Δείξε μου τους φίλους σου!

Πήγα σε μία εκδήλωση τις προάλλες, πολιτιστικού περιεχομένου. Καθοδόν προς το μέρος που θα γινόταν, συνάντησα μία παλιά μου φίλη. Για να σας δώσω να καταλάβετε: Πριν αρκετά χρόνια, ίσως 15, γνώρισα την, ας την πούμε, Μ. Μέσω της Μ γνώρισα άλλες 2 κοπέλες. Η Μ ήταν αυτή που αποδείχθηκε manipulator και σχεδόν sociopath, την οποία έχω αναφέρει σε παλαιότερα μου posts και με την οποία διακόψαμε κάθε επαφή εδώ και κάποια χρόνια. Η 2η της παρέας ήταν η, ας την πούμε, Α, η οποία ήταν αυτή που μας είχε φλομώσει στις μούφες και μας κούρασε τόσο πολύ, που επίσης σταματήσαμε κάθε επαφή εδώ και περίπου ενάμιση με δύο χρόνια (ήταν εκείνη που έλεγε τάχα μου ότι ήταν άρρωστο το ανιψάκι της ή η μάνα της ή ο πατέρας της για να αποφύγει κεράσματα κλπ). Τελευταία είχε μείνει η Σ, με την οποία συνεννοούμασταν σχεδόν άψογα και περνούσαμε καλά όποτε βρισκόμασταν για καφέ. Και με εκείνη όμως τα πράγματα άρχισαν να τρίζουν εδώ και μερικά χρόνια, για διάφορους λόγους. Απομακρυνόταν σιγά-σιγά, το οποίο σεβόμουν, επειδή είχε να παλέψει με πολλά οικογενειακά και μη προβλήματα. Πριν λίγους μήνες όμως, έγινε κάτι που με χάλασε πολύ. Βρισκόμουν σε μία άλλη εκδήλωση και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο. Της μίλησα με πολλή χαρά και την ρώτησα πότε θα βρεθούμε να τα πούμε, γιατί τελευταία έχουμε χαθεί. Η απάντηση της, με ύφος μπλαζέ ήταν "άνθρωποι είμαστε, χανόμαστε, δεν κρατάμε συνέχεια επαφή", και έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση μου. 
Οκ. 
Πριν ένα μήνα περίπου, την είδα να μπαίνει σε ένα καφέ που καθόμουν με κάτι άλλα παιδιά. Ήμασταν στην πόρτα και βλέπαμε/ μας έβλεπαν όλοι όσοι έμπαιναν. Όπως κι εκείνη. Προσποιήθηκε ότι δεν με είδε. Όταν έφευγε μάλιστα, κατέβασε το κεφάλι και έριξε τα μαλλιά της μπροστά στο πρόσωπο. Οκ, ξαναείπα. Εγώ μια φορά περπατάω με ψηλά το κεφάλι...
Τις προάλλες λοιπόν στον δρόμο, την ρώτησα στα γρήγορα "τι κάνεις;" χωρίς να σταματήσω και να περιμένω απάντηση της. "Καλά, εσύ;;" μου φώναξε, κοιτώντας με έντονα. Της απάντησα καλά, έχοντας ήδη στρίψει και χωρίς να ασχοληθώ αν το άκουσε ή όχι. Μετά από λίγο την πέτυχα σε εκείνη την εκδήλωση. Έσκυβε να με δει, δεν ξέρω γιατί, είτε για να κόψει κίνηση είτε για να πετύχει το βλέμμα μου, νομίζοντας ότι θα της ξαναμιλήσω με τόση χαρά, όπως κάθε άλλη προηγούμενη φορά. 

Κι έτσι τελείωσαν οι φιλίες με τα άτομα του συγκεκριμένου κύκλου.
Πόσο ισχύει ρε παιδιά το "δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι"!

Αρκεί να παίρνουμε που και που

Εντάξει, δεν ισχύει πια η ευκαιρία δουλειάς για την οποία μου είχαν πει, όπως το περίμενα και το έγραψα προηγουμένως. Τώρα μένει να κερδίσω ένα λαχείο, ώστε να πραγματοποιηθεί το όνειρο μου να μην ξαναπατήσω σε εκείνο το σιχαμερό μέρος. Δεν θέλω κουβέντα.

Εδώ είμαστε (χο χο χο)

Τερμάτισε το όνειρο που είχα μήπως γινόταν κάτι με το παιδί εκείνο. Ήταν δύσκολο εξαρχής αλλά τώρα πλέον το ξέρω. Απάντησε ευγενικά στις ευχές που του έστειλα (σίγουρα διερωτώμενος τι φλασιά έφαγα τελευταία), χωρίς να δώσει συνέχεια. Το προσπάθησα, έστω και αργά.

Η πρωτεύουσα δεν άλλαξε. Βρήκαμε ένα πολύ βολικό airbnb στο κέντρο και κάναμε τις βόλτες και τα ψώνια μας χωρίς να ξοδεύουμε χρόνο στις μετακινήσεις. Όταν λέω ψώνια, εννοώ μία τσάντα, ένα καλσόν κι ένα σετάκι κραγιόν, μισή τιμή. Προσιτές μάρκες, επίσης. Μην νομίζετε δηλαδή πως περιδιάβαινα τους δρόμους του Κολωνακίου και οι πιστωτικές μου κάρτες έπαιρναν φωτιά. (Δεν έχω καν πιστωτικές). 

Πάλι άνοιξε η προοπτική μίας νέας δουλειάς σε άλλον τομέα από αυτόν που ήδη εργάζομαι, αλλά ξέρω ότι ούτε αυτή θα φτουρήσει. Η κατάσταση επαναλαμβάνεται όλα τα χρόνια που πλησιάζει ο καιρός να ξεκινήσω στην άλλη δουλεία (σωστός ο τόνος). Προκύπτει από κάπου μία ενδιαφέρουσα θέση που με κάνει να ελπίζω πως επιτέλους θα γλιτώσω από τους κατσαριδομούρηδες, και στο τέλος τρώω ένα χαστούκι ΝΑ που με ρίχνει ακόμα περισσότερο. Φέτος είμαι προετοιμασμένη λοιπόν. Εκεί στον βόθρο θα είμαι και θα είμαι και θα είμαι. 

Ας βάλω τουλάχιστον στόχο να φτιάξω τη σιλουέτα μου, που την ταλαιπωρώ πολύ καιρό. Αυτό τουλάχιστον θα με τονώσει.