Save me!

Λοιπόν παιδιά, έκανα μία μεγάλη πατάτα στη δουλειά, την οποία, ενώ είχε την ευκαιρία να σώσει η φιδομούρα η άλλη, λες και τυφλώθηκε και η ίδια και την ολοκλήρωσε. 
Αρχικά, μόλις συνειδητοποίησα τι είχε γίνει και νομίζοντας πως έφταιγα εξ ολοκλήρου εγώ, πήρα τηλέφωνο τον περιφερειακό διευθυντή και τα πρώτα μου λόγια ήταν πως, αν θέλει να με απολύσει, τότε να το κάνει. Περίμενα να με πάρει και να με σηκώσει, όπως θα έπρεπε κιόλας, αλλά δεν έγινε. Ίσα-ίσα που, αφού καταλάγιασε η φωτιά, με πήρε τηλέφωνο να μου πει να ηρεμήσω, να μην στρεσάρομαι, πως ο,τι έγινε έγινε και λάθη γίνονται. (Και από την άλλη, πήρε και τον υπεύθυνο μας εδώ στην περιοχή και τον πέρασε από γενεές δεκατέσσερις, βρίσκοντας αφορμή άλλα θέματα. Τον καημένο, τον λυπήθηκα, γιατί φως φανάρι πως ο περιφερειακός έψαχνε αποδιοπομπαίο τράγο). Στην πορεία έμαθα για την ανάμειξη της ποντικομούρας και ανακουφίστηκα, γιατί το φορτίο μοιράστηκε στα δύο, και μάλιστα με το περισσότερο βάρος σε εκείνη, ως προϊσταμένης αλλά και επειδή είχε άμεση ανάμειξη στο περιστατικό.
Ερχόμαστε στη σημερινή μέρα. Μέσω του υπεύθυνου εδώ, ο περιφερειακός έστειλε κάποιες "εντολές" σε όλους μας. Σε μένα ήταν να μην βάζω μουσική (ραδιόφωνο) στη δουλειά, για να μην αποσπάται η προσοχή μου. Εντάξει, καταλαβαίνω το σκεπτικό του. 
Ελάτε όμως που δεν ανήκω στον μέσο όρο και εμένα η μουσική με βοηθάει να συγκεντρώνομαι! Αλλά τι να κάνω, ειδικά μετά την πατάτα; Είπα ναι και το βούλωσα. Γνωρίζοντας όμως ότι και οι τοίχοι έχουν αυτιά... είπα στον υπεύθυνο εδώ πως χωρίς μουσική, θα βγάζω δύσκολα τα απογεύματα κλεισμένη σε 4 τοίχους, μόνη και βουβή. 
Σχολάει ο υπεύθυνος, κλείνει την πόρτα πίσω του, και 3 λεπτά μετά ποιος πήρε τηλέφωνο; Ο περιφερειακός. Να με ρωτήσει αν είμαι εντάξει, αν όλα είναι καλά, και να μου πει για κάποιο email (που θα το έβλεπα εννοείται έτσι κι αλλιώς). Άκεφη εγώ αλλά πάντα ευγενική, του είπα εντάξει και το κλείσαμε. Πάνω στο λεπτό ξαναπαίρνει και με ρωτάει κάτι άλλο (που ήξερα πως την απάντηση την είχε ήδη μπροστά του αλλά τέλος πάντων). Κατάλαβα πως δεν του άρεσε η ακεφιά μου στο προηγούμενο τηλεφώνημα του, αλλά τι να έκανα; Και μπάχαλο τα έκανα και τον έφερα σε δύσκολη θέση και έχασα και τη μουσική μου (εξαιτίας μου βέβαια). Τέλος πάντων, στο τέλος πήγα να του ζητήσω ξανά συγγνώμη αλλά με έκοψε και μου είπε απλώς να είμαι πιο προσεκτική και το θέμα είχε τελειώσει (έφαγε πολύ ξύλο όμως από τους άνω του και με στενοχωρεί αυτό, δεν θα πω ψέμα). Μου είπε και ένα αστείο, και το κλείσαμε γελώντας. 
Τι να πω, δεν περίμενα να μου συμπεριφερθεί έτσι. Ξέρω πως φοβάται μην τυχόν φύγω τώρα στο κατακαλόκαιρο και πέσει πολύ κλάμα εκεί. Με ένα κατσαδιασματάκι όμως, θα ένιωθα καλύτερα. Τώρα, με την έγνοια που δείχνει να μη στενοχωριέμαι κλπ, με κάνει να τρέμω πως θα μου έρθει καμια μπόρα αργότερα...

Ντεν ξέρει αγγλικός

Ξεχνάμε τα σωστά ελληνικά  μας, ξεχνάμε τους καλούς μας τρόπους, ξεχνάμε ότι είναι καλοκαίρι, ξεχνάμε τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, ξεχνάμε τις παρέες μας και τις όμορφες στιγμές μαζί τους. Και αναρωτιέμαι. Αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες για μία δουλειά 5μηνου, 6μηνου στην καλύτερη, όπου το περιβάλλον είναι, μεταφορικά και σχεδόν κυριολεκτικά, μία χαβούζα; Αξίζει να χάνεις μέρος της ζωής σου, για τα ένσημα που θα σε κρατήσουν στην ασφάλεια του ΙΚΑ (ώστε να φροντίζεις την υγεία σου, που έχει πειραχθεί εξαιτίας όλων αυτών των θυσιών;... οξύμωρο); Δεν αξίζει να ρισκάρεις κάποτε, να κυνηγήσεις όσο μπορείς κάτι καλύτερο, ακόμα κι αν σημαίνει ότι μπορεί και να πεινάσεις για ένα (άγνωστης διάρκειας) διάστημα;

Είμαι πολύ μπερδεμένη. Άλλη μία μέρα που σχόλασα νύχτα. Αναρωτιέμαι, ρε παιδί μου, ποιες και πόσες πια! αμαρτίες πληρώνω. Δεν αντέχεται η κατάσταση. Ο μόνος, πραγματικά, που με κρατάει εκεί είναι ο διευθυντής μου, ο οποίος μου έχει "απαγορεύσει" κατά μία έννοια να φύγω. Σε δύο διαφορετικές περιστάσεις μου τόνισε ότι δεν θέλει να παραιτηθώ και ότι τη θέση μου θα την χάσω μόνο όταν φύγω εγώ η ίδια. Δεν θυμάμαι αν ανέφερα εδώ πως του μίλησα για την χρόνια - πλέον - κατάσταση με την άλλη "συνάδελφο", όπου φυσικά δεν έδειξε καμία έκπληξη (αφού ξέρει...), και έκτοτε με νοιάζεται λίγο παραπάνω, ενώ έχει ψυχρανθεί κάπως με την άλλη πλευρά. Βασικά, όταν του μίλησα ανοιχτά, τονίζοντας του ότι ποτέ αυτά τα χρόνια που είμαι εκεί δεν του έχω παραπονεθεί για οτιδήποτε και ούτε θα το επαναλάβω, ήθελα απλώς να ξεθυμάνω. Πνιγόμουν ρε παιδιά. Αφορμή ήταν ένα ρεπό που είχα ζητήσει για ειδική περίσταση και η άλλη μου έκανε τη ζωή μαύρη, προφασιζόμενη ότι η δουλειά ήταν πάρα πολλή και δεν γινόταν να λείψω (ενώ εκείνη εννοείται πως παίρνει όποτε θέλει, κι ας πνίγομαι εγώ να τα βγάλω πέρα). Το θέμα παραπέμφθηκε στον περιφερειακό διευθυντή (ω ναι, για ένα ρεπό το έφτασαν μέχρι εκεί), οποίος χειρίστηκε επιδέξια το θέμα. (Είναι ο ίδιος που του είχα μιλήσει ανοιχτά 1-2 μέρες πριν για τα πάμπολλα προβλήματα στον χώρο εργασίας). Στην κατ'ιδίαν συζήτηση που είχαμε, μου είπε να επιλέξω ο,τι θέλω, είτε να πάρω το ρεπό που ήθελα, είτε να δουλέψω κάποιες ώρες το πρωί και να έρθει η άλλη στη δική μου, απογευματινή βάρδια. Επειδή δικαιούμαστε 1 ρεπό την εβδομάδα, το ξανασκέφτηκα και επέλεξα τη 2η λύση, να δουλέψω λίγες ώρες την ημέρα εκείνη, και να πάρω και το ρεπό της εβδομάδας άλλη μέρα. Το ωραίο ήταν την επόμενη, όταν ο διευθυντής ενημέρωσε την άλλη πως ναι, θα δουλέψω την ημέρα την άλλη κάποιες ώρες, και εκείνη το εξέλαβε ως μεγάλη νίκη της, που δεν μου πέρασε το ρεπό.... και φυσικά της χάλασα το όνειρο, όταν σε ανύποπτη στιγμή της είπα ότι "πολύ καλός ο περιφερειακός, λογικός άνθρωπος, μου πρότεινε να επιλέξω είτε το ρεπό είτε λίγες ώρες δουλειάς".... και επιτόπου χλώμιασε και έφυγε από το γραφείο (!λολ!). Ουσιαστικά, νομίζω πως ο διευθυντής απλώς περίμενε κάποιον επιτέλους να του μιλήσει για το τι περνάει ο κόσμος μαζί της. Δεν ξέρω αν έχει κατά νου κάτι. Για την ώρα έχω προσέξει την αλλαγή στη συμπεριφορά του και μάλιστα την έχει προσέξει και η ίδια. 
Βέβαια όλα αυτά αλλάζουν μέσα σε μία στιγμή. Ο,τι γίνει πια. Εγώ κουράστηκα.

Αυτά. Υγιαίνετε!