Δοξαστήκαμε πάλι

Είμαστε στο καφέ με παρέα και πάω να πάρω ένα σκαμπό για μένα. Στο διπλανό κάθεται ένας ξανθομπούμπουρας με ηλιοκαμένο πρόσωπο και πίνει ήσυχος το ποτό του. 

"Excuse me, is this seat taken?", ρωτάω ευγενικά. 

"You can seat", μου απαντάει με σπαστή προφορά. 

Βολεύομαι στη θέση. Μετά από δύο λεπτά, τον ακούω στο κινητό. "'Ελα ρε μαλκα".

Και καπάκι ακούει εμένα να παραγγέλνω, μιλώντας τα ελληνικά φαρσί.

Κανείς μας δεν είπε τίποτα.

Λίγη ώρα νωρίτερα, περιμέναμε με την αδελφή μου να διασχίσουμε τον δρόμο. Δίπλα μας ήταν μία οικογένεια Γάλλων τουριστών. Το φανάρι για τους πεζούς κόκκινο αλλά ο δρόμος άδειος. "Πάμε", της λέω. Κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο, αλλάζει όμως γνώμη και λέει "Σε λίγο θα ανάψει". Ακούμε τη Γαλλίδα να σχολιάζει "Είδατε, οι Έλληνες δεν σταματάνε ούτε με κόκκινο φανάρι". 

Ήθελα να της απαντήσω στη γλώσσα της "Καλωσήρθατε στην Ελλάδα!", αλλά είπα άστο, ακόμα δεν ξεκίνησε καλά-καλά η σεζόν, ας μην αρχίσουμε από τώρα να τους κοψοχολιάζουμε. 

Εξάλλου, κακά τα ψέματα, την αλήθεια είπε. 

Σε μία πιο ενδελεχή "έρευνα" που έκανα για τον άγνωστο - που δεν είναι πλέον και τόσο άγνωστος αλλά μιας και δεν ξέρω ακόμα πώς αλλιώς να τον χαρακτηρίσω, μένουμε σε αυτό - επιβεβαίωσα ότι είναι ψώνιο. Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα αν με ενοχλεί ή όχι. Ας τον γνωρίσουμε πρώτα, αν ποτέ γίνει δηλαδή, και μετά θα βγάλουμε όσα συμπεράσματα θέλουμε. Βρήκα και άλλες φωτό του και πράγματι είναι αρκετά εμφανίσιμος. Με χαλάει που καπνίζει, αλλά τέλος πάντων. Τι να μου κάνει ο καπνός μέσα από μερικές φωτογραφίες!!

Καλώς την ελπίδα!

Κάθομαι χτες το βράδυ σε ένα καφέ στο μπαρ, και έπαιζα φρόνιμα με το κινητό. Δίπλα το αδελφάκι μου, που έλεγε τα δικά του. Περνάει κόσμος απέξω, άλλοι σταματάνε, άλλοι ρίχνουν μία γρήγορη ματιά και προσπερνάνε. Μέχρι που σταματάει ένα παλικάρι, που ήταν ΤΟ παλικάρι. Ο Άγνωστος που έλεγα στην ανάρτηση για την ελπίδα! Τότε, τέλος Μαρτίου, που καθόμουν αμέριμνη και έπινα τη ζεστή σοκολατίτσα μου και μπήκε αυτός στο μαγαζί και άλλαξε η πλάση γύρω μου. Η βροχούλα έγινε ηλιαχτίδες και η συννεφιά, ήλιος. (Δεν παίρνω και ληγμένα, να δικαιολογηθώ).
Ξανακοιτάζω να σιγουρευτώ ότι είναι αυτός -όντως, με σάρκα και οστά. Πλησιάζει, τραβάει το σκαμπό δίπλα μου-ενώ υπήρχε άπλετος χώρος παραδίπλα να απλωθεί- βγάζει τζάκετ και κινητό και κάθεται. "Συμβαίνει πράγματι ή τα έπαιξα;", αναρωτιέμαι. Σε μία ρομαντική κομεντί, θα βρισκόταν μία δικαιολογία να πιάσουμε κουβέντα και από εκεί πάν' κ' άλλοι.
Τελικά όμως ή σε βάρβαρο έπεσα ή σε ζώον (απλώς!). Δεν έκανε καμία παραπάνω κίνηση. Η αδελφή μου δίπλα να έχει λυσσάξει να ρίχνει γελάκια και να θέλω να την κοπανήσω κατακέφαλα, γιατί και με αποσπάει και επηρεάζει τη συμπεριφορά μου. Και πώς θα μάθω το όνομα του, που δεν ανοίγει το στόμα να πει κάτι; Έστω, να με σκουντήσει λίγο, έτσι κολλητά που καθόταν. Στον ενδιάμεσο, ήρθε ένας φίλος του και κάθισε. Προσπαθώ να ακούσω κάτι, κάποιο στοιχείο, αλλά τίποτα. Δεν το έχω και με την ...ακουστική κατασκοπεία.
Τι να κάνω, βλέπω τον μπάρμαν που τον ξέρω κάπως, είναι καλό τυπάκι και ομιλητικό με όλους, του κάνω νόημα να σκύψει, ο άνθρωπος είναι μες στα κόλπα και καταλαβαίνει ότι θέλω κάτι "πονηρούλι"... και του δείχνω στο κινητό που είχα γράψει "μήπως ξέρεις το όνομα του παιδιού που κάθεται δίπλα μου;". Του ρίχνει ένα πολύ γρήγορο βλέμμα, και μου λέει "Όχι, δεν το ξέρω, αλλά θα μάθω!! Δώσε μου λίγο χρόνο!!" και συνεχίζει να πηγαινοέρχεται στο μπαρ εξυπηρετώντας τους πελάτες. Περίπου ένα 10λεπτο αργότερα, έρχεται με δύο ποτήρια νερό, τα δίνει στον άγνωστο και τον φίλο του, και τους λέει "Ελάτε βρε παιδιά να σας δώσω κι ένα νεράκι, δεν γνωριζόμαστε κιόλας, εγώ είμαι ο τάδε, εσείς;;". Απαντάνε οι δικοί μας και επιτέλους μαθαίνω το όνομα! Μου κάνει νόημα "Οκ, το άκουσες;;" και του κουνάω καταφατικά το κεφάλι. Μου κλείνει το μάτι και απομακρύνεται.
Ένα έχω να πω: Respect στον barman!
Τελικά ο -πρώην- άγνωστος, για να επιβεβαιώσει ότι είναι κάφρος, γυρνάει και την πλάτη και πιάνει κουβέντα με τον φίλο του. Εκτός του ότι πλέον είχα όνομα (ασυνήθιστο κιόλας) και μας περίμεναν αλλού, φύγαμε μετά από λίγο. Τη νύχτα τον έψαξα και πολύ εύκολα τον βρήκα στο φβ. Εκεί απογοητεύτηκα λίγο, βρε παιδί μου. Είχε μια φωτό προφίλ, ψωνίστικη. Αλλά τέλος πάντων.
Αυτά για την ώρα. Αφού τον ξαναείδαμε, ευελπιστώ ότι θα τριτώσει το πράγμα, και με καλύτερα αποτελέσματα.

Τα μάτια μου... τα αυτιά μου...

Έπαθα ένα πολιτιστικό σοκ και δεν ξέρω αν με πάρει ο ύπνος σύντομα. Η ώρα είναι 2:14 π.μ. ... and counting. Τι ήθελα και έκανα κλικ σε διάφορα σάιτ "ενημέρωσης" για να περάσει η ώρα μου... Έπεσα πάνω σε κάποιες "ειδήσεις", των οποίων οι πρωταγωνιστές φέρουν κάτι φάτσες που σε στοιχειώνουν. 

Αφού οι άνθρωποι είναι κλινικά διαταραγμένοι, γιατί τους ταλαιπωρείτε με το να ασχολείστε μαζί τους; Διαταράχθηκε η ψυχική μου ηρεμία διαβάζοντας και βλέποντας εικόνες και κλιπάκια από τέτοια άτομα και αντίστοιχα από εκπομπές που τα σατιρίζουν... Άντε, τα περιφερειακά-μικρά κανάλια δικαιολογούνται, διότι κάπως πρέπει να γίνουν γνωστά και να προσελκύσουν τηλεθεατές. Τα μεγάλα κανάλια τι κόλλημα έχουν και αναμεταδίδουν αυτές τις άρρωστες εικόνες; Και ακόμα χειρότερα, κοροϊδεύουν και χλευάζουν τους πρωταγωνιστές τους; Πρώτον, επηρεάζεται η εικόνα που διαμορφώνει το κοινό για το τι εστί "δημόσιο πρόσωπο", και δεύτερον, αυτά τα διαταραγμένα άτομα έρχονται σε ακόμα δυσχερέστερη θέση... 

