Έτσι και αντιληφθώ ότι έπιασε τόπο η γλώσσα της ελεεινής γειτόνισσας και έκανε πίσω ο Τατού........
Πρωί πρωί τον πέτυχα απέξω από το κτήριο, ήταν ευγενικός μεν, αλλά δεν είπαμε πολλά. Του είπα πως μπορεί να περάσει από εμένα να πει ένα γεια και απάντησε πως έπεσε δουλειά και ήταν μόνο δύο άτομα εκείνη τη στιγμή. Ποιος, ο Τατού που με έβλεπε και έλιωνε.
Σήμερα το βλέμμα ήταν μεν καλόπιστο αλλά όχι τόσο βαθύ όσο των προηγούμενων ημερών.
Ξέρω, ξέρω. Πώς άλλαξε η στάση μου, παρατηρείτε. Στην αρχή σχεδόν τον απώθησα όταν ήρθε με φόρα καταπάνω μου και τώρα γκρινιάζω που δεν κάνει τα ίδια. Έτσι είναι, ρε παιδιά. Αλλάζει γνώμες ο άνθρωπος. Το σκέφτηκα από εδώ, το εξέτασα από εκεί, είδα πως είναι ένα νορμάλ παιδί, κολακεύτηκα εννοείται από το ενδιαφέρον του, υπολόγισα τη λειψανδρία των τελευταίων ετών στην αυλή μου, και αποφάσισα να το κάνω το βήμα του καφέ. Ωραία. Αφού το αποφάσισα εγώ, το ξε-αποφάσισε εκείνος. Έτσι δείχνει. Γιατί άλλαξε; Δεν ξέρω. Να του είπε ανοησίες η γειτόνισσα; Πρώτον, δεν μπορώ να σκεφτώ τι περιεχομένου θα ήταν τα όποια λόγια (δεν την ξέρω, δεν με ξέρει ουσιαστικά, τι να σκαρφίστηκε;), και δεύτερον, αν όντως είπε και αυτός την πίστεψε, ε, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Να πάει αλλού.
Λοιπόν, εγώ την πρόσκληση την έκανα. Άμα περάσει μέσα στην ημέρα και δώσουμε ραντεβού για τον καφέ, καλώς. Αν όχι, ο δρόμος ανοιχτότατος και τα σκυλιά αλυσοδεμένα. Δεν θα του ξαναδώσω άλλη ευκαιρία. Ήδη ήμουν αρνητική και πραγματικά έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει στάση. Δεν σκοπεύω να κυνηγήσω κάτι, για το οποίο δεν έκοψα ποτέ φλέβες.
Στην τελική, αν ένας άνθρωπος άξιζε το κυνήγι του, ήταν ο χτεσινός. Δύο λεπτά μιλήσαμε όλα κι όλα και άνοιξε το μυαλό μου. Για εκείνον θα προσπαθούσα, ναι.
Πρωί πρωί τον πέτυχα απέξω από το κτήριο, ήταν ευγενικός μεν, αλλά δεν είπαμε πολλά. Του είπα πως μπορεί να περάσει από εμένα να πει ένα γεια και απάντησε πως έπεσε δουλειά και ήταν μόνο δύο άτομα εκείνη τη στιγμή. Ποιος, ο Τατού που με έβλεπε και έλιωνε.
Σήμερα το βλέμμα ήταν μεν καλόπιστο αλλά όχι τόσο βαθύ όσο των προηγούμενων ημερών.
Ξέρω, ξέρω. Πώς άλλαξε η στάση μου, παρατηρείτε. Στην αρχή σχεδόν τον απώθησα όταν ήρθε με φόρα καταπάνω μου και τώρα γκρινιάζω που δεν κάνει τα ίδια. Έτσι είναι, ρε παιδιά. Αλλάζει γνώμες ο άνθρωπος. Το σκέφτηκα από εδώ, το εξέτασα από εκεί, είδα πως είναι ένα νορμάλ παιδί, κολακεύτηκα εννοείται από το ενδιαφέρον του, υπολόγισα τη λειψανδρία των τελευταίων ετών στην αυλή μου, και αποφάσισα να το κάνω το βήμα του καφέ. Ωραία. Αφού το αποφάσισα εγώ, το ξε-αποφάσισε εκείνος. Έτσι δείχνει. Γιατί άλλαξε; Δεν ξέρω. Να του είπε ανοησίες η γειτόνισσα; Πρώτον, δεν μπορώ να σκεφτώ τι περιεχομένου θα ήταν τα όποια λόγια (δεν την ξέρω, δεν με ξέρει ουσιαστικά, τι να σκαρφίστηκε;), και δεύτερον, αν όντως είπε και αυτός την πίστεψε, ε, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Να πάει αλλού.
Λοιπόν, εγώ την πρόσκληση την έκανα. Άμα περάσει μέσα στην ημέρα και δώσουμε ραντεβού για τον καφέ, καλώς. Αν όχι, ο δρόμος ανοιχτότατος και τα σκυλιά αλυσοδεμένα. Δεν θα του ξαναδώσω άλλη ευκαιρία. Ήδη ήμουν αρνητική και πραγματικά έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει στάση. Δεν σκοπεύω να κυνηγήσω κάτι, για το οποίο δεν έκοψα ποτέ φλέβες.
Στην τελική, αν ένας άνθρωπος άξιζε το κυνήγι του, ήταν ο χτεσινός. Δύο λεπτά μιλήσαμε όλα κι όλα και άνοιξε το μυαλό μου. Για εκείνον θα προσπαθούσα, ναι.
2 σχόλια:
Α τις σουπιές !Τατου και γειτονισσα μαζι!
Πες μου, τι κέρδος είχε η γειτόνισσα που χώθηκε; Διότι χώθηκε και σχολίασε, το είπε ο άλλος ο έξυπνος. Και ο άλλος όμως, πόσο ανώριμος είναι που άλλαξε στα καλά καθούμενα; Όχι τίποτα άλλο, θα περιμένει να τον παίρνω στα σοβαρά από εδώ και στο εξής. Χα, χα, χα, ας γελάσω.
Θύμωσα πολύ μαζί του, επειδή ουσιαστικά με έπαιξε (ή παίζει, έτσι θα νομίζει αυτός, ότι θα ξαναπάω να του μιλήσω, ας πούμε). Πιέστηκα για να τον δω διαφορετικά, για να "μην κλείσω την πόρτα", όπως μου λένε συνέχεια συγγενείς και φίλοι. Και τι εισέπραξα; Μούτρα και απόρριψη. Ε δεν είμαστε καλά.
Δημοσίευση σχολίου