Ακούει;

Τρώγεστε να μάθετε τι έγινε σχετικά με αυτό που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση μου, το ξέρω. :P

Που λέτε, ήρθαν τα γενέθλια μου, πέρασαν, όλα καλά. Η κοπέλα εμφανίστηκε και μου ευχήθηκε μέσω μηνύματος στον τοίχο μου στο fb. Όπως τυπικές ήταν οι ευχές της, έτσι τυπική ήταν και η δική μου απάντηση. Επομένως, όλα έληξαν ήρεμα και ας πούμε με φιλικές διαδικασίες. Δεν θα επιτρέπουμε να μας χειραγωγεί ο κάθε ένας που αντιμετωπίζει προβλήματα. Υπάρχουν ειδικοί γι'αυτό.

Μου ευχήθηκαν άλλα παιδιά από το πρωί, ακόμα και παίρνοντας με τηλέφωνο. Άτομα που δεν περίμενα πως θα έμπαιναν στον κόπο. Άνθρωπος, λοιπόν, που ενδιαφέρεται, βρίσκει έναν τρόπο και το δείχνει. ΝΟΜΟΣ.

Το άλλο που θέλω να πω είναι σχετικό με τον χώρο εργασίας μου. Πάμπολλες φορές έχει τύχει να συζητάμε με συναδέλφους για θέματα και μετά από μερικά λεπτά να μας πάρει τηλέφωνο ο διευθυντής σχετικά με τα θέματα αυτά. Από την πρώτη χρονιά που γινόταν αυτό, λέγαμε μεταξύ μας μεταξύ σοβαρού και αστείου "μα καλά, μικρόφωνα έχει βάλει και μας ακούει;!". Και γελάγαμε.
Εγώ άρχισα να ψυλλιάζομαι από τη δεύτερη χρονιά, και έχοντας τον γνωρίσει λίγο περισσότερο, πως ναι, ήταν ικανός να μας παρακολουθεί. Έχει τρομερό κόμπλεξ με το περιβάλλον του και θέλει να ξέρει κάθε κίνηση του κάθε υπαλλήλου. Εγώ θεωρώ πως ο διευθυντής που θεωρεί τον εαυτό του ικανό και νιώθει καλά με τις γνώσεις και τις ικανότητες του, δεν τρώγεται τόσο. Λογικά να το πάρει κανείς, δεν γίνεται να ξέρεις τα πάντα για τόσα άτομα. Μόνο ένας εμμονικός και κομπλεξικός άνθρωπος επιχειρεί να το κάνει αυτό.
Το τελευταίο σχετικό "κρούσμα" έγινε σήμερα, όταν ρώτησα την άλλη συνάδελφο στο γραφείο αν τηλεφώνησε από το πρωί κι εκείνη απάντησε "μπα, καθόλου". Λίγα λεπτά αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο όπου ήταν ο ίδιος και σχολίασε πως θέλει να ξεκουραστεί και γι'αυτό δεν έχει επικοινωνήσει. ... Μάλιστα. 
Μεγάλα λόγια δεν θα πω. Αν όμως ποτέ πέσει στα χέρια μου αποδεικτικό στοιχείο για κρυμμένα μικρόφωνα, θα το σκεφτώ πολύ για το πώς θα το διαχειριστώ.

Να κάνω το βήμα ή να κάνω την πάπια;

Σε μερικές μέρες έχω γενέθλια και αν σας πω τι με προβληματίζει, θα με μουτζώσετε.
(Το κάνετε-δεν το κάνετε, χαμπάρι δεν θα έχω, επομένως πράξτε ελεύθερα).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν θα μου ευχηθεί εκείνη η κοπέλα, την οποία είχα στήσει σε βραδινή μας έξοδο, πριν ένα δίμηνο περίπου. Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε. Βλέπω πως κάνει like σε μερικά που ανεβάζει η αδελφή μου, αλλά σε εμένα δεν έχει εμφανιστεί. 
Μετά αναρωτιέμαι το επόμενο. Ας πούμε ότι μου εύχεται (μέσω μηνύματος). Να της προτείνω να πάμε για ένα ποτό/καφέ να την κεράσω ή να το αφήσω; Διότι, παρόλο που έχω όλη την καλή διάθεση να επαναφέρουμε τη φιλική μας γνωριμία, δεν έχω καμία μα καμία όρεξη να φάω πάλι πόρτα στα μούτρα. 

Διάβασα ένα άρθρο που αναφερόταν σε μία έρευνα, η οποία αποκάλυπτε πως οι έξυπνοι άνθρωποι είναι επιλεκτικοί στις παρέες τους. Δεν θα πω ότι είμαι κι εγώ έξυπνη, αλλά ότι προτιμώ κι εγώ την ποιότητα από την ποσότητα.. Άμα είναι να βγαίνεις έξω και να νιώθεις παράξενα με τον περίγυρο σου, κάθεσαι και σπίτι σου ή βολτάρεις παρέα με τον εαυτό σου. Περνάς καλύτερα έτσι.

Κατά τα άλλα, τα ίδια. Χτες στη δουλειά θριάμβευσε για άλλη μία φορά ο σεβασμός, μέχρι του σημείου ο προϊστάμενος να σκυλοβρίσει 2-3 άτομα, και το ένα από αυτό (άντρας 40 ετών) να φύγει κλαίγοντας. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει πως όταν υποτιμάς και βρίζεις τον άλλον, ουσιαστικά καθρεφτίζεις τον δικό σου εαυτό; Και ας πούμε, τι περιμένεις να πετύχεις με τα ουρλιαχτά και τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς; 
Θεωρώ πως τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα και η πορεία της εταιρείας σε πιο ευοίωνο δρόμο, αν τα στελέχη ήταν υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν και να γράψουν (ω ναι) εξετάσεις σε σεμινάριο (μεγάλης διάρκειας) σχετικά με την επαγγελματική ψυχολογία. Και να το επαναλαμβάνουν τουλάχιστον κάθε 2 με 3 χρόνια.
Αλλά ποια είμαι εγώ. Μία ανίδεη είμαι...

Αυτά. 

Ποιος κοιμάται;

Εδώ και λίγο καιρό έχει έρθει καινούριος συνάδελφος. Πολύ ευγενικός και στη δουλειά του τυπικότατος. 
Σήμερα περπατούσαμε μαζί σε έναν διάδρομο και φτάσαμε σε μία πόρτα. Την άνοιξε και μου είπε να περάσω πρώτη. Τον ευχαρίστησα και συνεχίσαμε τη δουλειά μας. 
Μετά από λίγο ήρθε και με βρήκε μία γυναίκα, η οποία ήταν μπροστά στο σκηνικό (αλλά δεν την είχα δει εγώ). 
"Άνοιξε τα μάτια σου!"
"Τι έγινε;;" την ρώτησα.
"Τι ευγενικό παιδί, τι καλό, έχει τρόπους! Άνοιξε τα μάτια σου, κουνήσου!!"
Άντε καλέ, για τον συνάδελφο έλεγε. 
"Ο άνθρωπος έχει δεσμό"... της είπα
"Εγώ άλλα είδα! Το είπα και στη διπλανή μου, ότι η Sparking Blue κοιμάται όρθια!!"

Δεν μπορώ να πω, κολακεύτηκα από το περιστατικούλι, αλλά ούτε μου μπήκαν νέες ιδέες στον νου, ούτε το σχολίασα παραπέρα με κάποιον. Υποψιάζομαι πάντως πως ο συνάδελφος θα μου ήταν αδιάφορος ακόμα κι αν ήταν ελεύθερος. Φαίνεται πάντως να είναι ένας συγκροτημένος άνθρωπος που έχει δουλέψει ώστε η συμπεριφορά του απέναντι στους γύρω του να είναι η πρέπουσα. 

Αυτά!