D-Organized

Μεγάλο πράγμα η οργάνωση.

Όσες καλές ιδέες να έχεις και όσα χρήματα και να σου αποφέρουν, αν δεν είσαι οργανωτικός και συγκεντρωμένος, και άφραγκος θα παραμένεις και περισσότερα τρεχάματα θα έχεις.

Το βλέπω από την τωρινή δουλειά. Δεν βλέπω να κάθομαι πολύ εδώ, μέχρι τέλος σεζόν και τέλος. Ενώ οι δουλειές πάνε καλά και τα ταμεία θα μπορούσαν να έχουν καλή κίνηση, ο εργοδότης μου δεν επικεντρώνεται σε έναν στόχο, παρά μόνο βάζει 4-5 στη σειρά παίρνοντας ρίσκα παντού και ανοίγοντας συνέχεια καινούριες τρύπες, χωρίς να έχει κλείσει μερικές από τις υπάρχουσες. 

Αυτό έχει ως συνέπεια καθυστερήσεις και αναταραχή, σε όλα τα επίπεδα. Και στο επιχειρησιακό και στο οικονομικό και στο διαπροσωπικό. Δείχνω βέβαια ανοχή σε μεγάλο βαθμό, επειδή είναι ένας καλός άνθρωπος πάνω από όλα. Ήρεμος και ευγενικός που δεν προσβάλλει ούτε φωνάζει στους υπαλλήλους του, το οποίο για εμένα είναι βασικό. Έζησα επί 5 χρόνια μέσα στις υστερίες και τους πανικούς και μου φαίνεται ατμοσφαιρικός παράδεισος το τωρινό περιβάλλον (ακόμα και με τις όποιες αναταραχές έχουμε ενίοτε). Αλλά, η ανοχή, φίλοι μου, χρειάζεται και τροφοδοσία, η οποία έρχεται με το σταγονόμετρο. Επομένως, θα απολαύσω την ηρεμία που μου παρέχεται για μερικούς μήνες ακόμα και μετά ευελπιστώ πως θα αλλάξω πλεύση. Δεν ανησυχώ για το τι θα βρω, γιατί έχω ζήσει στα χειρότερα και είμαι εκπαιδευμένη. Αυτή τη σεζόν λοιπόν την εκλαμβάνω ως ένα ευχάριστο διάλειμμα....

Τι κάνεις; -Κα....

Στα φοιτητικά μου χρόνια κάναμε παρέα με μία κοπέλα που είχαμε γνωριστεί στο φροντιστήριο των Πανελληνίων και μετά είχαμε περάσει στην ίδια πόλη. Τα πηγαίναμε καλά - αφού μέχρι και για το τελευταίο δίπλωμα των Αγγλικών είχαμε κανονίσει να πάμε στο ίδιο φροντιστήριο. Όταν τελειώσαμε τις σπουδές, εκείνη έφυγε πίσω για το νησί μας και οι επαφές μας αραίωσαν. Όταν επέστρεφα κι εγώ για γιορτές και διακοπές, συναντιόμασταν για καφέ. Σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται, είχε παντρευτεί κιόλας, έκανε οικογένεια, επομένως το βρήκα φυσιολογικό. Οι τελευταίοι μας καφέδες είχαν πραγματοποιηθεί κατόπιν δικής της παρότρυνσης, να σημειώσω.

Άρχισε όμως να συμπεριφέρεται, δεν θα πω "περίεργα" αλλά "άσχημα", από ένα σημείο και έπειτα. Συγκεκριμένα, θα πρότεινε η ίδια συνάντηση και λίγο πριν βρεθούμε, θα το ανέβαλλε. (Ίσως το έχω αναφέρει σε πολύ παλιότερη ανάρτηση). Έγινε μία φορά, έγινε δεύτερη, οκ, το καταλάβαινα γιατί είχε μωρό και δεν μπορείς να τηρήσεις εύκολα τον προγραμματισμό σου. Και την τρίτη φορά είχα κατανόηση, μόνο που παρατήρησα ότι για την ακύρωση των σχεδίων μας, κάθε φορά, με ειδοποιούσε λίγη ώρα πριν, ενώ ακουγόταν άνετη και κεφάτη, και στάνταρντ με ρωτούσε αν είχα ετοιμαστεί, λέγοντας "σόρι για την τελευταία στιγμή". 
Τώρα πια ξέρω πως οι άνθρωποι είναι ικανοί να συμπεριφερθούν με τον πιο παιδιάστικο, ανώριμο, κακόβουλο, ακατανόητο τρόπο περνάει από το μυαλό τους, τότε όμως ήμουν υπερθετικά καλόπιστη και απλώς μου ήταν ανεξήγητο αυτό το κέφι της ακύρωσης με τη συνοδεία της συγκεκριμένης ερώτησης. 

Μετά λοιπόν την τρίτη ακύρωση, πήρα μπρος και συνειδητοποίησα ότι η κοπελίτσα μάλλον έπαιζε, με έβλεπε ως κόμικ ας πούμε, που της προκαλούσε γέλιο να με "κάνει ο,τι θέλει". "Ευτυχώς" που είχα και το προηγούμενο με την άλλη την "κολλητή" και στρόφαρα επιτέλους. Είπαμε, ακατανόητη και παιδιάστικη συμπεριφορά. Όταν με πήρε να κανονίσουμε για τέταρτη (4η) φορά τον καφέ, βεβαίως αποδέχτηκα την πρόσκληση με χαρά, και όταν έκλεισα το τηλέφωνο, έσβησα από το μυαλό μου τη συζήτηση. Πραγματικά όμως την είχα σβήσει, διότι όταν η κοπελίτσα με πήρε τηλέφωνο 25 λεπτά πριν τη συνάντηση, για να μου πει γελαστή ότι δεν μπορούσε, είχα ξεχάσει για τι πράγμα μιλούσε. Η συζήτηση μάλιστα είχε περίπου ως εξής: "Έλα SparklingBlue, τι κάνεις; Να σου πω, είσαι έτοιμη; Ντύθηκες; Βάφτηκες;" "Έλα βρε Κ, όχι, γιατί;" (θυμάμαι τον δισταγμό στη φωνή της) "Όχι;;; Α τώρα θα ξεκινήσεις;; Ρε συ να το αναβάλλουμε;;". Νομίζω απάντησα περίπου "Α, το είχα ξεχάσει. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι θα γινόταν και δεν θα βγαίναμε. Ούτε ντύθηκα ούτε βάφτηκα" "Α, όχι;;" (την θυμάμαι την απογοήτευση στη φωνή της!). "Όχι βρε, μη σε ανησυχεί. Θα μιλήσουμε να κανονίσουμε για άλλη φορά" "Σίγουρα;;;" "Ναι βρε, σίγουρα". Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε επί σκοπού, αλλά μόνο τυχαία, στον δρόμο.

Κι εκεί όμως, ήθελε να παίξει, ρε παιδιά. Κάααθε φορά μου έπιανε την κουβέντα, τι κάνω, με τι ασχολούμαι, τι κάνουν οι δικοί μου κλπ, και πάνω που μιλούσα, με διέκοπτε απότομα λέγοντας, α εντάξει, βιάζομαι, πρέπει να φύγω, και με άφηνε σύξυλη. Τελείως ανώριμη συμπεριφορά. Πιο πολύ δεν γινόταν. Έβγαινα εγώ ως φαφλατού και ενοχλητική! 
Αυτό είχε συμβεί 3 φορές πάλι, μέχρι να καταλάβω τις καινούριες μλκίες που έκανε. Πίεζε όμως την κατάσταση τόσο πολύ, που την προ-τελευταία φορά που βρεθήκαμε τυχαία στον δρόμο, πάνω που με ρώτησε τι κάνω και απαντούσα "καλά είμαι, εσύ;", ε, πάνω στο "εσύ" μου είπε με ένα υφάκι ενόχλησης ότι βιάζεται....! Μιλάμε για ΤΗΝ παράλογη συμπεριφορά. Ήξερα ότι στο ενδιάμεσο είχε πάρει διαζύγιο, αλλά τόσα κόμπλεξ δεν δικαιολογούνταν. 

Είχαμε λοιπόν να συναντηθούμε 2-3 χρόνια. Χτες το πρωί, βγαίνοντας από μία υπηρεσία, την είδα να μπαίνει. Εκείνη: "Κι έλεγα, είναι αυτή ή δεν είναι;:; Τι κάνεις;;". Χωρίς να μειώσω τον βηματισμό μου και ούτε γυρνώντας καλά-καλά να την κοιτάξω, απάντησα "καλά, πάω δουλειά, εσύ". Εκείνη είχε σταματήσει και με κοιτούσε επίμονα, αλλά στη μία ματιά που της έριξα, είδα το παλιό ύφος της, ότι ήταν στο τσακ να με διακόψει και να φύγει. Απάντησε κεφάτα "καλά κι εγώ, τι λέει;;" (τι να πει, ψόφησε) "Να μωρέ, εδώ για κάτι δουλειές"... απάντησα, ενώ πλέον είχα φύγει κάποια βήματα μπροστά, αν και είχα πιάσει το πράσινο χρώμα που είχε πάρει το πρόσωπο της. Άκουσα από μακριά ένα "χάρηκα που σε είδα" και απάντησα "κι εγώ", το οποίο όμως δεν ξέρω αν ακούστηκε από μακριά.  
Αχ ναι, η εκδίκηση είναι όντως ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.... Στο τσακ όμως πάλι γλίτωσα το ύφος, έτσι; Αν σταματούσα έστω για 3 δευτερόλεπτα, θα με είχε αφήσει ξανά με τη μισή πρόταση στο στόμα. 
Μην προσπαθείτε να εξηγήσετε όλα τα είδη συμπεριφοράς, δεν θα βρείτε άκρη. Σας λέω και ξαναλέω, ζούμε σε έναν παράλογο κόσμο. 

Κοέλιο, είσαι άκυρος - Update!

Ε, όχι.
Ξαποστέλνω τον Τατού. Έχει πάλι δύο μέρες τώρα που το παίζει βαρύς και επιβήτορας. Προχτές δεν ήταν στα κέφια του και κράτησα απόσταση. Χτες περνώντας από εκεί, πήγα να του πω ένα γεια, και το έπαιζε αδιάφορος και κουλ. Άλλο να μην έχεις τα κέφια σου επειδή έχεις προβλήματα και άλλο να μην είσαι ντόμπρος. Το οξύμωρο ξέρετε ποιο είναι; Όταν πλησίασα χτες, είδα ότι, έτσι όπως κρατούσε το κινητό, τον είχε πιάσει ελαφρύ τρέμουλο στα χέρια. Δηλαδή και νιώθεις αμήχανα όταν σε πλησιάζω αλλά και πας να το παίξεις ιστορία; Να σου θυμίσω ότι δεν είμαστε 15 ετών;
Δεν ξαναπηγαίνω να του πιάσω κουβέντα και ούτε του ξαναλέω, εννοείται, για έξοδο. 
(Ελπίζω να το τηρήσω)
Μετά έχω στο κεφάλι μου τον περίγυρο να λέει ότι σίγουρα η SparklingBlue έχει πολλές κατακτήσεις αλλά προφανώς είναι πολύ επιλεκτική και παράξενη και περιμένει έναν πλούσιο κοτερά για να δεσμευτεί. 
Και στην πραγματικότητα, ο ένας και μοναδικός άντρας που μου πρότεινε να πάμε για καφέ μέσα σε πολλά! χρόνια, είναι άφραγκος, αμόρφωτος, χωρίς εμφάνιση... που στο τέλος αποδεικνύεται και μεγάλος μλκας που με παίζει!!

Πού να πρωτογυρίσω για να φασκελώσω το σύμπαν;;;

**Update: Τι έλεγα στην προηγούμενη μου ανάρτηση; Για τις υποψίες που είχα για εκείνη τη συσκευούλα που είχε αφήσει ο υπάλληλος ενός συνεργάτη; Και ότι, αν όντως ήταν αυτό που ψυλλιαζόμουν και διαπίστωναν νέκρα στον ασύρματο, θα έρχονταν να το πάρουν πίσω;
Ε, αυτό έγινε.... Ήρθε νωρίτερα ο κύριος έξυπνος-πονηρός-χαζοφιόγκος και μου ζήτησε τη συσκευή που "τόσο χρειαζόταν" αλλά "είχε ξεχάσει" εδώ πάνω στο γραφείο, σε καίριο σημείο, για μέρες. Και μάλιστα με ακολούθησε για να δει πού την είχα βάλει. (Δεν μας ενδιαφέρει που είδε, αποθήκη είναι έτσι κι αλλιώς).
Βρε ουστ. Στην παλιά, ρε;

Ακούς;

Έχω πει στο παρελθόν για το ότι ο προηγούμενος μου διευθυντής μας παρακολουθούσε με κοριούς στο γραφείο. Έχω αναφέρει, επίσης, τον παραλογισμό που επικρατεί σε αυτήν εδώ τη δουλειά, με τους συνεργάτες να πηγαινοέρχονται και να κάνουν τις μύριες υποθέσεις καθένας τους.  Τις προάλλες λοιπόν, ήρθε ο υπάλληλος ενός συνεργάτη για να φορτίσει κάποια συσκευούλα του, κάτι που μου φάνηκε παλιό και δεν θυμόμουν να τον είχα δει να το χρησιμοποιεί. Τέλος πάντων, την άφησε εδώ, δίπλα μου ακριβώς, για να φορτίζεται, και έφυγε.

Νομίζω από τότε τον ξαναείδα στα γρήγορα 2 φορές, και δεν αναζήτησε καθόλου αυτό το πράγμα. Παρατήρησα ότι την είχε τοποθετήσει προς το μέρος μου, στη μέση του γραφείου. Κατά πάσα πιθανότητα είναι στο μυαλό μου, αλλά επειδή την ιστορία την έχω ξαναζήσει.... και αφού έχουν περάσει σχεδόν 6 μέρες από την ημέρα εκείνη, σήμερα το πρωί την πήρα ήρεμα και ωραία και την έβαλα στην πιο πίσω αποθηκούλα που υπάρχει. Αν κάτι τρέχει, τότε αυτός αύριο-μεθαύριο θα έρθει να την αναζητήσει. Αν όχι, τότε κακώς μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά μου, και οι θεωρίες συνωμοσίας δεν είναι σε μεγάλο ποσοστό δικαιολογημένες. Θα δείξει, θα δείξει. 

Σε δουλειά να βρισκόμαστε!

Πλύνε τα πιάτα, άντρα

Έτυχε να ακούσω το "Mama" τη 2η ή 3η μέρα που βγήκε και μου άρεσε ο ρυθμός του. Από τότε το βάζω συχνά και το ακούω. Τώρα, τα κολλήματα που τρώνε τόσοι και τόσοι για τους στίχους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, τα ακούω βερεσέ. Δεν καταλαβαίνουμε όλους τους στίχους, ωραία, και; Εδώ καταλαβαίνουμε άλλους και προτιμάμε να είχαμε κουφαθεί παρά να έμπαιναν μέσα στον εγκέφαλο μας περιεχόμενα τύπου "η γκόμενα, το ναρκωτικό, το όπλο, ο πισινός" (για να μην πω το άλλο), και φάγαμε φρίκη εδώ; Να ήταν η ζήλια ψώρα, έχω να πω. Ούτε με απασχολεί η καταγωγή οποιουδήποτε. Βγήκε ένα ρυθμικό τραγούδι και μου αρέσει να το ακούω. Έληξε. 
Μάλιστα, αυτό ακούω τώρα που γράφω, και γι'αυτό ήθελα να πω και τη δική μου άποψη.

Για άλλα όμως άνοιξα τη σελίδα της νέας ανάρτησης. 
Τι σου κάνει ο έρωτας, ρε παιδί μου. Σε τυφλώνει! 
Ευχαριστούμε πολύ, θα μου πείτε. Κι εγώ τυφλωμένη υπήρξα και θα υπάρξω και στο μέλλον, δεν το γλιτώνω. Αλλά τελευταία διαπίστωσα ότι υπάρχουν και πιο χαζές από εμένα. Δυστυχώς για τον κόσμο και εκείνες, ευτυχώς για μένα που τελικά δεν παίρνω εγώ το πρώτο βραβείο της χαζομάρας. 
Περίπτωση γυναίκας, λοιπόν, η οποία είναι με τον άντρα της γύρω στα 25 χρόνια, από το σχολείο πάνω-κάτω. Είναι πολλά τα χρόνια μεν, αλλά επειδή τα έφτιαξαν σε μικρή ηλικία, αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται για άτομα 60 ετών, πχ, αλλά στα μέσα των 40. Η γυναίκα και πολύ εμφανίσιμη και πανέξυπνη. Ο άντρας... στυλ μπούφου, να σας δώσω να καταλάβετε. Ούτε εμφάνιση διαθέτει ούτε λειτουργεί πολύ το μυαλό. Προτού πείτε, λεφτά αισθήματα βρε, να σας πω ότι εκεί κι αν γίνεται ο κακός χαμός. Δεν είναι λοιπόν για τα λεφτά τα αισθήματα. Είναι.... δεν ξέρω γιατί. Από την πλευρά της γυναίκας προς τον άντρα, να το κάνω ξεκάθαρο. Και σαν να μην έφταναν ο κακός οικονομικός χαμός και η έλλειψη εμφανούς εξωτερικού κάλλους, μέσα στην πορεία της κοινής τους ζωής εκείνος της έριξε και κέρατο. Το οποίο εκείνη όχι μόνο κατάπιε, αλλά πάλεψε και πολύ για να τον φέρει πίσω. Ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια και τόσες περιπέτειες, του υποκλίνεται και τον φροντίζει σαν να μην υπάρχει άλλος άντρας στη γη. 
Ακόμα και για μένα όλο αυτό είναι ακατανόητο. Δεν σε σέβεται, δεν σε αγαπά, σου φέρνει χρέη αντί για λεφτά, εξωτερική εμφάνιση δεν έχει, και σε απάτησε από πάνω. Τι να έχεις πάθει και είσαι τόσο ερωτευμένη ακόμα μαζί του; Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου. Παντελώς άγνωσται. Even for me. 

Τελικά νομίζω ότι ο Τατού ψάχνει για σχέση και όχι για κάτι απλούστερο. Χτες με ρωτούσε έτσι απέξω-απέξω αν μαγειρεύω, αν ξέρω να φτιάχνω συγκεκριμένα φαγητά, και τι καλά και τι ωραία που ξέρω. Δεν μ'αρέσουν αυτές οι ερωτήσεις. Δεν σκοπεύω να μένω τόσες ώρες μαζί του ώστε να περιλαμβάνεται και μαγείρεμα στην υπόθεση. Σε γενικές γραμμές δηλαδή βλέπω ότι το πάει πιο αργά και προσεκτικά τώρα, λες και προσπαθεί να χτίσει γνωριμία. Πριτς. Στην τελική, να μαγειρεύει εκείνος για μένα. Τι σεξιστικά είναι τώρα αυτά, ε; 

Τέλος πάντων. Αυτά. 

Πλησιάζει, πλησιάζει

Αυτό μου αρέσει. Που λένε ότι οι γυναίκες είμαστε αναποφάσιστες και δεν ξέρουμε τι θέλουμε και μπερδεύουμε τους άντρες.

Στην αρχή ο Τατού έπεφτε στα πατώματα για τη γράφουσα. Μετά θυμήθηκε να το παίξει αντρουά και δύσκολος, το οποίο με ξένερωσε και με θύμωσε κιόλας (ήθελα να του δώσω μία στη μούρη..... να φτάσει απέναντι!). Από τότε που είδε όμως ότι το αντρουά όχι μόνο δεν του πέρασε αλλά βασικά χάλασε κιόλας την καλή σχέση που είχαμε, αναδιπλώθηκε και επανήλθε στα παλιά καλά. Άντε να δούμε.
Λοιπόν, επειδή έχει φάει χυλόπιτες, 2-3, και δεν έβλεπα επόμενη πρόταση μέσα στο άμεσο χρονικό διάστημα, κι επειδή επίσης το αποφάσισα (πάλι), κι επειδή ξανα-επίσης ο χρόνος είναι χρήμα, δεν χρονοτρίβησα, και στην πιο πρόσφατη επίσκεψη του εδώ στο γραφείο για να με σιροπιάσει (τώρα έρχεται, ναι, είδατε;), τον ρώτησα ευθέως: "Πότε θα με πάρεις πια για καφέ;". 
Ξέρετε την έκφραση που έχει ένας άνθρωπος όταν του έρχεται να χοροπηδήσει από τη χαρά του αλλά προσπαθεί να κρατήσει poker face για να μην καρφωθεί; Ε, αυτήν είχε. 
Προέκυψαν κάποια τεχνικά θέματα, τα οποία λύνονται όμως σύντομα, και θεωρώ πως επιτέλους είμαστε κοντά στην πραγματοποίηση του σκοπού. 
Επίσης, όσο περνάει η ώρα και τυχαίνει να βλέπω συναδέλφους του, παρατηρώ ότι με κοιτάνε διαφορετικά. Εντάξει, τι να κάνεις, από τη χαρά του μπήκε μέσα στα δικά τους γραφεία και το διαλάλησε, όπως φαίνεται. Ελεύθερος είναι, ελεύθερη είμαι, τα ξαναείπαμε αυτά, αναφορά δεν θα δώσουμε σε κανέναν, και τα πονηρά βλέμματα δεν με πειράζουν. Είναι ακριβώς αυτό που λέμε: Άμα δώσεις σημασία στο τι λέει ο κόσμος, θα είσαι σε όλη σου τη ζωή εγκλωβισμένος. 

Αυτά. 

Ύπνος βαθύς και ξέγνοιαστος

Πρωί πρωί σήμερα το φβ μου πρότεινε για φίλο έναν παλιό συμφοιτητή, με τον οποίο πράγματι ήμασταν φίλοι τα χρόνια των σπουδών μας. 
Ήμασταν φίλοι, είπα, ε; Να το διορθώσω. Εγώ ήμουν φίλη απέναντι του, εκείνος ήταν "φίλος". 

Από μικρή μέχρι που πήρα το πτυχίο μου, κοιμόμουν όρθια. Ναι, το λέω τώρα και λυπάμαι πολύ για τα χαμένα εκείνα χρόνια. Μάλιστα, ο ύπνος μου ήταν βαρύς μέχρι την αποφοίτηση από το Λύκειο, όταν η τότε καλύτερη μου φίλη έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό και με ξέχασε πανηγυρικά.Τότε συνειδητοποίησα ότι απλώς με χρησιμοποιούσε για να την βοηθάω στο σχολείο (να μη σας πω πόσες ασκήσεις είχα γράψει επί δύο φορές όλα εκείνα τα σχολικά χρόνια, μία για εμένα και μία για εκείνη), με τη δικαιολογία ότι είχε γεννηθεί στο εξωτερικό και "δεν καταλάβαινε καλά". Ότι τα μιλούσε και τα έγραφε άπταιστα τα ελληνικά, δεν με είχε πονηρέψει. Τόσο ζόμπι ήμουν. 
Όταν κατάλαβα τι συνέβαινε και ότι η φίλη που θεωρούσα πως θα είχα για πάντα, έκοψε σιγά σιγά κάθε επαφή μαζί μου, στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Ακόμα με τσιμπάει όταν το σκέφτομαι - ευτυχώς σπάνια πια. Πήγα στο Πανεπιστήμιο λοιπόν νομίζοντας πως είχα ξυπνήσει. Γνώρισα κάποια παιδιά και κάναμε παρέα. Όταν όμως πλησίαζε η αποφοίτηση μας, διαπίστωσα ότι κάποια από τα παιδιά αυτά έκαναν διάφορα πράγματα στη ζωή τους, και δη στην επαγγελματική, τα οποία με επιμέλεια μου έκρυβαν. Φανταστείτε μία παρέα 4-5 ατόμων που περνάει ώρες ατελείωτες καθημερινά μαζί, φοιτητοπαρέα ρε παιδί μου, που τα λέγαμε όλοι σε όλους. Τελικά, κι από εκεί πιάστηκα ένα ωραίο κορόιδο, γιατί το μοναδικό άτομο που τα έλεγε όλα σε όλους ήμουν εγώ. Το βασικότερο θέμα που μας απασχολούσε καθημερινά ήταν τα επαγγελματικά μας. Νέα παιδιά που ξεκινούσαμε τη σταδιοδρομία μας τότε, και είχαμε τόσα όνειρα αλλά και φόβους μαζί. Όποτε άκουγα ή διάβαζα κάτι σχετικό, το έλεγα στα παιδιά, για να κινηθούμε ανάλογα. Έψαχνα και μάθαινα. Εκείνοι μου φαίνονταν πιο αργοί και αδρανείς, μάλιστα, και ο φωστήρας εγώ προσπαθούσα να τους τσιγκλίσω. 

Κούνια μεγάλη που με κούναγε.
Με την αποφοίτηση μας κι έπειτα άρχισα να μαθαίνω για διάφορα επαγγελματικά σχέδια που έκαναν μερικοί της παρέας, οι οποίοι τα έλεγαν μεταξύ τους, και εμένα με άφηναν απέξω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις: Στη μία, είχαμε πάει για ποτό με μία από τις κοπέλες, και μου είπε ότι μόλις είχε προλάβει να κάνει τα χαρτιά της σε μία εταιρεία που ζητούσε άτομα. -Δεν ήταν μία μόνο θέση, αν αναρωτιέστε, αλλά παραπάνω- Την ρώτησα γιατί δεν μου είπε κάτι, και η απάντηση ήταν "Μα δεν ήξερα ότι ήθελες κι εσύ". 
Όχι ρε φίλη, ότι ξελαρυγγιαστήκαμε 4 χρόνια να λέμε πώς θα βρούμε δουλειά στο αντικείμενο μας για να ξεκινήσουμε την πορεία μας, όνειρο ήταν. Θυμάμαι κιόλας που είχε ζαρώσει στη θέση της, δείχνοντας ότι ήταν αμήχανη και ότι κατάλαβε πως κατάλαβα. Αυτό ήταν το 2ο ξύπνημα, το οποίο έγινε εντονότερο όταν ο άλλος "φίλος" αποκάλυψε κάποια άλλα επαγγελματικά πράγματα, αφού όμως τα είχε σιγουρέψει για τον ίδιο. Και ήταν πράγματα στα οποία άνετα μπορούσαν να συμμετάσχουν και άλλοι, αλλά φρόντισε να κρατήσει μόνο για εκείνον. Και ξέρετε γιατί τα αποκάλυψε; Για να ξιπαστεί μπροστά μου. Να περηφανευτεί. Τόσο έξυπνος ήταν. 
Και όοολο αυτό το διάστημα όλοι τους εκμεταλλεύονταν και τις ευκαιρίες που τους έλεγα εγώ. Σημειώστε το αυτό. 

Ήθελα-δεν ήθελα, λοιπόν, ξύπνησα. Άρχισα να βλέπω και να παρατηρώ πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν. Ξεκίνησα να ρωτάω άλλα άτομα τριγύρω και μάθαινα ότι ήμουν η μόνη "πιστή" στην παρέα, το κορόιδο με άλλα λόγια. Τα είχα καταφέρει και στο Πανεπιστήμιο. 
Ευτυχώς είχα ξυπνήσει στο θέμα της εκμετάλλευσης για εργασίες κλπ και δεν έκανα ποτέ την εργασία άλλου, παρόλο που κάποιοι με πίεζαν με τη δικαιολογία/ γλείψιμο ότι εγώ δεν έχανα μάθημα και τα ήξερα όλα ενώ εκείνοι όχι. -Είμαι δίκαιη και θα σημειώσω πως ο "φίλος" δεν το είχε ζητήσει ποτέ, "απλώς" μου έπαιρνε έτοιμες βιβλιογραφίες και ιδέες. 
Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τα συγκεκριμένα παιδιά και πλέον έχουμε χρόνια να μιλήσουμε. Σήμερα που είδα την πρόταση στο φβ και κλίκαρα πάνω στο προφίλ του, είδα ότι έχει κάνει μερικά ενδιαφέροντα ταξίδια, και επαγγελματικά τα πάει καλούτσικα, αλλά όχι τόσο καλά όσο τα εμφανίζει στις φωτό και το βιογραφικό του. Θα σας πω γιατί. Γιατί τον είχα μάθει καλά από τότε, και ήταν ο τύπος που πάθαινε εμμονή με την καθαριότητα και την τάξη. Τα βιβλία του όλα ήταν σαν ανέγγιχτα, δεν άντεχε να δει τσαλακωμένη κόλλα Α4, τα ρούχα του κάθε μέρα στην τρίχα. Στη φωτο προφίλ του, λοιπόν, έχει το χαμόγελο το ψεύτικο και το πουλοβεράκι που φοράει είναι τσαλακωμένο. Ποιο; Το ρούχο που φοράει αυτός. Που του ερχόταν εγκεφαλικό μπροστά σε ένα τσαλακωματάκι. Βρίσκεται σε σύγχυση, λοιπόν. Να είναι όμως καλά και εύχομαι να μην έχει ξανακοροϊδέψει άνθρωπο από τότε. 

Αυτά που λέτε. Δευτεριάτικο πρωινό και μου ήρθαν όλα αυτά στον νου. Ελπίζω να μην έχω κι άλλα "ξυπνήματα" στο μέλλον!

All for the money

Λωλός κόσμος που υπάρχει, ε;
Το έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι έχουμε αποσοβαρευτεί; (Δική μου λέξη)
Ότι πλέον ως λαός έχουμε χάσει την έννοια του "ορθολογισμού" και έχουμε υιοθετήσει τις έννοιες του "έτσι γίνεται, τι να κάνεις", "καλύτεροι είναι οι άλλοι από μένα;" και "δεν με ξέρουν καλά εμένα"; Ίσως η κρίση και η απελπισία που έφερε να μας πήραν την ψυχραιμία και να την αντικατέστησαν με παραλογισμό.

Ως γνωστόν στους αναγνώστες αυτού του μπλογκ, είμαι σε νέα δουλειά λιγότερους από 3 μήνες τώρα. Στον τουριστικό τομέα και αυτή τη φορά, σε ιδιωτική τοπική επιχείρηση ωστόσο. Ο ιδιοκτήτης είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και γνωριμίες, αλλά έχει ένα ίδιον που δεν έχουν άλλοι επιχειρηματίες: Είναι πολύ ήρεμος και καλός άνθρωπος. Το αποτέλεσμα είναι, και το λέω επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, πως όταν πάει να υλοποιήσει κάποια από τις ιδέες του, τον περιτριγυρνούν τα όρνια για να φάνε.
Αυτό το διάστημα έχει δύο ξεχωριστά αντικείμενα εργασίας. Το ένα το έχει με συνεργάτες και το δεύτερο μόνος του, δική του ιδέα και υλοποίηση. Η δεύτερη επιχείρηση του, λοιπόν, σιγά-σιγά επεκτείνεται και οι δουλειές ανοίγουν. Αργά και σταθερά. Από στόμα σε στόμα, κυρίως. Το πήραν λοιπόν χαμπάρι οι συνεργάτες, και καθένας έρχεται να χωθεί (μουλωχτά) κι εδώ. Για να σας προλάβω: Λογικό είναι να θέλει κάποιος, που μάλιστα είναι ήδη επιχειρηματίας, να θέλει να συμμετάσχει σε κάτι το οποίο φαίνεται κερδοφόρο και μάλιστα έχει πολύ χαμηλά λειτουργικά έξοδα - δεν αντιλέγει κανείς. Το πρόβλημα είναι πως προσπαθούν να το κάνουν χρησιμοποιώντας ύπουλα μέσα και πονηρές μεθόδους. Το ένα είναι διαμέσου εμού. (Δεν ξέρω αν το είπα/ έγραψα σωστά).
 Έρχεται λοιπόν μία μέρα το αφεντικό μου και μου λέει, ο τάδε ήρθε και μου είπε ότι θέλει να μπει συνέταιρος εκεί. Οκ, αυτός ήρθε και το είπε απευθείας, και εμένα απλώς (νομίζει πως) με "χρησιμοποιεί" για να μάθει τον όγκο των εργασιών. Ο δεύτερος, όμως, πάει πάρα, πάρα πολύ πονηρά και με εξαιρετικά γλοιώδη τρόπο. Το πρώτο που έκανε, όταν έμαθε πως προσλήφθηκα στην επιχείρηση, ήταν να έρθει με ύφος και να μου μιλάει απότομα, ώστε να μου προκαλέσει φόβο. (Αν θυμάστε και το "με φοβάσαι;" που μου είχε πει κάποια στιγμή). Τη δεύτερη φορά ήρθε και με έπρηζε για τα πόσα οικονομικά προβλήματα έχει και πως υπαίτιος είναι το αφεντικό μου, υπονοώντας πως, όσο υφίσταντο αυτά τα οικονομικά του προβλήματα, θα φταίει και το αφεντικό αλλά κι εγώ μαζί (....). 
Δέκα ετών κοριτσάκι που δεν ξέρει να μιλήσει δεν είμαι, και του είπα πως εγώ είμαι υπάλληλος του αφεντικού μου, δεν μπορώ να συζητήσω για τις επιχειρήσεις του και ούτε είμαι αρμόδια για θέματα που έχουν μεταξύ τους. Σαν ανώριμος άνθρωπος αυτός, είπε ότι "θα κινηθεί νομικά" και ότι "δεν με απειλεί", απλώς "με ενημερώνει".
Ρε παιδιά, θα ηρεμήσετε; Έλα Χριστέ και Παναγιά. Γιατί δεν πάτε και στον Τατού δίπλα να του ζητήσετε να κατασκοπεύει την εδώ επιχείρηση; Μα, ξέρω κι εγώ... Ρε φίλε, είσαι τόσο ελεεινός που έρχεσαι να ... απειλήσεις, ντόινγκ, την καινούρια υπάλληλο; Φταίω δηλαδή εγώ αν την επόμενη φορά που έρθεις, φοράω καμία στολή πάπιας, κάνοντας την κιόλας; (λολ, φαντάζεστε πόση τρέλα θα πουληθεί με αυτόν τον τρόπο...). 

Θα μου πείτε, έτσι είναι ο κόσμος των επιχειρήσεων. Ο ένας πάει να φάει τον άλλον. 
Είναι πολλά τα λεφτά, και ακόμα περισσότερες οι ανοησίες που κάνει ο κόσμος για αυτά. 
Τέλος πάντων. Ήρθε και τις προάλλες ο εν λόγω μάγκας, ο οποίος πάλι είπε τα μαργαριτάρια του. Πλέον βλέπει ότι δεν περνάνε οι σαχλαμάρες του και επιπλέον τον βαριέμαι (να πω φοβάμαι, θα γελάνε μέχρι και οι πέτρες στο Έβερεστ) και αναδιπλώνεται κάπως. Απλώς μου είπε πως "μία μέρα ίσως δουλεύω γι'αυτόν" και, τι έκπληξη, "προσεχώς θα μπει κι αυτός στη δεύτερη επιχείρηση του αφεντικού μου". Σκασίλα μας ρε φίλε τι θα κάνεις εσύ στο μέλλον, και εμένα άσε με έξω από τις δουλειές σου, μη γίνουμε από 3 χωριά χωριάτες (διότι δύο χωριά δεν θα μας φτάσουν, άμα συνεχίσει έτσι). 
Αυτά που λέτε. Πάντως, προσωπικά το διασκεδάζω αφάνταστα. Φανταστείτε πόση περισσότερη πλάκα θα είχε, αν μάθαινε καθένας από αυτούς, πως καθένας από τους υπόλοιπους θέλει να μπει μουλωχτά στη δεύτερη επιχείρηση. Ε; Ε; 
(Fun fact: Αυτή τη στιγμή που γράφω, ήρθε ένας συνεργάτης, χαμηλών τόνων μεν, προσπαθώντας να βγάλει μαλακή εξουσία δε. Θέλει πολύ να σκύψει στην οθόνη να δει τι γράφω με τόση αφοσίωση, αλλά έλα που δεν μπορεί. Μουαχαχα).

Μαζεμένα τα είπα, δεν πειράζει, ξεθύμανα. 

Cheers!

Σαγιονάρα

Γυναίκες, σας αρέσει ο άντρας με παντόφλα;

Σ'εμένα όχι. Καθόλου. Παντόφλες, σαγιονάρες, όλα αυτά που δείχνουν τα πόδια τους, με απωθούν. Ειδικά όταν δεν είναι περιποιημένα, άστα να πάνε. Άλλο να είναι ξυπόλητος για μπάνιο, εντός ή εκτός σπιτιού. Το σαγιοναρέ όμως το δίχαλο, και μαζί το άλλο με τα λουριά που είναι χαρακτηριστικό των Γερμανών με τη λευκή κάλτσα, ούτε να τα βλέπω. Προτιμώ δηλαδή να δω τον συνδυασμό με την κάλτσα. (Μαύρη)(Σοσονάκι). 
Ναι, να σκάσουν από τη ζέστη. Από το να τραυματίζονται κάθε μέρα του καλοκαιριού τα ματάκια μου, καλύτερα να βγάλουν την ποδο-μπέμπελη. Εξάλλου, υπάρχουν και τα πάνινα. Τόσες επιλογές κλειστών καλοκαιρινών. Στη σαγιονάρα πρέπει να πάνε;
Χτες, π.χ., στην ουρά του ταμείου. Ο μπροστινός μου ένας μαντράχαλος με κοτσίδα, μούσκουλα και γενάκι, και από κάτω, ένα δίχαλο ΝΑ. Με μαυρίζοντα νύχια. Ε, όχι, πείτε μου. Τους ρίχνατε χλωρίνη πάνω ή δεν τους ρίχνατε; Και έπρεπε δηλαδή να μου μείνει εμένα αυτή η εικόνα μέχρι σήμερα, και ποιος ξέρει για πόσο άλλο ακόμα; Ε; Έπρεπε;

Αλλάζω θέμα. Τις προάλλες πέτυχα στον δρόμο μία γυναίκα που εργάζεται ακόμα στην παλιά μου δουλειά. Μου είπε αυτά που ξέρω, ουσιαστικά, ότι δηλαδή φέτος τα πράγματα είναι χειρότερα από πέρσι, πως έχει φύγει προσωπικό, πως τσακώνονται πολλοί κάθε μέρα για πολλά θέματα. Επίσης, τις ίδιες μέρες πέτυχα και μία άλλη γυναίκα, της οποίας είναι ακόμα εκεί ο άντρας και η κόρη της. Η γυναίκα αυτή δεν μου είπε για άλλη μία φορά πόσο κακές είναι οι συνθήκες εργασίας εκεί, διότι δεν έχει άμεση επαφή. Μου είπε μόνο ότι "μία μέρα μπήκε στο σπίτι η κόρη μου και μου φώναξε, μαμά, έφυγε από τη δουλειά η SparklingBlue! Δεν θα ξαναέρθει!", στενοχωρημένη. Θα πείτε, σιγά ρε τέλεια των τέλειων που όλοι σε θαυμάζουν και όλοι σε θέλουν στη δουλειά τους. Όχι. Άλλο εννοούσε η κοπέλα. Ότι ήμουν το μοναδικό άτομο του γραφείου που πήγαινε να τους δει στα δικά τους τμήματα, να τους μιλήσει, να γελάσουν μαζί, να φτιαχτεί εκατέρωθεν κάπως η μέρα τους. Που τους ρωτούσε πράγματα για τη ζωή τους, χωρίς να τους κουτσομπολεύει μετά πίσω από την πλάτη τους, διαδίδοντας από εδώ κι από εκεί ο,τι της είπαν, για να μην πω βάζοντας και δικά της μέσα. Αυτό εννοούσε η κοπέλα. Έφυγε ο μοναδικός άνθρωπος σε εκείνη τη χαβούζα που νοιαζόταν για τα άτομα με τα οποία περνούσε τόσες ώρες της ημέρας μαζί. Τίποτα άλλο. Τα κατάφεραν και μάζεψαν τους χειρότερους των χειρότερων σε χαρακτήρες και μία SparklingBlue έκανε τη διαφορά. That's all. 
Μαθαίνω για τις υπερωρίες που ρίχνει η άλλη, για το πόσο δύσκολα περνάνε στο γραφείο φέτος, για τον χαμό με τα λάθη που γίνονται κάθε μέρα.... και αυτό είναι για μένα η δικαίωση. Και πού είστε ακόμα.

Αυτά. 

Τι έγινε τώρα;

Έτσι και αντιληφθώ ότι έπιασε τόπο η γλώσσα της ελεεινής γειτόνισσας και έκανε πίσω ο Τατού........

Πρωί πρωί τον πέτυχα απέξω από το κτήριο, ήταν ευγενικός μεν, αλλά δεν είπαμε πολλά. Του είπα πως μπορεί να περάσει από εμένα να πει ένα γεια και απάντησε πως έπεσε δουλειά και ήταν μόνο δύο άτομα εκείνη τη στιγμή. Ποιος, ο Τατού που με έβλεπε και έλιωνε. 
Σήμερα το βλέμμα ήταν μεν καλόπιστο αλλά όχι τόσο βαθύ όσο των προηγούμενων ημερών. 
Ξέρω, ξέρω. Πώς άλλαξε η στάση μου, παρατηρείτε. Στην αρχή σχεδόν τον απώθησα όταν ήρθε με φόρα καταπάνω μου και τώρα γκρινιάζω που δεν κάνει τα ίδια. Έτσι είναι, ρε παιδιά. Αλλάζει γνώμες ο άνθρωπος. Το σκέφτηκα από εδώ, το εξέτασα από εκεί, είδα πως είναι ένα νορμάλ παιδί, κολακεύτηκα εννοείται από το ενδιαφέρον του, υπολόγισα τη λειψανδρία των τελευταίων ετών στην αυλή μου, και αποφάσισα να το κάνω το βήμα του καφέ. Ωραία. Αφού το αποφάσισα εγώ, το ξε-αποφάσισε εκείνος. Έτσι δείχνει. Γιατί άλλαξε; Δεν ξέρω. Να του είπε ανοησίες η γειτόνισσα; Πρώτον, δεν μπορώ να σκεφτώ τι περιεχομένου θα ήταν τα όποια λόγια (δεν την ξέρω, δεν με ξέρει ουσιαστικά, τι να σκαρφίστηκε;), και δεύτερον, αν όντως είπε και αυτός την πίστεψε, ε, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Να πάει αλλού.
Λοιπόν, εγώ την πρόσκληση την έκανα. Άμα περάσει μέσα στην ημέρα και δώσουμε ραντεβού για τον καφέ, καλώς. Αν όχι, ο δρόμος ανοιχτότατος και τα σκυλιά αλυσοδεμένα. Δεν θα του ξαναδώσω άλλη ευκαιρία. Ήδη ήμουν αρνητική και πραγματικά έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει στάση. Δεν σκοπεύω να κυνηγήσω κάτι, για το οποίο δεν έκοψα ποτέ φλέβες.

Στην τελική, αν ένας άνθρωπος άξιζε το κυνήγι του, ήταν ο χτεσινός. Δύο λεπτά μιλήσαμε όλα κι όλα και άνοιξε το μυαλό μου. Για εκείνον θα προσπαθούσα, ναι.

Vivere pericolosamente!

Πήγε ρε παιδιά σήμερα η γειτόνισσα η ανισόρροπη και ρίζωσε δίπλα στου Τατού, και δεν ανταλλάξαμε κουβέντα για κουβέντα από το μεσημέρι μέχρι που σχόλασε εκείνος. Έλεος! Τόσο φίδι και κουτσομπόλα πια; Δεν έχω λόγια. Μία στη μασέλα πρέπει να φάει, να καταπιεί όλα τα ψευτοδόντια και να το βουλώσει! (Φανταστείτε πόσο με εκνεύρισε). 

Αλλάζω θέμα και κλίμα.
Δεν θυμάμαι αν έχω γράψει πως, για να προσέξω πραγματικά έναν άντρα, πρέπει να έχει μυαλό. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε η εμφάνιση ούτε η μόρφωση ούτε η κοινωνική θέση. Είναι όμως δύσκολο να βρω κάποιον εδώ στο νησί με αυτό το... προσόν, εξ ου και η λειψανδρία που με μαστιγώνει τόσο καιρό. (Ο Τατού έχει μυαλό, όχι ξυράφι όμως. Αφήστε που όταν του είπα πως μου αρέσουν οι έξυπνοι άντρες, αυτός κόμπλαρε!).
Σήμερα όμως, παιδιά, εμφανίστηκε ένας τέτοιος άντρας. Χωρίς να του φαίνεται κιόλας. Όταν τον δεις πρώτη φορά, θα τον χαρακτηρίσεις θηρίο, ντουλάπα, αστυνομικό, σωματοφύλακα, μαφιόζο ξέρω 'γω, που θα σηκώσει απαλά το χέρι του και θα σε κάνει φιλεταρισμένο κοτοπουλάκι κατευθείαν για κατάψυξη. Ε, τον είδα κι εγώ, μέσω της δουλειάς, από ευγένεια είπα ας του πιάσω κουβέντα, χωρίς να έχω ελπίδες πως θα ξεπερνούσαμε τις 2 φράσεις.... και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Η ντουλάπα, το θηρίο, η αγριόφατσα.... καθηγητής φιλολογίας. Έλα Χριστέ και Παναγιά. Έλα Χριστέ και Παναγιά!

Ευγενέστατος, γλυκομίλητος, ανοιχτός, χιουμορίστας! Στα δύο λεπτά που κράτησε η συναλλαγή μας, είπαμε πράγματα που με άλλους κάνουμε να πούμε 2 εβδομάδες!!  Ξεκινήσαμε από τον καιρό, πήγαμε στις εκλογές, μετά στη δουλειά του, μετά στη διαμονή του στο νησί, μετά στις σπουδές μου, μετά στη δουλειά μου, μετά σε φιλολογικό θέμα.... Το εκπληκτικό ήταν πως, όσο άναυδη έμεινα εγώ με αυτόν, έτσι άναυδος έμεινε κι αυτός με μένα. Δεν θα περιαυτολογήσω, έχω πολλά κουλά ενδιαφέροντα απλώς, και δυσκολεύομαι να βρω συν-σκέπτοντες. Να όμως που υπάρχουν! Η συναλλαγή μας έληξε με χειραψία και με τη φράση του "Σίγουρα θα τα ξαναπούμε". 
Μακάρι! Δεν έχω πολλές ελπίδες βέβαια, λίγες μάλλον, αλλά σήμερα ευχαριστήθηκα στιχομυθία. 
(Ελεύθερος είναι, από ο,τι κατάλαβα, και σε καλή ηλικία. Έτσι, για τα πρακτικά!)

Ελ γειτόνα

Όπως σας έχω πει, η δουλειά μου είναι στην περιοχή που μένω. Ξέρω τους περισσότερους και με ξέρουν οι περισσότεροι. Εδώ μέχρι στην Αθήνα πετύχαινα γνωστούς από το μέρος μου, φανταστείτε στο ίδιο μου το λίκνο. (Σας άρεσε, το ξέρω).

Πού το πάω. Όταν σχόλασα, πέρασα από δίπλα για να χαιρετήσω, κυρίως τον Τατού φυσικά. Μου πρότεινε να μείνω να του κάνω παρέα. Του είπα όχι, γιατί θα αναρωτιούνται οι γύρω τι κάνω εκεί. Για να σας δώσω να καταλάβετε, τα κτήρια της δουλειάς μας είναι κολλητά, σε αραιοκατοικημένη περιοχή, με σπίτια, καταστήματα και υπηρεσίες διάσπαρτα. Μου λέει λοιπόν το εξής: "Επειδή μιλάνε, ε; Έχεις δίκιο. Ειδικά αυτή που μένει από πάνω".
Επειδή την ξέρω την εν λόγω, τον ρώτησα τι εννοούσε. Μου είπε λοιπόν ότι αυτή του είπε "Βλέπω έχετε πάρε-δώσε με την SparklingBlue, τι τρέχει;", σχόλιο που τον τσάντισε (ευτυχώς) και της έκοψε τη φόρα, απαντώντας της ότι δεν αφοράει κανέναν τι κάνει αυτός και τι κάνω εγώ.
Και διερωτώμαι. Ελεύθερος (πλέον) αυτός, ελεύθερη εγώ. Το κουτσομπολιό πού είναι;
Η πλάκα είναι πως όταν του είπα ότι θα αναρωτιούνται οι γύρω τι κάνω εκεί, εννοούσα άλλη γειτόνισσα... Αυτή βγήκε κίντερ-έκπληξη!
Να σας πω και το ακόμα καλύτερο. Η συγκεκριμένη που σχολίασε και ψάρευε, έχει μία κόρη η οποία έχει αρραβωνιαστεί 4 φορές, παντρεύτηκε 1 και χώρισε σε λιγότερο από χρόνο. Διότι η κατιναρία βρίσκεται σε αυτούς που κανονικά είναι η πηγή για σχόλια, αλλά για να καλύψουν τα δικά τους, πέφτουν με το παραμικρό στους άλλους.

Τέλος πάντων. Καλά πάει, πάντως, το θεματάκι. Τσουλάει.