Σήμερα-αύριο

Τις προάλλες μία συγγενής κάποιας ηλικίας ζήτησε τη βοήθεια μας για μία επέμβαση που θα έκανε. Την φιλοξενήσαμε για μερικές μέρες, όπου μας σύγχιζε σε καθημερινή βάση με την αδιακρισία και την αναισθησία της (π.χ. άνοιγε ντουλάπες-συρτάρια σε υπνοδωμάτια για να δει και να κριτικάρει τι υπάρχει μέσα...), αλλά επειδή είναι γνωστή περίπτωση εδώ και πολλά χρόνια, απλώς κάναμε υπομονή. Εγώ πάντως το δικό μου δωμάτιο το είχα πάντα κλειδωμένο, και εννοείται δεν έχαψα το καρφί της ότι το κλείνω επειδή είναι ακατάστατο και δεν θέλω να το δει. Ας έλεγε ακόμα και ότι οι τοίχοι είναι γεμάτοι από περιττώματα κατσαρίδων και το πάτωμα είναι κόκκινο από αίμα ποντικών. Τον ψυχολογικό εκβιασμό "όχι δεν είναι, να έλα να δεις" δεν τον πέτυχε.
Η διαμονή της διακόπηκε από την ίδια, όταν διαπίστωσε πως ακόμα δεν είχα αναρρώσει πλήρως από τη λοίμωξη που είχα και ο βήχας μου ήταν έντονος. Σε τρεις μέρες μάζεψε τα πράγματα της λέγοντας πως δεν ένιωθε καλά και μάλλον την κολλήσαμε εμείς (οι γρουσούζηδες κακόψυχοι άνθρωποι που ανοίξαμε το σπίτι μας).
Προχτές (3 εβδομάδες από την φιλοξενία), μας ενημέρωσε πως ήταν άρρωστη κλπ κλπ. Μας ζήτησε να πάμε στο χωριό (30 λεπτά με το αυτοκίνητο) για να την πάρουμε μέχρι το φαρμακείο (5 λεπτά από το σπίτι της). Αρχικά δεν ήθελα αλλά στη συνέχεια είπα εντάξει. Το ευχαριστώ της ήταν να χτυπιέται στη μέση του δρόμου αφού βγήκε από το φαρμακείο, επειδή "δεν είχα παρκάρει καλά το αυτοκίνητο και θα έπρεπε να πατήσει μέσα σε λάσπες". Δεν ίσχυε, φυσικά. Υπήρχε μία λακουβίτσα με νερό σε μία άκρη. Η μάνα μου μπήκε άνετη μέσα. Εκείνη όχι. Περίμενε να βγω στον δρόμο κόβοντας την κίνηση, για να μπει "κυρία" μέσα.
Και φυσικά αυτή ήταν η τελευταία φορά που την εξυπηρέτησα εγώ προσωπικά, με δική μου πρωτοβουλία. Μας είπαν και ......κες στο τέλος...

Αυτή τη στιγμή, Νο1 προτεραιότητα είναι να ανοίξει ένα δρομάκι επικοινωνίας με το άλλο παιδί. Αμα δεν θέλει, όλα καλά. Θα έχω πάρει την απάντηση μου!

Μίλαα

Πέρασα περίπου 2 εβδομάδες αρρωστούλα. Αναρωτήθηκα μήπως ήταν αυτός ο ενισχυμένος ιός της γρίπης, ο Η1Ν1 (νομίζω υπάρχει κάποια διαφοροποίηση στο όνομα τώρα, αν και δεν είμαι σίγουρη), αλλά ο γιατρός δεν μου είπε τίποτα. Δεν θα μου έλεγε πια; Τέλος πάντων, το θέμα μου είναι ότι, ήταν η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια που ξαναπήρα αντιβίωση, και έχω την εντύπωση πως ακόμα βιώνω τις παρενέργειες της. Αφήνω στην άκρη τα προβλήματα που μου προκάλεσε στο στομάχι. Το κυρίως θέμα είναι πως, παρόλο που έχουν περάσει 2 εβδομάδες, δεν έχει επανέλθει ακόμα πλήρως η γεύση μου. Καταλαβαίνω μόνο τις έντονες. Το είπα σε μία φίλη μου γιατρό και σχολίασε πως είναι πολύ παράξενο, διότι η συγκεκριμένη αντιβίωση που έπαιρνα δεν συνηθίζει να επηρεάζει τη γεύση, και πως αν συνεχιστεί αυτή η επιμέρους απώλεια, θα πρέπει να πάω σε ΩΡΛ, για το ενδεχόμενο να έχουν πάθει ζημιά τα γλωσσοφαρυγγικά μου νεύρα. Χα! Φαντάζεστε; Τέρμα οι γεύσεις; Τότε δεν θα έχει νόημα να τρώω από εδώ κι από εκεί, αφού τα περισσότερα θα μου φαίνονται άνοστα. Ευκαιρία να αρχίσω να χάνω κιλά μια και καλή!

Σε άλλο θεματάκι τώρα, παρόλο που είμαστε στη μούγκα με το παιδάκι εκείνο, έκανε μία κίνηση-μικρή έκπληξη κάνοντας like σε κάτι που ανέβασα. Δεν το κρύβω ότι μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη που ενδεχομένως να έκανε ο άνθρωπος: "θα το καταπιώ ότι μου έστειλες αίτημα στα καλά καθούμενα και δεν έβγαλες κουβέντα, ας κάνω κάτι τώρα εγώ μπας και πάρεις μπρος". (Δεν θα κάνω όμως). Ή απλά να του άρεσε αυτό που ανέβασα. Ουφ. Θέλω πολλά που προτιμώ να μου μιλήσει εκείνος πρώτος, ε; 

Ζαλίστηκα. Πρέπει να σκεφτώ πολλά!