Στα φοιτητικά μου χρόνια κάναμε παρέα με μία κοπέλα που είχαμε γνωριστεί στο φροντιστήριο των Πανελληνίων και μετά είχαμε περάσει στην ίδια πόλη. Τα πηγαίναμε καλά - αφού μέχρι και για το τελευταίο δίπλωμα των Αγγλικών είχαμε κανονίσει να πάμε στο ίδιο φροντιστήριο. Όταν τελειώσαμε τις σπουδές, εκείνη έφυγε πίσω για το νησί μας και οι επαφές μας αραίωσαν. Όταν επέστρεφα κι εγώ για γιορτές και διακοπές, συναντιόμασταν για καφέ. Σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται, είχε παντρευτεί κιόλας, έκανε οικογένεια, επομένως το βρήκα φυσιολογικό. Οι τελευταίοι μας καφέδες είχαν πραγματοποιηθεί κατόπιν δικής της παρότρυνσης, να σημειώσω.
Άρχισε όμως να συμπεριφέρεται, δεν θα πω "περίεργα" αλλά "άσχημα", από ένα σημείο και έπειτα. Συγκεκριμένα, θα πρότεινε η ίδια συνάντηση και λίγο πριν βρεθούμε, θα το ανέβαλλε. (Ίσως το έχω αναφέρει σε πολύ παλιότερη ανάρτηση). Έγινε μία φορά, έγινε δεύτερη, οκ, το καταλάβαινα γιατί είχε μωρό και δεν μπορείς να τηρήσεις εύκολα τον προγραμματισμό σου. Και την τρίτη φορά είχα κατανόηση, μόνο που παρατήρησα ότι για την ακύρωση των σχεδίων μας, κάθε φορά, με ειδοποιούσε λίγη ώρα πριν, ενώ ακουγόταν άνετη και κεφάτη, και στάνταρντ με ρωτούσε αν είχα ετοιμαστεί, λέγοντας "σόρι για την τελευταία στιγμή".
Τώρα πια ξέρω πως οι άνθρωποι είναι ικανοί να συμπεριφερθούν με τον πιο παιδιάστικο, ανώριμο, κακόβουλο, ακατανόητο τρόπο περνάει από το μυαλό τους, τότε όμως ήμουν υπερθετικά καλόπιστη και απλώς μου ήταν ανεξήγητο αυτό το κέφι της ακύρωσης με τη συνοδεία της συγκεκριμένης ερώτησης.
Μετά λοιπόν την τρίτη ακύρωση, πήρα μπρος και συνειδητοποίησα ότι η κοπελίτσα μάλλον έπαιζε, με έβλεπε ως κόμικ ας πούμε, που της προκαλούσε γέλιο να με "κάνει ο,τι θέλει". "Ευτυχώς" που είχα και το προηγούμενο με την άλλη την "κολλητή" και στρόφαρα επιτέλους. Είπαμε, ακατανόητη και παιδιάστικη συμπεριφορά. Όταν με πήρε να κανονίσουμε για τέταρτη (4η) φορά τον καφέ, βεβαίως αποδέχτηκα την πρόσκληση με χαρά, και όταν έκλεισα το τηλέφωνο, έσβησα από το μυαλό μου τη συζήτηση. Πραγματικά όμως την είχα σβήσει, διότι όταν η κοπελίτσα με πήρε τηλέφωνο 25 λεπτά πριν τη συνάντηση, για να μου πει γελαστή ότι δεν μπορούσε, είχα ξεχάσει για τι πράγμα μιλούσε. Η συζήτηση μάλιστα είχε περίπου ως εξής: "Έλα SparklingBlue, τι κάνεις; Να σου πω, είσαι έτοιμη; Ντύθηκες; Βάφτηκες;" "Έλα βρε Κ, όχι, γιατί;" (θυμάμαι τον δισταγμό στη φωνή της) "Όχι;;; Α τώρα θα ξεκινήσεις;; Ρε συ να το αναβάλλουμε;;". Νομίζω απάντησα περίπου "Α, το είχα ξεχάσει. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι θα γινόταν και δεν θα βγαίναμε. Ούτε ντύθηκα ούτε βάφτηκα" "Α, όχι;;" (την θυμάμαι την απογοήτευση στη φωνή της!). "Όχι βρε, μη σε ανησυχεί. Θα μιλήσουμε να κανονίσουμε για άλλη φορά" "Σίγουρα;;;" "Ναι βρε, σίγουρα". Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε επί σκοπού, αλλά μόνο τυχαία, στον δρόμο.
Κι εκεί όμως, ήθελε να παίξει, ρε παιδιά. Κάααθε φορά μου έπιανε την κουβέντα, τι κάνω, με τι ασχολούμαι, τι κάνουν οι δικοί μου κλπ, και πάνω που μιλούσα, με διέκοπτε απότομα λέγοντας, α εντάξει, βιάζομαι, πρέπει να φύγω, και με άφηνε σύξυλη. Τελείως ανώριμη συμπεριφορά. Πιο πολύ δεν γινόταν. Έβγαινα εγώ ως φαφλατού και ενοχλητική!
Αυτό είχε συμβεί 3 φορές πάλι, μέχρι να καταλάβω τις καινούριες μλκίες που έκανε. Πίεζε όμως την κατάσταση τόσο πολύ, που την προ-τελευταία φορά που βρεθήκαμε τυχαία στον δρόμο, πάνω που με ρώτησε τι κάνω και απαντούσα "καλά είμαι, εσύ;", ε, πάνω στο "εσύ" μου είπε με ένα υφάκι ενόχλησης ότι βιάζεται....! Μιλάμε για ΤΗΝ παράλογη συμπεριφορά. Ήξερα ότι στο ενδιάμεσο είχε πάρει διαζύγιο, αλλά τόσα κόμπλεξ δεν δικαιολογούνταν.
Είχαμε λοιπόν να συναντηθούμε 2-3 χρόνια. Χτες το πρωί, βγαίνοντας από μία υπηρεσία, την είδα να μπαίνει. Εκείνη: "Κι έλεγα, είναι αυτή ή δεν είναι;:; Τι κάνεις;;". Χωρίς να μειώσω τον βηματισμό μου και ούτε γυρνώντας καλά-καλά να την κοιτάξω, απάντησα "καλά, πάω δουλειά, εσύ". Εκείνη είχε σταματήσει και με κοιτούσε επίμονα, αλλά στη μία ματιά που της έριξα, είδα το παλιό ύφος της, ότι ήταν στο τσακ να με διακόψει και να φύγει. Απάντησε κεφάτα "καλά κι εγώ, τι λέει;;" (τι να πει, ψόφησε) "Να μωρέ, εδώ για κάτι δουλειές"... απάντησα, ενώ πλέον είχα φύγει κάποια βήματα μπροστά, αν και είχα πιάσει το πράσινο χρώμα που είχε πάρει το πρόσωπο της. Άκουσα από μακριά ένα "χάρηκα που σε είδα" και απάντησα "κι εγώ", το οποίο όμως δεν ξέρω αν ακούστηκε από μακριά.
Αχ ναι, η εκδίκηση είναι όντως ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.... Στο τσακ όμως πάλι γλίτωσα το ύφος, έτσι; Αν σταματούσα έστω για 3 δευτερόλεπτα, θα με είχε αφήσει ξανά με τη μισή πρόταση στο στόμα.
Μην προσπαθείτε να εξηγήσετε όλα τα είδη συμπεριφοράς, δεν θα βρείτε άκρη. Σας λέω και ξαναλέω, ζούμε σε έναν παράλογο κόσμο.
Άρχισε όμως να συμπεριφέρεται, δεν θα πω "περίεργα" αλλά "άσχημα", από ένα σημείο και έπειτα. Συγκεκριμένα, θα πρότεινε η ίδια συνάντηση και λίγο πριν βρεθούμε, θα το ανέβαλλε. (Ίσως το έχω αναφέρει σε πολύ παλιότερη ανάρτηση). Έγινε μία φορά, έγινε δεύτερη, οκ, το καταλάβαινα γιατί είχε μωρό και δεν μπορείς να τηρήσεις εύκολα τον προγραμματισμό σου. Και την τρίτη φορά είχα κατανόηση, μόνο που παρατήρησα ότι για την ακύρωση των σχεδίων μας, κάθε φορά, με ειδοποιούσε λίγη ώρα πριν, ενώ ακουγόταν άνετη και κεφάτη, και στάνταρντ με ρωτούσε αν είχα ετοιμαστεί, λέγοντας "σόρι για την τελευταία στιγμή".
Τώρα πια ξέρω πως οι άνθρωποι είναι ικανοί να συμπεριφερθούν με τον πιο παιδιάστικο, ανώριμο, κακόβουλο, ακατανόητο τρόπο περνάει από το μυαλό τους, τότε όμως ήμουν υπερθετικά καλόπιστη και απλώς μου ήταν ανεξήγητο αυτό το κέφι της ακύρωσης με τη συνοδεία της συγκεκριμένης ερώτησης.
Μετά λοιπόν την τρίτη ακύρωση, πήρα μπρος και συνειδητοποίησα ότι η κοπελίτσα μάλλον έπαιζε, με έβλεπε ως κόμικ ας πούμε, που της προκαλούσε γέλιο να με "κάνει ο,τι θέλει". "Ευτυχώς" που είχα και το προηγούμενο με την άλλη την "κολλητή" και στρόφαρα επιτέλους. Είπαμε, ακατανόητη και παιδιάστικη συμπεριφορά. Όταν με πήρε να κανονίσουμε για τέταρτη (4η) φορά τον καφέ, βεβαίως αποδέχτηκα την πρόσκληση με χαρά, και όταν έκλεισα το τηλέφωνο, έσβησα από το μυαλό μου τη συζήτηση. Πραγματικά όμως την είχα σβήσει, διότι όταν η κοπελίτσα με πήρε τηλέφωνο 25 λεπτά πριν τη συνάντηση, για να μου πει γελαστή ότι δεν μπορούσε, είχα ξεχάσει για τι πράγμα μιλούσε. Η συζήτηση μάλιστα είχε περίπου ως εξής: "Έλα SparklingBlue, τι κάνεις; Να σου πω, είσαι έτοιμη; Ντύθηκες; Βάφτηκες;" "Έλα βρε Κ, όχι, γιατί;" (θυμάμαι τον δισταγμό στη φωνή της) "Όχι;;; Α τώρα θα ξεκινήσεις;; Ρε συ να το αναβάλλουμε;;". Νομίζω απάντησα περίπου "Α, το είχα ξεχάσει. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι θα γινόταν και δεν θα βγαίναμε. Ούτε ντύθηκα ούτε βάφτηκα" "Α, όχι;;" (την θυμάμαι την απογοήτευση στη φωνή της!). "Όχι βρε, μη σε ανησυχεί. Θα μιλήσουμε να κανονίσουμε για άλλη φορά" "Σίγουρα;;;" "Ναι βρε, σίγουρα". Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε επί σκοπού, αλλά μόνο τυχαία, στον δρόμο.
Κι εκεί όμως, ήθελε να παίξει, ρε παιδιά. Κάααθε φορά μου έπιανε την κουβέντα, τι κάνω, με τι ασχολούμαι, τι κάνουν οι δικοί μου κλπ, και πάνω που μιλούσα, με διέκοπτε απότομα λέγοντας, α εντάξει, βιάζομαι, πρέπει να φύγω, και με άφηνε σύξυλη. Τελείως ανώριμη συμπεριφορά. Πιο πολύ δεν γινόταν. Έβγαινα εγώ ως φαφλατού και ενοχλητική!
Αυτό είχε συμβεί 3 φορές πάλι, μέχρι να καταλάβω τις καινούριες μλκίες που έκανε. Πίεζε όμως την κατάσταση τόσο πολύ, που την προ-τελευταία φορά που βρεθήκαμε τυχαία στον δρόμο, πάνω που με ρώτησε τι κάνω και απαντούσα "καλά είμαι, εσύ;", ε, πάνω στο "εσύ" μου είπε με ένα υφάκι ενόχλησης ότι βιάζεται....! Μιλάμε για ΤΗΝ παράλογη συμπεριφορά. Ήξερα ότι στο ενδιάμεσο είχε πάρει διαζύγιο, αλλά τόσα κόμπλεξ δεν δικαιολογούνταν.
Είχαμε λοιπόν να συναντηθούμε 2-3 χρόνια. Χτες το πρωί, βγαίνοντας από μία υπηρεσία, την είδα να μπαίνει. Εκείνη: "Κι έλεγα, είναι αυτή ή δεν είναι;:; Τι κάνεις;;". Χωρίς να μειώσω τον βηματισμό μου και ούτε γυρνώντας καλά-καλά να την κοιτάξω, απάντησα "καλά, πάω δουλειά, εσύ". Εκείνη είχε σταματήσει και με κοιτούσε επίμονα, αλλά στη μία ματιά που της έριξα, είδα το παλιό ύφος της, ότι ήταν στο τσακ να με διακόψει και να φύγει. Απάντησε κεφάτα "καλά κι εγώ, τι λέει;;" (τι να πει, ψόφησε) "Να μωρέ, εδώ για κάτι δουλειές"... απάντησα, ενώ πλέον είχα φύγει κάποια βήματα μπροστά, αν και είχα πιάσει το πράσινο χρώμα που είχε πάρει το πρόσωπο της. Άκουσα από μακριά ένα "χάρηκα που σε είδα" και απάντησα "κι εγώ", το οποίο όμως δεν ξέρω αν ακούστηκε από μακριά.
Αχ ναι, η εκδίκηση είναι όντως ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.... Στο τσακ όμως πάλι γλίτωσα το ύφος, έτσι; Αν σταματούσα έστω για 3 δευτερόλεπτα, θα με είχε αφήσει ξανά με τη μισή πρόταση στο στόμα.
Μην προσπαθείτε να εξηγήσετε όλα τα είδη συμπεριφοράς, δεν θα βρείτε άκρη. Σας λέω και ξαναλέω, ζούμε σε έναν παράλογο κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου