Αλλάζει ο άνθρωπος, ωρε;

Πότε έβαλα εγώ επιβεβαίωση ότι δεν είστε ρομπότ για όσους αφήνουν σχόλια; Μπα...

Βρε παιδιά, μα να είναι νόμος πλέον, ο κάθε φαφλατάς που περηφανεύεται για τον εαυτό του και γενικά έχει μεγάλο στόμα, στην πραγματικότητα να είναι αερολόγος και, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, τρόμπας; Αυτό το διάστημα έχω προσωπική εμπειρία από τέτοια κατάσταση... Από λόγια, να φαν οι κότες και να ταΐσουν και τα γουρούνια στο διπλανό στάβλο. Το να μιλάει βέβαια κάποιος και να λέει τα δικά του, αναφαίρετο δικαίωμα του είναι. Διότι όλοι μας κάποια στιγμή το κάνουμε, γιατί να το αρνηθούμε και να το παίξουμε άσπιλοι. Το θέμα μου είναι, όταν αυτός ο τρόμπας πάει να παίξει με το μυαλό σου, να σου επιβάλλει δικές του απόψεις, να σου κάνει έναν μικρό πόλεμο νεύρων και στο τέλος να σε βγάλει ότι είσαι κι εσύ άλλο ένα σκάρτο κομμάτι της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με εκείνον που λάμπει από διαύγεια, εξυπνάδα, πονηριά, προνοητικότητα και μεθοδικότητα. Εκεί είναι το θέμα μου. Το καλό είναι ότι στη ζωή μου έχω γνωρίσει τόσους τρόμπες, μπορείτε να πείτε δηλαδή ότι έχω τρομπο-μαγνήτη, που έχω αναπτύξει αντισώματα και το αυτί μου πλέον δεν πολυϊδρώνει. Εντάξει, ώρες-ώρες ιδρώνει, δε λέω, επειδή ακόμα διατηρώ την πεποίθηση μου ότι κάπου εκεί μέσα, ο κάθε άνθρωπος έχει μία καλή προαίρεση.
Τέλος πάντων. Χρόνος είναι, θα περάσει και θα τα κοιτάμε μετά και θα λέμε, βρε τον τρόμπα τι έλεγε! χαχαχαχα. Μου αρκεί που εγώ θα είμαι εντάξει με τον εαυτό μου, διότι στην τελική, εσύ και ο εαυτός σου μένουν το βράδυ (ξέρετε τι εννοώ -δε λέω για το κορμί που -ενδεχομένως- να είναι αραγμένο δίπλα μας).
Έφαγα κάτι θαλασσινά το Σάββατο... τα ευχαριστήθηκα. Ποια, εγώ, που μέχρι τώρα δε με συγκινούσαν τοιαύτα εδέσματα. Τα τρώω, αλλά δεν κάθομαι να τα ονειρεύομαι κιόλας (όπως έκανα με τα προχτεσινά). Αλλάζει ο άνθρωπος ωρε ή δεν αλλάζει; Εκτός κι αν επηρεάστηκα από το καλοκαιράκι. Θα δείξει!

(+)

Έχω έναν πονοκέφαλο... όλον δικό μου. Με έπιασε λίγο πριν πάω για τη σιέστα μου και ακόμα και τώρα που ξεκινά να βραδιάζει, δε λέει να φύγει. Παίζει να φταίει η σκορδαλιά που έφαγα νωρίτερα... μα να μου έριξε την πίεση τόσο πολύ πια; Ενδέχεται βέβαια να είναι και η σύγχιση που βιώνω από χτες ή να με πείραξε και το αιρ κοντίσιον στη δουλειά.. ή ο ανεμιστήρας που έχω να χτυπάει κατά πάνω μου τα απογευματόβραδα που χαζεύω στον υπολογιστή. Είναι που δεν τους παθαίνω και συχνά και δεν ξέρω πώς να τους αντιμετωπίσω. Ίσως πάρω ένα ντεπόν πριν πάω για ύπνο, αν η κατάσταση παραμένει η ίδια.
Από τη μία, που λέτε, ανυπομονώ να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να τελειώσω από τη δουλειά. Το πολύ πρωινό ξύπνημα με έχει κουράσει αφάνταστα. Εδώ και μερικές μέρες πιάνω τον εαυτό μου, λίγο πριν σηκωθεί, να προσπαθεί να βρει διάφορες δικαιολογίες ώστε να ξαπλώσω πάλι στο ωραίο κρεβατάκι μου. Από την άλλη όμως... πάλι ανεργία. Πάλι στρίμωγμα. Πάλι άγχος και πάλι ανεκδιήγητοι υποψήφιοι εργοδότες. Μερικές φορές αναρωτιέμαι... ζούμε μέσα από τις επιλογές μας ή κάπου βάζει το χεράκι της και η "τύχη"; Σε πολλά πράγματα ρίχνω το φταίξιμο σε εμένα, αλλά είναι κάποια άλλα που με κάνουν να ψάχνομαι... Τέλος πάντων.
Έφαγα μια φλασιά τώρα... ότι ενδέχεται τα αρνητικά συναισθήματα να επηρεάζουν ευκολότερα τον άνθρωπο από ο,τι τα θετικά. Απλά ζω μια κατάσταση που με δυσαρεστεί και προσπαθώ να βρω λύσεις ώστε να ανασάνω. Την έχω ξαναζήσει και μάλιστα άλλες τουλάχιστον δύο φορές... και μάλιστα σε διαφορετικούς τομείς της ζωής. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα επανέλθω αλλά εγώ θέλω να επανέλθω τώρα, να σταματήσουν να με ρίχνουν τα αρνητικά συναισθήματα και να με κατακλύσει η ανεμελιά μου. ... Εντάξει, όχι ακριβώς ανεμελιά, αλλά με πιάνετε.  Πάντως, πόσο θα ήθελα να είχα και λίγη από την αναισθησία που έχουν μερικοί άνθρωποι, βρε παιδί μου...Επηρεάζομαι εύκολα και δε μου κάθεται καλά! Έχω το χαρακτηριστικό να μπαίνω στο μυαλό του άλλου ώστε να προσπαθήσω να εξηγήσω αντιδράσεις και συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να παρασύρομαι και άντε γεια σας.
Τέλος πάντων. Θα περάσει...

Δεν άργησα, ε;

Πρέπει να φτιάξω τους συνδέσμους στα δεξιά και να αλλάξω το φόντο των καρτελών της ανάρτησης, διότι νομίζω πως το λευκό κουράζει το μάτι, αλλά προς το παρόν τα αφήνω στην άκρη και βουτάω στη συγγραφή, που μου έλειψε τόσο πολύ. Πολλές φορές, όταν γυρνούσα σπίτι, ένιωθα να μου λείπει κάτι και είχα στο νου μου να μπω στο προφίλ μου και να πάρω μιαν απόφαση -επιτέλους- για το τι θα κάνω. Λέω ότι αυτός εδώ ο e-χώρος είναι προσωρινός, αλλά σε βάθος χρόνου τον βλέπω να μονιμοποιείται...
Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, ξάπλωσα για περισσότερη από μισή ώρα στη μαλακή αμμουδιά μιας παραλίας, ώστε να πάρω λίγο χρώμα. Καλά ήταν. Την Παρασκευή το βράδυ τσακίστηκα δύο φορές σε διάστημα 10 λεπτών, με λάφυρα έναν στραμπουληγμένο αστράγαλο και ένα γρατζουνισμένο γόνατο, έτσι το θαλασσινό νεράκι ήταν must για την ταχύτερη αποκατάσταση των... πληγεισών περιοχών. Έχουμε και δουλειά αύριο, πώς θα μας πιάσουν για άλλη μια μέρα Κώτσους, αν περπατάμε κουτσαίνοντας;
Ναι, για τη δουλειά... Όσο περνάει ο καιρός, κατανοώ βαθύτερα την έννοια την έκφρασης "ψάχνουν για κορόιδα". Εμένα έψαχναν και για σχεδόν δύο μήνες με βρήκαν. Αλλά τώρα... πάει. Ξύπνησα κι εγώ. Πλέον βλέπω τη δουλειά μου και μόνο. Αν μένει οποιαδήποτε άλλη θέση κενή, μπορούν άνετα να πηγαίνουν να την νοιάζονται οι μόνιμοι και όχι η έκτακτη, που ήδη ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα τον χρόνο για την αποχώρηση της. Εξάλλου, ο αντίκτυπος αφορά τους μόνιμους, έτσι δεν είναι; Από εκείνους ξεκινά η ευθύνη και σε εκείνους καταλήγει για το πώς θα καλυφθεί ένα πόστο για όσο διάστημα παραμένει κενό.
Τέλος πάντων, κατά τα άλλα, καλά. Κάθομαι στην πολυθρονίτσα μου και έχω τον ανεμιστήρα να με δροσίζει. Προτιμώ ανεμιστήρα από αιρ κοντίσιον, γιατί μου αρέσει το αεράκι που σε χαϊδεύει στο σώμα. Σου φέρνει λίγη από καλοκαιρινή νυχτερινή αύρα.
Άντε, τα λέμε!

Σιγά μην έφευγα...

Λόγω "εργασιών" στο κυρίως e-σπίτι μου, ξέθαψα αυτό εδώ και το συγύρισα λιγάκι ώστε να δείχνει πιο επίκαιρο και οικείο. Καλώς σας βρήκα (κι) από εδώ, λοιπόν! Διότι χωρίς μπλογκ δε γίνεται, γίνεται;