Λωλός κόσμος που υπάρχει, ε;
Το έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι έχουμε αποσοβαρευτεί; (Δική μου λέξη)
Ότι πλέον ως λαός έχουμε χάσει την έννοια του "ορθολογισμού" και έχουμε υιοθετήσει τις έννοιες του "έτσι γίνεται, τι να κάνεις", "καλύτεροι είναι οι άλλοι από μένα;" και "δεν με ξέρουν καλά εμένα"; Ίσως η κρίση και η απελπισία που έφερε να μας πήραν την ψυχραιμία και να την αντικατέστησαν με παραλογισμό.
Ως γνωστόν στους αναγνώστες αυτού του μπλογκ, είμαι σε νέα δουλειά λιγότερους από 3 μήνες τώρα. Στον τουριστικό τομέα και αυτή τη φορά, σε ιδιωτική τοπική επιχείρηση ωστόσο. Ο ιδιοκτήτης είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και γνωριμίες, αλλά έχει ένα ίδιον που δεν έχουν άλλοι επιχειρηματίες: Είναι πολύ ήρεμος και καλός άνθρωπος. Το αποτέλεσμα είναι, και το λέω επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, πως όταν πάει να υλοποιήσει κάποια από τις ιδέες του, τον περιτριγυρνούν τα όρνια για να φάνε.
Αυτό το διάστημα έχει δύο ξεχωριστά αντικείμενα εργασίας. Το ένα το έχει με συνεργάτες και το δεύτερο μόνος του, δική του ιδέα και υλοποίηση. Η δεύτερη επιχείρηση του, λοιπόν, σιγά-σιγά επεκτείνεται και οι δουλειές ανοίγουν. Αργά και σταθερά. Από στόμα σε στόμα, κυρίως. Το πήραν λοιπόν χαμπάρι οι συνεργάτες, και καθένας έρχεται να χωθεί (μουλωχτά) κι εδώ. Για να σας προλάβω: Λογικό είναι να θέλει κάποιος, που μάλιστα είναι ήδη επιχειρηματίας, να θέλει να συμμετάσχει σε κάτι το οποίο φαίνεται κερδοφόρο και μάλιστα έχει πολύ χαμηλά λειτουργικά έξοδα - δεν αντιλέγει κανείς. Το πρόβλημα είναι πως προσπαθούν να το κάνουν χρησιμοποιώντας ύπουλα μέσα και πονηρές μεθόδους. Το ένα είναι διαμέσου εμού. (Δεν ξέρω αν το είπα/ έγραψα σωστά).
Έρχεται λοιπόν μία μέρα το αφεντικό μου και μου λέει, ο τάδε ήρθε και μου είπε ότι θέλει να μπει συνέταιρος εκεί. Οκ, αυτός ήρθε και το είπε απευθείας, και εμένα απλώς (νομίζει πως) με "χρησιμοποιεί" για να μάθει τον όγκο των εργασιών. Ο δεύτερος, όμως, πάει πάρα, πάρα πολύ πονηρά και με εξαιρετικά γλοιώδη τρόπο. Το πρώτο που έκανε, όταν έμαθε πως προσλήφθηκα στην επιχείρηση, ήταν να έρθει με ύφος και να μου μιλάει απότομα, ώστε να μου προκαλέσει φόβο. (Αν θυμάστε και το "με φοβάσαι;" που μου είχε πει κάποια στιγμή). Τη δεύτερη φορά ήρθε και με έπρηζε για τα πόσα οικονομικά προβλήματα έχει και πως υπαίτιος είναι το αφεντικό μου, υπονοώντας πως, όσο υφίσταντο αυτά τα οικονομικά του προβλήματα, θα φταίει και το αφεντικό αλλά κι εγώ μαζί (....).
Δέκα ετών κοριτσάκι που δεν ξέρει να μιλήσει δεν είμαι, και του είπα πως εγώ είμαι υπάλληλος του αφεντικού μου, δεν μπορώ να συζητήσω για τις επιχειρήσεις του και ούτε είμαι αρμόδια για θέματα που έχουν μεταξύ τους. Σαν ανώριμος άνθρωπος αυτός, είπε ότι "θα κινηθεί νομικά" και ότι "δεν με απειλεί", απλώς "με ενημερώνει".
Ρε παιδιά, θα ηρεμήσετε; Έλα Χριστέ και Παναγιά. Γιατί δεν πάτε και στον Τατού δίπλα να του ζητήσετε να κατασκοπεύει την εδώ επιχείρηση; Μα, ξέρω κι εγώ... Ρε φίλε, είσαι τόσο ελεεινός που έρχεσαι να ... απειλήσεις, ντόινγκ, την καινούρια υπάλληλο; Φταίω δηλαδή εγώ αν την επόμενη φορά που έρθεις, φοράω καμία στολή πάπιας, κάνοντας την κιόλας; (λολ, φαντάζεστε πόση τρέλα θα πουληθεί με αυτόν τον τρόπο...).
Θα μου πείτε, έτσι είναι ο κόσμος των επιχειρήσεων. Ο ένας πάει να φάει τον άλλον.
Είναι πολλά τα λεφτά, και ακόμα περισσότερες οι ανοησίες που κάνει ο κόσμος για αυτά.
Τέλος πάντων. Ήρθε και τις προάλλες ο εν λόγω μάγκας, ο οποίος πάλι είπε τα μαργαριτάρια του. Πλέον βλέπει ότι δεν περνάνε οι σαχλαμάρες του και επιπλέον τον βαριέμαι (να πω φοβάμαι, θα γελάνε μέχρι και οι πέτρες στο Έβερεστ) και αναδιπλώνεται κάπως. Απλώς μου είπε πως "μία μέρα ίσως δουλεύω γι'αυτόν" και, τι έκπληξη, "προσεχώς θα μπει κι αυτός στη δεύτερη επιχείρηση του αφεντικού μου". Σκασίλα μας ρε φίλε τι θα κάνεις εσύ στο μέλλον, και εμένα άσε με έξω από τις δουλειές σου, μη γίνουμε από 3 χωριά χωριάτες (διότι δύο χωριά δεν θα μας φτάσουν, άμα συνεχίσει έτσι).
Αυτά που λέτε. Πάντως, προσωπικά το διασκεδάζω αφάνταστα. Φανταστείτε πόση περισσότερη πλάκα θα είχε, αν μάθαινε καθένας από αυτούς, πως καθένας από τους υπόλοιπους θέλει να μπει μουλωχτά στη δεύτερη επιχείρηση. Ε; Ε;
(Fun fact: Αυτή τη στιγμή που γράφω, ήρθε ένας συνεργάτης, χαμηλών τόνων μεν, προσπαθώντας να βγάλει μαλακή εξουσία δε. Θέλει πολύ να σκύψει στην οθόνη να δει τι γράφω με τόση αφοσίωση, αλλά έλα που δεν μπορεί. Μουαχαχα).
Μαζεμένα τα είπα, δεν πειράζει, ξεθύμανα.
Cheers!
Το έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι έχουμε αποσοβαρευτεί; (Δική μου λέξη)
Ότι πλέον ως λαός έχουμε χάσει την έννοια του "ορθολογισμού" και έχουμε υιοθετήσει τις έννοιες του "έτσι γίνεται, τι να κάνεις", "καλύτεροι είναι οι άλλοι από μένα;" και "δεν με ξέρουν καλά εμένα"; Ίσως η κρίση και η απελπισία που έφερε να μας πήραν την ψυχραιμία και να την αντικατέστησαν με παραλογισμό.
Ως γνωστόν στους αναγνώστες αυτού του μπλογκ, είμαι σε νέα δουλειά λιγότερους από 3 μήνες τώρα. Στον τουριστικό τομέα και αυτή τη φορά, σε ιδιωτική τοπική επιχείρηση ωστόσο. Ο ιδιοκτήτης είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και γνωριμίες, αλλά έχει ένα ίδιον που δεν έχουν άλλοι επιχειρηματίες: Είναι πολύ ήρεμος και καλός άνθρωπος. Το αποτέλεσμα είναι, και το λέω επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, πως όταν πάει να υλοποιήσει κάποια από τις ιδέες του, τον περιτριγυρνούν τα όρνια για να φάνε.
Αυτό το διάστημα έχει δύο ξεχωριστά αντικείμενα εργασίας. Το ένα το έχει με συνεργάτες και το δεύτερο μόνος του, δική του ιδέα και υλοποίηση. Η δεύτερη επιχείρηση του, λοιπόν, σιγά-σιγά επεκτείνεται και οι δουλειές ανοίγουν. Αργά και σταθερά. Από στόμα σε στόμα, κυρίως. Το πήραν λοιπόν χαμπάρι οι συνεργάτες, και καθένας έρχεται να χωθεί (μουλωχτά) κι εδώ. Για να σας προλάβω: Λογικό είναι να θέλει κάποιος, που μάλιστα είναι ήδη επιχειρηματίας, να θέλει να συμμετάσχει σε κάτι το οποίο φαίνεται κερδοφόρο και μάλιστα έχει πολύ χαμηλά λειτουργικά έξοδα - δεν αντιλέγει κανείς. Το πρόβλημα είναι πως προσπαθούν να το κάνουν χρησιμοποιώντας ύπουλα μέσα και πονηρές μεθόδους. Το ένα είναι διαμέσου εμού. (Δεν ξέρω αν το είπα/ έγραψα σωστά).
Έρχεται λοιπόν μία μέρα το αφεντικό μου και μου λέει, ο τάδε ήρθε και μου είπε ότι θέλει να μπει συνέταιρος εκεί. Οκ, αυτός ήρθε και το είπε απευθείας, και εμένα απλώς (νομίζει πως) με "χρησιμοποιεί" για να μάθει τον όγκο των εργασιών. Ο δεύτερος, όμως, πάει πάρα, πάρα πολύ πονηρά και με εξαιρετικά γλοιώδη τρόπο. Το πρώτο που έκανε, όταν έμαθε πως προσλήφθηκα στην επιχείρηση, ήταν να έρθει με ύφος και να μου μιλάει απότομα, ώστε να μου προκαλέσει φόβο. (Αν θυμάστε και το "με φοβάσαι;" που μου είχε πει κάποια στιγμή). Τη δεύτερη φορά ήρθε και με έπρηζε για τα πόσα οικονομικά προβλήματα έχει και πως υπαίτιος είναι το αφεντικό μου, υπονοώντας πως, όσο υφίσταντο αυτά τα οικονομικά του προβλήματα, θα φταίει και το αφεντικό αλλά κι εγώ μαζί (....).
Δέκα ετών κοριτσάκι που δεν ξέρει να μιλήσει δεν είμαι, και του είπα πως εγώ είμαι υπάλληλος του αφεντικού μου, δεν μπορώ να συζητήσω για τις επιχειρήσεις του και ούτε είμαι αρμόδια για θέματα που έχουν μεταξύ τους. Σαν ανώριμος άνθρωπος αυτός, είπε ότι "θα κινηθεί νομικά" και ότι "δεν με απειλεί", απλώς "με ενημερώνει".
Ρε παιδιά, θα ηρεμήσετε; Έλα Χριστέ και Παναγιά. Γιατί δεν πάτε και στον Τατού δίπλα να του ζητήσετε να κατασκοπεύει την εδώ επιχείρηση; Μα, ξέρω κι εγώ... Ρε φίλε, είσαι τόσο ελεεινός που έρχεσαι να ... απειλήσεις, ντόινγκ, την καινούρια υπάλληλο; Φταίω δηλαδή εγώ αν την επόμενη φορά που έρθεις, φοράω καμία στολή πάπιας, κάνοντας την κιόλας; (λολ, φαντάζεστε πόση τρέλα θα πουληθεί με αυτόν τον τρόπο...).
Θα μου πείτε, έτσι είναι ο κόσμος των επιχειρήσεων. Ο ένας πάει να φάει τον άλλον.
Είναι πολλά τα λεφτά, και ακόμα περισσότερες οι ανοησίες που κάνει ο κόσμος για αυτά.
Τέλος πάντων. Ήρθε και τις προάλλες ο εν λόγω μάγκας, ο οποίος πάλι είπε τα μαργαριτάρια του. Πλέον βλέπει ότι δεν περνάνε οι σαχλαμάρες του και επιπλέον τον βαριέμαι (να πω φοβάμαι, θα γελάνε μέχρι και οι πέτρες στο Έβερεστ) και αναδιπλώνεται κάπως. Απλώς μου είπε πως "μία μέρα ίσως δουλεύω γι'αυτόν" και, τι έκπληξη, "προσεχώς θα μπει κι αυτός στη δεύτερη επιχείρηση του αφεντικού μου". Σκασίλα μας ρε φίλε τι θα κάνεις εσύ στο μέλλον, και εμένα άσε με έξω από τις δουλειές σου, μη γίνουμε από 3 χωριά χωριάτες (διότι δύο χωριά δεν θα μας φτάσουν, άμα συνεχίσει έτσι).
Αυτά που λέτε. Πάντως, προσωπικά το διασκεδάζω αφάνταστα. Φανταστείτε πόση περισσότερη πλάκα θα είχε, αν μάθαινε καθένας από αυτούς, πως καθένας από τους υπόλοιπους θέλει να μπει μουλωχτά στη δεύτερη επιχείρηση. Ε; Ε;
(Fun fact: Αυτή τη στιγμή που γράφω, ήρθε ένας συνεργάτης, χαμηλών τόνων μεν, προσπαθώντας να βγάλει μαλακή εξουσία δε. Θέλει πολύ να σκύψει στην οθόνη να δει τι γράφω με τόση αφοσίωση, αλλά έλα που δεν μπορεί. Μουαχαχα).
Μαζεμένα τα είπα, δεν πειράζει, ξεθύμανα.
Cheers!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου