Τα άσχετα, 3.

Αφού βρήκα την όρεξη μετά από καιρό να σερφάρω από μερικά μπλογκς, έπεσα πάνω σε κάτι απονομές βραβειακείων και μπήκα φουριόζα στο μπλογκάκι μου, ώστε να συμμετάσχω κι εγώ στο πάρτυ. Ότι δεν προσκλήθηκα, ξέρετε πολύ καλά ότι για εμένα δε μετράει και το αυτο-προσκάλεσμα το έχω στο τσεπάκι. Ή μπορεί να έλαβα την πρόσκληση από μέρος που δεν το πήρα χαμπάρι, αλλά το κόβω από χλωμό εως ψόφιο το πράμα, καθώς μετά την αλλαγή e-χώρου μου, οι περισσότεροι αναγνώστες μου νομίζουν ότι εξαφανίστηκα ή (ακόμα χειρότερα) ότι τους κλείδωσα εκτός.
Μπήκα λοιπόν φουριόζα, αλλά στο διάστημα των 5 δευτερολέπτων που πέρασαν μέχρι να ανοίξω τη σελίδα, συνέβη κάτι κοσμοϊστορικό: Βαρέθηκα. Προσωπικά, το θεωρώ αγενές να λέω ότι βαριέμαι ή βαρέθηκα σε οποιονδήποτε και οπουδήποτε, αλλά για μία φορά λέω να βολευτώ πίσω από την ανωνυμία και να το πω. Καλές οι ερωτήσεις και ίσως τις απαντήσω σε επόμενη ανάρτηση, αλλά προς το παρόν τσου. Αντ'αυτού είπα να γράψω ο,τι μου ΄ρθει... κι όπως βλέπετε, αυτό κάνω.
Το γυμναστήριο λοιπόν με έχει βοηθήσει και στη διάθεση και στη σιλουέτα. Παρόλο που δεν είμαι στο μείον των κιλών που θα επιθυμούσα αυτό το διάστημα, βλέπω διαφορά στο σώμα. Έχω χάσει μερικούς πόντους και έχω σφίξει κάααπως. Επίσης, αυξήθηκε η αντοχή μου. Σήμερα περπάτησα στο κέντρο της πόλης για πολλή ώρα, πάνω-κάτω και με γρήγορους ρυθμούς για να προλάβω όλες τις δουλειές μου, αλλά τα πόδια μου δεν χαμπάριασαν. Βέβαια φορούσα αθλητικά και όχι τίποτα ψηλοτάκουνα, ε; Διότι το έχω αυτό. Αγαπώ τα αθλητικά μου παπούτσια και τους το δείχνω καθημερινά. Πες η ευαισθησία που έχω στα κάτω άκρα, πες που τσακίστηκα το καλοκαίρι με τις πλατφόρμες και βλέπω ψηλοτάκουνο και με πιάνει ταχυκαρδία... έχω κολλήσει στα άνετα υποδηματάκια μου. Το βράδυ αναγκαστικά συμμορφώνομαι φυσικά, αλλά επειδή είμαι και σπιτόγατα, αυτό γίνεται 2 περίπου βραδιές την εβδομάδα.
Ακόμα αυτή η τάρτα μανιταριών. Αλλά θα την κάνω!

Ρίξε, ρίξε

Ωραίες μέρες και βραδιές. Πόσο ωραία θα ήταν αν η θερμοκρασία παρέμενε έτσι για όλο το φθινόπωρο... 

Απόψε λοιπόν, προς το τέλος της νυχτερινής μας εξόδου, περπατούσαμε με τη φίλη μου προς τα αυτοκίνητα μας. Τα δρομάκια ψιλοάδεια και μερικά κακοφωτισμένα. Εγώ χαμένη στην κουβέντα μας, δε δίνω σημασία στην παρέα που περπατάει ακριβώς από πίσω μας. Μόνο κάποια στιγμή ακούω μια-δυο κουβέντες και η φίλη τσαντίζεται, επειδή κατάλαβε ότι μιλάνε για εμάς. Ξέρετε, τα σαχλά που κάνουν τα ανώριμα λυκειόπαιδα, να πετάνε άκυρα σχόλια επίτηδες για άτομα που είναι κοντά τους -ή που εκείνα επιδιώκουν να πλησιάζουν ώστε να κάνουν τον ηλιθιώδη χαβαλέ τους. Σταματάμε στο δρομάκι κι αυτά αναγκαστικά μας προσπερνάνε. Η φίλη απαντάει στο ίδιο στυλ (και πολύ το χάρηκα), λέγοντας τα μπινελίκια της τάχα μου στον αέρα. Εγώ πάλι, επειδή δεν έχω συνηθίσει σε τέτοια, δε βρήκα να πω τίποτα. Κακώς... Στη διαδρομή για το σπίτι, κατέληξα στην ατάκα που θα εκτοξεύω σε παρόμοιες περιπτώσεις (που νομίζω θα είναι ελάχιστες έτσι κι αλλιώς, αλλά καλό είναι να βρίσκεται): "Ποιος μίλησε, αυτός με το καλσόν ή αυτός με την κόκκινη γόβα;". Χε χε. Κι εννοείται πως θα το κάνω σε μέρος όχι κακόφωτο και όχι απόμερο... Διότι ένα άτομο που επιτίθεται φραστικά στα καλά καθούμενα σε άγνωστο, σημαίνει ότι έχει θέματα και ότι το φραστικό άνετα εξελίσσεται σε σωματικό. Κι όλα καλά κι ωραία, αλλά δεν έχω όρεξη να φάω το ξύλο της χρονιάς μου επειδή η κακή ανατροφή από μερικούς άξεστους γονείς έκανε τα βλαστάρια τους μικρούς εγκληματίες. Εκεί κουνάς το κεφάλι συγκαταβατικά και προχωράς.

Τα άσχετα ξανά

Βρέθηκε άνθρωπος να δανείσει σε συνάνθρωπο του το λάπτοπ του, επειδή δεν το χρειάζεται ιδιαίτερα αυτό το διάστημα. Ο Θεός να ευλογεί την κοπέλα που μου έκανε αυτή την τεράστια εξυπηρέτηση και μάλιστα από δική της σκέψη και μόνο. Να δούμε πόσες μέρες ακόμα θα περιμένω μέχρις ότου πάρω τη "διάγνωση" για το δικό μου... η οποία ευελπιστώ να είναι ευτυχής και να μην καταλήξει σε αφαίμαξη της (ήδη βαριά ασθενούς) τσεπούλας μου. Λίγες οι πιθανότητες αλλά η ελπίδα, θέλει-δε θέλει, πεθαίνει τελευταία. Και να ήθελε να ταξιδέψει πιο νωρίς, δεν την αφήνω εγώ. Ορίστε μας.
Με τρώει να φτιάξω την τάρτα με τα μανιτάρια και το κονιάκ. Νομίζω θα είναι νόστιμη... Βέβαια τώρα που προσέχω τη διατροφή μου, θα έχω ένα θεματάκι στο πώς θα φαγωθεί προτού χαλάσει... αλλά λογικά θα δελεάσω την Αθάνατη να την εξαφανίσει.
Μιας που είπα Αθάνατη... πριν λίγο καιρό έκανα το θανάσιμο σφάλμα να αναφέρω πως μου αρέσουν τα ολόκληρα βραστά καρότα. Από τότε λοιπόν, σχεδόν σε κάθε φαΐ που θα φτιαχτεί, κοτσάρονται και μερικά ολόκληρα καρότα. Κοτόπουλο στο φούρνο με πατάτες; Ολόκληρα καρότα να πιουν το ζουμάκι. Φακές; Ολόκληρα καρότα που πάνε με τη σουπίτσα. Εν ευθέτω χρόνω αναμένω να μου σερβίρουν μέχρι και πίτα σουβλάκι με συνοδεία βραστών καρότων, επειδή πάνε με τα χρώματα. Κάπως έτσι την πάθαμε και με την καυτερή πιπεριά... Κάποιος της σφύριξε ότι βοηθάει στη λειτουργία του μεταβολισμού και τώρα πια, προτού φάμε φαΐ με πιπεριά, κάνουμε το σταυρό μας και παίρνουμε αγκαλιά την νταμιτζάνα με το νερό. Διότι ποτέ δεν μπορείς να κυκλοφορείς απροετοίμαστος...
Αυτά που λέτε... Αύριο να χτυπήσει το τηλέφωνο και να μου πουν ότι η ζημιά του υπολογιστή είναι 30 ευρώ. Αυτό θέλουμε.

Τα άσχετα

Με έπιασαν πάλι οι ... μαγειρικές μου διαθέσεις και σήμερα χρησιμοποίησα τη μερίδα κοτόπουλου που δεν έφαγα χτες, ώστε να φτιάξω κάτι σαν τάρτα με το ψαχνό και λίγη μπεσαμέλ φτιαγμένη με νισεστέ. Το ταψάκι ήταν πολύ μικρό, ουσιαστικά μιάμισης μερίδας πάνω-κάτω, και το αποτέλεσμα με ευχαρίστησε αρκετά. Έφτιαξα στα γρήγορα ζύμη μόνο με αλεύρι, λίγο ελαιόλαδο, μαγιά, ζεστό νερό και αλάτι. Μ'αρέσουν αυτές οι αυθόρμητες δημιουργίες... αν και η ιδέα της τάρτας μου κόλλησε εδώ και μερικές μέρες, αφότου είδα ένα άρθρο για συνταγή με τάρτα μανιταριών.
Κι επίσης, μ'αρέσει που ξεκίνησα να γράφω, πηγαίνοντας απευθείας στο θέμα. Αυτό το διάστημα δεν είναι και το καλύτερο. Ας είναι καλά το γυμναστήριο και ειδικότερα η ζούμπα, που μου δίνουν πολύτιμες ανάσες από τις σκέψεις και το άγχος που με κατακλύουν τόσο τακτικά. Δοκίμασα χτες ένα παντελόνι που έχω να βάλω μερικά χρόνια και όταν το κούμπωσα, αναθάρρησα. Τώρα είμαι στα -8 κιλά (παραμένω στα ίδια εδώ και αρκετό διάστημα, απο τη μία εκνευρίζομαι που δεν πέφτουν πιο κάτω αλλά από την άλλη λέω, πάλι καλά που δεν είναι +). Είναι πλέον θέμα διατροφής... και για άνθρωπο που για πολύ καιρό η λέξη διατροφή ήταν ανέκδοτο, θεωρώ πως τα πάω καλά. Οι παρασπονδίες δεν είναι εξαίρεση, είναι ο κανόνας για μια καλή πορεία. Δε γίνεται να εκβιάσεις τον οργανισμό (και την ψυχολογία) ώστε από τη μία στιγμή στην άλλη να αλλάξουν ριζικά. Θέλει χρόνο... θέλει αποφασιστικότητα... θέλει υπομονή... και θα έρθουν από μόνα τους.
Το καλό είναι πως ξέρω πού οφείλονται τα σκαμπανεβάσματα στη διάθεση και προσπαθώ να βρω λύσεις. Το κακό είναι ότι μερικές από αυτές τις λύσεις είναι πέρα από τα δικά μου εσκαμμένα... αλλά πού θα πάει.
Αύριο άραγε θα είναι άλλη μία μέρα μαγειρικών περιπετειών ή θα αράξω με κανένα σάντουιτς; Θα δείξει!

Υ.Γ. Ο τίτλος της ανάρτησης θα γινόταν εξαιρετικό όνομα για μπλογκ.....  ω ναι.... Μην τσακώσω κανέναν απο εσάς να τον αντιγράφει, εεεεεε; Έτσι μπράβο. Έχω το copyright!! :P

Και μετά έπιασε βροχή

Είχα-δεν είχα, έζησα πάλι την ψιλοφρίκη μου. Αν είναι δυνατόν πια σε αυτή την αγορά εργασίας, καθένας βάζει μία αγγελία και καλεί τον κόσμο για συνέντευξη, ενώ δεν έχει πάρει πρέφα τη σημασία της λέξης, σπαταλώντας τον χρόνο όλων. Με πολλή χαρά έλαβα χτες τηλεφώνημα να πάω σήμερα για την εν λόγω συνέντευξη, καθώς ήταν το πρώτο τηλεφώνημα μετά από το τέλος της προηγούμενης εργασίας μου. Φτιάχνομαι κι εγώ η καημένη, περιποιούμαι, και πάω στην ώρα μου στη συνάντηση. Τρώω ένα 40λεπτο στήσιμο από τον "υπεύθυνο" αλλά δε με πειράζει. Ψυλλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά από την πρώτη στιγμή που βλέπω το μέρος αλλά λέω, άστο να πάει. Το ντύσιμο μου είναι παραπάνω από καλό για τον χώρο, αλλά χωρίς προηγούμενη ενημέρωση, δεν πας με τις φόρμες της γυμναστικής και την ποδιά της κουζίνας' διατηρείς ένα μέσο επίπεδο στην εμφάνιση. Ως επί το πλείστον κάθομαι ήσυχα στην καρέκλα, σε ένα μικρό γραφειάκι, δίπλα σχεδόν σε μία υπάλληλο εκεί. Αναρωτήθηκα αν η αγγελία είναι για τη δική της θέση και αν ναι, γιατί φεύγει, αλλά τολμάς να ρωτήσεις; Δεν τολμάς. Αντ'αυτού ρώτησα τις ώρες εργασίας... και μέχρι εκεί. Όταν ήγγικεν η ώρα και είπε η κοπέλα, να ο υπεύθυνος, ακούστηκε μία φωνή να λέει "Έρχομαι". Δεν ξέρω αν το έχετε κι εσείς, αλλά από τη φωνή μπορείς να πεις πολλά για τον άλλον. Έτσι κι εγώ, με το που άκουσα ο,τι άκουσα, είπα ότι χάνω το χρόνο μου και δε βλέπω ούτε μέλλον, για να μην πω καν συνεννόηση. Όταν εμφανίστηκε ο τύπος, επιβεβαιώθηκα. Αυτή η ρημάδα η διαίσθηση βρε παιδί μου... Δε μου κάνει νόημα όταν κοιτάζω αριθμούς, μήπως και μας καθίσει κανένα λαχείο.
Για να μην τα πολυλογώ, ο τύπος είχε-δεν είχε τελειώσει το γυμνάσιο, αντάλλασσε πονηρά γελάκια και βλέμματα με την άλλη υπάλληλο και μετά από ελάχιστες και άστοχες (πιο άστοχες δεν έχω ακούσει στη ζωή μου) ερωτήσεις, το βασανιστήριο μου τελείωσε. Κι επειδή τελευταία έχω γίνει τσαούσα, εδώ το είχα να πω "καλά, αυτό ήταν; αυτό ονομάζετε εσείς (ο πληθυντικός τον μάρανε... ιχ) συνέντευξη; το χάσιμο χρόνου και την απαράδεκτη συμπεριφορά;". Αλλά ως φρεσκο-τσαούσα ακόμα, είπα να μην ξεκινήσω με φόρα και τα κάνω λίμπα κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στραβό (δηλαδή κάθε μέρα, κάθε ώρα). Σιγά-σιγά.
Στο τέλος, λέει, να μου πουν ότι προσλαμβάνομαι. Θα γελάσουν και οι τοίχοι.