Έχω συγκλονιστεί!

 Είναι υπόθεση άλλων, αλλά από χτες που το ανακάλυψα (τυχαία), έχω συγκλονιστεί.

Σε αυτή την καραντίνα βρεθήκαμε με τον Αδιάφορο, κατόπιν μάλιστα δικής του πρωτοβουλίας, περισσότερες φορές από πριν, στις "φυσιολογικές" ημέρες. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, μάλιστα, περάσαμε μαζί σχεδόν 1μιση ώρα, ευχάριστα και χαλαρά. 

Κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό μου είχε πει ότι δεν ήταν στα καλά του, αλλά όχι προσωπικά ο ίδιος - κάτι έτρεχε στο περιβάλλον του. Δεν ήθελε να μου πει τι, και δεν με έκοφτε κιόλας να τον πιέσω. Αλλά. Η τεχνολογία είχε άλλα σχέδια. Πετάχτηκε στα social media μου κάτι, που με άφησε με το σαγόνι ορθάνοιχτο. ΔΕΝ το περίμενα. Σκέφτηκα, λοιπόν: Άμα συγκλονίστηκα εγώ, εκείνος τι περνάει; Άραγε, όταν επεδίωκε να βρεθούμε, έστω για λίγα λεπτά, ήταν για να νιώσει καλύτερα; Ήταν η καλοσύνη πριν το ξέσπασμα; Γιατί τώρα έχει εξαφανιστεί ουσιαστικά και στις γιορτές κατάλαβα ότι ευχήθηκε με το ζόρι.

Να υπογραμμίσω για άλλη μία φορά ότι, παραμένει Αδιάφορος ως προς το ερωτικό. Τώρα πλέον είναι φίλος. Όντως, είναι φίλος, και μάλιστα τον θεωρώ από τους καλούς, διότι παρόλο που κάποιες φορές μπορεί να μιλάμε πολύ αραιά, ωστόσο "δένουμε" και ευχαριστιέμαι κουβέντα μαζί του. 

Αυτή τη φορά, όμως, δεν μπορώ να βοηθήσω, και κυρίως, δεν μπορώ να του πω ότι κάτι είδα, από τύχη. Για να μη θέλει (ακόμα) να μου πει τι έχει γίνει, και δεδομένης της φύσης του "συμβάντος" αυτού, υπάρχει και τεράστια οργή, και ντροπή εκ μέρους του. Ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία;;; Ότι αυτός το είχε ψυλλιαστεί εδώ και χρόνια! Ποιος τον άκουγε, όμως; Κανείς! 

Αποφάσισα λοιπόν να καθίσω στα αβγά μου. Όποτε νιώσει εκείνος έτοιμος να με ξαναπλησιάσει, εδώ είμαι. 

Κρίμα! 

Χαμόγελα παντού!

Ξεσκίστηκα να βλέπω κλιπάκια στο Tik Tok από παιδιά που κατέγραψαν την αντίδραση τους όταν άνοιξαν την απάντηση από την αίτηση τους στο Χάρβαρντ και είχαν περάσει. Ρε σεις, πολύ συγκινήθηκα με κάθε ένα ξεχωριστά από αυτά. Οι γονείς! Η χαρά των γονιών! Φοβερό πράγμα! 

Μην πείτε, γιατί ειδικά του Χάρβαρντ και όχι και άλλων Πανεπιστημίων. Έτυχε να εμφανιστεί στην πρώτη σελίδα για αυτό και πάτησα το # να δω αν υπήρχαν κι άλλα κλιπάκια. 

Περισσότερο συγκινήθηκα όταν ένα παιδί το αγκάλιασε ο πατέρας του, αφού του είπε εκείνο στα ισπανικά για την επιτυχία του. Μετανάστες δηλαδή, ο πατέρας κατά πάσα πιθανότητα άνθρωπος του μεροκάματου. Μπράβο. 

Ίδια χαρά (και κλάμα) ένιωσα όταν είδα ότι είχα περάσει στην πρώτη μου επιλογή εδώ στις Πανελλήνιες, πριν χρόνια. Μοναδικό συναίσθημα... Να σας πω  και κάτι άλλο; Τη χαρά αυτή την βίωσα ξανά πριν λίγο καιρό, όταν μπήκα σε ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα, που ήταν όνειρο ζωής και δεν περίμενα ότι θα έβρισκα τις δυνάμεις να το πετύχω. Μόνο που αυτή τη φορά έκλαψα χωρίς να με βλέπει κανείς, γιατί ξέρετε, είμαστε πιο ώριμοι πια (...). 

Ξέρετε τι παρατήρησα από τότε που ανακοίνωσα στον περίγυρο μου το νέο μου ξεκίνημα; Ότι έκλεισαν στόματα. Ξέρετε όμως και κάτι άλλο; Δεν ήξερα ότι υπήρχαν τόσα ανοιχτά στόματα που ασχολούνταν μαζί μου. Ήταν γνωστό σε όλους πως φέτος ήμουν ανάμεσα στα άτομα που δεν δούλεψαν εξαιτίας της πανδημίας. Πού να μου περάσει από το μυαλό ότι το στόμα τους έλεγε ότι καθόμουν με σταυρωμένα χέρια και ξυνόμουν όλη μέρα; Πότε είχα δώσει τέτοια εντύπωση; Όποιος μένει σπίτι δηλαδή, ξύνεται; Μα τι λογική είναι αυτή; Σας άρεσε τώρα που διαψευστήκατε και ντρέπεστε να μου μιλήσετε; Που σταματήσατε να με ρωτάτε αν δουλεύω και αν κάθομαι; Ε;

Πέτυχα (σε απόσταση) μία γνωστή μου τις προάλλες. Ξεκίνησε την κουβέντα λέγοντας "κι εγώ έχω πολλή δουλειά". Είπα εγώ ότι έχω πολλή δουλειά; Γενικά, ανέφερα κάτι για δουλειές; Ξέρετε, είναι αυτές οι λεπτομέρειες που σου προκαλούν απορία επιτόπου, αλλά δεν προλαβαίνεις να τις επεξεργαστείς παρά μόνο μετά. 

Να είμαστε όλοι καλά και συνεχίζουμε!

Ελάτε να σας πω μία ιστορία

Σε μία συζήτηση που είχα σήμερα σχετικά με συναδέλφους σε δουλειές, και συγκεκριμένα πως, όπου και να πας, θα βρεις τον παράξενο μπροστά σου, είπα το εξής: Σε κάθε παρτίδα ανθρώπων, ένα κομμάτι πάντα θα βγαίνει σάπιο. 

Θα ευλογήσω τα γένια μου και θα χαρακτηρίσω εύστοχη συμβολικά αυτή την έκφραση. 

Ναι παιδιά, δεν είμαστε όλοι καλοί, ούτε έστω στο πολύ βάθος. Όχι. Υπάρχουν και "εκείνοι", οι "ψευδάνθρωποι", που μέσα τους υπάρχει μόνο το σκοτάδι. Το διαπίστωσα πριν χρόνια, όταν άκουσα έναν θείο μου να λέει με περηφάνεια και πονηριά ότι προκάλεσε επίτηδες ένα τροχαίο, επειδή ήθελε να αλλάξει αυτοκίνητο αλλά η ασφάλεια δεν του κάλυπτε αυτό που ήθελε. Δηλαδή: Προκαλείς ένα τροχαίο, του οποίου το αποτέλεσμα φυσικά δεν γνωρίζεις (ήταν σε πολυσύχναστο, κεντρικότατο δρόμο της πόλης μας, ακόμα χειρότερα!), ρισκάρεις δηλαδή να σκοτώσεις άνθρωπο (!!!), μόνο και μόνο για να ...σου πληρώσει η ασφάλεια καινούριο αυτοκίνητο; 

Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει, λοιπόν, στο βασίλειο ανθρώπινων ψυχών. Το σάπιο που επιδιώκει το κακό των άλλων και χαίρεται με αυτό. Δυστυχώς, αργότερα, επιβεβαιωνόμουν πανηγυρικά επί 5 χρόνια, όταν δούλευα με εκείνους τους επαίσχυντους "συναδέλφους".

Όταν, λοιπόν, μου ζητήθηκε από μία ομάδα, στην οποία προσφέρω εθελοντικά τις υπηρεσίες μου όποτε χρειαστούν, χωρίς να επωφελούμαι οτιδήποτε - σε αντίθεση με τα ενεργά μέλη που αποσκοπούν και λαμβάνουν- να ξεκινήσω να πληρώνω συνδρομή, προβληματίστηκα. Όχι όμως για πολύ, διότι κατάλαβα πως είχε βάλει τον δάχτυλο της μία από μέσα, γνωστό φαρμακερό άτομο, κακοπροαίρετη, κουτσομπόλα και παραδόπιστη. Ήταν παρούσα όταν μου ζητούσαν να πληρώσω, υποδυόμενη την απασχολημένη, με το πρόσωπο κατεβασμένο, αναβοσβήνοντας ενοχή. Εξάλλου, πολλές φορές πετούσε σπόντες, όχι μόνο για εμένα, αλλά και άλλα άτομα που εμφανιζόμασταν απλώς για να βοηθήσουμε, μόνο και μόνο για να μας φέρει σε δύσκολη θέση και να μας απομακρύνει από την ομάδα (διότι αυτός ήταν ο κανονικός σκοπός της). 

Με το άτομο αυτό, και εδώ είναι που γελάμε, κάναμε "καλή παρέα" και μέχρι και ταξίδι κάναμε μαζί. Στο ταξίδι τότε όμως, και περνώντας 6 γεμάτα 24ωρα μαζί, ανακάλυψα πόσο κακοπροαίρετο και αστοιχείωτο άτομο είναι. Αφού επιστρέψαμε, υπήρξε μία διαμάχη μεταξύ μας, κόψαμε τα πολλά-πολλά, με δική της πρωτοβουλία όμως ξεκινήσαμε πάλι να "κάνουμε παρέα". Ήξερα όμως πια ότι σκοπός της ήταν να μαζεύει πληροφορίες ώστε να τις αλλοιώσει και μεταδώσει με τον δικό της τρόπο, και όχι η πραγματική, ανιδιοτελής, με τα φυσιολογικά πάνω και κάτω της φυσικά, φιλία. 

Ένα παράδειγμα της κακοψυχίας της; Όχι, θα δώσω δύο. Ή μάλλον, τρία. Το πρώτο ήταν η ικανοποίηση στο πρόσωπο της όταν, στην αίθουσα αναμονής πια σε εκείνο το ταξίδι, αντιλήφθηκα ότι είχα ξεχάσει στο ψυγειάκι του δωματίου στο ξενοδοχείο κάποια τυπικά ντόπια φαγώσιμα που είχα πάρει. Το δεύτερο, όταν μου έστειλε τη φωτογραφία ενός τρακαρισμένου αυτοκινήτου, λέγοντας μου ότι έγινε σοβαρό τροχαίο σε έναν δρόμο εδώ κοντά και ότι το αυτοκίνητο έμοιαζε με της αδελφής μου, επιμένοντας ότι πρέπει να είναι αυτό! Το τρίτο, όταν, έτυχε την ημέρα που μου ζήτησαν τη συνδρομή, να χρειαστεί να φύγω νωρίτερα από το προβλεπόμενο για κάτι έκτακτο, πίσω από την πλάτη μου διέδωσε ότι... είχα στενοχωρηθεί και γι'αυτό έφυγα! (Ο καιρός όμως έχει γυρίσματα, και στο τρίτο την διέψευσα πανηγυρικά και ακράδαντα μερικές εβδομάδες μετά, όταν υλοποιήθηκε το επαγγελματικό για το οποίο έπρεπε να φύγω και το εξήγησα μπροστά σε όλους - και ξέρετε τι έκανε από τότε; Ε-ξα-φα-νί-στη-κε! Δάγκωσε τη γλώσσα της; Πείτε το όπως θέλετε! Ιιιιχ, ικανοποίηση τεράστια).

 

Πού καταλήγουμε, λοιπόν: Προσέχετε τα νώτα σας. Μην ανοίγεστε σε κανέναν. Μην εμπιστεύεστε κανέναν. Να είστε σωστοί με τον εαυτό σας και το περιβάλλον σας.  Αργά ή γρήγορα, karma is a bitch.

-----

Είχα γράψει τα παραπάνω, άφησα ανοιχτό το κείμενο θέλοντας να προσθέσω  κι άλλα, τώρα όμως άλλαξαν κάποια πράγματα, επομένως κλείνω εδώ και συνεχίζω με καινούρια ανάρτηση.