Έφυγε και πάει

Μου λέει ο ένας τις προάλλες... "Θυμόμουν προχτές που μαζευόμασταν και παίζαμε παιχνίδια, τι ωραία που περνούσαμε".

Μου λέει ο άλλος σήμερα... "Σκεφτόμουν προχτές πόσο ωραία περνούσαμε τον καιρό που ήμασταν Αθήνα, κάναμε τις βόλτες μας, ήμασταν τόσο κοντά...."

Εμ.... θέλατε άλλες περιπέτειες... Τώρα σάλπαρε το πλοίο, αγόρια μου...

Τα καθημερινά

Πρωί, λίγο πριν φύγω από το σπίτι για κάποιες εξωτερικές δουλειές, μου πέφτουν τα γυαλιά ηλίου κάτω και σπάει ένα μέρος του σκελετού. Λέω, οκ, θα πάω σε οπτικό να μου πουν αν φτιάχνονται και πόσο θα κοστίσει η επισκευή τους. Πρώτη στάση, μία τράπεζα. Μου λένε ότι δεν μπορούν να με εξυπηρετήσουν σήμερα, γιατί έχουν πολλή δουλειά και δεν προλαβαίνουν -και να περάσω άλλη μέρα. Σκέφτομαι ότι, μιας που θα πάω κέντρο, να δοκιμάσω στο κεντρικό κατάστημα εκεί. Έφθασα λοιπόν και καθώς έψαχνα θέση πάρκινγκ, βλέπω ένα φορτηγάκι να έχει μπλοκάρει τον δρόμο... Για να μην τα πολυλογώ, βρίστηκα εκεί με τον τύπο, γιατί ήταν από τους γνωστούς κάφρους "οι γυναίκες δεν ξέρουν να οδηγούν". Διαπίστωσα όμως ότι, όταν είσαι ειλικρινής και τα λες χύμα, ο άλλος μαζεύεται... κι αφού ευχαριστήθηκα τις ειρωνικές ατάκες που είπα, συνέχισα τον δρόμο μου. Πάω στον οπτικό. Μου λένε ότι τα γυαλιά δεν φτιάχνονται... λέω, οκ, βρήκαμε την πρώτη ψιλο-μεγάλη αγορά που θα κάνουμε με τα πρώτα μας τσεκ. Κάνω το "λάθος" να ρίξω μια ματιά, για να δω τι παίζει από καινούρια μοντέλα, πέφτει το μάτι μου σε ένα... και... αυτό ήταν. Αυτό θέλω και άλλο κανένα. Ρώτησα την υπάλληλο αν έχουν στοκ και όταν απάντησε πως είναι το μοναδικό κομμάτι, την προέτρεψα.. να μην το δείχνει πολύ σε άλλους, διότι αρχές του μήνα θα πάω δριμύτερη και αλίμονο της αν λείπει! (Εντάξει, την τελευταία φράση δεν την ξεστόμισα, την είπα πολύ δυνατά όμως μέσα στο κεφάλι μου.. και ευελπιστώ να συνεννοηθήκαμε δια των μυαλών μας...). Επόμενη στάση ήταν το κεντρικό υποκατάστημα της τράπεζας, όπου, σε αντίθεση με το άλλο που γινόταν πατείς με-πατώ σε, δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Έκανα τη δουλειά μου άνετα, πιάσαμε την κουβέντα με την κοπέλα που με εξυπηρετούσε, ανταλλάξαμε ιστορίες.. ζωής (χαχα), και το όλο θέμα τακτοποιήθηκε μια και καλή. Το κερασάκι ήταν στην επιστροφή, όταν συνάντησα έναν γνωστό στον δρόμο και στο τέλος της σύντομης κουβέντας μας, μου είπε ότι ομόρφυνα. Κι αντί να δεχτώ το κοπλιμέντο και να πάρω τον δρόμο μου, του απάντησα του ανθρώπου "Α ναι, το καινούριο κραγιόν Mac θα είναι!"... Αν μου ξαναπεί καλή κουβέντα ο έρμος, σφυρίξτε μου! (Είναι από τα αστεία που ακούγονται καλύτερα μέσα στο μυαλό σου, παρά εκτός αυτού...)

Αυτά που λέτε. Καλή καρδιά και καλά μυαλά. 

Και μην τολμήσει κανείς να πάει να αγοράσει τα γυαλιά ηλίου που χαλβαδιάζω. Ο καιρός γαρ εγγύς!

