Η Εκκίνηση

Για το προηγούμενο θέμα, φυσικά δεν έγινε τίποτα.
Πήρα αρκετές φορές τηλέφωνο και μόνο μία φορά το σήκωσε μία κοπέλα, η οποία είπε πως δεν γνώριζε τίποτα, πως έλειπαν όλοι και να ξαναέπαιρνα από βδομάδα. Ξαναπήρα αλλά κανείς από τους "υπεύθυνους" δεν απαντούσε. Ρώτησα παραέξω και έμαθα πως υπάρχει μία αστάθεια αυτόν τον καιρό στην εν λόγω εταιρεία, αλλά επίσης ότι δεν συνηθίζουν να στέλνουν email απόρριψης.
Κι έτσι έκλεισε άδοξα το θέμα, με πολλή πίκρα εκ μέρους μου. Εν μέρει νιώθω προδομένη. Μετά από τόσο καλά λόγια, έφαγα πόρτα. Τι να πω. 

Κι επιτέλους, πήρα την απόφαση ότι αυτή ήταν η τελευταία χρονιά που δούλεψα σε εκείνο το άσχημο μέρος. Η Αθάνατη δεν δέχτηκε με χαρά την απόφαση μου, και λογικό, διότι το πλάνο μου είναι στο "ψάχνω να βρω αλλού", και όχι "βρήκα αλλού και φεύγω από εδώ". Αλλά, παιδιά, κάποιες φορές στη ζωή μας πρέπει να πάρουμε το ρίσκο, για να προστατεύσουμε πρώτα την ψυχική και κατόπιν τη σωματική μας υγεία, και να παλέψουμε για τη συνέχεια. Δεν πήγα ούτε στο τραπέζι που γίνεται κάθε τέλος χρονιάς, γιατί δεν υπήρχε λόγος. 

Αυτά. Υγιαίνετε!

Τι συνέντευξη ήταν αυτή;

Εντάξει, να πας και να δεις ότι δεν συμφωνείτε σε μερικές ιδέες, δεν τους απαντάς σε ερωτήσεις και μάλιστα να μην καταλαβαίνεις κάποιες από αυτές, επίσης εσένα να μη σου αρέσει η περιγραφή της δουλειάς, ότι δεν υπάρχει χημεία, αυτό το κάτι, και στην έξοδο σου λένε περιποιημένα και και τυπικά, "θα σας ειδοποιήσουμε εντός τόσων ημερών", τότε ούτε εσύ περιμένεις να σε πάρουν στη δουλειά, και φυσικά ούτε αυτοί σκοπεύουν να ξαναεμφανιστούν.
Να τους απαντάς όμως σε όλες τις ερωτήσεις, να σου λένε οι ίδιοι ότι τους έκανες πάρα πολύ καλή εντύπωση, ότι για σένα τα προγράμματα που έχουν θα είναι παιχνιδάκι και ότι σίγουρα θα τα ξαναπείτε στην επόμενη φάση...  και να μην τους ξαναείδατε, όχι, ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.

Όταν απάντησα στην αγγελία, ήμουν διστακτική, γιατί μεν ξέρω ότι η συγκεκριμένη εταιρεία είναι πολύ μεγάλη και έχει εξαιρετικό όνομα ως προς τις υπηρεσίες που παρέχει αλλά και ως εργοδότρια, γνωρίζω όμως ότι η φύση της εν λόγω δουλειάς είναι απαιτητική και μπορείς να τα θαλασσώσεις και να σε φύγουν σε μία νύχτα. Επιπλέον, καθώς γίνεται σχεδόν κανονικός πόλεμος στις αναζητήσεις εργασίας, δεν περίμενα καν να με καλέσουν για συνέντευξη. Εξεπλάγην πολύ όταν πράγματι με κάλεσαν και η συγκυρία ήταν ιδανική, διότι το ραντεβού είχε κανονιστεί για την τελευταία μέρα που θα ήμουν στην τότε δουλειά. Δηλαδή σχόλασα, και πήγα κατευθείαν στη συνέντευξη! Θα σας πω και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της συνέντευξης, που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς: Μου ζήτησαν αν γίνεται να μιλάμε στα αγγλικά, καθώς ο ένας από τους δύο συνεντευκτές ήταν ξένος. Απάντησα πως φυσικά ναι, και κατόπιν ενθουσιάστηκαν οι άνθρωποι με τα αγγλικά μου. (κρατούμενο 1ο). Στη συνέχεια με ρώτησαν για την τωρινή μου δουλειά, όπου περιέγραψα τα καθήκοντα μου (αφήνοντας απέξω εννοείται οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο, αν και ήθελα πάρα πολύ να τους πω "την ποια; το μπουρδέλο με τις αμόρφωτες κατίνες, εννοείτε;") και μου σχολίασαν πως τους άρεσε που προέρχομαι από τόσο "έντονη" εργασιακή εμπειρία (κρατούμενο 2ο). Η συνέντευξη κατέληξε με τον έναν συνεντευκτή (τον ξένο) να μου λέει πως σίγουρα θα τα ξαναπούμε στην επόμενη φάση, γιατί και είχα και την ευφράδεια που ζητούσαν, και την ευχάριστη προσωπικότητα, και το λέγειν και την εμπειρία (κρατούμενο 3ο). 
Ωραία. Εσείς δηλαδή τι θα καταλαβαίνατε από όλα αυτά τα σχόλια; "Ναι... ευχαριστούμε... θα σας ειδοποιήσουμε... άντε γεια" φάση; Όχι. Τουλάχιστον εγώ ήμουν 99% σίγουρη ότι ναι, θα με πάρουν τηλέφωνο για τη 2η την ακατονόμαστη συνέντευξη. Ο 2ος συνεντευκτής μου είπε ότι θα με ενημέρωναν έτσι κι αλλιώς εντός 10 ημερών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 
Τώρα κλείσαμε τη 12η μέρα και ούτε φωνή, ούτε ακρόαση!

Όσο περνάνε οι ώρες, τόσο περισσότερο συγχύζομαι. Δεν το δέχομαι να έχω ακούσει τόσο καλά σχόλια και μετά τί-πο-τα! ΔΕΝ το δέχομαι!

Μεθαύριο, την 14η μέρα δηλαδή, θα πάρω τηλέφωνο, ώστε να το κλείσω μέσα μου το θέμα οριστικά. Θα ρωτήσω αν έχουν ολοκληρωθεί οι συνεντεύξεις και αν θα περιμένω να με καλέσουν ξανά. Ξέρω πια ότι τελείωσε το θέμα, αλλά θέλω να το ακούσω και επίσημα.

Αυτά. Είμαι πολύ συγχυσμένη!

Ήρθα, ήρθα

-Σκέφτηκα για τον κοριό να ζητήσω από έναν γνωστό να έρθει να τον ξηλώσει, διότι είναι ο μόνος από όσους ξέρω που γνωρίζει πολύ καλά από τεχνολογία (ακόμα κι αν δεν ξέρει για το συγκεκριμένο είδος, θα έψαχνε να μάθει), αλλά απέρριψα τη σκέψη, επειδή θα τον γράψουν οι κάμερες ασφαλείας. 
--Επιπλέον, θεωρώ πως έχει συνειδητοποιήσει ο θύτης πως έχω καταλάβει την ύπαρξη κοριού και με τον έναν και τον άλλον τρόπο προσπαθεί να ασκήσει ένα είδος ψυχολογικής βίας/ εκφοβισμού επάνω μου, με απώτερο σκοπό να φύγω από τη δουλειά και εννοείται να μη μιλήσω. Φυσικά δεν σκοπεύω να μιλήσω, αλλά δυστυχώς επιβεβαιώνονται οι σκέψεις μου ότι τις "καλές πράξεις" του παρελθόντος προς εμένα, θα τις πληρώσω. Σε αυτή τη δουλειά τα καθημερινά λάθη είναι αναπόφευκτα, και αναλόγως τις διαθέσεις των προϊσταμένων, είτε σκεπάζονται όσο-όσο είτε διογκώνονται. Τελευταία τα δικά μου λάθη κατατάσσονται πανηγυρικά στη δεύτερη περίπτωση.

-Η αχαρακτήριστη έχει λαλήσει, κι εκτός από τα πακέτα από κούριερ που έρχονται σε καθημερινή φάση, διότι "όταν έχει τα νεύρα της, παραγγέλνει", την έχουμε κάθε μέρα να σιροπιάζει έναν μικρό εκεί. Τι να πρωτοπιάσεις, ότι είναι παντρεμένη με παιδί ή ότι το πρώτο κατιναριό της περιφέρειας, πράττει αυτά που ξεκατινιάζει;

-Ψάχνω, ψάχνω για δουλειά, αλλά δεν έχω βρει τίποτα ακόμα. Έχουν να με καλέσουν για συνέντευξη από πέρυσι. Φέτος η μόνη αλληλεπίδραση που είχα με δύο επίδοξους εργοδότες ήταν το τυπικό απαντητικό email "Ευχαριστούμε για το βιογραφικό σας και αν περάσετε την πρώτη αξιολόγηση, θα σας καλέσουμε εντός 10 ημερών" (συνεννοημένοι και οι δύο). Ουφ! Αφήστε που ο πρώτος ήταν γνωστός του διευθυντή μου και σίγουρα του σφύριξε την αίτηση μου, διότι ο τελευταίος είχε μουτρώσει με μένα εκείνο το διάστημα. Ήθελε να είμαι πιστή δούλα που θα του φιλάει το χέρι και θα του λέει "ναι αφεντικό" με 5 επικύψεις τη φορά - όπως κάνουν οι υπόλοιποι. 

-Η ψυχολογία είναι τόσο μεγάλο πράγμα. Τις τελευταίες εβδομάδες είμαι εξουθενωμένη όταν σχολάω. Κι όμως, κάθομαι σε ένα γραφείο όλη μέρα. Άρα, μέχρι να τελειώσει το βασανιστήριο, η ψυχούλα θα νυστάζει...

Επίσης έχει αρχίσει να μου την δίνει ο κοριός του διευθυντή στο γραφείο. Έρχονται άνθρωποι και λένε τα προσωπικά τους. Πρέπει να κάθεται αυτός να τα ακούει; 
Θα τα πω αναλυτικά την επόμενη φορά.

They are just not that interested

Ξηρανδρία.
Το έχω πάρει απόφαση ότι φως δεν θα δω. Αρσενικό δεν έχει βρεθεί εδώ και χρόνια να έρθει να μου πει, πάμε ρε Sparkling Blue για ένα ποτό; Εξαιρούμε το προ διετίας πιπίνι, διότι εκείνη η φάση ήταν για συγκεκριμένο σκοπό.
Το θέμα είναι πως κανείς από τον περίγυρο δεν πιστεύει πως δεν μου έχουν δείξει ποτέ σοβαρό ενδιαφέρον. Όλοι είναι πεπεισμένοι πως, είτε διάγω μία κρυφή -εξώλης και προώλης- ζωή είτε είμαι πολύ παράξενη και επιλεκτική. 
Κουράστηκα να προσπαθώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας.

Και πάλι εδώ!

Γειααα σας.

Δεν το ξέχασα. Χρόνο και συγκεντρωμένο μυαλό δεν είχα!
Τώρα έχει καλυτερεύσει η κατάσταση.
Συνέβησαν διάφορα από την τελευταία φορά που έγραψα.
1ον, είχαμε έκτακτο περιστατικό υγείας με τη μαμά μου, με αίσιο τέλος. Κάναμε κι ένα σύντομο ταξίδι εντός συνόρων. Τόσο έκτακτο να φανταστείτε, που Πέμπτη το μάθαμε και Παρασκευή φύγαμε. Δεν κινδύνευε η ζωή της, αλίμονο, απλώς έπρεπε να προλάβουμε προθεσμίες. 
2ον. Αποφάσισα πως είναι η τελευταία σεζόν σε αυτή τη δουλειά. Δεν αξίζει. Ας αργήσω να βρω άλλη. Αξίζει να κερδίσω χαμένο χρόνο, να πάρω πίσω το κεφάλι και την υγεία μου. 


Υγιαίνετε!

Save me!

Λοιπόν παιδιά, έκανα μία μεγάλη πατάτα στη δουλειά, την οποία, ενώ είχε την ευκαιρία να σώσει η φιδομούρα η άλλη, λες και τυφλώθηκε και η ίδια και την ολοκλήρωσε. 
Αρχικά, μόλις συνειδητοποίησα τι είχε γίνει και νομίζοντας πως έφταιγα εξ ολοκλήρου εγώ, πήρα τηλέφωνο τον περιφερειακό διευθυντή και τα πρώτα μου λόγια ήταν πως, αν θέλει να με απολύσει, τότε να το κάνει. Περίμενα να με πάρει και να με σηκώσει, όπως θα έπρεπε κιόλας, αλλά δεν έγινε. Ίσα-ίσα που, αφού καταλάγιασε η φωτιά, με πήρε τηλέφωνο να μου πει να ηρεμήσω, να μην στρεσάρομαι, πως ο,τι έγινε έγινε και λάθη γίνονται. (Και από την άλλη, πήρε και τον υπεύθυνο μας εδώ στην περιοχή και τον πέρασε από γενεές δεκατέσσερις, βρίσκοντας αφορμή άλλα θέματα. Τον καημένο, τον λυπήθηκα, γιατί φως φανάρι πως ο περιφερειακός έψαχνε αποδιοπομπαίο τράγο). Στην πορεία έμαθα για την ανάμειξη της ποντικομούρας και ανακουφίστηκα, γιατί το φορτίο μοιράστηκε στα δύο, και μάλιστα με το περισσότερο βάρος σε εκείνη, ως προϊσταμένης αλλά και επειδή είχε άμεση ανάμειξη στο περιστατικό.
Ερχόμαστε στη σημερινή μέρα. Μέσω του υπεύθυνου εδώ, ο περιφερειακός έστειλε κάποιες "εντολές" σε όλους μας. Σε μένα ήταν να μην βάζω μουσική (ραδιόφωνο) στη δουλειά, για να μην αποσπάται η προσοχή μου. Εντάξει, καταλαβαίνω το σκεπτικό του. 
Ελάτε όμως που δεν ανήκω στον μέσο όρο και εμένα η μουσική με βοηθάει να συγκεντρώνομαι! Αλλά τι να κάνω, ειδικά μετά την πατάτα; Είπα ναι και το βούλωσα. Γνωρίζοντας όμως ότι και οι τοίχοι έχουν αυτιά... είπα στον υπεύθυνο εδώ πως χωρίς μουσική, θα βγάζω δύσκολα τα απογεύματα κλεισμένη σε 4 τοίχους, μόνη και βουβή. 
Σχολάει ο υπεύθυνος, κλείνει την πόρτα πίσω του, και 3 λεπτά μετά ποιος πήρε τηλέφωνο; Ο περιφερειακός. Να με ρωτήσει αν είμαι εντάξει, αν όλα είναι καλά, και να μου πει για κάποιο email (που θα το έβλεπα εννοείται έτσι κι αλλιώς). Άκεφη εγώ αλλά πάντα ευγενική, του είπα εντάξει και το κλείσαμε. Πάνω στο λεπτό ξαναπαίρνει και με ρωτάει κάτι άλλο (που ήξερα πως την απάντηση την είχε ήδη μπροστά του αλλά τέλος πάντων). Κατάλαβα πως δεν του άρεσε η ακεφιά μου στο προηγούμενο τηλεφώνημα του, αλλά τι να έκανα; Και μπάχαλο τα έκανα και τον έφερα σε δύσκολη θέση και έχασα και τη μουσική μου (εξαιτίας μου βέβαια). Τέλος πάντων, στο τέλος πήγα να του ζητήσω ξανά συγγνώμη αλλά με έκοψε και μου είπε απλώς να είμαι πιο προσεκτική και το θέμα είχε τελειώσει (έφαγε πολύ ξύλο όμως από τους άνω του και με στενοχωρεί αυτό, δεν θα πω ψέμα). Μου είπε και ένα αστείο, και το κλείσαμε γελώντας. 
Τι να πω, δεν περίμενα να μου συμπεριφερθεί έτσι. Ξέρω πως φοβάται μην τυχόν φύγω τώρα στο κατακαλόκαιρο και πέσει πολύ κλάμα εκεί. Με ένα κατσαδιασματάκι όμως, θα ένιωθα καλύτερα. Τώρα, με την έγνοια που δείχνει να μη στενοχωριέμαι κλπ, με κάνει να τρέμω πως θα μου έρθει καμια μπόρα αργότερα...

Ντεν ξέρει αγγλικός

Ξεχνάμε τα σωστά ελληνικά  μας, ξεχνάμε τους καλούς μας τρόπους, ξεχνάμε ότι είναι καλοκαίρι, ξεχνάμε τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, ξεχνάμε τις παρέες μας και τις όμορφες στιγμές μαζί τους. Και αναρωτιέμαι. Αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες για μία δουλειά 5μηνου, 6μηνου στην καλύτερη, όπου το περιβάλλον είναι, μεταφορικά και σχεδόν κυριολεκτικά, μία χαβούζα; Αξίζει να χάνεις μέρος της ζωής σου, για τα ένσημα που θα σε κρατήσουν στην ασφάλεια του ΙΚΑ (ώστε να φροντίζεις την υγεία σου, που έχει πειραχθεί εξαιτίας όλων αυτών των θυσιών;... οξύμωρο); Δεν αξίζει να ρισκάρεις κάποτε, να κυνηγήσεις όσο μπορείς κάτι καλύτερο, ακόμα κι αν σημαίνει ότι μπορεί και να πεινάσεις για ένα (άγνωστης διάρκειας) διάστημα;

Είμαι πολύ μπερδεμένη. Άλλη μία μέρα που σχόλασα νύχτα. Αναρωτιέμαι, ρε παιδί μου, ποιες και πόσες πια! αμαρτίες πληρώνω. Δεν αντέχεται η κατάσταση. Ο μόνος, πραγματικά, που με κρατάει εκεί είναι ο διευθυντής μου, ο οποίος μου έχει "απαγορεύσει" κατά μία έννοια να φύγω. Σε δύο διαφορετικές περιστάσεις μου τόνισε ότι δεν θέλει να παραιτηθώ και ότι τη θέση μου θα την χάσω μόνο όταν φύγω εγώ η ίδια. Δεν θυμάμαι αν ανέφερα εδώ πως του μίλησα για την χρόνια - πλέον - κατάσταση με την άλλη "συνάδελφο", όπου φυσικά δεν έδειξε καμία έκπληξη (αφού ξέρει...), και έκτοτε με νοιάζεται λίγο παραπάνω, ενώ έχει ψυχρανθεί κάπως με την άλλη πλευρά. Βασικά, όταν του μίλησα ανοιχτά, τονίζοντας του ότι ποτέ αυτά τα χρόνια που είμαι εκεί δεν του έχω παραπονεθεί για οτιδήποτε και ούτε θα το επαναλάβω, ήθελα απλώς να ξεθυμάνω. Πνιγόμουν ρε παιδιά. Αφορμή ήταν ένα ρεπό που είχα ζητήσει για ειδική περίσταση και η άλλη μου έκανε τη ζωή μαύρη, προφασιζόμενη ότι η δουλειά ήταν πάρα πολλή και δεν γινόταν να λείψω (ενώ εκείνη εννοείται πως παίρνει όποτε θέλει, κι ας πνίγομαι εγώ να τα βγάλω πέρα). Το θέμα παραπέμφθηκε στον περιφερειακό διευθυντή (ω ναι, για ένα ρεπό το έφτασαν μέχρι εκεί), οποίος χειρίστηκε επιδέξια το θέμα. (Είναι ο ίδιος που του είχα μιλήσει ανοιχτά 1-2 μέρες πριν για τα πάμπολλα προβλήματα στον χώρο εργασίας). Στην κατ'ιδίαν συζήτηση που είχαμε, μου είπε να επιλέξω ο,τι θέλω, είτε να πάρω το ρεπό που ήθελα, είτε να δουλέψω κάποιες ώρες το πρωί και να έρθει η άλλη στη δική μου, απογευματινή βάρδια. Επειδή δικαιούμαστε 1 ρεπό την εβδομάδα, το ξανασκέφτηκα και επέλεξα τη 2η λύση, να δουλέψω λίγες ώρες την ημέρα εκείνη, και να πάρω και το ρεπό της εβδομάδας άλλη μέρα. Το ωραίο ήταν την επόμενη, όταν ο διευθυντής ενημέρωσε την άλλη πως ναι, θα δουλέψω την ημέρα την άλλη κάποιες ώρες, και εκείνη το εξέλαβε ως μεγάλη νίκη της, που δεν μου πέρασε το ρεπό.... και φυσικά της χάλασα το όνειρο, όταν σε ανύποπτη στιγμή της είπα ότι "πολύ καλός ο περιφερειακός, λογικός άνθρωπος, μου πρότεινε να επιλέξω είτε το ρεπό είτε λίγες ώρες δουλειάς".... και επιτόπου χλώμιασε και έφυγε από το γραφείο (!λολ!). Ουσιαστικά, νομίζω πως ο διευθυντής απλώς περίμενε κάποιον επιτέλους να του μιλήσει για το τι περνάει ο κόσμος μαζί της. Δεν ξέρω αν έχει κατά νου κάτι. Για την ώρα έχω προσέξει την αλλαγή στη συμπεριφορά του και μάλιστα την έχει προσέξει και η ίδια. 
Βέβαια όλα αυτά αλλάζουν μέσα σε μία στιγμή. Ο,τι γίνει πια. Εγώ κουράστηκα.

Αυτά. Υγιαίνετε!

Γκρρρ

Τα έχωσα όμορφα και ωραία για τη μετάφραση των κειμένων που έγραψα την προηγούμενη φορά. 
Εννοείται πως τα φόρτωσαν σε εμένα και εννοείται πάλι πως έκανε την ντρίπλα της η φιδομούρα.
Της είπα ότι το περίμενα, διότι αυτή ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ. Ίσια και σταράτα εγώ, εκείνη έκανε την πάπια και το βούλωσε. Φυσικά το κράτησε για άλλη μέρα, όπου μάζεψε διάφορες μικροδικαιολογίες και μου έκανε σκηνή για άσχετη περίπτωση. 
Δεν βαριέσαι. Μην τσακώνεσαι με ηλίθιους, διότι οι ηλίθιοι πάντα κερδίζουν!
Α ναι, κάνει τα γλυκά μάτια στον καινούριο (παντρεμένη, μην το ξεχνάμε), ο οποίος είναι ευγενικός με όλους. Της μιλάει, της απαντάει, και την κόβει εκεί. Μετά μπορεί το παιδάκι να έρθει σε μένα, είτε να με ρωτήσει κάτι είτε να μου δώσει, κι εκεί κατεβάζει τα μούτρα της αυτή, επειδή δεν είχε την αποκλειστικότητα του. 
Τι να πεις. Αμα ανοίξεις τους πνεύμονες της, θα βρεις σκουλήκια και όχι σωθικά.

Άλλο θέμα τώρα.
Βρήκα μία αγγελία για θέσεις εργασίας πολύ ενδιαφέρουσες. Έστειλα βιογραφικό και, συνηθισμένη πλέον, το ξέχασα. Με πήραν τηλέφωνο μετά από 2 μέρες για συνέντευξη. Τότε έκανα το μεγαλύτερο λάθος: Εκείνη τη μέρα και ώρα θα ήμουν στην άλλη (παλιο)δουλειά (!), τους είπα πως δεν μπορούσα τότε, και τους πρότεινα άλλες μέρες και ώρες. Η κυρία στο τηλέφωνο απάντησε πως θα το έλεγε στον γενικό διευθυντή και θα με ενημέρωναν. Αυτό ήταν, δεν ξαναπήραν ποτέ. Ήμουν να σκάσω (και ακόμα είμαι, αλλά μου περνάει σιγά-σιγά). Κάποιοι φίλοι μου είπαν πως, μία σοβαρή εταιρεία θα σεβαστεί τις δεσμεύσεις που έχει ένας υποψήφιος και θα του μεταφέρει για άλλη μέρα/ ώρα το ραντεβού. Εγώ σκέφτομαι πως, στα δύσκολα χρόνια που περνάμε, ο εργοδότης δεν θα καθίσει να παρακαλέσει κάποιον να πάει να τον δει. Με το πρώτο εμπόδιο θα τον προσπεράσει. 
Φαντάζεστε πόσο πιο πολύ με έκανε η κατάσταση να μισήσω την παρούσα (παλιο)δουλειά μου. (Φυσικά το ανέφερα πως εργάζομαι, δεν τους έφερα προ εκπλήξεως).

Αυτά. Ελπίζω την επόμενη φορά να έχω πιο ευχάριστα.

Τα Προφίτσιτσι

Συσσωρεύτηκαν οι σαχλαμάρες στο γραφείο και βαρέθηκα πια. Ούτε χάρες κάνω, ούτε χαρίζομαι, ούτε χαριεντίζομαι (όσο και να το θέλω, τελικά ο νεαρός δεν ενδιαφέρεται. Δεν πειράζει, δεν πειράζει). Κάτι παίρνει χαμπάρι πλέον ο διευθυντής και με τον τρόπο του βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Παράδειγμα... άφησε στην άλλη την ακατονόμαστη πολλά αρχεία, ζητώντας της να του τα μεταφράσει από τα ελληνικά στα αγγλικά. Σε ποια, στην κυρία "ο Τσίπρας μπροστά μου έχει τρία Προφίτσιτσι". Υποψιάζομαι πως σκοπός του διευθυντή είναι να την υποχρεώσει να με παρακαλέσει να τα φτιάξω εγώ. Εύγε, κύριε διευθυντά, αν όντως αυτό έχετε κατά νου.

Η αυριανή ημέρα θα δείξει. 

Ιιιιχ, κι αυτό το ευχαριστιέμαιιιιι!!

Σύμπαν ακούει;

Λοιπόν, στη δουλειά φέτος ήρθε ένας καινούριος, ο οποίος μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής. Ενδέχεται να τον περνάω μερικά χρόνια, αλλά είχαμε και χειρότερες διαφορές ηλικίας στο παρελθόν. Είναι όμως συμπαθής και σε άλλες κοπέλες εκεί και πιο κοντά στην ηλικία του, επομένως δεν τρέφω πολλές ελπίδες. Ίσα ίσα, που λέω να σταματήσω να του δείχνω πια ότι τον συμπαθώ, γιατί στο τέλος θα εκτεθώ κιόλας. Κι εκείνος με συμπαθεί αλλά δεν νομίζω παραπάνω από φιλικά. Είμαι σχεδόν σίγουρη, κατά βάση. Φέτος ωστόσο η κατάσταση στη δουλειά έχει χειροτερεύσει όσο δεν πάει και ψάχνω να φύγω από το παράθυρο. Στέλνω βιογραφικά και έχω ζητήσει από φίλους και γνωστούς να με έχουν υπόψη τους για οτιδήποτε σχετικό με αυτό που ζητάω. Ούτε το γκομενάκι αποτελεί κίνητρο να παραμείνω. Ελπίζω να συνωμοτήσει το σύμπαν, έστω για αυτή τη φορά!

Δείξε μου τους φίλους σου!

Πήγα σε μία εκδήλωση τις προάλλες, πολιτιστικού περιεχομένου. Καθοδόν προς το μέρος που θα γινόταν, συνάντησα μία παλιά μου φίλη. Για να σας δώσω να καταλάβετε: Πριν αρκετά χρόνια, ίσως 15, γνώρισα την, ας την πούμε, Μ. Μέσω της Μ γνώρισα άλλες 2 κοπέλες. Η Μ ήταν αυτή που αποδείχθηκε manipulator και σχεδόν sociopath, την οποία έχω αναφέρει σε παλαιότερα μου posts και με την οποία διακόψαμε κάθε επαφή εδώ και κάποια χρόνια. Η 2η της παρέας ήταν η, ας την πούμε, Α, η οποία ήταν αυτή που μας είχε φλομώσει στις μούφες και μας κούρασε τόσο πολύ, που επίσης σταματήσαμε κάθε επαφή εδώ και περίπου ενάμιση με δύο χρόνια (ήταν εκείνη που έλεγε τάχα μου ότι ήταν άρρωστο το ανιψάκι της ή η μάνα της ή ο πατέρας της για να αποφύγει κεράσματα κλπ). Τελευταία είχε μείνει η Σ, με την οποία συνεννοούμασταν σχεδόν άψογα και περνούσαμε καλά όποτε βρισκόμασταν για καφέ. Και με εκείνη όμως τα πράγματα άρχισαν να τρίζουν εδώ και μερικά χρόνια, για διάφορους λόγους. Απομακρυνόταν σιγά-σιγά, το οποίο σεβόμουν, επειδή είχε να παλέψει με πολλά οικογενειακά και μη προβλήματα. Πριν λίγους μήνες όμως, έγινε κάτι που με χάλασε πολύ. Βρισκόμουν σε μία άλλη εκδήλωση και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο. Της μίλησα με πολλή χαρά και την ρώτησα πότε θα βρεθούμε να τα πούμε, γιατί τελευταία έχουμε χαθεί. Η απάντηση της, με ύφος μπλαζέ ήταν "άνθρωποι είμαστε, χανόμαστε, δεν κρατάμε συνέχεια επαφή", και έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση μου. 
Οκ. 
Πριν ένα μήνα περίπου, την είδα να μπαίνει σε ένα καφέ που καθόμουν με κάτι άλλα παιδιά. Ήμασταν στην πόρτα και βλέπαμε/ μας έβλεπαν όλοι όσοι έμπαιναν. Όπως κι εκείνη. Προσποιήθηκε ότι δεν με είδε. Όταν έφευγε μάλιστα, κατέβασε το κεφάλι και έριξε τα μαλλιά της μπροστά στο πρόσωπο. Οκ, ξαναείπα. Εγώ μια φορά περπατάω με ψηλά το κεφάλι...
Τις προάλλες λοιπόν στον δρόμο, την ρώτησα στα γρήγορα "τι κάνεις;" χωρίς να σταματήσω και να περιμένω απάντηση της. "Καλά, εσύ;;" μου φώναξε, κοιτώντας με έντονα. Της απάντησα καλά, έχοντας ήδη στρίψει και χωρίς να ασχοληθώ αν το άκουσε ή όχι. Μετά από λίγο την πέτυχα σε εκείνη την εκδήλωση. Έσκυβε να με δει, δεν ξέρω γιατί, είτε για να κόψει κίνηση είτε για να πετύχει το βλέμμα μου, νομίζοντας ότι θα της ξαναμιλήσω με τόση χαρά, όπως κάθε άλλη προηγούμενη φορά. 

Κι έτσι τελείωσαν οι φιλίες με τα άτομα του συγκεκριμένου κύκλου.
Πόσο ισχύει ρε παιδιά το "δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι"!

Αρκεί να παίρνουμε που και που

Εντάξει, δεν ισχύει πια η ευκαιρία δουλειάς για την οποία μου είχαν πει, όπως το περίμενα και το έγραψα προηγουμένως. Τώρα μένει να κερδίσω ένα λαχείο, ώστε να πραγματοποιηθεί το όνειρο μου να μην ξαναπατήσω σε εκείνο το σιχαμερό μέρος. Δεν θέλω κουβέντα.

Εδώ είμαστε (χο χο χο)

Τερμάτισε το όνειρο που είχα μήπως γινόταν κάτι με το παιδί εκείνο. Ήταν δύσκολο εξαρχής αλλά τώρα πλέον το ξέρω. Απάντησε ευγενικά στις ευχές που του έστειλα (σίγουρα διερωτώμενος τι φλασιά έφαγα τελευταία), χωρίς να δώσει συνέχεια. Το προσπάθησα, έστω και αργά.

Η πρωτεύουσα δεν άλλαξε. Βρήκαμε ένα πολύ βολικό airbnb στο κέντρο και κάναμε τις βόλτες και τα ψώνια μας χωρίς να ξοδεύουμε χρόνο στις μετακινήσεις. Όταν λέω ψώνια, εννοώ μία τσάντα, ένα καλσόν κι ένα σετάκι κραγιόν, μισή τιμή. Προσιτές μάρκες, επίσης. Μην νομίζετε δηλαδή πως περιδιάβαινα τους δρόμους του Κολωνακίου και οι πιστωτικές μου κάρτες έπαιρναν φωτιά. (Δεν έχω καν πιστωτικές). 

Πάλι άνοιξε η προοπτική μίας νέας δουλειάς σε άλλον τομέα από αυτόν που ήδη εργάζομαι, αλλά ξέρω ότι ούτε αυτή θα φτουρήσει. Η κατάσταση επαναλαμβάνεται όλα τα χρόνια που πλησιάζει ο καιρός να ξεκινήσω στην άλλη δουλεία (σωστός ο τόνος). Προκύπτει από κάπου μία ενδιαφέρουσα θέση που με κάνει να ελπίζω πως επιτέλους θα γλιτώσω από τους κατσαριδομούρηδες, και στο τέλος τρώω ένα χαστούκι ΝΑ που με ρίχνει ακόμα περισσότερο. Φέτος είμαι προετοιμασμένη λοιπόν. Εκεί στον βόθρο θα είμαι και θα είμαι και θα είμαι. 

Ας βάλω τουλάχιστον στόχο να φτιάξω τη σιλουέτα μου, που την ταλαιπωρώ πολύ καιρό. Αυτό τουλάχιστον θα με τονώσει.

Σήμερα-αύριο

Τις προάλλες μία συγγενής κάποιας ηλικίας ζήτησε τη βοήθεια μας για μία επέμβαση που θα έκανε. Την φιλοξενήσαμε για μερικές μέρες, όπου μας σύγχιζε σε καθημερινή βάση με την αδιακρισία και την αναισθησία της (π.χ. άνοιγε ντουλάπες-συρτάρια σε υπνοδωμάτια για να δει και να κριτικάρει τι υπάρχει μέσα...), αλλά επειδή είναι γνωστή περίπτωση εδώ και πολλά χρόνια, απλώς κάναμε υπομονή. Εγώ πάντως το δικό μου δωμάτιο το είχα πάντα κλειδωμένο, και εννοείται δεν έχαψα το καρφί της ότι το κλείνω επειδή είναι ακατάστατο και δεν θέλω να το δει. Ας έλεγε ακόμα και ότι οι τοίχοι είναι γεμάτοι από περιττώματα κατσαρίδων και το πάτωμα είναι κόκκινο από αίμα ποντικών. Τον ψυχολογικό εκβιασμό "όχι δεν είναι, να έλα να δεις" δεν τον πέτυχε.
Η διαμονή της διακόπηκε από την ίδια, όταν διαπίστωσε πως ακόμα δεν είχα αναρρώσει πλήρως από τη λοίμωξη που είχα και ο βήχας μου ήταν έντονος. Σε τρεις μέρες μάζεψε τα πράγματα της λέγοντας πως δεν ένιωθε καλά και μάλλον την κολλήσαμε εμείς (οι γρουσούζηδες κακόψυχοι άνθρωποι που ανοίξαμε το σπίτι μας).
Προχτές (3 εβδομάδες από την φιλοξενία), μας ενημέρωσε πως ήταν άρρωστη κλπ κλπ. Μας ζήτησε να πάμε στο χωριό (30 λεπτά με το αυτοκίνητο) για να την πάρουμε μέχρι το φαρμακείο (5 λεπτά από το σπίτι της). Αρχικά δεν ήθελα αλλά στη συνέχεια είπα εντάξει. Το ευχαριστώ της ήταν να χτυπιέται στη μέση του δρόμου αφού βγήκε από το φαρμακείο, επειδή "δεν είχα παρκάρει καλά το αυτοκίνητο και θα έπρεπε να πατήσει μέσα σε λάσπες". Δεν ίσχυε, φυσικά. Υπήρχε μία λακουβίτσα με νερό σε μία άκρη. Η μάνα μου μπήκε άνετη μέσα. Εκείνη όχι. Περίμενε να βγω στον δρόμο κόβοντας την κίνηση, για να μπει "κυρία" μέσα.
Και φυσικά αυτή ήταν η τελευταία φορά που την εξυπηρέτησα εγώ προσωπικά, με δική μου πρωτοβουλία. Μας είπαν και ......κες στο τέλος...

Αυτή τη στιγμή, Νο1 προτεραιότητα είναι να ανοίξει ένα δρομάκι επικοινωνίας με το άλλο παιδί. Αμα δεν θέλει, όλα καλά. Θα έχω πάρει την απάντηση μου!

Μίλαα

Πέρασα περίπου 2 εβδομάδες αρρωστούλα. Αναρωτήθηκα μήπως ήταν αυτός ο ενισχυμένος ιός της γρίπης, ο Η1Ν1 (νομίζω υπάρχει κάποια διαφοροποίηση στο όνομα τώρα, αν και δεν είμαι σίγουρη), αλλά ο γιατρός δεν μου είπε τίποτα. Δεν θα μου έλεγε πια; Τέλος πάντων, το θέμα μου είναι ότι, ήταν η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια που ξαναπήρα αντιβίωση, και έχω την εντύπωση πως ακόμα βιώνω τις παρενέργειες της. Αφήνω στην άκρη τα προβλήματα που μου προκάλεσε στο στομάχι. Το κυρίως θέμα είναι πως, παρόλο που έχουν περάσει 2 εβδομάδες, δεν έχει επανέλθει ακόμα πλήρως η γεύση μου. Καταλαβαίνω μόνο τις έντονες. Το είπα σε μία φίλη μου γιατρό και σχολίασε πως είναι πολύ παράξενο, διότι η συγκεκριμένη αντιβίωση που έπαιρνα δεν συνηθίζει να επηρεάζει τη γεύση, και πως αν συνεχιστεί αυτή η επιμέρους απώλεια, θα πρέπει να πάω σε ΩΡΛ, για το ενδεχόμενο να έχουν πάθει ζημιά τα γλωσσοφαρυγγικά μου νεύρα. Χα! Φαντάζεστε; Τέρμα οι γεύσεις; Τότε δεν θα έχει νόημα να τρώω από εδώ κι από εκεί, αφού τα περισσότερα θα μου φαίνονται άνοστα. Ευκαιρία να αρχίσω να χάνω κιλά μια και καλή!

Σε άλλο θεματάκι τώρα, παρόλο που είμαστε στη μούγκα με το παιδάκι εκείνο, έκανε μία κίνηση-μικρή έκπληξη κάνοντας like σε κάτι που ανέβασα. Δεν το κρύβω ότι μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη που ενδεχομένως να έκανε ο άνθρωπος: "θα το καταπιώ ότι μου έστειλες αίτημα στα καλά καθούμενα και δεν έβγαλες κουβέντα, ας κάνω κάτι τώρα εγώ μπας και πάρεις μπρος". (Δεν θα κάνω όμως). Ή απλά να του άρεσε αυτό που ανέβασα. Ουφ. Θέλω πολλά που προτιμώ να μου μιλήσει εκείνος πρώτος, ε; 

Ζαλίστηκα. Πρέπει να σκεφτώ πολλά!

Φούντωσα πάλι

Βλέπω σήμερα πρωί-πρωί μήνυμα μέσεντζερ από τον τύπο με τα σοκολατάκια. Μου έστειλε ένα λινκ με κάτι θέσεις εργασίας. Αφήστε που δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο μου, αλλά τέλος πάντων. Εδώ το είχα να του πω "Ναι, να τύχει να με πάρουν, και να έρθεις να απαιτήσεις να σου κόψω μηνιαία προμήθεια επειδή εσύ μου την έστειλες"

Με φούντωσε πάλι ο απερίγραπτος.

Happy New Year!

Δόξα τω Θεώ, άλλη μια χρονιά μας βρίσκει υγιείς, σωματικά πρώτα και έπειτα, ας πούμε, και διανοητικά. Βασικά, η διανοητική αστάθεια είναι προαπαιτούμενο στις μέρες μας (μπαχαχα), ώστε να παραμείνουμε σταθεροί. Οξύμωρο ε; Αφού έτσι πάει.
Πάμε γερά!

Έχουμε και επιβήτορα στην επαρχία, δεν το ξέρετε;!!