο. (Δεν μιλάω για ρουτίνα-μούχλα που φέρνει γκρίνια και ένα σωρό άλλα αρνητικά).
Τέλος πάντων. Πάω να ξεφύγω, οπότε σταματάω εδώ.
Χάτε, λέμεντα!

Έλα όλε όλα!!

Μ'αρέσει πάρα πολύ που αυτή η ανάρτηση είναι ευχάριστη συνέχεια της προηγούμενης. Έλεγα λοιπόν ότι, μετά από πολλές απογοητεύσεις που βίωσα, το Σύμπαν μου χρωστάει πολλά.
Λοιπόν, το άκουσε και τώρα ξεκίνησε να με ξεπληρώνει. Βρήκαμε δουλειά, παιδιά. Άντε μπράβο! Ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα και ούτε έλπιζα, σε μία θέση καλή και ανάλογη αυτών που μπορώ κι εγώ να δώσω, και με το κερασάκι στην κορυφή να είναι... ότι βρίσκεται σε απόσταση 10 λεπτών από το σπίτι μου... με τα πόδια.
Όχι, δεν είπα την αλήθεια. 12 λεπτών με τα πόδια.
Έχω να ετοιμάσω την απαραίτητη χαρτούρα και ευελπιστώ ότι όλα θα πάνε καλά (διότι έχει τρομάξει το μάτι μας με αυτά που είδαμε μέχρι τώρα) και ότι πολύ σύντομα θα ξεκινήσω τις νέες μου επαγγελματικές περιπέτειες. Αμήν, Παναγία μου.
Έλα να μαζευόμαστε σιγά σιγά...

Ξεπλήρωνε, Σύμπαν, ήρθε η ώρα

Πόσες τραγικές ειρωνείες πια;
Εντάξει, το σύμπαν σπάει άσχημη πλάκα μαζί μου. Προχτές ήταν που έλεγα, μπορεί σχεδόν όλα να πηγαίνουν στραβά, αλλά τουλάχιστον το ένα πράγμα που περνάει από το χέρι μου, η άσκηση και η διατροφή, βαίνουν καλώς.
Αμ πριτς που θα έκανα τέτοια δήλωση και δε θα μου ερχόταν μπούμερανγκ!
Μαθαίνω χτες στο γυμναστήριο ότι αλλάζουν οι ώρες των ομαδικών που παρακολουθούσα και ενώ ήταν ήδη αρκετά αργά, από εβδομάδα θα πάνε ακόμα αργότερα. Συν αυτού, είχα ξεχάσει ότι η αδελφή μου ξεκινάει δουλειά από μέρα σε μέρα και θα έχει στην κατοχή της το (μοναδικό μας) αυτοκίνητο, επομένως μου δένονται τα χέρια κι από εκεί.
Δε λέω πως θα σταματήσω να γυμνάζομαι, αλλά πως, αν το πρόγραμμα παραμείνει όπως το είδα χτες, θα υποχρεώνομαι να πηγαίνω στην αίθουσα με τα όργανα, όπου η βαρεμάρα χτυπάει τα ύψη.
Γι'αυτό λοιπόν δε θα πω, α τουλάχιστον το δεύτερο σκέλος, η διατροφή, παραμένει ακόμα στα χέρια μου, διότι πολλά γίνονται σε 1 δευτερόλεπτο.
Ένα θα πω πάντως, και το εννοώ: Σύμπαν, μου χρωστάς πάρα πολλά...

Απ'όσα έχω ζήσει, ζητάω πιο πολλάααα

Παίζει να είναι το αγαπημένο μου (ελληνικό-αν και επανεκτέλεση) τραγούδι.
Ρίξε κόκκινο στη νύχτα/ ρίξε λάδι στη φωτιάαα
Απ'όσα έχω ζήσει/ ζητάω πιο πολλάαα

Φιλίες, που λέτε. Γνωρίζεις στο σχολείο συμμαθητές-τριες, δένεστε, και λες, με αυτά τα παιδιά θα περάσω τη ζωή μου, με τους φίλους μου, που περνάμε τόσα μαζί και πόσα άλλα, αμέτρητα και άπειρα, μας περιμένουν στην πορεία μας.
Οι τυχεροί από εμάς, ζήσαμε από νωρίς μικρές προδοσίες από εκείνους που "ξέραμε" βαθιά μέσα μας ότι ήταν τα καλύτερα φιλαράκια μας, κι έτσι καταφέραμε να προετοιμαστούμε κάπως καλύτερα για όσα έρχονται -παρόλο που η έννοια "προετοιμασία" είναι λίγη... και αστεία, εφόσον μιλάμε για τη ζωή. Κανείς δεν μπορεί- και ούτε πρέπει- να είναι σίγουρος για τίποτα, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Το αναφέρω συχνά εδώ, ότι από παιδί ήμουν το καλοπροαίρετο και αγαθό του συνόλου. Κάθε σύνολο χρειάζεται έναν τέτοιο χαρακτήρα και εκπλήρωνα τα καθήκοντα μου άριστα, άλλοτε εκούσια και άλλοτε ακούσια. Πόσες φορές επέτρεψα να με πιάσουν κορόιδο και επιπλέον να νομίζουν ότι δεν το καταλάβαινα. Για το καλό, πάντα. Με αυτά μεγάλωσα και πορεύτηκα.
Εντάξει, κακώς χρησιμοποίησα αόριστο. Πορεύομαι. Όσο και να θέλω να αποτινάξω τη λέρα του καλού παιδιού, νομίζω δεν το΄χω μέσα μου. Έτσι γεννήθηκα και έτσι θα φύγω για το ταξίδι χωρίς επιστροφή (ελπίζω σε καμια 100στή χρόνια από τώρα!). Αλλά, ευτυχώς, βλέπω ότι υψώνονται προστατευτικά τείχη γύρω μου. Πάλι καλά. Άργησαν αρκετά χρόνια αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Βλέπω εκείνη την παλιά γειτόνισσα στο δρόμο και δεν κουνάω βλέφαρο. Μία άλλη γνωστή, μετά από μία φάση αγένειας που μας σάρωσε στα καλά καθούμενα, προσπαθεί μήνες τώρα να ξαναχτίσει τις γέφυρες. Κάθισε όμως βρε μάτια μου... Πώς ζητάς από τον άλλον να σε ξαναεμπιστευτεί, όταν συμπεριφέρθηκες γαϊδουρινά και χωρίς λόγο προς τον αποδέκτη; Κι εμείς περάσαμε πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις αλλά ο σεβασμός προς τον άλλον, τον ανυποψίαστο, είναι αλώβητος. Αν θες να ξεσπάσεις, κάνε τα λαμπόγυαλο σε αυτόν που σε έφερε σε αυτή τη θέση ή ξεκίνα να βαράς μπουνιές σε τοίχους. Όταν συμπεριφέρεσαι γαϊδουρινά όμως σε εκείνον που ήταν πάντοτε άψογος απέναντι σου, δείχνεις μία γωνία του χαρακτήρα σου, του εγώ σου, και όχι κάτι περαστικό. Το΄χεις, δεν το νοίκιασες.
Δεν το συζητώ. Στο παρελθόν θα υποδεχόμουν την άπιστη με ορθάνοιχτες αγκαλιές και θα της έδινα τέτοια συγχώρεση, που μόνο ο Ϋψιστος δίνει. Τώρα... τώρα πάει να ξαναχτίσει τις γέφυρες και η απέναντι πλευρά δε δέχεται τα υλικά. Το χτίσιμο δε θα ολοκληρωθεί. Ας πούμε ότι υπάρχει μόνο μία στενή, λεπτή, γέφυρα, φτιαγμένη από σχοινί, όπου το παραμικρό αεράκι την ταράζει πέρα-δώθε.
Τελευταία έχει πάρει είδηση ότι το πράγμα δε φαίνεται ροδαλό και ας πούμε ότι κρατάει μούτρα. Αμα σας πω ότι δε μου καίγεται καρφί... (Ωραίο πράγμα να μη σου καίγεται καρφί!)
Από την άλλη, βλέπεις ότι οι φίλοι δεν γίνονται μόνο από το σχολείο. Γίνονται και στην πορεία. Ανα πάσα στιγμή μπορεί να κάνεις μία φιλία, εκεί που δεν το περιμένεις. Ξέρεις βέβαια ότι ολοκληρωτικά δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, αλλά η ψυχαγωγία δεν απαιτεί εμπιστοσύνη, παρά καλή καρδιά και κέφι!
Αχ, τελικά είτε είμαι πολύ ευαίσθητη είτε... δεν ξέρω. Δε λέω και να σηκώσω κεφάλι με όσα μου έρχονται. Το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από εμένα, η άσκηση και η διατροφή, πηγαίνει αρκετά καλά. Τα υπόλοιπα, όλα, άστε τα. Δεν ξέρω πού πατάω, πού βρίσκομαι και πού ήμουν.
Δεν περίμενα, μετά από τις δόξες του Πανεπιστημίου, το πτυχίο, το μεταπτυχιακό, τις παρουσίες σε συνέδρια, μετά από μία πολύ καλή πορεία ζωής μέχρις ενός σημείου, και αξιοζήλευτης, ότι θα είμαι τώρα εδώ, έτσι.
Τι να πω. Ρόδα είναι και γυρίζει και η ελπίδα δε χάνεται ποτέ ;)

Τα αλαφροΐσκιωτα

Another one bites the dust.
Το email της απόρριψης ήρθε χτες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά με ενημέρωσαν ότι δεν προσλαμβάνομαι, δεν σφύριξαν αδιάφορα δηλαδή όπως όολοι σχεδόν οι υπόλοιποι, και η αγωνία τελείωσε νωρίς. Περίμενα να απογοητευτώ περισσότερο αλλά μετά από χ αριθμό ίδιων αποτελεσμάτων, συνήθισα. Δυστυχώς/ ευτυχώς.
Πρέπει να σας έχει τύχει στο παρελθόν, καθώς περιμένατε μια απάντηση ή ζούσατε σε μία κατάσταση, όπου ξαφνικά είπατε "μα αυτό θα γίνει". Σαν στιγμιαία κλεφτή ματιά προς το μέλλον. Σε εμένα πάντως ναι, και μία από αυτές τις στιγμές ήταν σχετικά με τη δουλειά αυτή. Πριν λίγες μέρες το μυαλό μου έτρεχε σε δεκάδες πράγματα, όπως το συνηθίζει, και αστραπιαία μου ήρθε η σκέψη/ συνειδητοποίηση "όχι, δε θα την πάρω". Δεν ήταν μία απλή αρνητική σκέψη ή αφορισμός τύπου "πολύ καλό για να είναι αληθινό". Ήταν μία χαραμάδα αλήθειας. Δεν ξέρω και πώς αλλιώς να το πω, χωρίς να φανώ αλαφροίσκιωτη (όχι ότι έχει και σημασία στην τελική, στα μπλογκς μας γράφουμε ο,τι θέλουμε ;) ).
Αναφέρω το περιστατικό, γιατί πριν λίγες μέρες μου συνέβη πάλι το ίδιο. Μόλις είχαμε παρκάρει με την Αθάνατη έξω από τα επείγοντα του νοσοκομείου, όπου είχε μεταφερθεί εσπευσμένα ένας συγγενής. Καθώς έβγαινα από το αυτοκίνητο, με κατέκλυσε μία ησυχία, μία γαλήνη, και σκέφτηκα "έφυγε". Χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου να μπει σε κατάσταση "τι να γίνεται". Όταν φτάσαμε έξω από τα ιατρεία, η νοσοκόμα μας ενημέρωσε ότι ο ασθενής κατέληξε. (Μεγάλος σε ηλικία, να σημειώσω).
Ανέκαθεν ήμουν ευαίσθητη σε ερεθίσματα αλλά το απέδιδα στην παρατηρητικότητα μου. Τον τελευταίο καιρό όμως ψάχνω λίγο παραπάνω τη σχετική βιβλιογραφία (έχουμε και μπόλικο χρόνο ελλείψει δουλειάς γαρ) και συμπεραίνω ότι απλά είμαι ευαίσθητη σε ερεθίσματα -τέλος. Όλοι μας το έχουμε βιώσει, άλλοι συχνά και άλλοι σπάνια.  Κάθε φορά όμως μου κάνει εντύπωση.
Τι σου είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος..!

Το γονίδιο

Πήρα από την Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα και υπάρχουν φορές που πανικοβάλλομαι με την καλημέρα. Κάτι απλό να δω και τα σενάρια υπερ-επιστημονικής φαντασίας στριμώχνονται στο κεφάλι μου. Από μικρή, όταν έβλεπα καμια φορά την έντονη πρώτη αντίδραση της Αθάνατης σε ένα απλό περιστατικό, σκεφτόμουν "Ευτυχώς που εγώ αντιδράω ανάλογα με την πραγματική σημασία του γεγονότος". ... Ααααχαχα. Κούνια που με κούναγε κι εμένα. Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω ότι αυτή η πρώτη υπερβολική αντίδραση, δεν είναι κάτι που δουλεύεις στο μυαλό σου και φεύγει. Όχι. Είναι μέσα στο DNA σου κατσικωμένη και δρόμο δεν πρόκειται να πάρει. Πλέον το πήρα απόφαση και ελπίζω μόνο να έχω γερή καρδιά, γιατί με τα τόσα κουλά και ξαφνικά μικρά σοκ που βιώνω συχνά-πυκνά, δε μας παίρνει να βγει προβληματική. Για παράδειγμα, αναπήδησα από τη θέση μου πριν καμια ωρίτσα περίπου, γιατί νόμιζα ότι αποκαλύφθηκε κάτι συγκλονιστικό μπροστά στα μάτια μου. Όταν το ξαναδούλεψα όμως το θέμα, διαπίστωσα ότι επρόκειτο για άλλη μία περίπτωση άκυρου, Αθανατειακού, σοκ. Κατά πάσα πιθανότητα. Υπάρχει ένα μικρό-μικρό ποσοστό η αντίδραση να ήταν λογική, αλλά έστω ότι ισχύει αυτό που σκέφτηκα... ε, το σοκ το έζησα ήδη, επομένως ο,τι βρέξει, ας κατεβάσει!
Αυτό όμως το ανεπιθύμητο γονίδιο, μου έχει κάνει και άλλη ζημιά. Επειδή η φαντασία μου εν ριπή οφθαλμού μπορεί να καλπάσει σε απόμακρα λιβάδια και αχυρώνες, για μένα (σχεδόν) τίποτα δεν αποκλείεται. Βάλτε στο μείγμα και μερικές (ίσως και πολλές) κουλές εμπειρίες που έχω βιώσει... Έτσι, όταν μερικές φορές παιδιά της παρέας πάνε να σπάσουν πλάκα λέγοντας μου κάτι (που εκείνοι θεωρούν) εξωφρενικό κι εγώ το πιστεύω, με λένε εύπιστη. Αμ δε. Άλλο εύπιστη και άλλο ανοιχτόμυαλη, λέω εγώ. Δεν ξέρω, μπορεί να έχουν και δίκιο, αλλά η ευπιστία συνοδεύεται και από χαζομάρα, την οποία δε νομίζω να διαθέτω. Καλοπροαίρετη ναι, είμαι, χαζή όμως (ελπίζω πως) όχι. Αν μου πουν "εκείνο εκεί το φωτάκι στον ουρανό είναι ούφο", δε θα πω, "αλήθειααααα;", αλλά "ελπίζω να έχει πάρει άδεια προσγείωσης". Καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Τέλος πάντων. Έχω βάλει προθεσμία στον εαυτό μου ότι, αν μέχρι αύριο δεν έχω νέα για τη συνέντευξη, να χαράξω πορεία για αλλού. Το χρονικό πλαίσιο που μου έθεσαν, βέβαια, δεν ήταν αυστηρό, ότι δηλαδή "μέχρι τότε οπωσδήποτε θα έχουμε απαντήσει", αλλά από το να κάθομαι να μετράω τις μέρες που περνάνε, καλύτερα να βάλω το όριο από μόνη μου.
Άντε, να μας ξημερώσει μία όμορφη μέρα. Καλή καρδιά πάνω απ'όλα... (όσο μπορούμε)

Οι παρατηρητές

Μα καλά, αντί να βελτιώνομαι, χειροτερεύω; Εκεί που είπα να γράφω πιο συχνά, παραλίγο να ξεχάσω ότι έχω και μπλογκ; Δηλαδή, τι να πω με την πάρτη μου.
Λοιπόν, τι τρέχει αυτόν τον καιρό... Από τη μία θα πω, τίποτα, αλλά από την άλλη θα πω, πολλά. Ο εξωτερικός παρατηρητής (ναι, έχω προσλάβει έναν διότι είμαι σελέμπριτι) λέει ότι στο λιμάνι μου η κατάσταση είναι τόσο μονότονη, που οι ίδιες οι βαρκούλες αποφάσισαν να κουνιούνται μόνες τους, από την πολλή βαρεμάρα να μένουν ακίνητες. Μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον. Ο εσωτερικός παρατηρητής, όμως... χα... εδώ σας θέλω... Δεν προλαβαίνει να παρατηρεί και να κατανοεί. Πολλές σκέψεις, πολλές διεργασίες και άπειρες προσπάθειες να βρω plans a, plans b κ.ο.κ. σε όσα με προβληματίζουν.
Σήμερα είχα συνέντευξη για μία ενδιαφέρουσα και όχι τόσο συνηθισμένη θέση. Το ακόμα καλύτερο ήταν ότι έγινε στα αγγλικά. Το περιβάλλον είναι πολυ-πολιτισμικό, επομένως η βασική γλώσσα συνεννόησης είναι η αγγλική, υποχρεωτικά. Θέση γραφείου, ευθύνης, με συγκεκριμένα ωράρια (πάντα βέβαια με το σκεπτικό ότι μπορεί να υπάρξουν υπερωρίες) και κατηγορηματική δήλωση ότι ο μισθός καταβάλλεται στην ώρα του, χωρίς καθυστέρηση. Ούτε σπαστό ωράριο ούτε πωλήσεις ούτε ξεμαλλιάσματα (όχι σε καθημερινή βάση τουλάχιστον). Η διευθύντρια που με συνεντευξίασε, έδειξε να με συμπαθεί και να γέρνει θετικά προς την υποψηφιότητα μου. Μου είπε ότι έχει να συνεντευξιάσει ακόμα ένα άτομο και ότι μέσα σε μία εβδομάδα θα ξέρουμε. Δεν πετούσε και από τη χαρά της βέβαια, ενώ ότι ζητάνε άτομο που να γνωρίζει άπταιστα αγγλικά, προσμετράται εις βάρος μου, καθώς υπάρχουν και υποψήφιοι με την αγγλική ως μητρική (δε μου το είπαν αλλά το αντελήφθην, και από τα προαπαιτούμενα, και από το υπόλοιπο προσωπικό και τα διεθνή τους πρόσωπα). Νομίζω ότι τα πήγα αρκετά καλά... και ελπίζω να χτυπήσει το τηλέφωνο με καλά νέα. Είναι η πρώτη θέση μετά από χρόνια, για την οποία νιώθω καλά. Ότι ανταποκρίνεται σε αυτό που μπορώ να δώσω και ότι θα με εξελίξει. Τι να πω, μακάρι. Δε θα τα βάψω μαύρα αν δε γίνει, αλλά...
Για τα άλλα θέματα, ο,τι και να πω... δε θα είναι αρκετό. Πότε-πότε βλέπω τα πράγματα απλά και πότε-πότε περίπλοκα. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω υπομονή και να αναδιπλωθώ. Θα δείξει το επόμενο διάστημα.
Το 2014 πάντως μπήκε με καλή διάθεση. Μας τα χάλασε λίγο στη συνέχεια, αλλά νομίζω πως η τελική, γενική εικόνα θα είναι καλή, θετική.
Cheers!

Τελικά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί.

Το τελευταίο διάστημα έζησα εμπειρίες, οι οποίες δε μου άρεσαν καθόλου και με έφεραν σε δύσκολη θέση. Κοινώς, να μου έλειπαν. Από την άλλη, όμως, ήταν άκρως διδακτικές. Όταν λέω σε δύσκολη θέση, δεν εννοώ ότι ντροπιάστηκα ή εκτέθηκα δημόσια ή οτιδήποτε σχετικό. Η ίδια ένιωσα άσχημα για πράγματα που επιδίωξα, χωρίς όμως να γνωρίζω σε ποια κατάσταση περιερχόμουν, έχοντας άγνοια κινδύνου εν μέρει, αλλά και υπερβολική εμπιστοσύνη στις (ψυχικές) μου δυνάμεις.
Δεν έχει τόση σημασία τι ακριβώς συνέβη, διότι δεν ήταν ένα μόνο περιστατικό, αλλά έμαθα ότι δεν πρέπει να υπερεκτιμάμε τις δυνάμεις μας. Εννοείται πως τις περισσότερες φορές, όταν συντρέχουν περίεργες συνθήκες, εμφανιζόμαστε δυνατότεροι από όσο νομίζαμε ότι είχαμε μέσα μας... αλλά καμια φορά... έρχεται στο φως και η ανθρώπινη ευαισθησία... Οπότε καλό να προφυλαγόμαστε πού και πού και να μην εκθέτουμε το μυαλό και την ψυχή μας σε πράγματα διφορούμενα, ανεξήγητα ή που το ένστικτό μας μάς λέει να κρατάμε απόσταση.
Το ένστικτο... μεγάλη υπόθεση. Και δύσκολη υπόθεση, επίσης. Μέσα στη ζάλη μας να το ακούσουμε, το μπερδεύουμε με τους διακαείς μας πόθους και στο τέλος δεν ξέρουμε αν νιώθουμε αυτό που μας "λέει το σύμπαν" ή αν αυτό που εμείς θέλουμε.

