Βρε τι είναι στη γωνία; Το 2016 !

Φυσικά θα έγραφα άλλη μία φορά πριν φύγει το 2015. Πρέπει να ξεθυμάνω.
Δεν ξέρω αν θα γίνει και φέτος, όταν αλλάξει ο χρόνος, εκείνη η μάζωξη, σε κοντινά και ντόπια στέκια - όπου η μουσική βγαίνει εκκωφαντική από τα κακής ποιότητας ηχεία και πίνεις για να μπορέσεις να βρεις το κουράγιο να χορέψεις και να ξεχαστείς. Είναι πολύ πιθανό να γίνει πάντως, αν και συνήθως αυτές οι αποφάσεις βγαίνουν την τελευταία στιγμή.
Πέρσι είχα ένα άγχος για την έξοδο, γιατί ήθελα να πάω και να περάσω καλά, αλλά φοβόμουν ότι η παρουσία μίας συγκεκριμένης τύπισσας θα μου χαλούσε τη βραδιά. Τελικά με πολύ γράψιμο και λίγο παραπάνω ποτό (για μένα), όλα κύλισαν πολύ καλά.
Κανονικά δύσκολα θα αντιπαθήσω τόσο πολύ έναν άνθρωπο και ακόμα πιο δύσκολα θα το δείξω. Αυτή η τύπισσα λοιπόν, είναι η (αναμενόμενη κάποια στιγμή) εξαίρεση. Είναι, απλά και ξάστερα, ανήθικη. Όμορφη, έξυπνη και παμπόνηρη. Μία χειραγωγός στην πράξη. Από εκείνους τους ανθρώπους που θα υποκριθούν ότι ήπιαν παραπάνω, ώστε να πιαστούν από τον λαιμό εκείνου του δεσμευμένου που τους γυάλισε και να τον φιλήσουν παθιασμένα μπροστά σε όλους και ειδικά στο έτερον του ήμισυ. Λοιπόν, μπορεί άλλοι να βάζουν σε λειτουργία τη διπλωματία τους, αλλά προσωπικά σε τέτοια περίπτωση, βάζω σε λειτουργία την αντι-διπλωματία μου. Δεν θέλω να έχω οποιαδήποτε επαφή με τέτοια άτομα και θα χαιρετήσω με ευχαρίστηση όλους μπροστά μου εκτός από εκείνη. Για εσάς που δεν με ξέρετε, θα φανεί γαϊδουρινή και ανώριμη η συμπεριφορά μου. Για όσους με ξέρουν, όμως, η αντίδραση μου προκαλεί έκπληξη και καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ιδιάζουσα (για εμένα) κατάσταση και πως δεν αποτελεί κύριο κομμάτι του χαρακτήρα μου. Είμαι καλή και εύθυμη με όλους...  99,9% των περιπτώσεων.
Τέλος πάντων, για αύριο που λέτε, έχω αποφασίσει να μην ρωτήσω κανέναν για το αν θα γίνει η έξοδος και ποια ώρα. Φέτος η κατάσταση θα είναι ακόμα πιο ιδιαίτερη, διότι ενδέχεται να προστεθεί στην παρέα και ένα φλερτ μου, το οποίο δεν ευοδώθηκε, και στο οποίο ξέρω από πρώτο χέρι ότι θα ορμήσει η από πάνω ανήθικη.
*update* Ξεκίνησα χτες και συνεχίζω σήμερα. Επομένως, όσα λέω πιο πάνω, είναι πλέον για απόψε τη νύχτα. Ενημερώθηκα πως κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει η έξοδος και ελπίζω να περάσουμε καλά, ενώ θα προσπαθώ να μην ασχολούμαι με πόσο τρίψιμο και γλείψιμο θα πέφτει από την ανήθικη στους άνδρες της παρέας. Ο Θεός να μας δώσει δύναμη.
Ξέρετε τι θα ήταν γαμάτο; Αν βρισκόταν ένας που θα ασχολιόταν μόνο με μένα! Αλλά πού θα βρεθεί, αφού η θλιβερά συντριπτική πλειοψηφία (για να μην πω όλοι και προσβληθούν...) των αρσενικών τυφλώνονται με όποιο μπιχλιμπίδι τους κάνει γκλιν γκλιν; Οπότε, προβλέπεται βαρύ και πικρό το ποτήριο που θα πιω απόψε. Αχ.
Θα ενημερώσω.
Όπως και να έχει, όμως... Καλή Χρονιά!

Το άλλο μας μισό ή τα άλλα μας "μισά";

3. Νομίζεις εαυτέ μου ότι υπάρχει ένα άτομο στον κόσμο που είμαστε ο ένας για τον άλλον ή δεν ισχύει αυτή η αντίληψη; Κι αν υποστηρίζεις το δεύτερο, τότε πώς εξηγείς ότι υπάρχουν ζευγάρια που είναι μαζί και ευτυχισμένα πάρα πολλά χρόνια, χωρίς να έχει υπάρξει άλλος στη ζωή τους;

Μπα όχι, δεν νομίζω πως υπάρχει ΤΟ άτομο για εμάς. Νομίζω πως υπάρχουν αρκετά άτομα με τα οποία ταιριάζουμε πάρα - πάρα πολύ, όπως υπάρχουν και άλλοι με τους οποίους δεν αντέχουμε να βρισκόμαστε μαζί στον ίδιο χώρο. Θεωρώ, επίσης, πως είναι πολύ καλή και μάλιστα απαραίτητη εμπειρία να βιώσουμε την ερωτική απογοήτευση τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας, και όσο νωρίτερα γίνει αυτό, τόσο το καλύτερο για την υπόλοιπη ψυχική και πνευματική μας υγεία. Γιατί; Γιατί θα πονέσουμε πάρα πολύ, θα νιώσουμε ότι μας απορρίπτει το άλλο μας μισό, ότι ο κόσμος γύρω μας δεν έχει νόημα χωρίς αυτό το πρόσωπο, ότι δεν υπάρχει τρόπος να επανέλθουμε.... θα κυλιστούμε στο πάτωμα κλαίγοντας, θα απελπιζόμαστε κάθε φορά που θα θυμόμαστε εκείνον/η, θα τραβάμε τα μαλλιά μας με τη σκέψη ότι μπορεί να περνάει υπέροχα στην αγκαλιά κάποιου άλλου... μέχρις ότου μπουχτίσει ο ίδιος μας ο εαυτός με εμάς. Και καπου εκεί, για άλλους μετά από μέρες, για άλλους μετά από εβδομάδες, για άλλους μετά από μήνες, το βλέμμα μας θα πέσει σε ένα άλλο άτομο ή σε περισσότερα του ενός, που βρίσκουμε ενδιαφέροντα και κάποια στιγμή θα πιάσουμε τον εαυτό μας να χαμογελάει αβίαστα. Χωρίς απαραίτητα να πρέπει να κάνουμε δεσμό με το νέο άτομο. Νομίζω, επομένως, πως όταν ξεθυμάνουμε και ανοίξουμε τα μάτια μας σε ανύποπτη στιγμή, θα διαπιστώσουμε ότι τόσο έντονα συναισθήματα μπορεί να μας τα προκαλέσει και άλλος άνθρωπος, ότι δεν πεθάναμε μαζί με εκείνο τον έρωτα, ότι στην επόμενη γωνία δεν ξέρουμε τι μας περιμένει."Πώς θα περάσω τις γιορτές χωρίς εκείνον/η;! Αδιανόητο!". Και πόσες φορές δεν ανατράπηκαν τα σχέδια μας, από παράγοντες που δεν ήταν στο χέρι μας; Αυτό είναι η ζωή.
Επομένως, βλέπουμε ότι όχι, δεν ήρθε το τέλος. Στον επόμενο έρωτα που θα μας έρθει, λοιπόν, θα  ξέρουμε ότι, ακόμα κι αν πέσουμε πάλι στα πατώματα επειδή δεν έφτασε εκεί που θέλαμε, θα το ξεπεράσουμε.
Όσο για τα ζευγάρια που γνώρισαν μόνο ο ένας τον άλλον και μένουν μαζί για την υπόλοιπη ζωή τους, λέω το εξής: Τυχεροί αλλά έτσι είναι η και η ζωή, βρε παιδιά! Είμαστε δισεκατομμύρια άνθρωποι εδώ πέρα, δισεκατομμύρια DNA, άπειροι οι πιθανοί συνδυασμοί και τα αποτελέσματα.
Η ζωή είναι ωραία!

Η μοίρα και η αγάπη για το σπίτι

1. Μοιρολατρεία ή ελευθερία έκφρασης;

Εδώ και χρόνια διαβάζω άρθρα και σκέψεις για το συγκεκριμένο θέμα. Άλλοι λένε πως η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη (ετικέτα: μοιρολάτρες) και άλλοι πως όλα είναι στο χέρι μας. Εγώ νομίζω πως η ζωή μας, σε πολύ μεγάλο βαθμό, εξαρτάται από εμάς, από τις επιλογές μας. Νομίζω, όμως, πως υπάρχουν κάποια σημεία, λίγα, τα οποία είναι "γραμμένα" και ο,τι και να κάνουμε, θα γίνουν.
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Πριν πολλά χρόνια, ένας γνωστός παντρεύτηκε και μετά από λίγο καιρό έκανε παιδάκι. Λόγω προβλημάτων υγείας της συζύγου, αποφάσισαν να μην προχωρήσουν σε δεύτερο. Ένα βράδυ, ο άνθρωπος αυτός, επιστήμονας και καθόλου αιθεροβάμων, ονειρεύτηκε ότι του έλεγε ένα (νεκρό) πρόσωπο να κάνουν και δεύτερο παιδί, ώστε να μη μείνει αυτό που είχαν μόνο του. Ο γνωστός επηρεάστηκε πολύ από το όνειρο, το συζήτησε με τη γυναίκα του και τους γιατρούς, και περίπου 6-7 χρόνια μετά το πρώτο παιδί, ήρθε και το δεύτερο. Fast forward τώρα μερικές δεκαετίες μετά. Ο άνθρωπος αυτός αρρωσταίνει, διακομίζεται στο νοσοκομείο, πετυχαίνει η εγχείρηση αλλά μετά από μερικές εβδομάδες πεθαίνει. Πέντε μήνες αργότερα, η γυναίκα του περπατούσε στον δρόμο με τα παιδιά τους, και ξαφνικά πέφτει κάτω, και πεθαίνει κι εκείνη. Το πρώτο παιδί, γύρω στα 35 τότε, έμενε με την οικογένεια του, άγαμο. Αν, λοιπόν, δεν υπήρχε το αδελφάκι του, τότε θα έμενε μόνο του, όπως είχε προειδοποιήσει το πρόσωπο στο όνειρο. Ποια είναι η δική μου εκδοχή; Ότι ήταν "προκαθορισμένος" ημερολογιακά ο θάνατος των συγγενών. Ότι δεν ήταν προκαθορισμένη η γέννηση του δεύτερου παιδιού. Και ότι ήταν προκαθορισμένο ότι το πρώτο παιδί θα ήταν μόνο του. Όλα τα σχόλια δεκτά.

---------------
2. Εαυτέ μου, σου αρέσει τα περισσότερα βράδια να κάθεσαι στο σπίτι, στον καναπέ και να χαζεύεις στον υπολογιστή ταινίες ή να σερφάρεις διαδικτυακά. Όταν χτυπήσει το τηλέφωνο, εύχεσαι να είναι διαφημιστικό και όχι κάποιο παιδί της παρέας που θα σε προσκαλεί να βγείτε έξω. Τι έχεις;

Θα σου πω τι έχω, εαυτέ μου. Σπιτογατίαση. Ούτε τεμπελιά, ούτε βαρεμάρα. Γιατρός δεν είμαι βέβαια, αλλά δεν νομίζω να έχω ούτε κατάθλιψη. Έχω άγχος για μερικά οικονομικά θέματα και ένα άλλο, περισσότερο πρακτικό, αλλά κατά τα άλλα, θεωρώ πως το να προτιμώ το σπίτι μου, 5- 6 από τα 7 βράδια της εβδομάδας, είναι χαρακτηριστικό ενός σπιτόγατου. Φυσικά, σε περιόδους περισσότερου άγχους, η διάθεση μου αλλάζει. Άλλοτε θέλω να είμαι συνέχεια έξω και άλλοτε συνέχεια σπίτι. Φυσιολογικό όμως είναι. Αφύσικο είναι να έχουμε μία μόνο διάθεση, από το πρωί μέχρι το βράδυ, μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα. Άραξε λοιπόν, χαλάρωσε, και μην ψάχνεσαι όταν ακούς σχόλια τύπου "γιατί κάθεσαι μέσα". Εκτός κι αν θες να ανακατέψεις λίγο τα πράγματα, οπότε απάντα κι εσύ με την ερώτηση "Εσύ γιατί θες να είσαι σχεδόν κάθε μέρα έξω;"

Νοσταλγία λέει

Τις τελευταίες 3 μέρες θέλω να είμαι σπίτι μου, να βλέπω ταινίες, να χουχουλιάζω στο κρεβάτι μου και να μη με ενοχλεί κανείς. Βαριέμαι θανάσιμα να πάω σε σεμινάρια που έχω εγγραφεί -αλλά θα διατάξω το κορμί μου να πάει, γιατί δεν θέλω να πάρω απουσία (δεν είμαι φυτό). Επιπλέον, με πονάει ακόμα το χέρι μου και με πιάνει ώρες-ώρες ημικρανία. Βρε, λέτε να είναι τίποτα ψυχοσωματικά; Μπορεί. Θα δείξει όταν (και αν...) τακτοποιηθούν δυο θέματα πρακτικής φύσεως, τα οποία περιμένω πώς και πώς.
Πάω τώρα στο όνειρο που είδα το προηγούμενο βράδυ.
Τι όνειρο κι αυτό. Βρέθηκα στη σχολή μου με άλλες δύο συμφοιτήτριες και εξερευνούσα τις καινούριες εγκαταστάσεις. Με τη μία κοπέλα έχουμε στην πραγματικότητα μία σχετικά τακτική επαφή, με την άλλη όμως έχουμε χαθεί. Στις βόλτες που έκανα, άρχισε να με κυριεύει νοσταλγία. Μπορεί και να βούρκωσα στον ύπνο μου. Τώρα που ξύπνησα όμως, αναρωτιέμαι από πού ήρθε αυτό το συναίσθημα. Δεν έχω πεθυμήσει τη σχολή τόσο πολύ και στο όνειρο η νοσταλγία συνδεόταν με το νέο κτίριο και τη γύρω περιοχή (διότι υποτίθεται μου θύμισε τις ωραίες εποχές που πέρασα εκεί), τα οποία δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.  Επομένως, κάτι άλλο ήθελε να μου πει το υποσυνείδητο. Τι άραγε; Μπορεί να ζητούσε να εξωτερικεύσει το συναίσθημα και βρήκε αυτή τη δίοδο. Νοσταλγία όμως;
Λοιπόν, σκέφτηκα κάτι ως προς τη δομή του μπλογκ και θα το δοκιμάσω την επόμενη φορά.
Άσχετο αυτό αλλά μπορείτε να το εκλάβετε ως προειδοποίηση (lol!).