Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016

El Διακαής

Εμφανίστηκε ο Διακαής. Τον περίμενα ή δεν τον περίμενα; Ιδέα δεν έχω. 
Αναζήτησε τη φαν την ξεχασμένη. Είπε 2-3 κουβέντες εκεί για να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει η ανταπόκριση και έφυγε συνοπτικά. Ξέρω ότι δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι από μένα το θέμα ξεφούσκωσε. Επίσης, δεν είμαι υπέρ του να μην απαντάμε όταν μας αναζητούν, έστω τυπικά, όταν δεν έχει συμβεί κάτι άσχημο μεταξύ μας. Απάντησα και ανταποκρίθηκα μέσα στα λογικά πλαίσια που έπρεπε. 
Επίσης, ξέρω ότι τώρα... ανησυχεί μήπως πήρα θάρρος και ξεκινήσω τις προσπάθειες να επικοινωνούμε συχνότερα. Η φοβία του για ενδεχόμενη καταπίεση είναι πρωτόγνωρη. Αποφεύγει, για παράδειγμα, να κανονίζει ραντεβού/ συναντήσεις σε αργότερο χρόνο, παράδειγμα για 1-2 μέρες μετά, επειδή στο ενδιάμεσο νιώθει βάρος ότι πρέπει να παραστεί... Και φυσικά, δεν εμφανίζεται. Θα τον πετύχεις σίγουρα μόνο σε γάμους και κηδείες -ω ναι. Ένας κοινός μας φίλος το έχει και ως ανέκδοτο: Θέλουμε να δούμε τον τάδε; Ε, όταν μας θάβουν, θα έρθει (φτου φτου φτου, ξουτ ξουτ, σκόρδα, σκόρδα).

Ο Θεός έστειλε το πιπίνι για να μου ανοίξει τα μάτια. Θέλει ο άντρας; Θα έρθει. Είναι από τη φύση του ο κυνηγός και όσο ντροπαλός κι αν είναι, η φύση θα νικήσει και θα πάει βουρ στον πατσά. 
Είμαι υπέρ του να κάνει πρώτη κίνηση η γυναίκα (μην παρεξηγούμαστε - η γυναίκα και αν ορμάει όταν της γυαλίσει για τα καλά κάποιος) αλλά το θέμα μου δεν είναι η φεμινιστική προσέγγιση του φλερτ. Είναι ότι ο άντρας όταν θέλει, θα έρθει. 

Άσε με, βρε Διακαή. Στις γιορτές που θα περιμένεις ευχές, θα σου έρθει το πρώτο ψύλλιασμα.