Τρεις την άγρια νύχτα, αλλά το μπλογκ-μπλογκ

Μερικές φορές νομίζω ότι παρα-έχω φιλελεύθερες και ανοιχτόμυαλες απόψεις, αλλά απόψε μπερδεύτηκα. Καλό το τραγούδι της Αυστρίας, αλλά το αξύριστο με το κραγιόν δεν κάθισαν καλά στο μάτι μου. Ίσως επειδή μου έρχονται στο νου εικόνες όπου το κραγιόν έχει μπερδευτεί εκεί μέσα στις (έστω πολύ κοντές) τρίχες και γίνεται ένας αχταρμάς, όπου κολλάνε και γυαλίζουν τα πάντα.
Η δουλειά μας, μέχρι τώρα, πάει καλά. Η πρόσβαση σε πολλά αλμυρά και γλυκά κάνει τις ώρες να περνάνε ακόμα πιο γρήγορα. Ξέρεις ότι άμα σε πιάσει μια λιγουρίτσα, ένα απρόοπτο γουργούρισμα βρε αδελφέ, τσουπ, στα 5 βήματα βρίσκεσαι μπροστά σε μπόλικες επιλογές. Επιπλέον, από τη μία κάθομαι και μετράω πότε θα έρθει η ώρα που θα πέσει το πρωτο τσεκ (που λέει ο λόγος), από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι με την ανυπομονησία, δεν χαιρόμαστε αυτές τις μέρες. Θα έρθει η ώρα της πληρωμής, αλλά θα είναι και Ιούνιος τότε, έτσι; Μετά, στην αναμονή για τη 2η πληρωμή, θα έχει μπει ο Ιούλιος, και πριν καλά-καλά πούμε, αχ, επιτέλους, λεφτάκια στις τσέπες μας, να και ο Αύγουστος και καπάκι να και η αντίστροφη μέτρηση για το φθινόπωρο. Οπότε, καλύτερα να μου μάθω τι εστί υπομονή και να αδράττω τις μέρες. Εξάλλου, κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει!
Είχαμε άλλο ένα περιστατικό, όπου η διαίσθηση/ το ένστικτό έπεσε μέσα. Η κατάσταση ήταν δύσκολη και οι πιθανότητες να γίνει αυτό που θα ήθελα, πολύ λίγες. Η λογική έλεγε, άστο κοπελιά, στην απέξω θα μείνεις, γιατί έτσι λένε και οι αριθμοί. Ελάτε μου, όμως, που ένιωθα ότι θα γίνει. Κι έγινε! Ορθώς ή εσφαλμένα, δεν ξέρω, αλλά έγινε, και το ατιμούλι το ένστικτό απέβη σωστό για άλλη μία φορά. Την ίδια ηρεμία-σιγουριά ένιωθα και στο θέμα της απασχόλησης, όταν ακόμα ήμουν χαμένη στην άβυσσο και δεν προβλεπόταν πρόσληψη από πουθενά. Ήρθε όμως κι αυτή. Λες και είναι ένα παζλ, όπου σιγά σιγά τα κομμάτια κάθονται στη θέση τους. Αργάααα αλλά το κάνουν... Κι ελπίζω να πάει έτσι. Έρχονται κι άλλες ευχάριστες αλλαγές, όπου μάλιστα η μία ήταν διακαής πόθος επί πολλά χρόνια, και ακόμα τσιμπιέμαι που δείχνει ότι θα γίνει κι αυτό. Υπάρχει θετική ενέργεια στον αέρα... και αναρωτιέμαι μήπως οφείλεται στο ότι απομάκρυνα/απομακρύναμε αυτούς τους 2-3 τόσο αρνητικούς ανθρώπους από το άμεσο περιβάλλον μου/μας. Δεν αποκλείεται.
Τέλος πάντων. Το ιδανικό, το ονειρεμένο βασικά (για να είμαι ειλικρινής...), τη μία φαίνεται πολύ-πολύ κοντά, αλλά την άλλη απόμακρο. Κι εδώ το ένστικτο δίνει καλά προμηνύματα, αλλά για την ώρα ας μην το κουράσουμε. Ας ευχαριστήσουμε τον Ύψιστο για όσα έχουμε και μακάρι να έρθουν κι άλλα καλά...

Φάε, κόσμε

Ξεκίνησα, που λέτε, τις νέες μου περιπέτειες. Μπορώ πλέον να λέω, εργασία και χαρά! Επιτέλους, γκουντμπάι ανεργία, γουέλκομ απασχόληση. Είναι νωρίς για να προβώ σε βαρυσήμαντες εκτιμήσεις, αλλά η πρώτη εντύπωση είναι ότι πρόκειται για ένα καλό εργασιακό περιβάλλον με νορμάλ συναδέλφους. Αφήστε που δεν περίμενα να έχεις πρόσβαση σε υλικά γραφείου (στυλό, χαρτιά, φωτοτυπίες, ένα μπλάνκο βρε παιδί μου!) και  χωρίς να πρέπει να τα ασφαλίζεις στο συρτάρι σου κάθε φορά που σηκώνεσαι να πας στο διπλανό δωμάτιο, π.χ. Θυμάμαι που πέρσι έφερνα δικά μου πράγματα από το σπίτι και αν τύχαινε να ξεμείνεις από στυλό, πχ, έπρεπε να κάνεις αίτηση στον προϊστάμενο να σου δώσει ένα. Αν, μάλιστα, το έβρισκες στη θέση του την επόμενη μέρα, έλεγες, ας παίξω κι ένα λαχείο, τώρα που με πάει. Για να καταλάβετε πώς είχαν τα πράγματα, μία φορά χρειαστήκαμε στο τμήμα μου μαρκαδόρο. Το είπα στην προϊσταμένη και μου είπε να πάω στο γραφείο της και να ζητήσω έναν από τον βοηθό της, αφού του πω όμως ότι με έστειλε εκείνη.... Διαφορετικά θα έφερναν την αστυνομία, φαντάζομαι, για απόπειρα ληστείας.
Επίσης, πόσο με ξεκουράζει η σκέψη ότι χρειάζομαι μόνο γύρω στα 10-12 λεπτά να πάω και μάλιστα με τα πόδια; Το κερασάκι είναι ότι σου προσφέρουν και γεύμα. Αμέ. Την πρώτη μέρα δεν το ήξερα και πήγα έχοντας φάει κανονικά το πρωινό μου. Τη δεύτερη όμως... του έδωσα και κατάλαβε. Και έτσι θα του δίνω να καταλαβαίνει, από εδώ και στο εξής. Εκτός κι αν αλλάζει κάτι με τις βάρδιες (το έχουμε κι αυτό), αλλά κι αν αλλάζει, εκεί θα τα χαλάσουμε; Ευκαιρία να ψάξω για συνταγές για σνακ, να φέρνω από το σπίτι. Μέχρι τότε όμως, καλή μας όρεξη εντός εργασίας. Για όσο κρατήσει.
Αυτά. Καλή Πρωτομαγιά και υγεία πάνω από όλα!