Είναι κοινή πρακτική, βλέπω, οι κοπέλες να περιφρουρούν τη σχέση τους και να βάζουν μία μικρή απόσταση από τις παρέες τους, και ειδικά τις άλλες κοπέλες.
Όχι. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν πρέπει να είναι κοινή πρακτική. Πρέπει να είναι εκ γενετής χαρακτηριστικό του ανθρώπου - το οποίο όμως εγώ δεν είχα.
Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα αγόρια, το θεωρούσα πολύ σημαντικό να τα πηγαίνουν καλά με τις φίλες μου. Να βγαίνουμε όλοι μαζί, να γελάμε, να περνάμε καλά. Όπως σας είπα, βέβαια, δεν είχα και πολλά-πολλά, γιατί είμαι και φρι πνεύμα (τρομάρα μου), άρα δεν είχα ζήσει πολλές τέτοιες καταστάσεις. Οι φίλες μου είχαν αγόρια σε τακτικότερη βάση, αλλά τότε ήμασταν ανήλικα παιδιά, με εξόδους όποτε μας επιτρέπονταν, κλπ κλπ. Μετρημένα έτσι κι αλλιώς τα πράγματα, δηλαδή.
Στο Πανεπιστήμιο, έγινε κάτι που μου έβαλε την υποψία ότι, ξέρεις, δεν είναι όλοι αγαθοί σαν εσένα, υπάρχουν και πονηροί. Σε πάρτυ γενεθλίων μίας φίλης, είχα πιάσει κουβέντα με το αγόρι της. Εκείνη σέρβιρε και μιλούσε με τα άλλα παιδιά. Κάποια στιγμή εκείνος σηκώθηκε για τουαλέτα, κι εκείνη παράτησε ο,τι έκανε και έπιασε τη θέση του, δίπλα μου. Τάχα μου ξεκίνησε να μου μιλάει και όταν επέστρεψε εκείνος, του είπε "θα πας να καθίσεις εκεί", στέλνοντας τον στην άλλη πλευρά του δωματίου. Υπήρξε μία μικρή αμηχανία εκ μέρους μας, αλλά οκ. Τότε είχα προσβληθεί μάλιστα από την κραυγαλέα συμπεριφορά της, γιατί θεώρησα πως έτσι με αποκαλούσε (το λιγότερο) "αντροχωρίστρα". Δηλαδή... ας γελάσω. Αλλά. Αν το δείτε από τη δική της πλευρά, τελικά είχε δίκιο. Έβλεπε το αγόρι της να μιλάει και να γελάει με άλλη κοπέλα (χωρίς αγγίγματα φυσικά), και αναμενόμενο να ζηλέψει/ φοβηθεί και να αναλάβει δράση. Ποτέ δεν ξέρεις τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα του άλλου. Με ήξερε ως αγαθή κλπ, αλλά στην τελική, δεν λένε να φοβάσαι τις σιγανοπαπαδιές;
Αυτή λοιπόν την περιφρούρηση την βλέπω από τότε και δεν την παρεξηγώ. Επειδή είμαι κοινωνικός άνθρωπος και θα πιάσω κουβέντα εύκολα, επειδή επίσης είμαι και λίγο σαχλοκούδουνο και θα πω αστεία που θα γελάσουν οι άλλοι, και επειδή, τέλος, είμαι φρι πνεύμα και συνήθως είμαι αδέσμευτη, οι κοπέλες δεν με καλοβλέπουν. Το δέχομαι από όσες δεν με ξέρουν ή με ξέρουν λίγο. Δεν το δέχομαι όμως από εκείνες που με γνωρίζουν και ξέρουν πολύ καλά πως καλύτερα να φάω σκατά παρά να σκεφτώ να "πάρω" τον άντρα τον δικό τους.
Τέλος πάντων. Κάθε άνθρωπος με τον Γολγοθά του.
Όχι. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν πρέπει να είναι κοινή πρακτική. Πρέπει να είναι εκ γενετής χαρακτηριστικό του ανθρώπου - το οποίο όμως εγώ δεν είχα.
Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα αγόρια, το θεωρούσα πολύ σημαντικό να τα πηγαίνουν καλά με τις φίλες μου. Να βγαίνουμε όλοι μαζί, να γελάμε, να περνάμε καλά. Όπως σας είπα, βέβαια, δεν είχα και πολλά-πολλά, γιατί είμαι και φρι πνεύμα (τρομάρα μου), άρα δεν είχα ζήσει πολλές τέτοιες καταστάσεις. Οι φίλες μου είχαν αγόρια σε τακτικότερη βάση, αλλά τότε ήμασταν ανήλικα παιδιά, με εξόδους όποτε μας επιτρέπονταν, κλπ κλπ. Μετρημένα έτσι κι αλλιώς τα πράγματα, δηλαδή.
Στο Πανεπιστήμιο, έγινε κάτι που μου έβαλε την υποψία ότι, ξέρεις, δεν είναι όλοι αγαθοί σαν εσένα, υπάρχουν και πονηροί. Σε πάρτυ γενεθλίων μίας φίλης, είχα πιάσει κουβέντα με το αγόρι της. Εκείνη σέρβιρε και μιλούσε με τα άλλα παιδιά. Κάποια στιγμή εκείνος σηκώθηκε για τουαλέτα, κι εκείνη παράτησε ο,τι έκανε και έπιασε τη θέση του, δίπλα μου. Τάχα μου ξεκίνησε να μου μιλάει και όταν επέστρεψε εκείνος, του είπε "θα πας να καθίσεις εκεί", στέλνοντας τον στην άλλη πλευρά του δωματίου. Υπήρξε μία μικρή αμηχανία εκ μέρους μας, αλλά οκ. Τότε είχα προσβληθεί μάλιστα από την κραυγαλέα συμπεριφορά της, γιατί θεώρησα πως έτσι με αποκαλούσε (το λιγότερο) "αντροχωρίστρα". Δηλαδή... ας γελάσω. Αλλά. Αν το δείτε από τη δική της πλευρά, τελικά είχε δίκιο. Έβλεπε το αγόρι της να μιλάει και να γελάει με άλλη κοπέλα (χωρίς αγγίγματα φυσικά), και αναμενόμενο να ζηλέψει/ φοβηθεί και να αναλάβει δράση. Ποτέ δεν ξέρεις τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα του άλλου. Με ήξερε ως αγαθή κλπ, αλλά στην τελική, δεν λένε να φοβάσαι τις σιγανοπαπαδιές;
Αυτή λοιπόν την περιφρούρηση την βλέπω από τότε και δεν την παρεξηγώ. Επειδή είμαι κοινωνικός άνθρωπος και θα πιάσω κουβέντα εύκολα, επειδή επίσης είμαι και λίγο σαχλοκούδουνο και θα πω αστεία που θα γελάσουν οι άλλοι, και επειδή, τέλος, είμαι φρι πνεύμα και συνήθως είμαι αδέσμευτη, οι κοπέλες δεν με καλοβλέπουν. Το δέχομαι από όσες δεν με ξέρουν ή με ξέρουν λίγο. Δεν το δέχομαι όμως από εκείνες που με γνωρίζουν και ξέρουν πολύ καλά πως καλύτερα να φάω σκατά παρά να σκεφτώ να "πάρω" τον άντρα τον δικό τους.
Τέλος πάντων. Κάθε άνθρωπος με τον Γολγοθά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου