Οι καρακάξες!

Πουρνό-πουρνό σήμερα, είχα μία ωραιότατη εμπειρία από αυτές τις λεγόμενες "θεούσες", που από εδώ και στο εξής θα ονομάζω καρακάξες.

Λοιπόν, καθένας μας πιστεύει σε όποιον Θεό/ σε όποιους Θεούς επιλέγει. Μπορεί επίσης να επιλέξει να μην πιστεύει πουθενά και να υποκλίνεται μόνο μπροστά σε μια μπάλα ποδοσφαίρου ή σε ένα ροζ φόρεμα με ασορτί σκουλαρίκια. Εφόσον σεβόμαστε και μας σέβονται, είμαστε όλοι μας μια χαρά.

Πάμε λοιπόν σήμερα το πρωί στην εκκλησία, για ένα μνημόσυνο. Στο τέλος, στον προαύλιο χώρο του κτηρίου, μοίραζαν τα παρελκόμενα. Μέρος των παρελκομένων ήταν και σακουλάκια με διάφορα γλυκάκια, τα οποία είχε φτιάξει ο σύζυγος της μνημονεύομενης. Περιποιημένα και τακτοποιημένα όλα. Όταν λοιπόν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, μου δείχνει ο άνθρωπος κάτω από το τραπέζι μία μεγάλη τσάντα με σακουλάκια που είχαν περισσέψει και μου λέει να πάρω κι άλλα. Λέω, δεν βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς για πέταμα πάνε. Πάω να σκύψω και καταλαβαίνω ότι δύο γυναίκες που στέκονταν εκεί, δεν στέκονταν τυχαία. Είχαν βάλει στην άκρη την τσάντα με τα σακουλάκια, προφανέστατα για να τα πάρουν αυτές, και δεεν μιλάω για 3-4. Δεν με ενόχλησε που τα έβαλαν εκεί για να τα πάρουν. Με γεια τους και χαρά τους. Μου την έδωσε η αντίδραση. Έπεσαν να με φάνε! "Τι, θες να πάρεις από εδώ;; Να, πάρε!!", είπαν, και ήταν σαν να έλεγαν "Πάρτα μωρή, εμείς τι, εμείς τα είχαμε εδώ για να τα πάρουμε σπίτια μας;;; Όχι, όχι!! Που να σου κάτσουν!!". Με τη μία κατάλαβα τι γινόταν και απαντάω "Α δεν ήξερα ότι ήταν για εσάς, εντάξει" και πάω να απομακρυνθώ. "Όοοχι, έλα να πάρεις, να!!" φώναξε η μία καρακάξα, εμφανέστατα ντροπιασμένη αλλά που το έβγαζε σε κατινιά, και έβαλε την τσάντα πάνω στο τραπέζι. Σταμάτησαν όλοι να μιλάνε και κοιτούσαν εμάς. Ο άνθρωπος που μου τα έδειξε, όντας ξένος, δεν κατάλαβε τι γινόταν και με ρώτησε στα αγγλικά. Του απάντησα λοιπόν ότι μάλλον αυτές οι γυναίκες τα ήθελαν και ότι δεν είχαν περισσέψει. "Να τα λες να καταλαβαίνουμε κι εμείς!!" είπε η πρώτη θιγμένη. Εκεί σταμάτησα να ασχολούμαι και απομακρύνθηκα ακόμα περισσότερο. 

Το καλό της υπόθεσης είναι πως όλοι εκεί κατάλαβαν τι παίχτηκε και κοιτούσαν τις καρακάξες με μισό μάτι. Επίσης, είδα μετά ότι είχαν δώσει την σακούλα σε μία από τις συγγενείς εκεί. Άκουσα που ψέλλισαν κάτι τύπου "Τα κρατήσαμε για να τα μοιράσουμε", αλλά, όταν κρατάς για να μοιράσεις σε φτωχούς και αναξιοπαθούντες, ΔΕΝ θίγεσαι και ΔΕΝ τα δίνεις πίσω ντροπιασμένος. Διότι ΔΕΝ έχεις λόγο να ντραπείς και συνεπώς να νιώσεις ότι δεν σου ανήκει και να το επιστρέψεις. Καλώς;

Ου να μου χαθούν. Τέτοιες παλιοκυράτσες είναι που βρωμίζουν ο,τι όσιο πιάσουν στο στόμα τους.

Μου θέλουν μετά και μετάληψη.... 

Ώρα για ύπνο

Η απάντηση στην απορία της προηγούμενης ανάρτησης σχετικά με τα ακουστικά που είχα παραγγείλει, είναι η εξής: Το τελευταίο των τελευταίων κομμάτι ήταν και τους έκανα τη χάρη να το πάρω. Δεν είχαν μπει καν στον κόπο να ξεσκονίσουν τη συσκευασία και αφήστε που παίζει να έπαιζαν και μπάλα μαζί της. Τα ακουστικά αποδίδουν ικανοποιητικά, αλλά στην τιμή τους, παλιότερα, είχα πάρει ένα καλύτερο μοντέλο της ίδιας εταιρείας, που σε έκανε να νιώθεις σε κλαμπ ή σινεμά. Αλλά ας είναι. Αφού έτσι το ήθελε ο Αλέξης! Όσο και να παραπονιέμαι, άδικα χαλιέμαι. Μπήκα στον πειρασμό να αφήσω ένα σχόλιο στο σάιτ τύπου "Ξεσκονίστε τα ρε παιδιά πριν τα στείλετε" αλλά δεεεν βαριέεστεεε.
Πλάκα έχει αυτός ο ημι-αποκλεισμός μου από δραστηριότητες της (μίας) παρέας, εξαιτίας του διακαή. Βρήκα την ησυχία μου. Καλές οι έξοδοι αλλά είμαι και σπιτόγατα. Θα μου πείτε, τότε τι βγαίνεις; Διότι ποιος θέλει να ακούει τη μουρμούρα της Αθάνατης Ελληνίδας Μάνας, ότι κάθομαι στο σπίτι και δεν βγαίνω να γνωρίσω κόσμο. (Όταν βγαίνουμε, βέβαια, μουρμουράει που δεν μας βλέπει το σπίτι, αλλά τα ξέρετε όλοι αυτά. Και τουλάχιστον λείπουμε και γλιτώνουμε τη μισή μουρμούρα! Η μισή μπροστά μας αλλά η άλλη μισή ερήμην μας).
Τώρα βέβαια έχουμε και το θέμα των οικονομικών, επομένως... δεν πάει να γίνει και πλήρης ο αποκλεισμός, υγεία να έχουμε.
Ρίχνω κάτι ύπνους από τότε που τελείωσα με τη δουλειά... επικούς. Απερίγραπτους. Αμέτρητους και ατελείωτους. Καλή ώρα, όπως αυτός που θα κάνω μέσα σε 10 λεπτά το πολύ από τώρα.
Άντε, καλό μας νάνι.

Θάλασσα, σαλάτα, διαλέγετε

Είτε πέτυχα το κελεπούρι είτε το τελευταίο των τελευταίων και ανεπιθύμητο. Αφού παράγγειλα τα ακουστικά, για τα οποία μιλούσα την τελευταία φορά, και ξαναπήγα στο σάιτ την επόμενη μέρα, ανέγραφαν ότι το προϊόν ήταν εξαντλημένο. Δηλαδή, πήρα το τελευταίο κομμάτι. Χμ. Αύριο που θα τα έχω στα αυτιά μου, θα σας πω αν τελικά ανήκουν στην πρώτη ή στη δεύτερη κατηγορία.
Αύριο, επίσης, είναι μία από εκείνες τις ημέρες που θες-δεν θες, πρέπει να αντιμετωπίσεις την ελληνική γραφειοκρατία. ΟΑΕΔ λοιπόν και οι απόψεις για το τι θα βρούμε μπροστά μας, ποικίλλουν. Εγώ ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο πας με όλα σου τα χαρτιά έτοιμος, ώστε να κάνεις αίτηση για επίδομα/κάρτα ανεργίας, και σου δίνουν χαρτάκια με νούμερα και ημερομηνίες, για να ξαναπαρουσιαστείς... με τα ίδια χαρτιά. Έτσι μαθαίνω από τον περίγυρο δηλαδή. Πέρσι, που ήταν η πρώτη μου φορά, οι φήμες διαψεύστηκαν και τελείωσα την ίδια μέρα. Φέτος άκουσα τα ίδια, αλλά κρατάω μικρό (και ελπιδοφόρο) καλάθι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω να πάρω την κάρτα ανεργίας όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να εκμεταλλευτώ τις όποιες "εκπτώσεις" αυτή συνεπάγεται.
(Πού φτάσαμε, εκεί που το είχαμε δεμένο κόμπο ότι με την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο, θα είχαμε μια σχετικά νορμάλ και αδιάκοπτη σταδιοδρομία, τώρα να στεκόμαστε στις ουρές του ΟΑΕΔ για 360 ευρώ...)(και να λέμε ευχαριστώ που δουλεύουμε 4-5, άντε 6, μήνες τον χρόνο και πληρωνόμαστε- τον βασικό μισθό μεν, αλλά τον πληρωνόμαστε).
Εγώ ταλαιπωρώ τον διακαή, αυτός ταλαιπωρεί εμένα, δεν ξέρω. Πάλι αχταρμάς γίναμε, με δικό του ξεκάθαρο φταίξιμο, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση και δικό μου, διότι τον πίστεψα. Τον τάραξα που του μίλησα κάπως ψυχρά, αλλά είχα άλλη επιλογή; Δεν είπα εγώ να βρεθούμε, εκείνος το είπε, και μετά... τα έκανε θάλασσα. Ουφ.
Αυτά.

Σεντόνι Σαββατόβραδου

Σάββατο βράδυ, άλλος χορεύει σε κλαμπ, άλλος πίνει τα αλκοολάκια του, άλλος κάνει ρομαντικές βόλτες με το ταίρι του στην παραλία (θα τους πάρει το κύμα η αλήθεια με τέτοιον καιρό, αλλά τέλος πάντων), κι εγώ ψωνίζω ακουστικά για το mp3 μου. Προτεραιότητες, κύριοι, προτεραιότητες!

Μετά από πολυήμερη έρευνα, κατέληξα για χ φορά ότι συμφέρει να παραγγείλω από κατάστημα εκτός νησιού, ακόμα κι αν χρεωθώ μεταφορικά, διότι οι δικοί μας εδώ θέλουν να καθαρίσουν μεροκάματο με μία μόνο αγοραπωλησία. Βρε παιδιά, εγώ θέλω να ενισχύσω τον τόπο μου (ασχέτως αν δεν μου αρέσει η έκφραση, διότι μου παραπέμπει σε τοπικισμό και άλλα παραμφερή), αλλά εφόσον ο τόπος μου θέλει να μου αδειάσει τις τσέπες, τι να κάνω; Να καθίσω και να πω κι ευχαριστώ; Το έκανα στο παρέλθον, αλλά τα αποτελέσματα δεν μου άρεσαν. (χα χα). Επομένως, καλό σας ταξιδάκι ακουστικάκια μου και με το καλό να σας έχω στα αυτάκια μου εντός ολίγων ημερών. 

Τέλος πάντων.

Πλησιάζω στο τέλος και αυτής της σεζόν. Επιτέλους! Με μεγάλη ανακούφιση, λοιπόν, διαπίστωσα ότι φέτος διαφύλαξα αρκετά από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα και απλώς η πνευματική μου καταπίεση κρατάει μόνο εκείνες τις ώρες, στην οποία αντιστέκομαι σθεναρά πάντως. Με το που βγαίνω από εκεί, τα σαρώνω όλα. Δεν έχω αφήσει εξυπνάδα για εξυπνάδα ανέκφραστη. Επομένως, αμα πάω και του χρόνου, νομίζω πως βρήκα τον τρόπο να διατηρώ τη φαιά ουσία μου σε σταθερά επίπεδα. Η απάντηση είναι η εξής, αγαπητοί μου: Γράψιμο! Και από το κυριολεκτικό, αλλά κυρίως από το μεταφορικό. Επίσης, λέω τη γνώμη μου για όσα βλέπω και ακούω. Τους έχω πει φάτσα-φόρα ότι είναι το χειρότερο εργασιακό περιβάλλον που έχω βιώσει μέχρι τώρα, ότι αν ήταν δυνατόν κανείς να μην έχει καμία ευθύνη για τίποτα, θα το έκαναν, και ότι καθένας λέει και κάνει μέχρι εκεί που φτάνει ο νους του. Όλα αυτά -κι εδώ σας θέλω- χωρίς να χαλάσουν οι τυπικές σχέσεις με τους συναδέλφους. Δεν πάω κάθε μέρα με σκοπό να τσακωθώ ή να βγάλω άκυρα και άκαιρα απωθημένα μου στον πρώτο ανυποψίαστο. Πάω με σκοπό να εργαστώ έντιμα και ηθικά, να προχωράει η δουλειά και να είμαστε όλοι ικανοποιημένοι. Πώς θα το κάνεις όμως αυτό, αν δεν λες και αυτά που σε ενοχλούν; Δεν το κάνεις. Τα λέω, λοιπόν, και βλέπω ότι έχουν πιάσει τόπο. 

Ένα παράδειγμα: Κάνω λάθος. Πώς αντιδρώ; Το παραδέχομαι και το διορθώνω (αν μπορώ και όσο μπορώ). Μία-δύο, έμαθαν ότι δεν κρύβομαι αλλά και δεν μου κρύβονται. 

Άλλο παράδειγμα: Παντρεύεται συνάδελφος, με την οποία δεν έχουμε πολλή επαφή. Δεν περιμένω καν να προσκληθώ. Έρχεται μια μέρα και με ύφος βρεγμένης γάτας, μας δίνει προσκλητήρια και απολογείται που δεν μπορεί να καλέσει όλους και στο τραπέζι. Αντίδραση συναδέλφου: Θα έπρεπε όμως. Δεν είναι σωστό αυτό που έκανε. Απάντηση δική μου: Πολύ ήταν και μου με προσκάλεσε. Θέλω να της ευχηθώ της κοπέλας και θα προσπαθήσω να πάω στην εκκλησία. Τι θα κάνω, δεν θα πάω καθόλου, επειδή δεν με έβαλε στο γλέντι; (Κιχ ο συνάδελφος). (Το ύφος βρεγμένης γάτας θα μπορούσε να μην υπάρχει, αλλά είμαστε και επαρχία, καταλαβαίνετε).

Τέλος πάντων. Ουδείς αναμάρτητος. Απλώς, όταν βλέπουμε τα στραβά μας, ας μην λένε "έτσι είμαι, τι να κάνω". Να προσπαθούμε μπας και φτιάξουμε κάτι. 

Αυτά, Υγιαίνετε!

Εν συντομία

Αλλάζουν τα πράγματα και όχι, κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει από τώρα τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Σήμερα είμαστε εδώ, αύριο είμαστε εκεί.
Βασιζόμενη στην πρότερη και παρούσα οικονομική μου κατάσταση, το είχα πάρει απόφαση πως ούτε φέτος μπορώ να πάρω ένα δικό μου τετράτροχο μέσο. Θα συνέχιζα να χρησιμοποιώ τα μμμ και να απολαμβάνω την εξυπηρέτηση της παρέας. Από το πουθενά, όμως, ουσιαστικά μου χαρίζεται ένα αυτοκίνητο. Καινούριο δεν το λες, αλλά πλέον δεν είναι καιροί για επιλογές. Εφόσον κινείται, σιγά μην το πω και στον παπά (χεχε). Ανυπομονώ να το πάρω στα χέρια μου και να έχω την ελευθερία να πηγαίνω όπου μου κατέβει, όποια ώρα μου κατέβει, χωρίς να εξετάζω δρομολόγια λεωφορείων και διαδρομές φίλων. Αυτή είναι μια απόδειξη για την πρόταση με την οποία ξεκίνησα την ανάρτηση μου. Δεν ξέρει κανείς τίποτα, τελικά. Δεν είναι όλα στο χέρι μας.
Ο διακαούλης, ε; Με εμένα τα έχει ψιλο-θαλασσώσει και δεν του δίνω ιδιαίτερη σημασία, με τον άλλον φίλο μας είναι χοντρο-θαλασσωμένα αλλά χωρίς να φταίει... οπότε περνάμε περίοδο ανακατατάξεων/ αστάθειας/ ανα-διοργάνωσης και αναμένουμε.
Αυτά. Υγιαίνετε.

Κάνε κι άλλα τέτοια, μπορείς

Ο διακαής χάνει τον θρόνο του με τις βλακείες που κάνει, πράγμα που με ανακουφίζει. Ποιος θέλει τώρα να έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα και να ταλαιπωρείται; Μόνο οι μαζοχιστές, και δεν είμαι. Νομίζω πως μάζεψα αρκετή ταλαιπωρία στον τομέα των προσωπικών μέχρι τώρα στη ζωή μου και το πηγάδι γέμισε.
Φεύγει, που λέτε, ο τύπος ταξίδι, και δεν λέει τίποτα. Το μαθαίνω κατά τύχη μία μέρα πριν την αναχώρηση του, μιλάμε, δεν αναφέρω τίποτα, δεν αναφέρει ούτε αυτός, και μετά γεια σας. Κι επειδή τους τελευταίους μήνες έχουμε έρθει πολύ κοντά ως παρέα, ξενέρωσα. Δεν ζήτησα αναφορά, αλλά όταν θα λείψεις αρκετές μέρες, δεν θα το πεις στα άτομα που έχετε πολύ συχνά πάρε-δώσε; Δηλαδή αν δεν το μάθαινα, θα τον έψαχνα στα στέκια και θα μου έλεγαν, καλά, δεν ξέρεις ότι λείπει -και τι σόι παρέα κάνετε; Εντάξει, δεν είναι σοβαρό το θέμα, αλλά με πείραξε. Αν είχα δυνατά αισθήματα για εκείνον, θα ήμουν σκασμένη από τη στενοχώρια μου. Καθώς όμως το πηγάδι, όπως είπα, γέμισε πια, απλώς εκνευρίστηκα και ξενέρωσα μαζί.
Οι σχέσεις με τα άλλα παιδιά ας πούμε ότι βελτιώθηκαν. Βοηθάω με το να μην λέω καθόλου το όνομα του (τέως) διακαή, ενώ αν τύχει να αναφερθεί εκεί στην κουβέντα, αλλάζω το θέμα πριν πουν κύμινο. Μλκας ο ένας, παράξενοι οι άλλοι, μπλέξαμε τα μπούτια μας. (Εννοείται πως κι εγώ έχω (ένα δεσπόζον) κουσούρι και απλώς δεν το έχω προσδιορίσει ακόμα).
Η άλλη "φίλη", έχει λυσσάξει να μου το παίζει καλή και να με κυνηγάει να βγαίνουμε μαζί. Την αφήνω να αναρωτιέται για τις σχέσεις μου με τον (τέως) διακαή, διότι δεν θα δώσω και αναφορά για το τι γίνεται στη ζωή μου. Σε ένα πάρτυ γενεθλίων που πήγα πριν λίγες μέρες, πάλι μου τον ανέφεραν. (Είπα, διακαής ο φίλος μας, όχι αστεία! Περπατάει και τσουρουφλίζει θηλυκά πάσης ηλικίας). Θέλω πολύ να απαντάω "έλα, κι εσύ γοητευμένη μαζί του; σαν τα μαρούλια πέφτουμε όλες, μία μία βρε κορίτσια) αλλά μέχρι τώρα είμαι φρόνιμη. Αλλά πλέον, και ξενερωμένη.
Πολλά έγραψα για την πάρτη του, τώρα που τα βλέπω. Σταματώ εδώ.

Θέλω να καθίσω σπίτι μου, να ησυχάσω για ένα διάστημα. 1-2 εβδομάδες ίσως. Όχι να κλειστώ και να καρφώσω τα πορτοπαράθυρα να μην ανοίγουν, αλλά να μην σχεδιάζω εξόδους, να μην πολυ-επιδιώκω επικοινωνία, να αράζω στον καναπέ μου, να πηγαίνω τους μεγάλους περιπάτους μου με τη μουσική στα αυτιά, τέτοια πράγματα. Λογικά θα τα καταφέρω. Έχω κι ένα ταξιδάκι τον άλλο μήνα, οπότε πρέπει να φροντίσω για αυτή την ξεκούραση σύντομα.

Αυτά που λέτε. Νύσταξα απότομα. Υγιαίνετε!

'Ελα ο καλός ο πόθος

Απορία: Είναι άραγε κρίμα που ο κοινός φίλος έχει εξαφανιστεί ή απλώς η συμπεριφορά του είναι δείγμα ανθρώπου με τον οποίο τελικά δεν θα ήθελα να κάνω και τόση πολλή παρέα;
Μετά από χρόνια στενής φιλίας και συνεχούς επικοινωνίας, η σιωπή από μέρους εκείνης της πλευράς έχει ξενίσει όλους όσοι μας γνωρίζουν. Δεν ξέρω τι λένε σε εκείνον, αλλά σε εμένα, το δικό μου περιβάλλον, εκφράζει έκπληξη και απογοήτευση. Εγώ πάλι... κουνάω το κεφάλι μου ειρωνικά όποτε το σκέφτομαι. Φοβηθήκαμε μήπως ο διακαής δει ξαφνικά την κοπέλα του με άλλο μάτι και χαθεί το κελεπούρι;... Κι εγώ γιατί φταίω; Επειδή κάνω περισσότερη παρέα με το παιδί αυτό; Ναι, και;
Τι σημαίνει, ότι μεταφέρω την αύρα του και εξακολουθεί να "υπνωτίζει" κοπέλες, ακόμα και δι'αντιπροσώπου;
Κόμπλεξ όλοι μας έχουμε, παράλογα άγχη επίσης, αλλά τα παλεύουμε και τα εκλογικεύουμε όσο μπορούμε, έτσι δεν είναι;
Άλλη μία κοπέλα έπεσε εδώ και μερικές μέρες θύμα της γοητείας του προαναφερόμενου. Και μου συμπεριφέρεται με μία παράξενη πονηριά. Μου κρύβει πράγματα, που δεν χρειάζονται κρύψιμο, νομίζοντας ότι δεν θα τα μάθω. Εντάξει, δεν μου αρέσει (και σε ποιον αρέσει) να νομίζουν ότι με κοροϊδεύουν, αλλά τι θα κάνω, θα την εξαφανίσω από τη ζωή μου; Θα συνέλθει κι αυτή, πού θα πάει. (Σαρώνει ο διακαής, το ξέρω. Ποιος τη χάρη του). Και ξέρετε, δεν φταίει εκείνος για το πώς συμπεριφέρονται οι άλλοι. Ίσα-ίσα που μέσα από τέτοιες, ας πούμε ειδικές, περιστάσεις, βλέπεις τι άνθρωπος είναι ο δίπλα σου. Για παράδειγμα, την κοπέλα που ανέφερα, από την αρχή της γνωριμίας μας την είχα κόψει για πονηρή και συμφεροντολόγα και τώρα τα επιβεβαίωσε. Δεν λέω ότι είμαι η αλάθητη, αλλά το παλεύω και όπως προανέφερα, προσπαθώ να το εκλογικεύω και δεν αφήνω να με κυριεύσει εύκολα μία σκέψη.
(Το πολύ-πολύ, όταν βλέπω ότι δεν το πάω καλά, ξεκινάω τα κατεβατά στο μπλογκάκι μου και ηρεμώ!)