Τι πάθαμε νυχτιάτικα ρεεε....

Υ.Γ. Πήγα στο μέρος που είδα τον άγνωστο Χ την περασμένη εβδομάδα, και πέτυχα την παρέα του, χωρίς αυτόν. Καλό από τη μία, διότι προφανώς αυτό είναι το στέκι τους, κακό από την άλλη, διότι... ε, δεν ήταν εκεί. Τέλος πάντων. Ο,τι βρέξει, ας κατεβάσει... Είμαι ακόμα συγχυσμένη με αυτά που είδα. Κύριε Ελέησον!

Τα κοριτσίστικα

Διαπίστωσα κάτι πριν λίγο και συγχύστηκα η μπαλαρίνα. Ο φόβος φυλάει τα έρμα, βασικά, για την άλλη πλευρά και ευτυχώς που πλέον "ξέρω", κι έτσι δεν μου ήρθε το ταβάνι κατακέφαλα. Αντί για ταβάνι, ας πούμε ότι μου ήρθε ένα κρυστάλλινο ποτήρι (που είναι πιο βαρύ από ένα πλαστικό, π.χ. Α, και του νερού ποτήρι, όχι νταμιτζάνα στο μέγεθος, και ούτε του καφέ... Οκ, δεν έχω άλλες διευκρινίσεις!). Την σύγχυση, όμως, δεν την απέφυγα. Τέλος πάντων. Ήδη μου περνάει.
Πόσο ωραίο είναι να έχεις ξεπεράσει το στάδιο του ενθουσιασμού! Καταρχάς, διαπιστώνεις ότι όλοι είμαστε κοινοί θνητοί, και κατά δεύτερον, ότι από πορτοκαλιές, μηλιές, μπανανιές κ.ο.κ, να φαν και οι κότες! Δεν εννοώ μόνο στο προσωπικό, αλλά στις αλληλεπιδράσεις που έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας σε οποιοδήποτε επίπεδο. Είναι μεγάλη η ανακούφιση.
Σχετικά με τον άγνωστο Χ του προηγούμενου κειμένου μου, εντάξει, ας μην γελιόμαστε, το να κάνω αβέρτα-κουβέρτα κλικ σε προφίλ στο φβ είναι σχεδόν μάταιο. Δεν είναι παντελώς ανέλπιστο, αλλά οι πιθανότητες να βρω άκρη από εκεί είναι κατάχλωμες. Επειδή όμως για την ώρα είναι το μοναδικό μου όπλο, το χρησιμοποιώ και όπου με πάει. Τι είναι μερικές δεκάδες-εκατοντάδες κλικ παραπάνω; Τίποτα! Αν πείτε "τρώνε χρόνο", θα έχετε δίκιο, αλλά με μεγάλη μου χαρά αφιερώνω αυτά τα 15-20 λεπτά την ημέρα σε αυτόν τον σκοπό.
Δεν τον έκοψα, που λέτε, για άνθρωπο που πάει μέρα παρά μέρα για καφέ και προσέχει την εμφάνιση του. Φορούσε -και αυτό μου άρεσε, να πω την αλήθεια- ρούχα που πήγε εκεί λίγο για 2 δευτερόλεπτα να ταιριάξει και μετά κουράστηκε με τη σκέψη. Επομένως, και αν έχει προφίλ, δεν αποκλείω να είναι τυπικό, χωρίς φωτογραφίες και άλλα στολίδια. Nothing is impossible, though.
Φιλενάδα να μην έχει... και αν έχει, να το μάθουμε γρήγορα, προτού το μυαλό ξεφύγει και τον ζωγραφίζει με τα δικά του, έντονα χρώματα! Να μην θρέφουμε τις φαντασιώσεις μας και στο τέλος μας καταπιούν οι ίδιες!
Ελπίζω μέσα στο σ-κ να έχω το ποθητό συναπάντημα. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστώ, δηλαδή αν θα προσπαθήσω να τον πλησιάσω στον χώρο που θα είναι, ώστε να διευκολυνθεί μία "τυχαία" ανταλλαγή μερικών λέξεων, ή αν θα παραμείνω στη θέση μου, αναμένοντας. Εκτός κι αν τύχει να καθίσουμε πια κοντά.
Να τα, είδατε; Καλπάζει η φαντασία, αχαλίνωτα. Λες και μου υπέγραψε ο Ύψιστος ότι θα γίνει η συνάντηση. 'Ηρεμαααα....