Αλλού

Σε λάθος τόπο είμαι. Δεν περνάει από το χέρι μου να ορίσω ποιος μένει και ποιος κυκλοφορεί στο νησί. Στο εξωτερικό και ειδικά στην Αγγλία, η πολυεθνική ατμόσφαιρα δεν επιτρέπει πολλά-πολλά όσον αφορά καθορισμό στάνταρντ για διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν τους ενδιαφέρει το χρώμα του δέρματος σου, η καταγωγή σου, το βάρος σου κ.ο.κ. Σε κοιτάζουν στο πρόσωπο και αν τους αρέσει αυτό που εκπέμπεις, έρχονται χωρίς προφάσεις. Μου άρεσε πολύ το άπλετο φλερτ που ζούσα κάθε φορά που επισκεπτόμουν το Λονδίνο. Και προσπάθησα να μείνω εκεί, αλλά δεν τα κατάφερα.
Αντ'αυτού, ήρθα πίσω. Το νησί, μάλιστα, είναι καλύτερη επιλογή για τη διαβίωση ενός ανθρώπου, από ο,τι μία μεγάλη ελληνική πόλη. Εκτός κι αν θες να χαθείς ανάμεσα στα πλήθη και να μην πολυδίνεις λογαριασμό για το τι κάνεις, οπότε θα πας στην πόλη που θα σε καλύψει. Για ποιότητα όμως, το νησί και πάλι το νησί. Μεγάλο, αχανές, με πληθώρα ανέσεων, κοσμοπολίτικο.
Αλλά... με την διάτρητη κουλτούρα του Έλληνα. Όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύομαι να διατηρήσω την ενσωμάτωση μου στον υπάρχοντα πληθυσμό. Δεν πληρώ τα βασικά κριτήρια για να μην ξεχωρίζω. Ούτε πονηρή είμαι, ούτε θύμα της μόδας, ούτε αλλάζω τους γκόμενους σαν παπούτσια.
Και ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία; Ότι αναγνωρίζουν την όποια αξία μου, αφού πλέον με έχουν κάνει να φύγω. Δουλειά και προσωπικά. Λες και έτσι είναι ρυθμισμένο να δουλεύει το δικό μου πρόγραμμα ζωής. Εκτίμηση μετά την απομάκρυνση.
Θα αλλάξει ποτέ κάτι ή να χαράξω την πορεία μου βάσει των δεδομένων που έχω;

Άνθρωποι...

Είναι μία κοπέλα με πολύ καλή ψυχή. Έξυπνη, επίσης, καλλιεργημένη και με ωραία εξωτερική εμφάνιση. Και βρήκε έναν άνθρωπο, που της κάνει την καρδιά μαύρη. Την επηρεάζει, της αλλοιώνει τον χαρακτήρα, την δηλητηριάζει με αστείες θεωρίες συνωμοσίας και της κόβει τα φτερά να προχωρήσει στη ζωή της, περνώντας της τη δική του μίζερη στάση για τη ζωή.
Για ένα μεγάλο διάστημα, ενώ είναι πολύ διακριτική, την είχε φέρει σε τέτοιο σημείο, που άνοιγε την καρδιά της και μας έλεγε τι περνούσε. Της λέγαμε ότι το καλύτερο για εκείνη είναι να φύγει. Έβλεπα ότι τον αγαπάει βαθιά και ότι τα λόγια μας εξατμίζονταν πριν καν μπουν για επεξεργασία στο μυαλό της, αλλά δεν μπορούσαμε να καθόμαστε να ακούμε το τι περνούσε και να λέγαμε, Α ναι, ε; Καλά να είσαι μωρέ, είδες τις προσφορές σε εκείνο το μαγαζί; 
Διατηρήσαμε επαφή και περίμενα πώς και πώς κάθε φορά να μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Μερικές φορές καταλάβαινα ότι είχε μετανιώσει που μας μίλησε για αυτά που περνούσε, και έκανε μεγάλη προσπάθεια να φτιάξει την εικόνα, επαναλαμβάνοντας μου σε κάθε ευκαιρία ότι περνάει πολύ ωραία, ότι η ζωή της κυλάει ήρεμα και όμορφα και ότι κλείνει τα αυτιά της σε οτιδήποτε αρνητικό. Δεκτόν από εμένα, από τη στιγμή που εκείνη περνούσε καλά.
Σε μία από τις τελευταίες μας επικοινωνίες, ο κορέκτορας έβαλε το χεράκι του σε ένα μήνυμα που μου έστειλε εκείνη, αντικαθιστώντας μία λέξη, με τη λέξη "χώρισα". Άλλο άτομο στη θέση μου, θα απαντούσε "Άντε ρε, επιτέλους ξεφορτώθηκες τον καραγκιόζη!". Εγώ όμως διατήρησα τις επιφυλάξεις μου και απάντησα ότι περιμένω να μου πει τι έγινε. Τελικά στο επόμενο μήνυμα της, η κοπέλα μου είπε ότι με φρίκη διαπίστωσε το λάθος και ότι ο γάμος της πάει καλύτερα από ποτέ. ΟΚ, όπως παλιά, σκέφτηκα εγώ.
Από εκείνο το μήνυμα όμως κι έπειτα, άρχισε να αραιώνει την επικοινωνία της μαζί μου. Λες και όντως έγραψα αυτά που σκεφτόμουν. Δεν το είχα κάνει όμως, επομένως η κατάσταση ανέδυε αυτή την περίεργη οσμή της ψευδοσυνωμοσιολογίας που καλλιεργεί εκ φύσεως ο σύζυγος της. Η τελευταίας μας επικοινωνία ήταν πριν 2 μέρες, όπου έκανα μια τελευταία προσπάθεια να της τηλεφωνήσω. Με κοφτές φράσεις είπε ότι έχει δουλειά και δεν μπορούσε να μιλήσει καθόλου. Παλαιότερα, τον καλό καιρό, θα λέγαμε οκ, μιλάμε αργότερα ή θα σου στείλω μήνυμα. Αυτή τη φορά δεν ειπώθηκε κάτι τέτοιο ούτε από εκείνη, ούτε από εμένα. Μετά από λίγες ώρες, είδα ότι ανέβασε μια ανάρτηση στο μπλογκ της, περί ανέμων και υδάτων. Χαρωπή και άνετη. (επιφανειακά τουλάχιστον).
Δεν ξέρω τι περνάει στη ζωή της, τι περνάει από το μυαλό της και αν πράγματι βιώνει ιδιαίτερες καταστάσεις αυτόν τον καιρό. Εγώ ξέρω ότι εγώ την συμπαθώ πάρα πολύ, με πειράζει που με βάζει στο τσουβάλι με τους υπόλοιπους, και της εύχομαι να περνάει όντως καλά στη ζωή της.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα.

Μια απόφαση είναι...

Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν το ξενέρωμα είναι καλό ή κακό.

Καλό επειδή σου φεύγει ο κόμπος στο στομάχι και ξεγνοιάζεις

ή

Κακό επειδή χάνεις το ενδιαφέρον και δεν έχεις να περιμένεις με αγωνία το κάτι.

Επειδή η μέχρι τώρα πορεία μου δείχνει ότι με έχουν φασκελώσει, το ξενέρωμα προσωπικά το δέχομαι ευχάριστα. Έχω ακόμα δρόμο, βέβαια, αλλά η διαδικασία έχει κινηθεί. 

Απλώς, δεν έχω συνηθίσει να μου συμπεριφέρονται έτσι. Δεν μου αξίζει.

Έχω νεύρα!

Δεν θέλω να ξαναπάω σε αυτή την κ*λοδουλειά.
Δεν θέλω.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ!
Άτιμη κοινωνία, άτιμη αναξιοκρατία, άτιμε νεποτισμέ, άτιμοι άνθρωποι που σπρώχνετε τους δικούς σας σε εργασίες, ας είναι και χαζοί ας είναι και ΝΤΙΠ ανίκανοι, αρκεί που οι δικοί σας βολεύτηκαν, κι ας είναι βόδια από πάνω μέχρι κάτω κι ας είναι βάρος, ούτε καν ανύπαρκτοι, στους εργαζόμενους.
Όλα όμως πληρώνονται και το πιστεύω.
Αγχώνομαι για τη μέρα που θα με καλέσουν να πάω πίσω. Να κλείνομαι πάλι στο παλιοκτίριο και να χάνω τα όμορφα σαββατοκυριακάτικα απογεύματα. Που οι παρέες μου θα με υπολογίζουν μόνο τα βράδια ή στο ένα ρεπό την εβδομάδα -κι αυτό ΑΝ μου το δώσουν. Εκνευρίζομαι προκαταβολικά για τους ημιμαθείς και αλαζόνες "συναδέλφους".
Έχεις δουλειά, ρε κοπέλα, και μιλάς;
Ναι, φυσικά και θα μιλάω. Αντιδρώ και με το δίκιο μου. Έρχεται η άλλη με το IQ το 65 να με ρωτήσει "βρήηηκεςςς δουλίιιτσαααα;", επειδή αυτηνής ο πατέρας είναι και καλά επιφανές μέλος της κοινωνίας και την έχωσε από τη μία θέση στην άλλη, που δεν ξέρει την τύφλα της. Και βλέπεις ανθρώπους με μυαλό, με οικογένεια, να παρακαλάνε και να μετράνε τα ψιλά στην τσέπη τους για να τους βγει η εβδομάδα. Επειδή αυτοί δεν είχαν τον γνωστό επιφανή, όχι. Μόνο την ψυχή τους.
Άει στο καλό.

Γλείψε να δω πού θα φτάσεις (-πουθενά)

Πιστεύω πολύ στην πρώτη εντύπωση, γιατί λαμβάνουμε μαζεμένη μία καινούρια αύρα, συνολική, ανεπηρέαστη. Μπορεί να έχουμε ακούσει κάτι ή πολλά για το άτομο πριν τη γνωριμία, αλλά αυτή η αίσθηση παραμένει, διότι καθένας έχει τις δικές του παραμέτρους και τα προσωπικά του κριτήρια για τον υπόλοιπο κόσμο. Σπάνια θα πω ότι ένας άνθρωπος δεν μου αρέσει, αλλά δυστυχώς όσες φορές το είπα, αργά ή γρήγορα αποδείχτηκα πως είχα δίκιο. Όχι, δεν είμαι προφήτισσα ή οτιδήποτε τέτοιο μεταφυσικό. Οι άνθρωποι εκπέμπουμε σε πάμπολλα μήκη και πλάτη και καθενός η ενέργεια είναι διαφορετική, είναι δική του, η χημεία που λέμε, επομένως δεν χρειάζεται να κατέχεις περίεργες δυνάμεις ώστε να σχηματίσουμε γνώμη για κάποιον χωρίς να τον έχουμε ακούσει πρώτα. Το στέλνει και το λαμβάνουμε, όπως κι εκείνος εμάς.
Αρκετά με τα πρωινά φιλοσοφήματα. Θέλω να καταλήξω σε ένα πράγμα. Εδώ και έναν χρόνο, μέσα από φιλικό περιβάλλον, γνώρισα μία κοπέλα, η οποία από την πρώτη στιγμή δεν μου άρεσε ως άνθρωπος. Έβγαζε πονηριά, π**τανιά βρε παιδί μου και εγωισμό. Δυστυχώς αποδείχτηκε πως είχα δίκιο και μάλιστα πολύ γρήγορα, αλλά ευτυχώς η κατάσταση δεν βγήκε (πολύ) εκτός ελέγχου. Απλώς αναγκάστηκα να βγω έξω από τα νερά μου για να την αναχαιτίσω. Τέτοιους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, γνωρίζουμε κάθε μέρα και δεν σημαίνει ότι πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους, αλλά ήταν τέτοια η περίσταση τότε, που το να την αγνοούσα θα χειροτέρευε τα πράγματα. Ήξερα ότι από εδώ και στο εξής, ενίοτε και χάρην του φιλικού περιβάλλοντος (άριστου, κατά τα άλλα!), θα αναγκαζόμουν να την τρώω στη μάπα, δεν ίδρωνε το αυτί μου όμως. Θα την έγραφα και τέλος. Ελάτε όμως που τελευταία, λόγω γιορτών, οι συναντήσεις πυκνώθηκαν πάρα πολύ. Και η τύπισσα την έχει δει κάπως με εμένα και να προσπαθεί να μου το παίξει καλή. Το γλείψιμο πάει κι έρχεται. Η αντιπάθεια σοβεί, φυσικά, έτσι; Αμοιβαιότατη. Εκείνη όμως δεν δέχεται τα πράγματα ως έχουν, ότι δεν θα γίνουμε ποτέ "φίλες", έστω επιφανειακές. Της είναι αδιανόητο να την "συμπαθούν" άλλοι και να την έχουν στα ώπα-ώπα, κι εγώ να μην την έχω καν φτυσμένη. (Ούτε το σάλιο μου δεν χαραμίζω).
Και αναρωτιέμαι. Κάνω καλά ή να παίξω το παιχνίδι της άσπονδης γνωστής; Εγώ λέω ότι μια χαρά συμπεριφέρομαι και δεν υπάρχει λόγος να ζοριστώ. Ούτε αγενής είμαι μαζί της (εκείνη βέβαια πετάει κάτι καρφάκια ώρες-ώρες, τα οποία φυσικά αφήνω να πέσουν κάτω-δεν έχει και πολλά περιθώρια με εμένα, γιατί τα δικαιώματα που δίνω είναι ελάχιστα και πάντως όχι σε αυτήν!), ούτε σκοπεύω να την θάψω στον περίγυρο. Παραμένω όπως είμαι, περνάμε καλά με την παρέα και εκεί περικλείεται η ουσία της υπόθεσης. Καλά κάνω, έτσι;

Μου πήρε έναν χρόνο!

Ας γράψω τον απολογισμό του 2014... κι αν προκύψει κάτι συνταρακτικό μέσα στις 11:30 ώρες που απομένουν για το 2015, θα κάνω update. Λέω τώρα.

Ως προς το φιλικό και στενό περιβάλλον, έκανα τις ξεκαθαρίσεις μου και ηρέμησα. Δύο ήταν οι πολύ αρνητικοί άνθρωποι στη ζωή μου, επί χρόνια έκανα υπομονή κι έλεγα "Θα αλλάξουν"... και ναι, άλλαζαν... προς το χειρότερο. Εντάξει, η ώρα του παιδιού τελείωσε, και από τον Φεβρουάριο δεν ήξεραν από πού τους ήρθε. Η μία να μπουκάρει στο σπίτι σου με το έτσι θέλω, δήθεν να πιει καφέ, και με 2 φράσεις να προσβάλλει εσένα, το σπίτι και το περιβάλλον σου. Να είσαι στο δωμάτιο σου χωρίς πολλά ρούχα και να δίνει μία στην πόρτα, και καλά να σε χαιρετήσει, και όταν της έλεγες "Είναι κλειστή η πόρτα για λόγο!", να σου λέει κατινίστικα "Σιγά, γυναίκες είμαστε". Αν είναι δυνατόν... Η άλλη να ζηλεύει που βρήκες δουλειά, που έχασες κιλά, που έχεις περισσότερες συμπάθειες, και να παίρνει τηλέφωνα από εδώ κι από εκεί κατηγορώντας σε για απίθανα πράγματα.
Μιλάμε, και οι δύο τους ήταν διαλεχτές-διαλεχτές. Είναι αλήθεια ότι, εδώ και πολλά χρόνια, παρατήρησα ότι η οικογένεια μου τραβάει όλους τους κομπλεξικούς και τους ατόφια κακούς ανθρώπους. Κάτι έπρεπε να γίνει γι'αυτό.... ε;
Κατά τα άλλα, στον τομέα αυτόν τα πράγματα πήγαν μια χαρά, δόξα τω Θεώ. Απλώς, να έχετε στο νου σας, ότι, όσο πιο καλοί είστε, τόσο πιο πολύ θα θέλουν να σας εκμεταλλευτούν. Είμαστε καλοί, αλλά όχι κορόιδα. Και δυστυχώς, υπάρχουν κακοί άνθρωποι εκεί έξω. Πλέον σταμάτησα να πιστεύω ότι όλοι κατά βάθος είμαστε καλοί. Δεν είμαστε όλοι.

Ως προς τα επαγγελματικά, επιτέλους απομακρύνθηκαν τα μαύρα σύννεφα. Τα πράγματα έγιναν ακόμα καλύτερα τώρα τον Δεκέμβριο, που προχώρησα σε μία επαγγελματική-αφιλοκερδή συνεργασία, την οποία κυνηγούσα αρκετό καιρό. Επειδή, λοιπόν, στην άλλη εργασία το περιβάλλον είναι/ήταν απαράδεκτο, όπως ξαναείπα, αυτή η συνεργασία μου έδωσε τα φτερά που προσπαθούσαν να μου κόψουν εκεί. Είμαι πολύ ευχαριστημένη και νιώθω καλά! Τώρα, αν δεν βρω κάτι άλλο και αναγκαστώ να πάω πίσω, θα έχω μεν βαριά καρδιά, αλλά θα κάνω το 7ωρο μου και θα φεύγω άνετη, αφού θα με περιμένουν αλλού!

Στα προσωπικά, η κατάσταση μπορεί να έχει βελτιωθεί αλλά μπορεί και όχι, διότι παίζει να έπεσα στον πιο άτολμο άνθρωπο της Ελλάδας, με αποτέλεσμα τα πισωγυρίσματα να δίνουν και να παίρνουν. Το τελευταίο δίμηνο, όμως, αφού μόνο στο ξύλο δεν με έπιασαν η φίλη μου με τον άντρα της, πήρα την κατάσταση στα χέρια μου. Μερικές φορές τα αποτελέσματα με εξέπληξαν ευχάριστα και μερικές φορές ήταν αυτά που περίμενα. Πρωτοβουλίες και πάλι πρωτοβουλίες. "Θες; Αμα θες, μην περιμένεις από τον άλλον, Μπορεί να είναι μπούφος αυτός. Στον κόσμο του. Να μην έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Θες; Όρμα! Και ο,τι βγει, σε καλό σου θα είναι. Θα ξέρεις!", Αυτά μου έλεγε και ξαναέλεγε ο άντρας της φίλης μου, και μετάνιωσα που δεν του εκμυστηρεύτηκα νωρίτερα την κατάσταση. Ξέρετε πόσο μεγάλη ανακούφιση νιώθω τώρα που άλλαξα στάση; Πριν από μήνες, αν τύχαινε κάποιος έρμος να μου πει "πάρε εσύ τηλέφωνο", θα έβλεπα να περνάει μπροστά από τα μάτια μου όλη μου η ζωή. Τέτοιο φόβο θα έπαιρνα. Εδώ κι ενάμιση μήνα, όμως, το έχω δουλέψει τόσο πολύ, που θα κάνω την κλήση χωρίς τρίτη σκέψη (ε, η δεύτερη ακόμα υπάρχει, δεν αναισθητοποιήθηκα πια και πλήρως). Να μπορούσα να σας περιγράψω μόνο την έκπληξη της παρέας μου, όταν τον είδαν να έρχεται σε μία εκδήλωση, που κανείς τους δεν περίμενε να έρθει. Μόνο εγώ. Δεν πίστευαν στα μάτια τους, ρε παιδί μου!
Και δεν λέτε που έχει συνηθίσει ο άλλος τώρα, και περιμένει από εμένα. Αλλά καλό είναι αυτό. Από το να πηγαίνουμε στράτα-στρατούλα και μετά ξεστρατούλα, παίρνω τα ηνία και όπου μας βγάλει. Βουνό, θάλασσα, τοίχο, παράδεισο, χάος, θα δείξει. Πάντα με προσπάθεια!

Καλή Χρονιά!!

Η πλάκα είναι ότι όχι μόνο, με αυτά και με αυτά, ξεκίνησα το 2014 και τελειώνω το κείμενο το 2015, αλλά επήλθαν και απροσδόκητες εξελίξεις στο ενδιάμεσο. Θα σας πω σύντομα αν είναι ευχάριστες ή δυσάρεστες.

Άντε, καλός να είναι ο καινούριος χρόνος!!