Όταν αυτο-σαμποτάρεσαι!
Λέω συνέχεια: Μα δεν βρίσκεται ένας, μα τι θα γίνει, μα ποιος με μούτζωσε, μα τι υπερ-μούτζα είναι αυτή, μα, μα, μα.
Πάντα αθώα. Βγαίνω κι από πάνω.
Πάμε λίγο πίσω, στην περασμένη Κυριακή. Καλεσμένη σε γάμο. Ωραία ατμόσφαιρα, καλεσμένοι τόσοι όσοι πρέπει, καλές ηλικίες. Στο τραπέζι καθόμαστε με παιδιά της παρέας, συν κάποιους άλλους που δεν γνωρίζαμε. Συχνά-πυκνά έρχεται ένα παλικάρι που μιλάει στα άλλα παιδιά και κάθεται μαζί τους. Ωραίο παιδί. Τον τσακώνω να με κόβει στα κλεφτά 1-2 φορές, λέω εντάξει, αποκτάει ενδιαφέρον η βραδιά μας. Έρχεται η ώρα των γλυκών, έχω μπροστά μου τούρτα και καρπούζι. Κόβω κομμάτι της τούρτας, ανοίγω το στόμα να χλαπακιάσω και πέφτει το μάτι μου στο παιδί, που με βλέπει τρομαγμένα. .
Έπρεπε να φας δηλαδή εκείνη την ώρα, μπροστά του, ανοίγοντας την στοματάρα σου λες και θα έμπαινε ολόκληρη τάψα. Ας έτρωγες το καρπούζι, στην τελική. Υγιεινό, κομψό καρπουζάκι!
Καθώς έχω αυτογνωσία, λοιπόν, κατάπια το γλυκό μου, έσπρωξα το πιάτο στην άκρη... και δεν ξανακοίταξα κατάματα το παλικάρι. Μόνο στα κλεφτά και κυρίως όταν πηγαινοερχόταν και ήταν πλάτη. Ντράπηκα, τι να έκανα. Δεν είχα ελπίδες για κάτι παραπάνω, διότι ήταν και κάποια χρόνια μικρότερος, ωστόσο το οπτικό φλερτ ήταν ο,τι χρειαζόταν για να περάσει ευχάριστα η βραδιά. Αν δεν το έκαιγα. Με βενζίνη και έριχνα και έξτρα αναμμένα σπίρτα από πάνω.
Καμία ελπίδα με την πάρτη μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου