Δύο.

Δύο πράγματα θα σχολιάσω.

Το πρώτο σχετίζεται με δύο προηγούμενες αναρτήσεις, οι οποίες αναφέρονταν σε ένα ζήτημα, το οποίο ξεκίνησε με πολύ καλούς οιωνούς, αλλά στο τέλος, και χωρίς να έχω καταλάβει ακόμα γιατί, ναυάγησε. Το ζήτημα λοιπόν ήταν μία θέση εργασίας, για την οποία είχα ενδιαφερθεί. Πάνω στη συζήτηση που είχαμε με έναν φίλο για τις δουλειές μας, κι ενώ του έλεγα τους προβληματισμούς μου σχετικά με την τωρινή (ας πούμε) δουλειά μου, μου είπε για μία κενή θέση που έτυχε να ακούσει. Σαφώς πιο κουραστική από την τωρινή, αλλά έτη φωτός μακριά ως προς το περιβάλλον εργασίας. Πήγα λοιπόν, έδωσα το βιογραφικό μου, με κάλεσαν, πήγα, η συζήτησή μας πήγε ανέλπιστα (για μένα) καλά, με ξαναπήραν τηλέφωνο, πάλι καλά λόγια, με πήραν και άλλη φορά να περάσω από άλλη μία συνέντευξη από ένα τρίτο άτομο.... η πλάση ήταν ανθισμένη και τα λουλούδια άνθιζαν... και ξαφνικά, ενώ περίμενα ΤΟ τηλεφώνημα, μου λέει ο φίλος ότι κάτι δεν τους άρεσε.
Τι δεν τους άρεσε, ρε παιδιά; Και γιατί δεν το έδειξαν όοολες αυτές τις φορές που πήγαινα, μιλούσαμε, ξαναπήγαινα και ξαναμιλούσαμε; Ξέρω ότι σκάλωσε στον τρίτο, και μάλιστα όχι εξαρχής, αλλά κάπου από τη μέση της συζήτησης και μετά. Ο τύπος μαγκώθηκε, το κατάλαβα εκείνη τη στιγμή, αλλά με υποστήριζε τόσο πολύ η υπεύθυνη που ήταν παρούσα, ώστε δεν το έλαβα ιδιαίτερα υπόψη μου αυτό. Τελικά όμως, αυτός έκανε τη ζημιά. Έμαθα μία τυπική δικαιολογία, και θα πω την αλήθεια, έπεσαν στα μάτια μου. Πλέον, παρόλο που έχει περάσει το χρονικό περιθώριο που έδωσαν για απάντηση, και να μου πουν "συγχαρητήρια, προσλαμβάνεστε", ξέρω ότι κάτι μέσα μου θα με τρώει. Είναι μία μεγάλη εταιρεία με παράρτημα εδώ, είναι πολύ τυπική στις εργασίες της, αλλά η ειδοποίηση "ευχαριστούμε, αλλά" δεν ήρθε ακόμα. Ούτε σε αυτό δηλαδή δεν μπήκαν στον κόπο. Αφήστε που, με τη δικαιολογία που είπαν στον άνθρωπο, τον έφεραν κι εκείνον σε δύσκολη θέση. Δεν ήξερε τι να τους πει, διότι ... ήταν κάπως παράλογοι.

Το δεύτερο θέμα έχει να κάνει με τα ζευγάρια που υπάρχουν, και τα οποία κουτσομπολεύουμε συνεχώς. Τι του βρήκε αυτουνού, ο κόσμος το'χει τούμπανο, τι την θέλει τη στρίγγλα αφού ούτε ένα καλό δεν του κάνει, γιατί είναι μαζί με αυτόν τον βρωμιάρη που την δέρνει;
Θεωρώ πώς όλοι μας γνωρίζουμε ένα τουλάχιστον ζευγάρι, του οποίου η συμπεριφορά φέρνει κατά καιρούς ρήξεις στην παρέα. Το συζητούσαμε λοιπόν με μία καλή μου φίλη χτες, και μου είπε η κοπέλα κάτι σοφό... "Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, είναι μερικοί άνθρωποι που όσο και να μην το καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι, για κάποιους λόγους θα είναι μαζί. Όσο καταστροφική κι αν είναι η σχέση τους. Εμείς θα αποφασίζουμε αν μπορούμε να κάνουμε παρέα μαζί τους ή αν δεν μπορούμε πια". Την πιστεύω. Δεν βάζουμε τον εαυτό μας εκτός, αλλά τουλάχιστον εμείς όταν βγαίνουμε, δεν κάνουμε σκηνές και δεν φέρνουμε τους υπόλοιπους ΣΥΝΕΧΕΙΑ σε δύσκολη θέση.
Γίνονται πάρα πολλά πράγματα, που θεωρούμε τρελά. Αλλά γίνονται και κρατάνε σε βάθος χρόνου.

Δεν μιλάω μόνο για σχέσεις. Μιλάω για τα πάντα.

Πλέον ξέρω ανθρώπους που είναι διευθυντές και δεν ξέρουν πώς γράφεται το "είναι". Τους βλέπεις να μιλάνε, να περπατάνε, να συμπεριφέρονται σαν ζώα και σου έρχεται να τραβάς τα μαλλιά σου. Ξέρω άτομα που υστερούν νοητικά αλλά οι δικοί τους αρνούνται να το δεχτούν και τους χώνουν σε δουλειές, στις οποίες όχι μόνο δεν βοηθούν, αλλά κάνουν και ζημιά. Τους κρατάνε όμως, γιατί έχουν τον γνωστό.
Έτσι γίνεται, παιδιά. Αυτός είναι ο κόσμος μας. Δεν είναι δίκαιος, δεν είναι λογικός. Πορευόμαστε όπως εμείς επιθυμούμε και αν δεν μας αρέσουν αυτά που βλέπουμε, τότε την έχουμε άσχημα. Θα μας νευριάζουν και θα μας στενοχωρούν οι πάντες και τα πάντα. Επομένως... δεν καταπίνουμε άκριτα από τη μία, αλλά ούτε τρελαινόμαστε από την άλλη. That's the way things work,

Αναζητούνται μονάδες. Ευφυίας.

Κάτι τρέχει με τις νοερές μου εργασίες.
Το μυαλό μου κάτι έχει πάθει. Από πέρσι το καλοκαίρι, νιώθω ότι δεν στροφάρω τόσο γρήγορα όσο συνήθιζα. Το απέδιδα στο στείρο πνευματικά περιβάλλον της δουλειάς- για να μην πω ζημιογόνο. Αλλά, μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως βρίσκομαι στην απαρχή π.χ. Αλτσχάιμερ; Είναι βέβαια πάρα πολύ νωρίς. Ξέρω ΄γω; Μήπως αποτελέσω ιατρικό αρνητικής μορφής θαύμα στα καλά καθούμενα;
Μου δίνω και άλλη εξήγηση, πιο εκλογικευμένη. Το άγχος σε συνδυασμό με τον βομβαρδισμό πληροφοριών πανταχόθεν. Κυρίως άχρηστων πληροφοριών, τις οποίες όμως μόλις ακούσουμε, το ασυνείδητο θα τις κρατήσει, θέλουμε-δεν θέλουμε. Βάλτε και την ψυχολογική κόπωση, με τόσα απότομα σκαμπανεβάσματα τον τελευταίο καιρό... Ίσως να χρειάζεται να αράξω για λίγο, να τα φορτώσω στη γάτα της γειτονιάς (κόκορα δεν έχουμε) και να κάνω ένα φορμάτ.

Λες ναι αλλά εννοείς καθέτως όχι.

Χμμμ νέα δεν είχα από την πηγή, αλλά είχα από άτομο που έχει μερικά πάρε-δώσε με την πηγή και τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα. Εγώ κατάλαβα ότι το τηλέφωνο δεν θα χτυπήσει τελικά, αλλά μου είπαν πως είναι σχεδόν σίγουρο πως θα γίνει, και "απλώς" η κατάσταση δεν ήταν τόσο λαμπερή όσο την έβλεπα. Και τέλος πάντων, με αυτά που έμαθα, μου έφυγε η μισή όρεξη για το θέμα. Μου φάνηκε επίσης πως ο ενδιάμεσος πήγε να ζαχαρώσει την μάλλον κακή εικόνα που μου περιέγραψε στην αρχή με έξτρα θετικά σχόλια στη συνέχεια, αλλά δεν πείστηκα. Μάλλον είναι σώφρον να κλείσω την κάνουλα της ελπίδας και να προχωρήσω.
Είχα όμως, βρε παιδιά, ακούσει και αντιληφθεί διαφορετική αντίδραση. Το είχα γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση μου. Το πόσο ωραία με έκαναν να νιώσω. Τι στο καλό έγινε; Εγώ δεν αποκωδικοποίησα σωστά τα μηνύματα ή έκανε μεταβολή η άλλη πλευρά; Και πόσο λάθος να είναι η αποκωδικοποίηση εκ μέρους μου, όταν μου λένε ότι εκπέμπω θετική ενέργεια και έχω θετική αύρα, είμαι ευχάριστη και επικοινωνιακή;Να εννοούσαν ότι είμαι καμια σαύρα με μουντρούχικη στάση, αλλά με... καλυμμένα λόγια; Πόσο πια να τρελαθώ;
Πότε θα βρω ηρεμία πια... 

Waiting...

Περιμένω πάνω από το τηλέφωνο και ελπίζω να χτυπήσει. Από χτες το πρωί έχω ταχυπαλμίες και διάφορα σενάρια περνάν από το μυαλό μου. Οι οιωνοί είναι ευνοϊκοί, αλλά πέραν τούτου, πιέζει ο χρόνος. Περιμένω κι ένα άλλο τηλέφωνημα, το οποίο θα γίνει αργά ή γρήγορα, αλλά θέλω να γίνει μετά. Να γίνει πρώτα το τηλεφώνημα για το οποίο έχω ταχυπαλμίες. Μετά... ας πάρει όποιος θέλει κι ας πει ο,τι θέλει. Θα έχω βάλει πλέον τις δουλειές μου σε μία τάξη. Μία τάξη που κυνηγούσα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Τέρμα πια στις ανοησίες. Έχω πετάξει στο παρελθόν τέτοιες ευκαιρίες, επειδή τα μυαλά μου ήταν αλλού. Είμαι τυχερή που ήρθε άλλη μία και μπόρεσα να την κυνηγήσω. Εύχομαι σύντομα, πολύ σύντομα, να έρθουν τα καλά τα νέα. Πόσα θα αλλάξουν...
Θεέ μου, βοήθα...

Θετικά, θετικά!

Αχ, τι ωραία εμπειρία που είχα σήμερα!

Μου είπαν ότι είμαι ανοιχτή, ευχάριστη, επικοινωνιακή, πως έχω θετική αύρα και εκπέμπω θετική ενέργεια! Μου έφτιαξαν την μέρα!

Και ευημερία

Γιατί κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη ώρες-ώρες, δεν καταλαβαίνω.
Εγώ η ίδια πόσες φορές συνειδητοποίησα ότι πιέζομαι και αγχώνομαι για καταστάσεις, οι οποίες μπορούν να λυθούν με μία απλή κίνηση. Ένα τηλεφώνημα, μία λέξη, μία απλή πράξη.

Από την άλλη είναι και ο φόβος που νιώθουμε μήπως απορριφθούμε, μήπως εκτεθούμε, μήπως περάσουμε εσφαλμένα μηνύματα... Ναι, αυτό όμως δεν ξεκαθαρίζεται με ένα τηλεφώνημα, μία λέξη, μία απλή πράξη;

Όταν συμπαθώ κάποιον ή κάποια, θα το δείξω. Διότι έτσι ακριβώς θέλω να συμπεριφέρονται και σε εμένα, να μου δείχνουν τη συμπάθεια τους (και ποιος δεν θέλει, στην τελική). Και την αντιπάθεια μου θα την δείξω, όχι με γκριμάτσες ή άλλες άγαρμπες κινήσεις, αλλά με τον δικό μου τρόπο. Τα άτομα του στενού μου περιβάλλοντος, καταλαβαίνουν αμέσως αν έχω πρόβλημα με κάποιον, διότι η στάση μου απέναντι του είναι από αδιάφορη εως ψυχρή -ενώ κανονικά κάνω χαβαλέ με όλους.

Τέλος πάντων. Πόσο δύσκολο είναι πια να γράψεις 2 λέξεις, να τιμήσεις τον άλλον, που πρώτος σε τίμησε με το ενδιαφέρον του; Αυτό που με βαραίνει περισσότερο είναι πως δεν μου δίνεται η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω την κατάσταση. Ότι οι προθέσεις μου είναι μόνο φιλικές. Ο άλλος νομίζει ότι η διαχυτικότητα μου οφείλεται σε ερωτικά αισθήματα προς εκείνον και δεν ξέρει πώς να μου συμπεριφερθεί. Μήπως να μου συμπεριφερθεί όπως εγώ σε εκείνον, με παιχνιδιάρικη διάθεση και πλάκα; Δεν είναι κρίμα να χαραμίζεται μία φιλία, εξαιτίας του φόβου ότι αν ανοιχτούμε, θα τον φέρω σε δύσκολη θέση; Και στο κάτω-κάτω, αν φερόμουν έτσι, άνετα με βάζει στη θέση μου! Γιατί αυτό το μπρος-πίσω, δεν καταλαβαίνω. Βασανίζομαι. Με βασανίζει. Θες την παρέα μου; Δείξτο. Δεν την θες; Δείξτο.

Γιατί επιμένω; Διότι ταιριάζουμε πολύ, έχουμε σχεδόν ίδιους χαρακτήρες. Τις φορές που είναι χαλαρός, δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφα περνάμε! Και δεν προτίθεμαι να αφήσω να χαλάσει μία τέτοια φιλία επειδή ο άλλος βάζει άλλα αντί άλλων στον νου του. Θα του περάσει, πού θα πάει. Μου περνάει από το μυαλό μερικές φορές ότι ούτε ο ίδιος έχει αποφασίσει τι είδους σχέση θα έχουμε και εκνευρίζομαι. Επίτρεψε βρε αδελφέ τη φιλία να προχωρήσει... και βάλε μετά σε τάξη τις σκέψεις σου. Έτσι θα δεις και γρηγορότερα πού πάει το πράγμα. (Ασχέτως αν εγώ έχω ήδη καταλάβει πού πάει, αλλά πρέπει να το διαπιστώσει και ο ίδιος).

Περνάμε πολύ ωραία, να πάρει. Τρελός χαβαλές.

Τέλος πάντων. Υγεία και ευημερία.

Οι δηλωσάρες οι μοιραίες

Βλέπω συνέχεια να ανεβάζουν άντρες-γυναίκες διάφορους "αφορισμούς" στα προφίλ τους στο φβ, και αναρωτιέμαι αν και οι ίδιοι καταλαβαίνουν ότι κάνουν παιχνίδια ή πραγματικά πιστεύουν αυτά που δημοσιεύουν. Για παραδειγμα "έχω φτάσει στο απροχώρητο, τέρμα". Και μετά από λίγες ώρες ή μέρες (στην καλύτερη...), αυτή η δηλωσάρα έχει πανηγυρικά καταπατηθεί. Ας πούμε ότι εκείνη την ώρα που το σκέφτεσαι, πράγματι το πιστεύεις με όλη σου την ψυχή. Λειτουργείς όμως εν βρασμώ. Αν είσαι παιδί, δεν το συζητάμε, δεν έχεις μαζέψει ακόμα την εμπειρία και δεν ξέρεις ότι αυτά που λες όταν το μυαλό σου καίγεται από θυμό, κατά πάσα πιθανότητα θα τα μετανιώσεις μετά. Όταν όμως είσαι ενήλικας, τότε... υποτίθεται πως ξέρεις καλύτερα. Γιατί λοιπόν να ξεκινάς τις τρανταχτές ανακοινώσεις προτού αφήσεις να περάσει λίγη ώρα/ λίγο διάστημα, ώστε να καταλαγιάσει ο θυμός και να ξεθολώσεις;
Πόσο παιδιάστικη συμπεριφορά είναι αυτή;
Θα μου πείτε, αφού τα κάνουν, σημαίνει ότι πιάνουν κιόλας. Όχι όλα και πάντα, αλλά κάποια θα πιάνουν.
Κι εγώ έχω απογοητευτεί πάρα πολύ τελευταία, αλλά εννοείται πως δεν θα βγάλω ανακοινώσεις ούτε δηλωσάρες στην ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση. Δεν ταλαντεύομαι, ούτε ρίχνω σπόντες, απειλές και υπαινιγμούς, για να έρθουν να μου αλλάξουν τη γνώμη. Μετά από πάρα πολύ καιρό, άνοιξαν τα μάτια μου και ήρθε η ώρα. Επίσης, δεν σκέφτηκα ποτέ, κατά το διάστημα που δεν ήξερα πώς να χειριστώ την κατάσταση, να ξεκινήσω τις σταυροφορίες, για να τραβήξω την προσοχή.
Αυτά είναι φωτοβολίδες. Αν περιμένεις από τον άλλον να συγκινηθεί για σένα, επειδή ανέβασες 1-2-15 αναρτήσεις στο φβ με δηλωσάρες και αφορισμούς, τότε θα απογοητευτείς! Μπορεί να το τραβήξεις λίγο παραπάνω το θέμα, αλλά στο τέλος θα απογοητευτείς!
Τέλος πάντων. Υγεία!

Σήμερα, Πρωτομαγιά, περάσαμε πολύ καλά. Γελάσαμε, μιλήσαμε, και γνωριστήκαμε με πολλά καινούρια άτομα. Μόνο που καθόμουν νταν κάτω από τον ήλιο και τα χρειάστηκα λίγο. Δεν είχε και πολλά σκιερά σημεία εκεί που ήμασταν, ενώ τα περισσότερα ήταν μακριά από το κέντρο της παρέας. Άρα, είτε θα απομακρυνόμουν και θα παρεξηγιόμουν, είτε θα έμενα και θα υπέμενα μία μίνι ηλίαση.Οι υπόλοιποι διψούσαν για τις καυτές ακτίνες και τις δέχονταν ευχάριστα κιόλας. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς το κατάφεραν. Άρα, έπρεπε να το παλέψω.
Ευτυχώς με πήρε χαμπάρι ο οικοδεσπότης και μου έφερε ένα καπελάκι, επομένως δεν σωριάστηκα. Τη ζαλάδα όμως για καμια ωρίτσα δεν την γλίτωσα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν κατάφερα να ορμήσω και στα νόστιμα ψητά που κυκλοφορούσαν πάνω στα τραπέζια. Μετά θα έπαιρναν εμένα ψητή στο πλησιέστερο κέντρο υγείας.
Περάσαμε καλά όμως και λέμε να το επαναλάβουμε. Διακριτικά θα πάρω μαζί μου και μια ομπρέλα θαλάσσης ΝΑ, με το συμπάθειο, για να περάσουν αυτοί καλά, κι εγώ ακόμα καλύτερα!