Και μετά έρχεται η κούραση

Και τώρα αγχωνόμαστε. Έχω τρία πράγματα για τα οποία αγχώνομαι αυτό το διάστημα. Το ένα είναι η σωματική μου διάπλαση, την οποία έχω πεισμώσει να βελτιώσω. Αυτή τη φορά ξέρω ότι η απόφαση μου είναι πραγματική, αληθινή, και όχι του αέρα, διότι κάθε φορά που βλέπω την αντανάκλαση μου σε τζάμια και βιτρίνες, δε λέω "φτου σου κοπελάρα μου", αλλά "φτου σου που δεν κρατούσες το στόμα σου κλειστό". Εντάξει, τα πράγματα δεν είναι τραγικά, αλίμονο, απλά εγώ την είδα έτσι. Και καλά έκανα, βεβαίως. Αυτό λοιπόν είναι το ένα πράγμα που με αγχώνει, αλλά είναι και το μόνο το οποίο εξαρτάται εξ ολοκλήρου από μένα.
Το δεύτερο είναι η ρημαδοδουλειά που τελειώνει σε λίγες μέρες και θα με ρίξει πάλι στο χάος της αναζήτησης. Αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο μπορώ μεν να κάνω πολλά, αλλά δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από μένα. Εγώ μπορώ να φτιάξω το βιογραφικό μου όσο καλύτερα μπορώ και όταν με καλέσουν για συνέντευξη να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό... αλλά όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι θα βρεθούν και διαθέσιμες, ανοιχτές θέσεις. Γι'αυτό λοιπόν, το συγκεκριμένο είναι συνδυασμός και προσωπικής προσπάθειας αλλά και τύχης/ εξωτερικών παραγόντων.
Για το τρίτο, η κατάσταση είναι η πιο αβέβαιη από τα τρία. Περνάει και δεν περνάει από το χέρι μου, εξαρτάται και δεν εξαρτάται από την τύχη/ εξωτερικούς παράγοντες. Ο,τι και να είναι πάντως, άρχισε να με κουράζει... Και, όσο κι αν δεν το παραδέχομαι ανοιχτά, μέσα μου ξέρω ότι αυτό είναι που μου προκαλεί το μεγαλύτερο άγχος. Ευελπιστώ να το ξεπεράσω, να βρεθεί η λύση, να βρω την ηρεμία μου και όταν στο μέλλον κοιτάω πίσω, σε όποια κατάσταση κι αν είμαι, να χαμογελάω με τα τωρινά παθήματα μου.
Τέλος πάντων. Έκανα μία ωραία παραγγελία μερικών βιβλίων και σε καμια εβδομαδούλα θα τα έχω στα χέρια μου. Θα βουτάω μέσα τους και θα ξεχνιέμαι...

Ο καρχαρίας που δεν ήταν καρχαρίας

Νομίζω ότι πρέπει να καταγράψω αυτό όνειρο. Κάτι μου λέει ότι ήταν συμβολικό.
Το είδα στη διάρκεια του απογευματινού μου υπνάκου (μόλις 2 παρά κάτι ωρών).
Γινόταν ένας γάμος, στον οποίο κουμπάροι ήταν μία φίλη, ονόματι Μαρία, και ένα παιδί το οποίο συμπαθώ πολύ. Βρέθηκα στον εξώστη της εκκλησίας με άλλα άτομα και ο κόσμος μαζευόταν από κάτω. Εμφανίστηκε ένας κύριος και μας είπε "Τι κάνετε εσείς εδώ στον εξώστη; Τώρα έχει χώρο κάτω και για εσάς". Μετά είδα την κοπέλα να μας λέει (δε θυμάμαι αν ήμουν με την αδελφή μου ή με άλλο άτομο) ότι θα γίνει μετά τραπέζι και να πάμε. Εμείς όμως δεν ήμασταν επίσημα καλεσμένοι-ες και όταν την ρώτησα "θα έχουν υπολογίσει όμως 2 έξτρα άτομα;", αντέδρασε λέγοντας ότι εννοείται πως μπορούμε να πάμε. Μετά σκέφτηκα πώς θα αντιδρούσε εκείνο το παιδί, που θα με έβλεπε ξαφνικά μπροστά του, σε έναν γάμο που ουσιαστικά ήμουν ακάλεστη.
Το προηγούμενο βράδυ ονειρεύτηκα ότι το σπίτι μου είχε μεγάλους γυάλινους τοίχους, περικλειόταν από θάλασσα και ένας μεγάλος καρχαρίας (παρόλο που η όψη του δεν ήταν καρχαρία αλλά διαφορετικού, άσχημου, ψαριού) ήταν κοντά στο γυαλί. Στον ονειροκρίτη διάβασα για φίλο/η που παραμονεύει να κάνει ζημιά. Ε τώρα τι να πω, φίλος και να παραμονεύει να κάνει ζημιά.. δεν πάνε μαζί, πάνε; Τέλος πάντων.
Πριν μερικές μέρες ξεκίνησα να γράφω άλλη ανάρτηση αλλά με διέκοψαν, κι έτσι μου έφυγε η έμπνευση. Όπως το είχα πει παλαιότερα, (σχεδόν) όλα όσα γράφω είναι φρέσκα και σπαρταράνε!
Κοίτα να δεις βρε παιδί μου, ήδη μεθαύριο είναι Δεκαπενταύγουστος! Πολύ μ'αρέσει αυτή η λέξη. Για μένα, αντιπροσωπεύει ηρεμία, ηλιοβασίλεμα, ωραίο καλοκαίρι και λίγη από μελαγχολία για το επικείμενο τέλος του καλοκαιριού.
Να΄ναι καλά το όνειρο με την εκκλησία και τη φίλη ονόματι Μαρία, γιατί ξύπνησα νιώθοντας μια όμορφη ηρεμία. Άντε, καλά να΄μαστε!

Απόψε αράζουμε

Τελικά δύο κλικ υπόθεση ήταν να εξαφανίσω την επαλήθευση, μέσω πληκτρολόγησης λέξης, της ανθρώπινης ιδιότητας όσων γενναίων αφήνουν σχόλια.
Άργησα, ε; Πόσες φορές άνοιξα τη σελίδα με σκοπό να γράψω, αλλά όλο κάτι γινόταν και πάπαλα.
Απόψε μου βγαίνει η κούραση της εβδομάδας. Μου είπαν να πάμε καμια βόλτα και προτίμησα να καθίσω σπίτι και να αράξω. Δε λέω ότι είμαι πάρτι άνιμαλ, το αντίθετο μάλιστα, αλλά συνήθως όταν η παρέα είναι καλή, δεν αρνούμαι μια χαλαρή έξοδο. Ελάτε μου όμως που μετά τη δουλειά έκανα βόλτα στα μαγαζιά και, φυσικά, με χτύπησε ο ήλιος. Μην πείτε, γιατί έκανες τη βόλτα μεσημεριάτικα. Διότι μένω εκτός κέντρου και πολύ δύσκολα θα πάρω την απόφαση να πάω δύο φορές εκεί, τη μία για δουλειά και την άλλη στα μαγαζιά. Εξάλλου, λόγω καλοκαιρινής περιόδου, τα περισσότερα είναι ανοιχτά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ο ήλιος βέβαια δε βοηθάει, αλλά από τα ολότελα... Αφήστε που λίγο αραλίκι στο σπίτι δεν έβλαψε ποτέ κανέναν!
Καλό το καλοκαίρι αλλά περιμένω να έρθει το φθινόπωρο και να δροσίσει κάπως ο καιρός. Όχι ο χειμώνας, το φθινόπωρο. Και μακάρι να βρω την επόμενη δουλειά μου γρήγορα.