Διάφορα και 8 *+update*

Μπερδεμένη μέρα η σημερινή.  Κανονικά θα έπρεπε να πω όλα όσα έγιναν, χωρίς λογοκρισία, ώστε να ξεθυμάνω, διότι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του μπλογκ. Να γράφω αυτά που θέλω και να φεύγουν από το μυαλό μου. Δεν θα το κάνω όμως, γιατί εμπλέκονται πολύ στενά συγγενικά μου άτομα. Σχετικά με το θέμα αυτό, θα πω μόνο πως εγώ φταίω, διότι δεν λέω να το πάρω απόφαση ότι όταν ο άνθρωπος είναι μίζερος, ζηλόφθονος, κακοπροαίρετος, στα όρια μισανθρωπίας, τότε ΔΕΝ θα αλλάξει. Όσες υποσχέσεις σου δώσει και όσες συμφωνίες σου κάνει, θα τις ακυρώσει μπουρδουκλώνοντας τα "εγώ είπα" και "εσύ είπες". 
Τώρα, αφού την πάτησα, έχω βρεθεί εκτεθειμένη σε μία καλή φίλη και δεν ξέρω πώς θα διαχειριστώ την κατάσταση. Διότι φταίω εγώ που εμπιστεύτηκα έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι ανάξιος εμπιστοσύνης και άντε να δικαιολογηθώ στην κοπέλα, που πλήρωσε τα δικά μου σπασμένα. 

Στην υπόλοιπη μέρα, υπάρχει ένα τραγελαφικό και ένα ευχαριστούλι να σας πω. 

Πήγα σε γάμο και στο τραπέζι ήμασταν διάφοροι γνωστοί. Μεταξύ τους και ένας τύπος που έχει ένα χρόνιο και παράξενο κόλλημα με τη γράφουσα. Με βλέπει και ξεκινάει το παραλήρημα "έλα ρε SparklingBlue-άρα, σε βλέπω στον δρόμο που περπατάς, σου κορνάρω, σε χαιρετάω, αλλά εσύ τίποτα! Όποτε βλέπω έναν ωραίο κ*λο, λέω αααα η Sparkling Blue-άρα είναι αυτή!". 
Δίπλα του καθόταν η κοπέλα του. Καταλαβαίνετε. Το έπαιρνα στην πλάκα, για να μην έχουμε άσχημη κατάληξη. Η βραδιά τελείωσε αναίμακτα και ήσυχα, μπορώ να πω.

Το ευχαριστούλι αφορά το μπαρμανάκι. 
Πήγα με παρέα και ως κυρία που δεν θέλει να δίνει πολλή σημασία, αποφάσισα να πάρω το κοκτέιλ Νο6. Καθόμασταν σε τραπέζι και όχι στο μπαρ, έτσι το είπα στον σερβιτόρο. Του εξήγησα ότι πρόκειται για κοκτέιλ εκτός καταλόγου και πως το φτιάχνει το συγκεκριμένο παιδί. Μετά από μερικά λεπτά όμως αναρωτήθηκα μήπως το μπαρμανάκι δεν θυμόταν τι ήταν και ποιος το ζητούσε, έτσι πήγα προς το μπαρ για να το διευκρινίσω. Καθώς προχωρούσα, το βλέμμα του προχωρούσε μαζί μου. Δεν μπορώ να πω, το βρήκα ενδιαφέρον ότι ακολουθούσε οπτικά ενώ προσπερνούσα τα άτομα για να πλησιάσω προς το μέρος του. Του έκανα νόημα για το κοκτέιλ (ούτε που θυμάμαι τι έκανα) και μου το έδειξε. Το είχε ήδη φτιάξει και ήταν μπροστά του. Σήκωσα τον αντίχειρα μου πως όλα καλά και πήγα στη θέση μου. Δύο από τα παιδιά της παρέας ήθελαν να το δοκιμάσουν και το ζήτησαν στον σερβιτόρο ως το "Νο6". Το άκουσε εκείνος και χαμογέλασε. Μετά από λίγο είδα το μπαρμανάκι να δουλεύει πυρετωδώς πίσω από την μπάρα και, θα το πω, μου άρεσε που ήξερα πως εκείνη τη στιγμή έφτιαχνε το ποτάκι που ονόμασα εγώ και έστω για λίγο "διαδόθηκε". 
Στην υπόλοιπη βραδιά δεν κοιτούσα προς το μπαρ, αφήστε που είχαμε πιάσει κουβέντα με την παρέα και είχα ξεχάσει κιόλας. Μόνο σε μία φάση με σκουντά μια φίλη μου ότι το παλικάρι μας είχε βγει στην άκρη της μπάρας, ακριβώς απέναντι μας, για να κάνει τσιγάρο, μας κάρφωνε με το βλέμμα και όταν τον τσάκωνε εκείνη, τα έχανε αυτός και γυρνούσε αλλού. Τον πέτυχα κι άλλη στιγμή να ποζάρει απέναντι μου, αλλά τον αγνόησα. Είπαμε, μας έφτιαξε τα Νο6 μας, δεν θα πέσουμε και στα πόδια του... 

Πάντως, από θαυμάστριες, το μισό μαγαζί! Άλλες κάθονταν στο μπαρ με το μισό ντεκολτέ έξω, άλλες στέκονταν πιο μακριά (δεν είναι και 50 μέτρα το μπαρ για να χωρέσουν όλες, καταλαβαίνετε!) και δεν είχαν μάτια για αλλού παρά μόνο εκεί... είχαμε πλάκα. Νομίζω πάντως πως είμαι η μόνη που πραγματικά απομακρύνθηκε από εκείνον, χωρίς να κάνει νάζια ή πισωγυρίσματα. Τη δουλειά του κάνει βέβαια το παιδί, αλίμονο. Την έχει δει βέβαια κάπως με την αδιάκοπη αδιαφορία μου και μου αρέσει. Και προστατεύομαι και ικανοποιούμαι!

*Αυτό που γίνεται στο μαγαζί είναι από τα άγραφα. Περάσαμε σήμερα με μία φίλη για ένα ποτό στο γρήγορα. Αρχικά το μέρος ήταν άδειο και βολευτήκαμε στο μπαρ, όπως το συνηθίζουμε. Μου έπιασε για λίγο την κουβέντα ο σερβιτόρος που γνωριζόμαστε και περνούσε η ώρα ευχάριστα. Το μπαρμανάκι πότε στεκόταν μπροστά μας και πότε πηγαινοερχόταν, αλλά δεν του έδινα και ιδιαίτερη σημασία. Σιγά σιγά άρχισε να έρχεται κόσμος και φυσικά πλέον οι περισσότερες ήταν γυναίκες. Μεγάλο θηλυκό ρεύμα αυτό το μαγαζί. Μέχρις ότου παρατηρώ ότι οι 8 στις 10 ήταν έτοιμες να ξεγυμνωθούν και να ξαπλώσουν πάνω στην μπάρα, έτοιμες! Κάποια στιγμή κοιτάω δεξιά μου, κοιτάω αριστερά μου, και αντιλαμβάνομαι ότι περιτριγυρίζομαι από λυσσασμένα θηλυκά, ηλικίας από 18 εως 40! Δώστου κούνημα, δώστου νάζι στα 2 αγόρια του μπαρ. Ένιωσα πολύ άσχημα να βρίσκομαι ανάμεσα τους. Είπαμε να πάμε για ένα οφθαλμόλουτρο, όχι να βγούμε και κραγμένες! 
Μου ξέφυγαν μερικά γελάκια ειρωνείας, πράγμα που δεν ήταν σωστό και ούτε του χαρακτήρα μου. Αλλά τέλος πάντων, αποφασίσαμε με τη φίλη να φύγουμε νωρίτερα από το προβλεπόμενο μας, γιατί αυτό το θέατρο του παραλόγου μας ήταν εντελώς ξένο. Πηγαίνοντας να χαιρετήσω τον σερβιτόρο, πιάνουμε πάλι μικρή κουβεντούλα. Και παρατηρώ ότι το μπαρμανάκι είχε στήσει αυτί. Εδώ το είχα να του πω, δεν μας χ***ς κι εσύ, έχεις 100 ξεβράκωτες μπροστά σου και σε ενδιαφέρει τι λέμε με τον σερβιτόρο;
Τελείωσε πλέον το θέμα με αυτόν. Ούτε για eye candy δεν με έλκει πια. Δεν ανήκω στην αγέλη και ούτε θα χάσω την αξιοπρέπεια μου για έναν απλώς εμφανίσιμο μπάρμαν. Αν είναι δυνατόν!
-Υ.Γ. Στο στέκι μου εννοείται πως μια χαρά θα πηγαίνω, αλλά τέρμα οι αναρτήσεις για λόγου του. It's not worth it!

Men

Περνάνε οι μέρες και το βασανιστήριο της νέας σεζόν πλησιάζει επικίνδυνα. Ξεκινάω πάλι τη δουλειά, στο ίδιο μέρος, με τα ίδια άτομα, με τις ίδιες συνθήκες. Το μόνο καλό είναι πως μεταξύ των συναδέλφων θα είναι και το παλικάρι το λεβέντικο, εκείνο, ξέρετε ποιο. Είναι μία ευχάριστη στιγμή της ημέρας, όταν συναντιόμαστε τυχαία σε κάποιον διάδρομο και τον πιάνει αμηχανία. :) (είπε η ψυχραιμότερη - κι όμως, ναι).

Λαμπρή Δευτέρα χτες και πήγαμε για καφέ με παρέα. Σε άλλο μαγαζί. Ανοίγει λοιπόν το στόμα του στα καλά καθούμενα ένας και λέει ότι απεχθάνεται το μπαρμανάκι, διότι είναι ξυνός, ψυχρός, απόμακρος και την τελευταία φορά που πήγε, τον αγνοούσε και δεν πήγε να πάρει παραγγελία. Χα χα χα. Είναι γνωστός γκρινιάρης ο συγκεκριμένος αφενός, και αφετέρου πήρε εδώ και καιρό πρέφα το ρεύμα του μπαρμανακίου, επομένως ως σωστός ανήρ που νιώθει να κινδυνεύει, πήρε το φτυάρι του και ρίχνει. "Πες ότι σε έπιασαν οι αντιζηλίες τώρα", του είπε μια κοπέλα. Η απάντηση του ήταν αυτή που έπρεπε και δεν περιμέναμε: "Εμείς οι άντρες είμαστε μεγαλύτερες κατίνες από τις γυναίκες, να το ξέρετε!". Το παραδέχτηκε, λοιπόν. 



Θα έχω νεότερα τις επόμενες μέρες.

7

Δεν καταλαβαίνω γιατί να ασχολούμαι και να αναπτύξω σχέσεις με έναν άνθρωπο, ο οποίος σε λίγο καιρό θα φύγει για το εξωτερικό. 
Ξαναπήγα στο στέκι άλλες δύο φορές, από την τελευταία μου σχετική ανάρτηση. Είχε χώρο και με την παρέα καθόμασταν στο μπαρ. Καταλαβαίνω ότι το παιδί θέλει να πιάσει κουβέντα και προσπαθεί να catch my eye, που λέμε στα ελληνικά, αλλά δεν υποκύπτω. Κάποιοι θα με λένε και αγενή που ο άλλος στέκεται μπροστά μου και εγώ παίζω με το κινητό. Ε, δεν γίνεται αλλιώς. Ούτε δικαιώματα θέλω να δίνω. Οι θαυμάστριες δίνουν και παίρνουν, κι εγώ είμαι απλώς άλλη μία. Γιατί να εκτεθώ στα καλά καθούμενα, κι ενώ ξέρω ότι ακόμα και φίλοι να θέλαμε να γίνουμε, μετά θα μας ένωνε μόνο το διαδίκτυο;

Τέλος πάντων. Είχε πλάκα πάντως την πρώτη (από αυτές τις δύο) φορές. Όταν κάθισα στο μπαρ και ήρθε να αφήσει τα ποτήρια με το νερό, το ύφος του ήταν "ναι, ξέρω, με φτύνεις". Χαχαχα. Αργότερα, ήρθε η ώρα να πληρώσω, κι επειδή είχε αρκετό κόσμο γύρω, σήκωσα το χαρτονόμισμα και το ανέμισα λίγο προς το μέρος του. Σχόλιο μιας φίλης: "Ε καλά, δεν είσαι και τσατσά του του παιδιού, να το κάνεις ο,τι θέλεις!". Επιστρέφοντας για να μου δώσει τα ρέστα, επειδή είχα αλλάξει λίγο μέρος, έκανε κάτι παιχνιδάκια (μπροστά στην παρέα μου, ο θρασύς) του στυλ, πού είσαι, εδώ είσαι. Έφυγα κυρία, χωρίς να χαιρετήσω κανέναν. 

