Αυτό μου αρέσει. Που λένε ότι οι γυναίκες είμαστε αναποφάσιστες και δεν ξέρουμε τι θέλουμε και μπερδεύουμε τους άντρες.
Στην αρχή ο Τατού έπεφτε στα πατώματα για τη γράφουσα. Μετά θυμήθηκε να το παίξει αντρουά και δύσκολος, το οποίο με ξένερωσε και με θύμωσε κιόλας (ήθελα να του δώσω μία στη μούρη..... να φτάσει απέναντι!). Από τότε που είδε όμως ότι το αντρουά όχι μόνο δεν του πέρασε αλλά βασικά χάλασε κιόλας την καλή σχέση που είχαμε, αναδιπλώθηκε και επανήλθε στα παλιά καλά. Άντε να δούμε.
Λοιπόν, επειδή έχει φάει χυλόπιτες, 2-3, και δεν έβλεπα επόμενη πρόταση μέσα στο άμεσο χρονικό διάστημα, κι επειδή επίσης το αποφάσισα (πάλι), κι επειδή ξανα-επίσης ο χρόνος είναι χρήμα, δεν χρονοτρίβησα, και στην πιο πρόσφατη επίσκεψη του εδώ στο γραφείο για να με σιροπιάσει (τώρα έρχεται, ναι, είδατε;), τον ρώτησα ευθέως: "Πότε θα με πάρεις πια για καφέ;".
Ξέρετε την έκφραση που έχει ένας άνθρωπος όταν του έρχεται να χοροπηδήσει από τη χαρά του αλλά προσπαθεί να κρατήσει poker face για να μην καρφωθεί; Ε, αυτήν είχε.
Προέκυψαν κάποια τεχνικά θέματα, τα οποία λύνονται όμως σύντομα, και θεωρώ πως επιτέλους είμαστε κοντά στην πραγματοποίηση του σκοπού.
Επίσης, όσο περνάει η ώρα και τυχαίνει να βλέπω συναδέλφους του, παρατηρώ ότι με κοιτάνε διαφορετικά. Εντάξει, τι να κάνεις, από τη χαρά του μπήκε μέσα στα δικά τους γραφεία και το διαλάλησε, όπως φαίνεται. Ελεύθερος είναι, ελεύθερη είμαι, τα ξαναείπαμε αυτά, αναφορά δεν θα δώσουμε σε κανέναν, και τα πονηρά βλέμματα δεν με πειράζουν. Είναι ακριβώς αυτό που λέμε: Άμα δώσεις σημασία στο τι λέει ο κόσμος, θα είσαι σε όλη σου τη ζωή εγκλωβισμένος.
Αυτά.
Στην αρχή ο Τατού έπεφτε στα πατώματα για τη γράφουσα. Μετά θυμήθηκε να το παίξει αντρουά και δύσκολος, το οποίο με ξένερωσε και με θύμωσε κιόλας (ήθελα να του δώσω μία στη μούρη..... να φτάσει απέναντι!). Από τότε που είδε όμως ότι το αντρουά όχι μόνο δεν του πέρασε αλλά βασικά χάλασε κιόλας την καλή σχέση που είχαμε, αναδιπλώθηκε και επανήλθε στα παλιά καλά. Άντε να δούμε.
Λοιπόν, επειδή έχει φάει χυλόπιτες, 2-3, και δεν έβλεπα επόμενη πρόταση μέσα στο άμεσο χρονικό διάστημα, κι επειδή επίσης το αποφάσισα (πάλι), κι επειδή ξανα-επίσης ο χρόνος είναι χρήμα, δεν χρονοτρίβησα, και στην πιο πρόσφατη επίσκεψη του εδώ στο γραφείο για να με σιροπιάσει (τώρα έρχεται, ναι, είδατε;), τον ρώτησα ευθέως: "Πότε θα με πάρεις πια για καφέ;".
Ξέρετε την έκφραση που έχει ένας άνθρωπος όταν του έρχεται να χοροπηδήσει από τη χαρά του αλλά προσπαθεί να κρατήσει poker face για να μην καρφωθεί; Ε, αυτήν είχε.
Προέκυψαν κάποια τεχνικά θέματα, τα οποία λύνονται όμως σύντομα, και θεωρώ πως επιτέλους είμαστε κοντά στην πραγματοποίηση του σκοπού.
Επίσης, όσο περνάει η ώρα και τυχαίνει να βλέπω συναδέλφους του, παρατηρώ ότι με κοιτάνε διαφορετικά. Εντάξει, τι να κάνεις, από τη χαρά του μπήκε μέσα στα δικά τους γραφεία και το διαλάλησε, όπως φαίνεται. Ελεύθερος είναι, ελεύθερη είμαι, τα ξαναείπαμε αυτά, αναφορά δεν θα δώσουμε σε κανέναν, και τα πονηρά βλέμματα δεν με πειράζουν. Είναι ακριβώς αυτό που λέμε: Άμα δώσεις σημασία στο τι λέει ο κόσμος, θα είσαι σε όλη σου τη ζωή εγκλωβισμένος.
Αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου