Κυριακή απόγευμα στην παραλία, κλασική Ελληνική οικογένεια. Βασικά, κλασικό Ελληνικό σόι. Αδέλφια, ξαδέλφια, γείτονες, τέτοια ιστορία. Ήταν ήδη εκεί από νωρίς, είχα αντιληφθεί, και ήταν η κλασική ολοήμερη κυριακάτικη έξοδος τους για μπάνιο. Βγάζουν τάπερ και τρώνε. Μετά από λίγο, βλέπω σε πιάτα καρπουζάκι. Και τέλος, ακούω τη μία γυναίκα να ρωτάει "να φτιάξω καφέ;".
Ή εγώ ξεσυνήθισα αυτά τα σκηνικά ή είχαν μείνει 1-2 δεκαετίες πίσω οι άνθρωποι. Φύγαμε και τους αφήσαμε εκεί, να μιλάνε δυνατά, να χειρονομούν, να απλώνονται, να μαθαίνει όλη η περιοχή τα οικογενειακά τους.
Αυτό που με ενόχλησε ήταν πως, κεντρικό ρόλο σε όλες τις δουλειές είχαν οι γυναίκες. Εκείνες είχαν ετοιμάσει τα ταπεράκια, είχαν κόψει από το σπίτι το καρπούζι, είχαν ετοιμάσει τα παιδιά, είχαν πακετάρει τα μπανιερά, εκείνες πρόσεχαν τα παιδιά στην παραλία, μοίραζαν το φαγητό, μάζευαν τα πιάτα, θα έφτιαχναν καφέ. Οι άντρες στις πετσέτες, με τις καδένες στον λαιμό, να κάθονται σαν γομάρια και να το παίζουν αρσενικά. Δεκαετία του '50; '60; '70; Είμαι σίγουρη επίσης, πως στην επιστροφή, το ξεπακετάρισμα, το πλύσιμο, το καθάρισμα, θα το έκαναν οι γυναίκες, και οι άντρες θα κάθονταν στο μπαλκόνι να καπνίζουν και να ζητάνε και άλλο καρπουζάκι.
Απαπα. Τους έβλεπα και (κυρίως) άκουγα και ένιωθα ένα πνίξιμο.
Λοιπόν, από μικρή ήμουν έτσι. Δεν άντεχα να με καταπιέζει το αρσενικό. Τις λίγες φορές που "τα έφτιαξα" στο σχολείο, μόλις το εκάστοτε αγόρι ήθελε να περιορίσει τις κινήσεις μου, τα λόγια μου, και περίμενε από εμένα ...υπακοή, έριχνα ένα τρέξιμο, ούτε αιλουροειδές να ήμουν.
Ναι, γι'αυτό και δεν έκανα γενικά πολλές σχέσεις στη ζωή μου, αλλά τελικά κακώς, γιατί έμαθα στην ανεξαρτησία. Ενώ αν συμβιβαζόμουν/ έδειχνα υπομονή/ έκανα κουράγιο/ στην ανάγκη καταπιεζόμουν και λίγο, θα είχα εκπαιδευτεί και δεν θα ήμουν η μπακούρα που είμαι τώρα.
Τέλος πάντων. Με προσκάλεσαν σε έναν γάμο, που πραγματικά δεν περίμενα ότι θα το κάνουν τα παιδιά. Χάρηκα! Πρέπει να βρω τι θα βάλω, βέβαια. Ποια, εγώ, που μία ώρα πριν ξεκινήσω για οτιδήποτε παρόμοιο, άνοιγα την ντουλάπα, διάλεγα σε 2 λεπτά και έφευγα.
Κάτι θα βρεθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου