Βραδινές σκέψεις

Ενίοτε, που λέτε, παρακολουθώ τις προκηρύξεις του δημοσίου. Από τότε που ήμουν φοιτήτρια. Όποτε το θυμηθώ και μου έρθει η όρεξη, μπορεί να τις τσεκάρω 2 φορές σε 1 εβδομάδα, μπορεί και να περάσουν 2-3 χρόνια όμως από την τελευταία φορά που ενδιαφέρθηκα. 
Ανάλογη φλασιά μου ήρθε πριν από λίγη ώρα και σέρφαρα να δω τι κινείται. Έπεσα σε ένα φόρουμ όπου υπάρχουν FAQ και σχόλια για οτιδήποτε βγήκε-βγαίνει-θα βγει και ξεκίνησα το σκανάρισμα. Διάβασα μερικά σχόλια, όλα καλά, με εύλογες απορίες κλπ... μέχρις ότου πέτυχα ένα, που με έκανε να ψαχτώ.
 Ένας τύπος, λοιπόν, είχε λάβει μέρος σε 5 (πέντε) προκηρύξεις, από πέρσι μέχρι φέτος. Είναι ήδη διοριστέος στις 4 από αυτές, υπολογίζει πως θα έχει θέση και στην 5η... και σχεδιάζει να καταθέσει αίτηση για ακόμα μία. Α, και έχει ήδη αποδεχτεί μία από αυτές τις 4 θέσεις. 
Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα... και άρχισα να αναρωτιέμαι. Εννοείται πως θα φάμε τα σίδερα ώστε να εξασφαλίσουμε μία σταθερή (συγκριτικά με τον ιδιωτικό τομέα) θέση εργασίας, αλλά δεν υποτίθεται πως θα σταματήσουμε μόλις το πετύχουμε; Άντε, ας πούμε πως συνέπεσαν χρονικά αυτές οι 5 (πέντε) προκηρύξεις.... Στην 6η γιατί να ασχοληθεί, αφού πλέον πέτυχε; 
Δικαίωμα του βέβαια του ανθρώπου. Ίσως του αρέσει να βλέπει τις επιτυχίες του ως διοριστέου να έρχονται σωρηδόν και να απορρίπτει τις θέσεις. Ίσως θέλει να εξερευνήσει όσο το δυνατόν περισσότερες προοπτικές γίνεται. Αλλά... μέχρι πότε; Διορίστηκε, δέχτηκε, τέλος. Επιπλέον, δεν βαριέται να τρέχει να βγάζει κάθε φορά τα μύρια δικαιολογητικά που ζητάνε... για να τους πει στο τέλος, α μωρέ, όχι, ευχαριστώ, pass ;
Μου ήρθε να εγγραφώ στο φόρουμ, ώστε να του πω αυτό και μόνο:
"Ή μας τρολάρεις ή είσαι μεγάλος προκηρυξιολάγνος... φίλε μου!"

Αυτά που λέτε.  Ρε τι ανακαλύψαμε νυχτιάτικα. 

Μμμ γκρέιπ φρουτ

Είδα προχτές στο Μάστερ Σεφ ένα πιάτο σολομού, το οποίο συνοδευόταν από ζυμαρικά με άρωμα γκρέιπ φρουτ, και θυμήθηκα το διάστημα που ήμουν Αγγλία και έφτιαχνα κοκκινιστό με χυμό ανάλογο, γκρέιπ φρουτ... Ζημιές μας έκανε η εκπομπή. Με βλέπω να βράζω μακαρόνια σε νερό με σταγόνες γκρέιπ φρουτ και καπάκι τη μάνα μου να με κοπανάει στο κεφάλι με τον πλάστη!

You αμφισβήτησες me?

Πρώτα βγαίνει η ψυχή μωρέ και μετά το χούι.

Είχαμε κάτι τρεχάματα στη δουλειά χτες και καθώς είμαι συνήθως το τελευταίο άτομο που μένει πίσω, τακτοποίησα όλα τα θέματα πρώτα και μετά πια σχόλασα. Το βράδυ με παίρνει τηλέφωνο η λατρεμένη συνάδελφος το φίδι η κατσικομούρα, να με αμφισβητήσει για κάτι που είπα σε άλλον συνάδελφο. Ανέφερα πως τα πράγματα ήταν έτσι όπως είχα πει και το κλείσαμε. Έμεινα όμως με την ιδέα το βράδυ. Το πρωί το έψαξα, και επιβεβαιώθηκα. Δεν έχει να κάνει με μία απλή αμφισβήτηση/ διαφωνία επί θεωρίας, αλλά επί ουσιαστικών πράξεων. Εγώ είπα "όχι, δεν θα γίνει" κι εκείνοι έλεγαν "ναι, θα γίνει". Ε, δεν έγινε, ρε παιδί μου, αφού το είχα ψάξει προσεκτικά προτού φύγω. Ή κάνουμε τη δουλειά μας ή δεν την κάνουμε.
Το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πως παίζει να έκαναν του κεφαλιού τους και να έβαλαν άνθρωπο να τρέχει στις 3 τη νύχτα να ψάχνει κάτι, που όπως τους είχα πει, δεν υπήρχε. Καλό;
Θα το μάθω αύριο αυτό, γιατί σήμερα ρεπάρω και αράζω. 

Αυτά. Υγείες. 

Δεν πυροβολείς ένα περιστέρι με κανόνι

-Ήρθε η άνοιξη, άνοιξαν τα μάτια μου, ελπίδες δεν έχουμε, αλλά δεν πειράζει. Τι είχες Γιάννη/(α), τι είχα πάντα. Τουλάχιστον αναρρώνουμε με επιτυχία από το κόλλημα. Αυτό κι αν είναι επιτυχία!

-Θυμάστε εκείνο το παιδί της παρέας, το οποίο πείραζαν επειδή αλληλοσυμπαθιόμασταν, ψυχράνθηκε, ψυχράνθηκα διπλά και επανήλθε; Σήμερα που τον είδα, διαπίστωσα πως έχει ομορφύνει ακόμα περισσότερο. Επειδή φοβάμαι όμως να του λέω πολλά-πολλά, για να μην παρεξηγηθούμε πάλι, διατήρησα τις κουβέντες μας σε λακωνικά επίπεδα. Σπανίζουν τέτοια άτομα στις μέρες μας, όμως, ρε παιδιά. Μορφωμένος, συνεσταλμένος και εξαιρετικά εμφανίσιμος. Να είναι καλά το παλικάρι.

Και τώρα πάω στο ψητό.
Πριν από κάποιες εβδομάδες γιόρταζα. Κανόνισα λοιπόν να κεράσω μερικά παιδιά στο στέκι το γνωστό. Αφού όμως μίλησα και συνεννοήθηκα, μας προσκάλεσαν σε μια εκδήλωση. Δεν ήθελα να πάω αλλά ξέρετε πως πάει το πράγμα με τους κοινωνικούς και επικοινωνιακούς κώδικες. Ενημέρωσα λοιπόν τα παιδιά για τη σφήνα στο πρόγραμμα (ως γνωστόν όταν έχεις να κάνεις κάτι, πέφτουν άλλα 15 μαζί, ενώ άλλες φορές βαράς μύγες) και για ενδεχόμενη καθυστέρηση/ μεταφορά της ώρας συνάντησης για λίγο αργότερα. Τελικά η εκδήλωση κράτησε περισσότερο από το προσδοκώμενο. Μία κοπέλα από την παρέα μου είπε ότι ξεκινάει σε λίγη ώρα, της είπα πως θα καθυστερήσουμε λίγο και να περιμένει. Μετά από 20 λεπτά περίπου είχε φτάσει έξω από το μαγαζί. Της είπα να μπει μέσα, να μην περιμένει όρθια και έξω, αλλά δεν ήθελε. Θα ήμουν εκεί σε ένα μισάωρο περίπου. Ξαναμιλήσαμε, την ενημέρωσα πως ξεκινούσα, αλλά εκνευρίστηκε επειδή θα έπρεπε να περιμένει άλλα 30 λεπτά. Και καλά έκανε! Την έστησα και ήταν μόνη της! Έφυγε, λοιπόν. Η φράση της χαρακτηριστικά ήταν "Δουλευόμαστε εδώ πέρα;". Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που φάνηκα αφερέγγυα και μάλιστα ενώ ήμουν εγώ η οικοδέσποινα. Τα άλλα παιδιά θα καθυστερούσαν να έρθουν ευτυχώς έτσι κι αλλιώς.. Της έστειλα μήνυμα λοιπόν να βρεθούμε την επόμενη μέρα, να της ζητήσω και συγγνώμη, αλλά απάντησε πως δεν μπορούσε. Την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα, αλλά δεν το σήκωσε. Τη μεθεπόμενη της ξανατηλεφώνησα, το σήκωσε, μιλήσαμε, της επανέλαβα πως της χρωστάω μια μεγάλη συγγνώμη και πως πρέπει να της την πω από κοντά, και την ρώτησα πότε μπορεί να βρεθούμε. Μου είπε πως θα έφευγε κάποιες μέρες για επαγγελματικούς λόγους και θα μιλήσουμε. Άφησα να περάσει ένα σύντομο διάστημα και της έστειλα μήνυμα στο fb πως ήμουν κοντά στην περιοχή της κι αν ήθελε να πάμε για έναν καφέ. Αυτό έγινε τέλη Απριλίου, να σας δώσω να καταλάβετε. Μου απάντησε αργότερα στη μέρα πως δεν μπορούσε, πως είχε διάβασμα και γράψιμο για κάποιες εξετάσεις και δεν είχε καθόλου ελεύθερη ώρα. Την ρώτησα πότε ήταν αυτές οι εξετάσεις, και η απάντηση της ήταν "στις 21". Ρωτάω: "Μαΐου;...". Απάντηση: "Ναι". Μου ήρθε να της απαντήσω "Καλά, δουλεύομαστε ξανά;" αλλά δεν το έκανα. Έγραψα "Οκ, καλό διάβασμα και θα τα πούμε". 
Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε.
Ρε παιδιά, ήμουν λάθος και το ξέρω. Θέλω/ Ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη από κοντά (το τηλεφωνικά δεν μου φτάνει), αλλά δεν με αφήνει. Δεν είναι δυσανάλογα μεγάλη η αντίδραση της απέναντι στο περιστατικό; Δεν χάνει το δίκιο της έτσι; Δηλαδή τι άλλο να γίνει; Και πραγματικά, δουλευόμαστε μεταξύ μας; 21 Μαΐου; Πώς και δεν είπε για Σεπτέμβριο (και την γλίτωσα μόνο με έναν μετά); Να πέσω δηλαδή να την προσκυνώ να με συγχωρέσει; Θα πάμε να τρελαθούμε τώρα; Πόσοι από εμάς έχουμε στήσει για χ και ψ λόγους τους φίλους μας; Τι θα γινόταν αν όλοι μας κρατούσαμε τέτοια μούτρα και πεισμώναμε κάθε φορά που μας συνέβαινε; Δεν θα ήμασταν ολομόναχοι, χωρίς άνθρωπο δίπλα μας;

Τι να πω πια.
Δεν σκοπεύω να την ξαναπροσεγγίσω, γιατί νομίζω πράγματι πως εξάντλησα όοολα τα περιθώρια από την πλευρά μου. Η πόρτα μου είναι ανοιχτή για εκείνη, αλλά μετά από τα 15 άκυρα που έφαγα, τώρα είναι σειρά της (όχι να φάει άκυρο αλλά να επιδιώξει επικοινωνία!). Αμα δεν κάνει κρούση, τότε λυπάμαι, αλλά αμα είναι να συρθώ στο πατώματα για μία καθυστέρηση, την οποία αναγνωρίζω, αργότερα δηλαδή αν συμβεί κάτι πιο βαρύ, τι θα πρέπει να γίνει; Εννοείται πως έχω ανεχτεί μούφες κι εγώ από εκείνη, όχι σε σχετικό θέμα, αλλά εντάξει, δεν παίρνουμε πια τοις μετρητοίς κάθε κουβέντα του άλλου. Θα έπρεπε δηλαδή να καθίσω να ζητάω εξηγήσεις και αποκατάσταση της αλήθειας; 

Βρε άντε γεια.

Ήρθε η ώρα του money

Μου έδωσαν αύξηση. Ουρανοκατέβατη.

Έφτιαξε η διάθεση μου. Πάω να δουλέψω με άλλον αέρα. Έχω περισσότερη όρεξη να βγαίνω έξω και κάνω πλάκες με όλους γύρω. Μέχρι κι έναν αντιπαθέστατο θείο έβαλα στη γωνία μιλώντας με άνεση και αέρα για ένα θέμα που πήγε να μας βάλει εμπόδιο (δεν τσακωθήκαμε - ίσα ίσα που ήμουν απόλυτα φιλική, αλλά ταυτόχρονα και δυναμική, με αποτέλεσμα να μην ξέρει τι να πει στο τηλέφωνο και να μιλάει χαμηλόφωνα!). Στη δουλειά δε, δεν αφήνω τίποτα στραβό να περάσει. 

Κι όλα αυτά, επειδή με ανέβασαν απρόσμενα σε μισθολογικό κλιμάκιο (να το πω έτσι), αποδεικνύοντας ότι ναι, δεν ξέρουμε τι μας περιμένει στη γωνία, και πως ρε παιδιά, όταν παλεύει κάποιος καθαρά και δεν αμελεί την προσωπική του βελτίωση, θα έρθει μια αναγνώριση. Δεν λέω από εκεί που περιμένουμε, αλλά θα έρθει από κάπου και μας κάνει να δούμε τον εαυτό μας και το περιβάλλον με άλλο μάτι.

Έτσι να πάει όλος ο χρόνος!