Τη δεύτερη φορά, χτες ήταν, αναγκαστικά χαιρετηθήκαμε με το που κάθισα στο σκαμπό, διότι ήρθε και στάθηκε απέναντι. Θα το παραδεχτώ, ήταν πολύ γλυκούλικα και το χαμόγελο και τα μάτια του. Μάλλον ξεθάρρεψε και όλο εκεί γύρω ήταν, να παίζει με τα ποτήρια, με τα μπουκάλια, με τα κουτάλια, τα αναδευτήρια, όλα αυτά. Αλλά δεν μάσησα εγώ από τέτοια, τον αγνόησα κανονικά, και μετά από λίγη ώρα πήρε το μήνυμα και απομακρύνθηκε. 

Κοιτάξτε, δεν είναι ότι χαίρομαι για τη συμπεριφορά μου. Ίσα-ίσα, όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν ότι ζορίζομαι που δεν μιλάω σε κάποιον που φαίνεται πρόσφορος, διότι εσωστρεφή δεν με λες. Δεν γίνεται όμως διαφορετικά! 

Θα κλείσω με ένα περιστατικό που μου προκάλεσε μεγάλη περιέργεια. Χτες κι αυτό. Κάποια στιγμή, στάθηκε στην είσοδο του μπαρ ένας περαστικός και απευθύνθηκε στο μπαρμανάκι. Τι κάνεις ρε, πώς είσαι. αυτά. Το μπαρμανάκι δεν πέταξε και το καπέλο από τη χαρά του όταν είδε τον τύπο αυτόν. Εκείνος φαινόταν νευρικός και του λέει "Θα σε πάρω να πάμε για καφεδάκι. Πότε; Αύριο μπορείς;". Το μπαρμανάκι από μέσα του ήθελε να πει, άντε μου στο αγύριστο ρε αλήτη, αλλά απέξω έκανε νεύμα, ναι. Ήταν από τα γνωστά καταφατικά νεύματα που φωνάζουν όχι. "Ωραία", του λέει ο  άλλος, θα σε πάρω ένα τηλεφωνάκι το πρωί, ε;". "Ε όχι και πρωί, ρε φίλε, είπαμε, μεσημέρι και μετά", σχολίασε το eye candy, ο άλλος συμμορφώθηκε... και έτσι έληξε το σκηνικό. Αλλά: Το μπαρμανάκι ήταν κακόκεφο μετά. Τι να τρέχει, άραγε; Πας για καφέ με κάποιον ενώ δεν το θες; Ο άλλος πάλι, γιατί ήταν νευρικός; Δεν λέω για άλλου φύλου, εκεί το καταλαβαίνω. 

Τέλος πάντων. Υγείες. 

Jamais trop tard!

Έκανα μαθήματα Γαλλικών σε φροντιστήριο, όταν ήμουν μαθήτρια ακόμα. Περίπου 4 χρόνια, με μία καταπληκτική Γαλλίδα καθηγήτρια. Είχα προχωρήσει πολύ, αλλά είχα δώσει μόνο για το πρώτο δίπλωμα τότε. Η τακτική της ήταν να δίνουμε εξετάσεις για το ένα επίπεδο, όταν είμαστε γνωσιακά στο 2ο, ώστε ούτε άγχος ιδιαίτερο να έχουμε, αλλά να περνάμε και με καλό βαθμό. Έτσι είχε γίνει τότε, όπου το πρώτο δίπλωμα το είχα πάρει με άριστα, με 10 στα 10 στην έκθεση (το οποίο είχε εντυπωσιάσει ακόμα κι εκείνη, χι χι). Σταμάτησα τα μαθήματα όταν έπρεπε να ασχοληθώ με τις Πανελλήνιες, πράγμα που με στενοχώρησε μεν, αλλά ήθελα "καθαρό" τοπίο μπροστά στις εξετάσεις αυτές.
Fast forward στο τώρα. Έλεγα στην αδελφή μου ότι θα ήθελα να συνεχίσω με τα Γαλλικά, ώστε να πάρω και τα επόμενα διπλώματα, έτσι, τιμής ένεκεν. Βάλτε τη βαρεμάρα, βάλτε και την επιμονή μου να θέλω να ολοκληρώνω τους κύκλους μου, ακόμα και τόσο καθυστερημένα, επομένως ήταν αναμενόμενο πως θα ερχόταν και η ώρα των Γαλλικών.
Μου στέλνει λοιπόν μήνυμα μια μέρα από τη δουλειά της η αδελφή μου, ρωτώντας με αν ακόμα θέλω να δώσω εξετάσεις... και αν ναι, να το έκανα γρήγορα, διότι η προθεσμία των αιτήσεων έληγε... την επόμενη μέρα! Τι να έκανα, έβαλα φωτιά σε όλα όσα έκανα εκείνη τη στιγμή και έτρεξα να ετοιμάσω τη χαρτούρα, για να πάω να την καταθέσω. Πρωί-πρωί της επόμενης μέρας έκανα την αίτηση και τους είπα, πάλι καλά που δεν με είδατε 2 παρά 10... (στις 2 έκλειναν τα γραφεία).

Τώρα, έχω περάσει στο επόμενο επίπεδο της προετοιμασίας μου: Το ξεσκόνισμα! Ανακαλύπτω ότι όντως, αυτό που χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς κάτι που ήξερες παλιά, θέλει λίγη επανάληψη και όχι εκμάθηση από την αρχή. Θυμήθηκα πόσο πολύ μου άρεσε η γλώσσα και ανυπομονώ να δώσω αυτές τις εξετάσεις, αλλά και τις επόμενες, μέχρι και τις τελικές, τις τελευταίες! Τώρα βέβαια, αυτή τη φορά, θα συνεξετάζομαι με παιδιά ηλικιών 12-15 ετών, από ο,τι μαθαίνω, αλλά δεεεν πειράαααζει.... Να με δουν ως παράδειγμα, ότι η παιδεία δεν έχει ηλικία, βρε αδελφέ.

Αυτά. Bonne nuit, mes amis!

Παραπληροφόρηση και αποκατάσταση

Θέλω να αποκαταστήσω την αλήθεια. Έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση για έναν πανέμορφο άντρα που είχα δει μία κοινωνική εκδήλωση, ότι προβληματίστηκα επειδή ήταν με έναν άλλον άντρα, και ότι κατόπιν έρευνας είχα μάθει ότι είναι ελεύθερος κλπ.
Τρίχες κατσαρές! Απολύω την πηγή πληροφόρησης, διότι απέτυχε οικτρά. 
Παντρεμένο είναι το παιδί, με μία πολύ όμορφη και τσαχπίνα (χα χα) κοπέλα. Νιόπαντρος, αλλά είναι!

Χάρηκα πολύ! Έχω τρομάξει τελευταία με όσα βλέπω...

Ο Ελληνάρας ακόμα ζει

Συνέβη σε μια φίλη μου και εγώ συγχύστηκα περισσότερο από εκείνη.

Ελληνάρας, αφού της την έπεσε άγρια, αργότερα σε ανύποπτη στιγμή της είπε πως ο άντρας πρέπει να παντρεύεται κοπέλα τουλάχιστον 5 χρόνια μικρότερη του. (Πέντε). 
Η κοπέλα τον ξεπερνάει 1 με 2 χρόνια. 
Εκείνος άνεργος, εκείνη κάτοχος διδακτορικού και με θέση με πολύ, πολύ υψηλές απολαβές (κάτοικος εξωτερικού). 
Εκείνη ανατράφηκε αυστηρά κι έτσι δεν είναι νάρκισσος, ούτε εγωίστρια. Ίσα-ίσα που θα έλεγα πως έχει λιγότερη αυτοπεποίθηση από όση δικαιούται. Στενοχωρήθηκε πολύ, λοιπόν, με το σχόλιο του Ελληνάρα και μετά έκλαιγε μόνη στο σπίτι της. 

Της είπα το εξής: Αν ξανατολμήσει αυτός, ο άνεργος Ελληνάρας, να σου ξαναπεί για 5 χρόνια μικρότερη και τέτοια κουραφέξαλα, θα συμφωνήσεις μαζί του και θα συμπληρώσεις πως, επίσης, μια γυναίκα θα πρέπει να παντρεύεται κάποιον ο οποίος είναι άξιος να την φροντίζει και να της παρέχει τα πάντα. 

Και να πάει να τρέχει ο αχαρακτήριστος, με τη φραπεδιά, το κινητό των 700 ευρώ και τα ψιλά που δεν του βγαίνουν να πληρώσει τον καφέ. 

6

Να μην ξαναγράφω, μπαρμανάκι και μπαρμανάκι. Επεισοδιάκι 6, λοιπόν.

Απόψε μάθαμε παραπάνω πληροφορίες. Πήγα στο μαγαζί με ένα φιλικό ζευγάρι, εκ των οποίων ο άντρας συγγενεύει με το μπαρμανάκι. Καθίσαμε (κάπως) στριμωχτά στο μπαρ, για τον γνωστό λόγο (ξέρουν - η εμφάνιση του άντρα ήταν στρατηγική, τι νομίζετε, του είχε ανατεθεί αποστολή). 
Εγώ ούτε να το φτύσω, ακόμα και όταν στην αρχή ερχόταν μπροστά μου και στεκόταν παίζοντας με ποτήρια και δεν ξέρω τι άλλο. Έτυχε να καθίσω ανάμεσα στο ζευγάρι, και όταν ο άντρας ξεκίνησε την κουβέντα με τον στόχο, εξακολουθούσα να αγνοώ επιδεικτικά και γυρνούσα στην άλλη πλευρά, να μιλήσω με τις άλλες δύο κοπέλες. Το αυτί μου βέβαια πήρε μερικές πληροφορίες. Η πιο σημαντική είναι η εξής: Σε λίγους μήνες θα φύγει από εδώ, να πάει στη χώρα καταγωγής της μαμάς του, ώστε να δοκιμάσει επαγγελματικά την τύχη του εκεί. Δηλαδή: Το χάνουμε το κορμί, πατριώωτηη.
Ή, για να ακριβολογώ, το χάνουμε το eye candy, παιδιάα. 
Τι να πεις, ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Μπερδεύτηκα, ωστόσο, για λίγα λεπτά, αναλογιζόμενη αν όφειλα να σταματήσω αυτή την επιδεικτική αδιαφορία, αφού θα φύγει το παιδί, μπαίνοντας κι εγώ στη συζήτηση, ή να την συνεχίσω. Κατέληξα πως, ναι, πρέπει να την συνεχίσω, και μάλιστα τώρα χρειάζεται περισσότερο από πριν, διότι απλούστατα, σε λίγο καιρό το παιδί θα είναι μια ανάμνηση. Πού ξέρω εγώ τι κόλλημα μπορεί να με βρει στα ξαφνικά - και ξέρετε, το μυαλό παίζει και δικά του παιχνίδια, επομένως δεν το έχει σε πολύ να βρεθώ ανάσκελα να χτυπιέμαι για Εκείνον που έχει Φύγει. 
Δεν παίζει. Το έζησα μία φορά και έφτυσα αίμα να το ξεπεράσω. Καλύτερα να μην ξεκινήσει ούτε φιλική γνωριμία καν. Μακριά και με ήσυχα το κεφάλι και την καρδούλα μας. 
Οι επόμενες πληροφορίες ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσες, αλλά αυτό που μου κίνησε την προσοχή ήταν ότι είπε ένα μικρό ψεματάκι για την ηλικία του. Ξέρω από έγκυρη, πιο έγκυρη δεν γίνεται, πηγή το έτος που γεννήθηκε. Όταν τον ρώτησε όμως ο άντρας της φίλης μου, έβαλε γύρω στα 2 χρόνια παραπάνω. Εδώ ο κόσμος κρύβει, και αυτός προσθέτει; Τι να πεις. 

Και μια άλλη φάση που είχε πλάκα, ήταν όταν ο άντρας πήγε να συστήσει τη γυναίκα του, η οποία καθόταν δίπλα μου. Λέγοντας "από εδώ η γυναίκα μου", έδειξε με το χέρι του δίπλα, ουσιαστικά εμένα,,, και στα επόμενα 1 με 2 δευτερόλεπτα, το μπαρμανάκι τρόμαξε, νομίζοντας ότι ήμουν εγώ! Χαχαχαχαχαχα. Όταν έδειξα με το χέρι μου δίπλα, έσκασε ένα χαμόγελο και χαιρέτησε τη σύζυγο. Η όψη της τρομάρας και ταραχής πάντως, με διασκέδασε αφάνταστα.

Αυτά που λέτε. Καλά περάσαμε και πάλι! Υγιαίνετε!