Η αμήχανη στιγμή που έχεις ξεχάσει το σωστό url του μπλογκ σου και έχεις τόσο καιρό να μπεις μέσα, που ούτε στο ιστορικό του browser το βρίσκεις... Τι πάθαμε, ρε παιδιά;
Σόρι για τη μίνι εξαφάνιση, αλλά πού καιρός και μυαλό για αναρτήσεις. Και δυστυχώς, ο λόγος που ήθελα να γράψω τώρα, ήταν για να βγάλω από μέσα μου τον καημό που με βρήκε, όταν αντιλήφθηκα ότι το μυαλό μου τελευταία κάτι έπαθε, και στροφάρει κάπως... κάπως. Λοιπόν, κακά τα ψέματα. Το περιβάλλον σου επηρεάζει πολύ περισσότερο από όσο νομίζει κανείς τη διαμόρφωση και διάπλαση της συμπεριφοράς και του τρόπου σκέψης σου.
Από τις πρώτες μέρες στη δουλειά μου, διαπίστωσα ότι είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν τη βασική μόρφωση- το πολύ, δεν είχαν ιδιαίτερες "πνευματικές" αναζητήσεις και ήταν ευχαριστημένοι όταν η κουβέντα που έπιαναν μεταξύ τους περιείχε μπόλικο κουτσομπολιό και θάψιμο. Βρε να κάνω ένα αστείο ή εύστοχο σχόλιο και να με κοιτάνε σαν αγελάδες; Βρε να προσπαθώ να ζητήσω διευκρινίσεις για ορισμένες διαδικασίες και να μην τις παίρνω, επειδή δεν καταλάβαιναν τι ζητούσα; Για να μην σας πω το καλύτερο, που καθένας με έκρινε (και μερικοί κρίνουν ακόμα) βάσει του δικού του πνευματικού και μορφωτικού επιπέδου και έμεναν άφωνοι όταν μου έκαναν μια ερώτηση, τάχα μου δύσκολη ή ψαγμένη (...) και απαντούσα (με απορημένη έκφραση, μάλιστα-την οποία, με αυτά που ακούω, πώς να κρύψω;).
Για να σας δώσω να καταλάβετε, μιλάμε για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι είναι τα Starbucks. Που υπάρχουν και εδώ. Μιλάω για νέους ανθρώπους, κιόλας.
Δεν περίμενα να υπάρχει τόσο χαμηλό επίπεδο σε μία πολυεθνική. Θα μου πείτε, εντάξει, δεν είσαι σε κεντρικό παράρτημα, σε ένα της επαρχίας είσαι. Δεν λέω ότι ζήτησα να κάνουν μαθηματικές εξισώσεις στον ύπνο τους. Βασικές γνώσεις και στοιχειώδη καλλιέργεια περίμενα, που ούτε αυτά βρήκα.
Τέλος πάντων. Έχουμε τη δουλειά μας, και όπως φαίνεται, είναι ικανοποιημένοι με την απόδοση μου (......) και η θέση θα με περιμένει και τον επόμενο χρόνο -καλά να είμαστε, πάνω από όλα. Αγχώνομαι όμως με αυτή την επιρροή που μου ασκεί το συγκεκριμένο περιβάλλον. Απογοητεύομαι, επίσης, από τον εαυτό μου, διότι με θεωρούσα αλεξίσφαιρη και σταθερή ως προς το νοητικό μου επίπεδο.. Πού να φανταζόμουν η έρμη το κακό που με περίμενε! (μη γελάτε, είναι σοβαρό το θέμα)
Ξεκίνησα να παίρνω στροφές πάλι το τελευταίο διάστημα, που ο φόρτος εργασίας έχει πέσει, συνεπαγόμενος τη μείωση των ωρών υπερωρίας που εργάζομαι και κατά συνέπεια την αύξηση του ελεύθερου μου χρόνου. Να ξέρατε πόσο διψάω να μιλάω με τους ανθρώπους του προσωπικού μου περιβάλλοντος! Βλέπω την Αθάνατη με άλλα μάτια, σας λέω. Από καθηγήτρια και πάνω. Μιλάω ατελείωτα με την παρέα μου και τα μάτια μου λάμπουν όταν τους ακούω να συζητάνε επί παντός επιστητού και όχι να φτάνουν το πολύ στο τι έκανε η γειτόνισσα και στο πλύσιμο των μπαλκονιών.
Τέλος πάντων. Ουδέν "κακόν" αμιγές καλού. Εκτιμήσαμε περισσότερο το δικό μας περιβάλλον.
Άντε, πάω να ρυθμίσω την ευφυία μου κατά 20 μονάδες κάτω και να πάω στην εργασία μου.
