Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2020

Να σε είχα πρώτα!

Έχεις κι εσύ τα στραβά σου, όχι μόνο οι άλλοι.
Καμία φωλιά δεν είναι καθαρή.
Αλλά. Άλλων είναι λιγότερο βρώμικη, ενώ άλλων είναι σύσκατη (εντάξει, με το συμπάθιο).

Με πήραν τηλέφωνο σήμερα Παρασκευή, όχι χτες Πέμπτη που έλεγαν αλλά δεν πειράζει, από την εταιρεία με τους 3 συνεντευκτές, να με ενημερώσουν ότι επέλεξαν άλλον υποψήφιο. Το ήξερα, το περίμενα, και με το τηλεφώνημα μου έδωσαν το οριστικό κλείσιμο που χρειαζόμουν. Έτσι πρέπει να γίνεται. Όπως εγώ σας αφιέρωσα χρόνο, διένυσα μία απόσταση να έρθω και προετοιμάστηκα, έτσι ο υποψήφιος εργοδότης οφείλει να με τιμά, ακόμα κι αν δεν με προσλάβει. Να αφιερώσει 1 λεπτό να με ενημερώσει.
Έχοντας κλείσει με την άλλη εταιρεία, νιώθω καλά, είμαι εντάξει, και περιμένω να με ειδοποιήσουν για τα επόμενα βήματα (εκπαίδευση, τεστ αξιολόγησης). Στη συνέντευξη με ενημέρωσαν πως πρέπει να πιάσω 80% στο τεστ ώστε να προσληφθώ, κάτι που μου είπαν πως θα το πετύχω σίγουρα.
Δεν λέω, έχω ξαναπεράσει ανάλογα τεστ στην άλλη τρισκατάρατη δουλειά και γνωρίζω πάνω-κάτω για τι πρόκειται, αλλά εκεί σε μία γωνίτσα του μυαλού μου κάθεται μία δόση αγωνίας και άγχους.
Έφτασα στο σημείο να υπολογίσω, λοιπόν, τα μόρια μου για προκηρύξεις και είναι αρκετά για να μπω σε μία θέση, αρκεί να μαζέψω και άλλη προϋπηρεσία.
Όταν σπούδαζα, δεν μου περνούσε καν από το μυαλό η σκέψη "μία θέση στο δημόσιο" και έβλεπα με μισό μάτι, σχεδόν ως ανίκανους, όσους τις κυνηγούσαν.
Τώρα όμως... Τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που τελείωσα, που έχω υποφέρει να κυλάω από τυχαία δουλειά σε άλλη τυχαία, που μετράω τα λεφτά μου κάθε μέρα και δεν μου βγαίνουν, τώρα πλέον κατάλαβα τι σημαίνει να έχεις έναν σταθερό μισθό χειμώνα-καλοκαίρι. Ακόμα και με τον βασικό θα ήμουν ευχαριστημένη. Τα όνειρα μας πάντα τα κυνηγάμε εξυπακούεται, αλλά χρειάζεσαι ένα μαξιλαράκι να ακουμπάς.

Παρόλο που οι σπουδές μου είναι ο,τι καλύτερο μου ταιριάζει στον χαρακτήρα μου, τώρα θα προτιμούσα αρχικά να σπουδάσω κάτι πρακτικότερο, και θα κυνηγούσα ως χόμπι τα υπόλοιπα.
Α ρε, στερνή γνώση! 

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2020

Mori!

Γιατί ρε παιδιά είμαστε τόσο μοχθηρές οι γυναίκες;

Πρόπερσι, Νοέμβριο του 2018, είχα πάει σε συνέντευξη για μία θέση εργασίας που μου ταίριαζε, είχα όλα τα προσόντα ΚΑΙ η υπεύθυνη του τμήματος με είχε συμπαθήσει πάρα πολύ. Τόσο, που μου είχε πει στο τέλος ότι σίγουρα θα ήμουν πολύ καλή στη δουλειά αυτή και ακόμα πιο σίγουρα θα με έβλεπε στην επόμενη "φάση". Και όσο την ξαναείδατε εσείς, άλλο τόσο την ξαναείδα εγώ. Τη "δουλειά" δεν την έκανε εκείνη η γυναίκα, αλλά η 2η συνεντεύκτρια, η οποία με έβλεπε εξαρχής με μισό μάτι. Δεν μου έφερε καμία αντίρρηση σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, ήταν ολιγομίλητη, αλλά το στραβό της βλέμμα δούλευε υπερωρίες πάνω μου. Αυτή έκανε τη "δουλειά". 

Τις προάλλες, λοιπόν, με πήραν για συνέντευξη από μία εταιρεία, από την οποία πραγματικά δεν περίμενα καν να με φωνάξουν. Ήταν τρία άτομα, δύο άντρες, και μία κοπέλα. Μαντέψτε, ρε γαμώτο, τι έγινε κι εδώ! Ξεκινάνε να με ρωτάνε, και απαντούσα με ειλικρίνεια. Ναι, το γνωρίζω αυτό, όχι, δεν το γνωρίζω το άλλο. (Θα σε ρωτήσουν αν ξέρεις κινέζικα πχ, και θα πεις ΝΑΙ, ενώ ούτε απέξω από αίθουσα διδασκαλίας δεν έχεις περάσει; Είπαμε, να λουστράρουμε τις γνώσεις μας, όχι να πουλήσουμε δράκους). Οι "ελλείψεις" μου δεν ήταν πολλές και μπορούσα να τις καλύψω, δεν επρόκειτο δηλαδή για εξειδικευμένες γνώσεις, αλλά για ευρύτερου περιεχομένου, που αποκτάς κυρίως εμπειρικά. Ο συνεντευκτής 1, σχολίαζε ως εξής: "Δεν μας πειράζει που δεν γνωρίζετε αυτό, εξάλλου διαθέτετε το άλλο, που είναι πιο σημαντικό". Συνεντεύκτρια 2: Μορφασμός! 
Ο 3ος συνεντευκτής έλειψε για 2 λεπτά, και όταν επέστρεψε, ρώτησε τους άλλους δύο πώς είχε προχωρήσει η κουβέντα μας. Εκεί, η τύπισσα χώθηκε λέγοντας για μένα "δεν ξέρει από αυτό", για να χωθεί περισσότερο ο 1ος και να πει "Ναι, αλλά δείχνει πρόθυμη να μάθει". 
Φεύγοντας, η συνεντεύκτρια φρόντισε να ξανατονίσει ότι υπήρχε αυτό π.χ. που δεν γνώριζα, όπου πάλι μπήκε στη μέση ο 1ος και σχολίασε πως "η κυρία όμως έχει ένα βασικό προσόν, είναι επικοινωνιακή!". 

Το καλό είναι πως μου τόνισαν πως θα απαντήσουν εντός εβδομάδας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, άρα δεν θα περιμένουμε στο κενό, το κακό είναι πως γνωρίζω ήδη το αποτέλεσμα. Παρόλο που ήταν τρεις και κατάφωρα αρνητική ήταν μόνο η γυναίκα, ξέρουμε όλοι ποιανής η άποψη θα επικρατήσει. 

Λίγη ώρα μετά, όμως, με πήραν τηλέφωνο από την εταιρεία που είχα επίσης επιτυχημένη συνέντευξη, και μου ανακοίνωσαν επίσημα πως ξεκινάμε συνεργασία. Άρα, suck this, μωρή!!

Αυτά. Υγιαίνετε.

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2020

Τάπα;

Θέλω να διηγηθώ κάτι που έγινε και χρειάζομαι να το βγάλω από μέσα μου.

Πρώτα, να πω ότι η συνέντευξη που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση μου πήγε πολύ καλά και υπάρχουν πολλές πιθανότητες να συνεργαστούμε με εκείνη την εταιρεία. Δεν με ρώτησαν λεπτομέρειες για την προηγούμενη δουλειά, επομένως δεν χρειάστηκε να πω κάποιο λευκό ψέμα.

Λοιπόν, εδώ στην περιοχή ανοίγει καινούριο γραφείο με παροχή κάποιων συγκεκριμένων υπηρεσιών και εννοείται πως άδραξα την ευκαιρία να κάνω αίτηση. Η ιδιοκτήτρια είναι κατά κάποιον τρόπο συγχωριανή, απλώς δεν είχαμε ποτέ πάρε-δώσε. Πριν κάποιες μέρες βρεθήκαμε κατά τύχη, την ρώτησα πότε θα ξεκινήσει τις συνεντεύξεις, και μου είπε ότι πρώτα θέλει να ξεκαθαρίσω τα πράγματα με το νυν αφεντικό μου, επειδή της έχει δημιουργήσει κάποια προβλήματα και μου τα παρέθεσε (είναι πολύ κοντά οι δύο εργασιακοί χώροι). Της είπα τότε πως δεν υπάρχει λόγος να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα, πως σε γενικές γραμμές κι εγώ είμαι δυσαρεστημένη μαζί του και πως θα μιλήσουμε στη συνέντευξη. Μου είπε πως αυτό θα γίνει κατά τον Μάρτιο, εκτός αν της την "δώσει" και το πάρει νωρίτερα.
Λαμβάνω λοιπόν τηλεφώνημα της πριν λίγες μέρες για συνέντευξη.
Πάω.
Η πρώτη της ερώτηση ήταν, αν μίλησα με το "νυν" αφεντικό μου. Της είπα πως δεν πρόκειται να ξαναπάω σε εκείνη τη δουλειά, και της εξήγησα τους λόγους.
Και μου είπε... ότι εκείνη ψάχνει άτομα με εχεμύθεια, κάτι το οποίο εγώ δεν φαινόταν να έχω, επειδή μίλησα για ορισμένες καταστάσεις σε εκείνον τον επαγγελματικό μου χώρο. Και πήρε έναν αέρα κάπως "υπεροχής", επειδή "με τάπωσε".
Λοιπόν, εκείνη τη στιγμή ένιωσα πολύ άσχημα και όντως ντράπηκα. Διατήρησα όμως την ψυχραιμία μου, την άφησα να μου παραθέσει λεπτομέρειες για τη θέση (παρόλο που ήταν εμφανές πως δεν θα την έδινε σε μία ...μη εχέμυθη όπως εγώ) και, ευτυχώς, με το που ανέφερε ξανά το θέμα της εχεμύθειας, ανασυγκροτήθηκα και της είπα τα εξής:

- Ότι εκείνη με ρώτησε τον λόγο που φεύγω από εκείνη τη δουλειά και όφειλα να απαντήσω,
- Ότι οι συγκεκριμένες καταστάσεις που της ανέφερα είχαν αντίκτυπο στην επαγγελματική μου εικόνα και πως υπήρχε μεγάλο ενδεχόμενο να φτάσει στα αυτιά της κάτι για μένα, το οποίο δεν ίσχυε (εννοώντας φυσικά το "νυν" αφεντικό και την αφερεγγυότητα του, μην ξεχνάμε πως είναι γείτονες),
- (Επειδή μου έκανε κήρυγμα για το πόσο σωστή εργοδότρια είναι και πόσο τυπική και ότι υπάρχει οικογενειακή ατμόσφαιρα) Πως όπως κάποιος, όπως εκείνη πχ, έχει υψηλές απαιτήσεις από τον υπάλληλο της, έτσι και ο υπάλληλος έχει υψηλές απαιτήσεις από τον εργοδότη του! (Την ξάφνιασα εκεί και με κοίταξε παγωμένη),
- Ότι μπορεί να ρωτήσει άλλους επαγγελματίες δίπλα ακριβώς, που γνωριζόμαστε, για το τι έχω πει για το "νυν" αφεντικό μου και θα της πουν ότι μιλάω με τα καλύτερα λόγια (ισχύει) και ότι εκείνη ήταν ιδιαίτερη περίπτωση και όφειλα, ξαναλέω, να της πω κάποια πράγματα - το οποίο και έγινε μεταξύ μας, χωρίς άλλους μπροστά (πέρα από τη γραμματέα της). 

Ξέρω πως η εχεμύθεια είναι πολύ σημαντική και ότι η γυναίκα θεώρησε πως έπρεπε να το θίξει, θεωρώ όμως ότι έπρεπε να δουλέψει περισσότερο την προσέγγιση της και να μιλούσε μόνο αφότου είχε σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης.  Μου έθιξε την προσωπικότητα και όχι κάτι στιγμιαίο. Όταν σε χαρακτηρίζουν "μη εχέμυθο", σου λένε ότι δεν μπορεί να σε εμπιστευτεί κανείς, ποτέ. Με έκρινε χωρίς να σκεφτεί ότι της έδωσα τεκμηριωμένη απάντηση και ότι δεν είμαι άτομο που πηγαίνει όπου το πάρει ο άνεμος.

Τελικά η θέση δεν με ενδιέφερε και της το είπα, ούτως ώστε να μη βγάλει από τη διαδικασία επεξεργασίας - τον τενεκέ δηλαδή- και να προχωρήσει στον επόμενο υποψήφιο. Πράγματι δεν με ενδιέφερε, δεν το είπα από πείσμα.

Εντωμεταξύ, τα δεδομένα της συγκεκριμένης θέσης δεν ήταν όλα σύννομα. Άραγε, δεν το κατάλαβε, την ώρα που μου έκανε κήρυγμα; Δεν έφτασα στο σημείο να τα σχολιάσω, διότι εκεί πια θα ανέβαιναν οι τόνοι, και θα έχανα τον κόπο μου. Και ξέρετε κάτι τελευταίο; Μέσα στο κήρυγμα έλεγε πως "είναι πάρα πολύ αυστηρή, πως δεν δέχεται κανένα λάθος, πως λάθη κάνει μόνο αυτή, και πως με το παραμικρό που δεν της αρέσει, δίνει απόλυση", κλείνοντας με τη φράση "και σε όποιον δεν αρέσει, να το χέσω".
Επίπεδο, ναι;