Αχ το Λονδίνο. Ο καιρός σήμερα ήταν μια χαρά, είχε ήλιο, και το βράδυ το κρύο ήταν σχεδόν ανεπαίσθητο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι τους πιάνει εδώ και όλοι παραπονιούνται για το κρύο! Αντί να μιλήσω εγώ που έρχομαι και απο μεσογειακή, πολύ πιο ζεστή χώρα, να μιλάνε οι Αγγλίδες; Εκτός κι αν είμαι χοντρόπετση και δεν το κατάλαβα! Μόνο μια βραδιά πραγματικά τα χέρια και τα πόδια μου μελάνιασαν, αλλά οφειλόταν απο δική μου ανοησία-διότι όταν η πρόβλεψη λέει για χιόνια ακόμα και στο κέντρο της πόλης, δε βγαίνεις με ανοιχτά παπούτσια, ε;... Βέβαια ήταν η βραδιά που είδα τους πρώτους μου διάσημους, και σε πρεμιέρα ταινίας.... ;) ;) οπότε, να πω την αλήθεια, δεν το πολυσυνειδητοποίησα. Και η διαδρομή προς το tube της Leicester Square δεν ήταν ούτε 5 λεπτά με τα πόδια, οπότε...
Πώς κατάφερα να έχω πρόσκληση για πρεμιέρα και μάλιστα απο τις γνωστές, με φωτογράφους, κάμερες, δημοσιογράφους και τα λοιπά; Διότι έτυχε ένας φίλος να εργάζεται σε τμήμα του British Film Institute, και να του έχουν δώσει πρόσκληση, την οποία λόγω δουλειάς δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο ίδιος. Και για καλή μου τύχη, πήγα εγώ! Και ήταν ωραία... Ο Colin Firth και απο κοντά είναι εξαιρετικά γοητευτικός ;)
Απο την ώρα που πάτησα το πόδι μου στο Λονδίνο, έγιναν τόσα πράγματα, που πραγματικά μετάνιωσα που δεν ξεκίνησα να καταγράφω τις μέρες μου μία-μία σε ένα ημερολόγιο. Τα άσχημα δε θέλω να τα θυμάμαι, γιατί δυστυχώς ηταν άσχημα-άσχημα, απο εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις οτι πνίγεσαι, οτι όσο και να κλαις δεν ηρεμείς, και οτι δεν έχεις καμία διέξοδο για να τα αποφύγεις -και αναγκάζεσαι και τα ζεις. Πράγμα όμως που με βοήθησε πάρα πολύ, γιατί απο τη στιγμή που είσαι αναγκασμένος να τα ζήσεις, όταν τα τρως στη μάπα που λένε!, ε, τα χωνεύεις, τα βλέπεις πιο καθαρά (τουλάχιστον με εμένα έτσι έγινε), και κάποια στιγμή βλέπεις οτι τελικά... δε χάθηκε και ο κόσμος. Και είναι καταπληκτικό πώς αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα μετά...
Ημέρα 4η στο Λονδίνο, κάνω βόλτα στην Oxford Street. Μπαίνω σε ένα κατάστημα με σουβενίρ και επεξεργάζομαι τα ποτήρια. Έρχεται ο υπάλληλος, Indian-Pakistani, αλλά αντί για εξυπηρέτηση, ξεκινά ... στενό μαρκάρισμα. Απλώνει κατευθείαν τα χέρια του πάνω μου, και γίνεται η εξαιρετική παρακάτω στιχομυθία:
"Are you a tourist or live here?"
-Uhm... a tourist (λέω για να ξεφορτωθώ)
"Whatever you want from these, me good price!" και τα χέρια του απλώνονται ακόμα περισσότερο. Προσπαθώ να απομακρυνθώ εγώ, έκπληκτη απο τη στάση του φυσικά.
"Where here do you stay?" (τα αγγλικά του ήταν ακόμα χειρότερα, αλλά η προφορά δε γράφεται!)
-East London (γενικώς και αορίστως!)
"You live alone?" (απόλυτα σχετική ερώτηση με τα ποτήρια, ναι ναι)
-No (κοτζάμ flatshare :P)
(Απογοητευμένος) "You live with someone?" (μετάφραση: αυτά τα ποτήρια μπαίνουν και στο πλυντήριο)
-Yes! (απαντώ και προσπαθώ να ξεφύγω ευγενικά μεν, γρήγορα δε)
"Is he a guy?" (όχι, μπριζόλα καπνιστή)
-Yes! (αν και το παιδί φίλος είναι, για την περίσταση τον βάφτισα εραστή lol)
Και καταφέρνω να βγάλω τα χέρια του απο πάνω μου και να πάω προς την έξοδο. Τρέχει και φωνάζει απο την πόρτα (στην Oxford Street, να ξανασημειώσω)
"Is he good in bed???"
Μένω άναυδη και του κάνω με το χέρι μου χειρονομία αρνητική για τη συμπεριφορά του, λέγοντας του παράλληλα "You are naughty!"
Και εκείνος μένοντας στην αρνητική χειρονομία, φωνάζει το απίστευτο...
"So he is NOT good in bed???!!!"
Φυσικά είχα ήδη φύγει.
Και έχω πολλά άλλα τέτοια...!
Πώς κατάφερα να έχω πρόσκληση για πρεμιέρα και μάλιστα απο τις γνωστές, με φωτογράφους, κάμερες, δημοσιογράφους και τα λοιπά; Διότι έτυχε ένας φίλος να εργάζεται σε τμήμα του British Film Institute, και να του έχουν δώσει πρόσκληση, την οποία λόγω δουλειάς δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο ίδιος. Και για καλή μου τύχη, πήγα εγώ! Και ήταν ωραία... Ο Colin Firth και απο κοντά είναι εξαιρετικά γοητευτικός ;)
Απο την ώρα που πάτησα το πόδι μου στο Λονδίνο, έγιναν τόσα πράγματα, που πραγματικά μετάνιωσα που δεν ξεκίνησα να καταγράφω τις μέρες μου μία-μία σε ένα ημερολόγιο. Τα άσχημα δε θέλω να τα θυμάμαι, γιατί δυστυχώς ηταν άσχημα-άσχημα, απο εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις οτι πνίγεσαι, οτι όσο και να κλαις δεν ηρεμείς, και οτι δεν έχεις καμία διέξοδο για να τα αποφύγεις -και αναγκάζεσαι και τα ζεις. Πράγμα όμως που με βοήθησε πάρα πολύ, γιατί απο τη στιγμή που είσαι αναγκασμένος να τα ζήσεις, όταν τα τρως στη μάπα που λένε!, ε, τα χωνεύεις, τα βλέπεις πιο καθαρά (τουλάχιστον με εμένα έτσι έγινε), και κάποια στιγμή βλέπεις οτι τελικά... δε χάθηκε και ο κόσμος. Και είναι καταπληκτικό πώς αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα μετά...
Ημέρα 4η στο Λονδίνο, κάνω βόλτα στην Oxford Street. Μπαίνω σε ένα κατάστημα με σουβενίρ και επεξεργάζομαι τα ποτήρια. Έρχεται ο υπάλληλος, Indian-Pakistani, αλλά αντί για εξυπηρέτηση, ξεκινά ... στενό μαρκάρισμα. Απλώνει κατευθείαν τα χέρια του πάνω μου, και γίνεται η εξαιρετική παρακάτω στιχομυθία:
"Are you a tourist or live here?"
-Uhm... a tourist (λέω για να ξεφορτωθώ)
"Whatever you want from these, me good price!" και τα χέρια του απλώνονται ακόμα περισσότερο. Προσπαθώ να απομακρυνθώ εγώ, έκπληκτη απο τη στάση του φυσικά.
"Where here do you stay?" (τα αγγλικά του ήταν ακόμα χειρότερα, αλλά η προφορά δε γράφεται!)
-East London (γενικώς και αορίστως!)
"You live alone?" (απόλυτα σχετική ερώτηση με τα ποτήρια, ναι ναι)
-No (κοτζάμ flatshare :P)
(Απογοητευμένος) "You live with someone?" (μετάφραση: αυτά τα ποτήρια μπαίνουν και στο πλυντήριο)
-Yes! (απαντώ και προσπαθώ να ξεφύγω ευγενικά μεν, γρήγορα δε)
"Is he a guy?" (όχι, μπριζόλα καπνιστή)
-Yes! (αν και το παιδί φίλος είναι, για την περίσταση τον βάφτισα εραστή lol)
Και καταφέρνω να βγάλω τα χέρια του απο πάνω μου και να πάω προς την έξοδο. Τρέχει και φωνάζει απο την πόρτα (στην Oxford Street, να ξανασημειώσω)
"Is he good in bed???"
Μένω άναυδη και του κάνω με το χέρι μου χειρονομία αρνητική για τη συμπεριφορά του, λέγοντας του παράλληλα "You are naughty!"
Και εκείνος μένοντας στην αρνητική χειρονομία, φωνάζει το απίστευτο...
"So he is NOT good in bed???!!!"
Φυσικά είχα ήδη φύγει.
Και έχω πολλά άλλα τέτοια...!