Οι άλλες εμπειρίες έχουν να κάνουν με ανθρώπους που επί χρόνια έβλεπα ότι έρχονταν φέρνοντας και προκαλώντας μόνο αρνητικά συναισθήματα, κακά λόγια, ανακατωσούρες και πισώπλατα.. αλλά έκανα-κάναμε υπομονή. Τις τελευταίες εβδομάδες, όμως, πάνε και η υπομονή και η ευγένεια και το αίσθημα αλτρουϊσμού/ αλληλεγγύης για τους συγκεκριμένους. Καλύτερα, συγκεκριμέν-ες. Η μία να σε παίρνει τηλέφωνο σπίτι Παρασκευή-Σάββατο βράδυ και αν σε πετύχει, να σε ρωτάει με σοβαρό-ψευτο-ενδιαφέρομαι ύφος "Τι έεεχεις και είσαι μέεσααα;;". Όταν της έλεγες, θέλω να κάτσω σπιτάκι μου, ερχόταν ο άλλος υπαινιγμός "Τιιι έεγινεεε; Είσαι καλάαα;". Με σένα που μιλάω, όχι. Κι όταν την ρωτούσες "Εσύ γιατί είσαι μέσα;", η απάντηση θα ήταν λόγω προβλήματος υγείας δικού της ή συγγενούς της, που σε καμία περίπτωση δεν της επέτρεπαν να βγει να ξεσκάσει τέτοια μέρα, όπως έκαναν όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι (στους οποίους δεν ανήκεις εσύ, κατά την άποψη και τους υπαινιγμούς της).
Άλλη περίπτωση με το ίδιο άτομο, να διηγείται περιστατικό με ένα κοινό μας γνωστό, να γκρινιάζει για το σφάλμα που έπραξε εκείνος, μέσα στη συζήτηση φυσικό να παρασυρθείς και να πεις κάτι αρνητικό κι εσύ (μη μου το παίξει κανείς από εσάς Άγιος...)... και προτού ανοιγοκλείσεις τα μάτια, το σχόλιο σου έχει γίνει ολόκληρη διακήρυξη προς γνωστούς, αγνώστους αλλά κυρίως σε εκείνον. Που μιλάμε για ένα αθώο σχόλιο, σε αντίθεση με τα χίλια γεμάτα χολή από εκείνη. Και δυστυχώς, οι αποκαλύψεις αυτές γινόντουσαν μετά από πολύ καιρό, όπου η εν λόγω τύπισσα ξεκινούσε πολλές τέτοιες συζητήσεις, μεταξύ πολλών ανθρώπων που γνωρίζονταν μεταξύ τους. Έχει τύχει να μας κάνει άνω κάτω με κοινή γνωστή για ένα.. κούρεμα, π.χ.
Η δεύτερη περίπτωση είναι με γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας, με πολλά προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, με ιδιότροπο, εκκεντρικό, κακότροπο χαρακτήρα, που της ανοίγεις την πόρτα επειδή την λυπάσαι και ξέρεις ότι δεν την ανέχεται κανείς άλλος. Θα μου πείτε, εσείς δηλαδή το παίζετε καλοί Σαμαρείτες; Όχι, χαζοί ήμασταν, που νομίζαμε ότι, επειδή την ανεχόμαστε, εμάς δε μας αγγίζει. Αμ δε... Μιλάμε για άνθρωπο που αν βρει ξεκλείδωτη είσοδο, χώνεται στο σπίτι σου και κόβει βόλτες πάνω κάτω, ανοίγει πόρτες κλειστές για να ελέγξει και όταν σε βρει ημίγυμνο στο ίδιο σου το δωμάτιο, θα πει "Σιγά". Προσπάθησα πολλές φορές να την συνετίσω είτε με το καλό είτε με την αδιαφορία, αλλά ο κακοπροαίρετος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει. Να κάθεσαι το πρωί στο καθιστικό με τον υπολογιστή και να σου εμφανίζεται εκεί σαν φάντασμα... κατηγορώντας σε μάλιστα ότι ...δεν την υποδέχτηκες και δεν έχεις τρόπους. (Όσο τα σκέφτομαι, απορώ που δεν της έφερα βάζα και τασάκια στο κεφάλι τόσα χρόνια). Τη μία λυπάσαι, τη δεύτερη χασκογελάς, την τρίτη κοιτάς με απορία... ώσπου μετά ανοίγεις την πόρτα και της δείχνεις τον δρόμο μια και καλή.
Γενικά μου είναι δύσκολο να ψυχρανθώ με άνθρωπο, γιατί πάντα θεωρώ ότι όλοι μας έχουμε καλο βαθιά μέσα μας. Ή μάλλον, θεωρούσα. Τώρα πάει. Τώρα βλέπω ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έχουν το κακό, είναι κακοπροαίρετοι και επιδιώκουν να προκαλέσουν ζημιά στον άλλον, ειδικά αν ο άλλος είναι ένας απλός άνθρωπος. Λες και το ήσυχο τους προκαλεί να το χτυπήσουν. Τι να πω, δεν ξέρω...
Εν κατακλείδι, να είμαστε καλά, να περνάμε καλά... και να αφήνουμε τον άλλον στην ησυχία του..!
Και μακριά από παράξενα πειράματα, χαχαχα

Το πέσιμο από τα σύννεφα (από εκεί που δεν το περιμένεις)

Πώς μία τυχαία ερώτηση, σε παίρνει σε άλλες τυχαίες ερωτήσεις και φθάνεις σε μία αποκάλυψη που αναποδογυρίζει πολλά πράγματα από το παρελθόν σου.... Κι εξηγεί κάποια άλλα, ανεξήγητα ή εξηγημένα αλλά με παρατραβηγμένα σενάρια... Έχω μείνει άναυδη, πραγματικά, για όσα έμαθα σήμερα, σχετικά με την εποχή που ήμουν φοιτήτρια, την παρέα μου και την εικόνα που είχαμε δώσει στα υπόλοιπα παιδιά. Πώς δεν είχα ξεστραβωθεί τόσα χρόνια; Ή από την άλλη, εγώ, που σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω, πώς έμεινα στραβωμένη με όσα γινόντουσαν -επί χρόνια!!!- μπροστά μου;! Μιλάμε, αν είχα έστω μυριστεί ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχα γυρίσει το σύμπαν ανάποδα για να χαράξω την πορεία μου, όπως πραγματικά έπρεπε. Αλλά ελάτε που, ενώ ήξερα ότι κάτι τρέχει και εντάξει μωρέ, είμαστε ξεχωριστά παιδιά από τα υπόλοιπα, επιμελείς, τι το θες τώρα, λογικό να μιλάνε και να λένε διάφορα.. όπως κάνει κάθε παρέα για την άλλη και συνεχίζεται η ιστορία... τώρα μου άνοιξαν μια και καλή τα μάτια και δε μου αρέσουν καθόλου αυτά που είδα; Πολλές φορές ένιωθα να πνίγομαι, ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι πήγαινε στραβά και έπρεπε να το διορθώσω, αλλά ποτέ δεν πήγε ο νους μου σε μία ολόκληρη ομάδα ανθρώπων και το πώς φαινόταν στους έξω. Είναι από τα πράγματα που ούτε σε ταινίες δε βρίσκεις, διότι είναι πολύ, πολύ συγκεχυμένα και απροσδιόριστα.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Βρήκα τις εξηγήσεις -που δεν ήξερα ότι έψαχνα...- και κάπως ήρθαν και κάθισαν καλύτερα στη θέση τους μερικά κομμάτια. Τουλάχιστον, δεν το έπαιξα ποτέ έξυπνη ή αετομάτα, και ο,τι γίνεται με την παρατήρηση μου, το λένε άλλοι, όταν επιβεβαιώνομαι. Ισχύει η παροιμία, το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, αλλά εδώ πρόκειται για κατάσταση που διαρκούσε χρόνια και όχι για μεμονωμένο γεγονός.
Και όσο κι αν δεν το θέλω, από εκείνη την ώρα το μυαλό μου τρέχει και αναρωτιέται... Αν είχα καταλάβει κάτι τότε, πώς θα ήταν τα πράγματα; Θα ήταν πράγματι καλύτερα;
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια όμως. Τέλος πάντων, από εκείνα έμαθα τώρα και θα προσπαθήσω να είμαι πιο ανοιχτόμυαλη, κρίνοντας επίσης πιο αυστηρά εμένα την ίδια.

Οι αρετές οι κακές

Το 2014 μπήκε με άλλες αντί άλλων καταστάσεις. Συνειδητά πήγαινα χαλαρά, αλλά το ασυνείδητο μου τελικά έχει άλλη άποψη, και από την πρώτη μέρα ξεκίνησε δουλειά. Μου βγαίνουν κάτι περίεργα άγχη, που τα έβλεπα σε άλλους και έλεγα, εγώ ποτέ. Χα. Αυτό είναι. Τελικά όλοι μας θα έρθουμε σε θέση, την οποία είτε δεν φανταζόμασταν καν, είτε βλέπαμε από πολύ μακριά και ήμασταν απόλυτα αποστασιοποιημένοι. Εννοώ και καλές και κακές περιστάσεις, όχι μόνο τις τελευταίες. Προσωπικά το ασυνείδητο μου, μου έχει βγάλει στη φόρα άγχος για διάφορα θέματα. Μερικά τα αντιμετωπίζω με τους καλύτερους οιωνούς και θετικότατες προοπτικές, ενώ σε άλλα είμαι στάσιμη, επειδή δεν έχω καταλάβει ακόμα σε ποιο ποσοστό οφείλονται οι δικές μου πράξεις (ή απραξίες) για αυτά. Κι έτσι, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι, αν η συμπεριφορά μου όλα αυτά τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, ή αν κάπου στην πορεία χάθηκα μέσα στη θολούρα των ιδανικών και των ιδεών. Τι εννοώ; Από μικρή μου δίδασκαν οι δικοί μου να είμαι σωστή, δίκαιη και να βοηθάω όσο και όποιον μπορούσα. Αποτέλεσμα, μεγαλώνοντας, αρκετές φορές να θυσιάζω κάτι που ήθελα εγώ, επειδή η λογική μου έλεγε ότι άλλος/η το άξιζε περισσότερο. Στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο, ποτέ δεν έκλεβα σε εργασίες και εξετάσεις και στις διαπροσωπικές μου σχέσεις ήμουν ειλικρινής και έδειχνα τον εαυτό μου από την αρχή. Ποτέ δε μου άρεσαν τα παιχνιδάκια και τα παρασκήνια. Γι'αυτό και η διπλωματία είναι χαρακτηριστικό που δεν κατέχω στο ανεπτυγμένο σημείο που το κατέχουν τόσοι άλλοι. Την χρησιμοποιώ μόνο όταν θεωρήσω πως η αλήθεια χρειάζεται ένα ελαφρύ σκεπασματάκι πριν την εμφανίσω σε κάποιον που ξέρω ότι δε θα την πάρει καλά ή/και δεν την αξίζει. Επαγγελματικά, το λέω τώρα, δεν έκανα τη σοφότερη επιλογή στις σπουδές μου. Διάλεξα έναν κλάδο που είναι βουτηγμένος στο βόθρο και τη βρωμιά και φυσικά δεν αντέχω να είμαι μέσα του. Βλέπω άλλους να ευημερούν και να επιδεικνύονται και από τη μία ζηλεύω που τα κατάφεραν, από την άλλη όμως ξέρω ότι θα με μισούσα απίστευτα αν έκανα αυτά που έκαναν εκείνοι για να φτάσω εκεί που είναι.
Εννοείται πως η προσπάθεια μου να είμαι σωστή, ειλικρινής και δίκαιη, με έκανε κατά καιρούς ένα ωραιότατο υποχείριο στα χέρια επιτήδειων. Γιατί, ξέρετε, αυτές οι αρετές συνοδεύονται και από αγαθότητα. Με αποτέλεσμα να χάνω από πολλές πλευρές. Παράδειγμα, δεν έχω γλείψει ποτέ αφεντικό, παρά μόνο κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ... μέχρι τώρα δεν είχα παράπονο από την αντιμετώπιση, αλλά ξέρω ότι αν έβαζα πονηριά στο μείγμα, ίσως είχα καταφέρει περισσότερα. Στις φιλίες μου, μετά τα ναυάγια που έζησα κατά τα προηγούμενα χρόνια, είμαι πολύ περιορισμένη πλέον και μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ενώ στις προσωπικές μου σχέσεις γίνεται Βατερλό, επειδή δείχνω από την αρχή τα συναισθήματα μου, το ποια είμαι και τι θέλω κι έτσι κάνω τον "κυνηγό" να μην έχει τι να κυνηγήσει (χαχαχαχαχα!). Στις περιπτώσεις όπου ενδιαφέρεται κάποιος για μένα αλλά εγώ όχι, θα του το δείξω εξαρχής, ώστε να μη χάνει τον χρόνο του ο άνθρωπος σε μένα. Δε θα παίξω μαζί του για να νιώσω καλύτερα και ούτε θα τον παραπλανήσω, για να δω μήπως και. Αν μου αρέσει κάποιος αλλά στην πορεία μάθω ότι έχει δεσμό, κόβω κάθε υπόνοια φλερτ. Στις σχέσεις με συγγενείς, αν μου την δώσει κάποιος με αυτά που θα πει, θα απαντήσω κανονικά και δε θα σκεφτώ ούτε την ηλικία του άλλου (εκτός κι αν τα έχει χαμένα, που εκεί ο,τι και να πεις δε θα περάσει έτσι κι αλλιώς), ούτε ότι αν τον κακοκαρδίσω, δε θα μου αφήσει κληρονομιά εκείνο το χωραφάκι στη θάλασσα. Με έχουν κακολογήσει συγγενείς που τους είχα κορώνα στο κεφάλι μου, έτσι, προληπτικά, ώστε να δημιουργηθούν λόγια από το πουθενά και να βεβαιώσουν ότι "αυτή"και η οικογένεια της δε θα έχει μερίδιο εκεί. Αν είναι δυνατόν! Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, και ο άλλος μαυρίζει και τη δική του και την καρδιά του άλλου, για κάτι που δεν του ανήκει αλλά ίιισως πάρει μέρος του... στο μέλλον... και αν!
Όλα αυτά λοιπόν δουλεύονται στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και είμαι πολύ μπερδεμένη. Να επιχειρήσω να με αλλάξω λίγο/πολύ, να γίνω κι εγώ πονηρή και ψιλο-ραδιούργα, να λέω τα ψέματα μου και να παραπλανώ για το συμφέρον μου; Ώρες-ώρες μου έρχονται στο νου τα λόγια της προϊσταμένης μου από το καλοκαίρι... "Είσαι ένα πάρα, πάρα πολύ καλό παιδί"... καταφέρνοντας αυτά τα λόγια να τα εννοήσει ως αρνητικό. Πραγματικά δεν ξέρω. Προς το παρόν επιχειρώ να εφαρμόσω την εγκράτεια στις διαπροσωπικές μου σχέσεις... και βλέποντας και κάνοντας. Εδώ είμαστε και θα ενημερώνω, χαχα.
Υγεία και ειρήνη!

Βρε καλώς το!

Καλή μας Χρονιά! Το 4 μ'αρέσει περισσότερο από το 3 ως αριθμός. Στους περισσότερους νομίζω. Ευελπιστώ ότι αυτή η χρονιά θα είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη και επιτέλους θα φέρει ανακούφιση...
Κατά τα διαστήματα (τα προηγούμενα έτη) που ήμουν στο Λονδίνο, συνέβαιναν πράγματα, που ήταν λες και έβγαιναν από ταινία ή βιβλίο. Πράγματα που ουδέποτε γινόντουσαν ή σπάνιζαν κατά τη φοιτητική μου ζωή εδώ. Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει αν κάτι έτρεχε γενικά σε εκείνη την πόλη ή αν η δική μου "τύχη" δούλευε στο φουλ εκεί. Συμπτώσεις και συγκυρίες, ενίοτε όμορφες και ενίοτε άσχημες, που βίωνα για πρώτη φορά... και γνώριζα από πρώτο χέρι τη μαγεία τους. (Οι άσχημες εννοείται πως δεν ήταν και τόσο μαγευτικές αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ).
Για πρώτη φορά, νιώθω το ίδιο κι εδώ. Με μία συγκεκριμένη κατάσταση. Τα πράγματα μερικές φορές είναι θολά, αλλά κάποιες άλλες δείχνουν ξεκάθαρα. Κάποιες φορές νιώθω ότι, παρόλες τις αντιξοότητες και τα εμπόδια, ο δρόμος είναι ένας. Λέω, όμως, από μέσα μου... μήπως μου φαίνεται έτσι, επειδή μπαίνει σε λειτουργία το ένστικτο επιβίωσης; Να με προστατεύει μέχρις ότου περάσει ο καιρός και καταλαγιάσει το πράγμα μέσα μου; Ίσως. Όλα είναι πιθανά.
Τι θέλω από το 2014; Την ηρεμία μου και ήσυχη συνείδηση! Το εύχομαι σε όλους σας.