-Σκέφτηκα για τον κοριό να ζητήσω από έναν γνωστό να έρθει να τον ξηλώσει, διότι είναι ο μόνος από όσους ξέρω που γνωρίζει πολύ καλά από τεχνολογία (ακόμα κι αν δεν ξέρει για το συγκεκριμένο είδος, θα έψαχνε να μάθει), αλλά απέρριψα τη σκέψη, επειδή θα τον γράψουν οι κάμερες ασφαλείας.
--Επιπλέον, θεωρώ πως έχει συνειδητοποιήσει ο θύτης πως έχω καταλάβει την ύπαρξη κοριού και με τον έναν και τον άλλον τρόπο προσπαθεί να ασκήσει ένα είδος ψυχολογικής βίας/ εκφοβισμού επάνω μου, με απώτερο σκοπό να φύγω από τη δουλειά και εννοείται να μη μιλήσω. Φυσικά δεν σκοπεύω να μιλήσω, αλλά δυστυχώς επιβεβαιώνονται οι σκέψεις μου ότι τις "καλές πράξεις" του παρελθόντος προς εμένα, θα τις πληρώσω. Σε αυτή τη δουλειά τα καθημερινά λάθη είναι αναπόφευκτα, και αναλόγως τις διαθέσεις των προϊσταμένων, είτε σκεπάζονται όσο-όσο είτε διογκώνονται. Τελευταία τα δικά μου λάθη κατατάσσονται πανηγυρικά στη δεύτερη περίπτωση.
-Η αχαρακτήριστη έχει λαλήσει, κι εκτός από τα πακέτα από κούριερ που έρχονται σε καθημερινή φάση, διότι "όταν έχει τα νεύρα της, παραγγέλνει", την έχουμε κάθε μέρα να σιροπιάζει έναν μικρό εκεί. Τι να πρωτοπιάσεις, ότι είναι παντρεμένη με παιδί ή ότι το πρώτο κατιναριό της περιφέρειας, πράττει αυτά που ξεκατινιάζει;
-Ψάχνω, ψάχνω για δουλειά, αλλά δεν έχω βρει τίποτα ακόμα. Έχουν να με καλέσουν για συνέντευξη από πέρυσι. Φέτος η μόνη αλληλεπίδραση που είχα με δύο επίδοξους εργοδότες ήταν το τυπικό απαντητικό email "Ευχαριστούμε για το βιογραφικό σας και αν περάσετε την πρώτη αξιολόγηση, θα σας καλέσουμε εντός 10 ημερών" (συνεννοημένοι και οι δύο). Ουφ! Αφήστε που ο πρώτος ήταν γνωστός του διευθυντή μου και σίγουρα του σφύριξε την αίτηση μου, διότι ο τελευταίος είχε μουτρώσει με μένα εκείνο το διάστημα. Ήθελε να είμαι πιστή δούλα που θα του φιλάει το χέρι και θα του λέει "ναι αφεντικό" με 5 επικύψεις τη φορά - όπως κάνουν οι υπόλοιποι.
-Η ψυχολογία είναι τόσο μεγάλο πράγμα. Τις τελευταίες εβδομάδες είμαι εξουθενωμένη όταν σχολάω. Κι όμως, κάθομαι σε ένα γραφείο όλη μέρα. Άρα, μέχρι να τελειώσει το βασανιστήριο, η ψυχούλα θα νυστάζει...
--Επιπλέον, θεωρώ πως έχει συνειδητοποιήσει ο θύτης πως έχω καταλάβει την ύπαρξη κοριού και με τον έναν και τον άλλον τρόπο προσπαθεί να ασκήσει ένα είδος ψυχολογικής βίας/ εκφοβισμού επάνω μου, με απώτερο σκοπό να φύγω από τη δουλειά και εννοείται να μη μιλήσω. Φυσικά δεν σκοπεύω να μιλήσω, αλλά δυστυχώς επιβεβαιώνονται οι σκέψεις μου ότι τις "καλές πράξεις" του παρελθόντος προς εμένα, θα τις πληρώσω. Σε αυτή τη δουλειά τα καθημερινά λάθη είναι αναπόφευκτα, και αναλόγως τις διαθέσεις των προϊσταμένων, είτε σκεπάζονται όσο-όσο είτε διογκώνονται. Τελευταία τα δικά μου λάθη κατατάσσονται πανηγυρικά στη δεύτερη περίπτωση.
-Η αχαρακτήριστη έχει λαλήσει, κι εκτός από τα πακέτα από κούριερ που έρχονται σε καθημερινή φάση, διότι "όταν έχει τα νεύρα της, παραγγέλνει", την έχουμε κάθε μέρα να σιροπιάζει έναν μικρό εκεί. Τι να πρωτοπιάσεις, ότι είναι παντρεμένη με παιδί ή ότι το πρώτο κατιναριό της περιφέρειας, πράττει αυτά που ξεκατινιάζει;
-Ψάχνω, ψάχνω για δουλειά, αλλά δεν έχω βρει τίποτα ακόμα. Έχουν να με καλέσουν για συνέντευξη από πέρυσι. Φέτος η μόνη αλληλεπίδραση που είχα με δύο επίδοξους εργοδότες ήταν το τυπικό απαντητικό email "Ευχαριστούμε για το βιογραφικό σας και αν περάσετε την πρώτη αξιολόγηση, θα σας καλέσουμε εντός 10 ημερών" (συνεννοημένοι και οι δύο). Ουφ! Αφήστε που ο πρώτος ήταν γνωστός του διευθυντή μου και σίγουρα του σφύριξε την αίτηση μου, διότι ο τελευταίος είχε μουτρώσει με μένα εκείνο το διάστημα. Ήθελε να είμαι πιστή δούλα που θα του φιλάει το χέρι και θα του λέει "ναι αφεντικό" με 5 επικύψεις τη φορά - όπως κάνουν οι υπόλοιποι.
-Η ψυχολογία είναι τόσο μεγάλο πράγμα. Τις τελευταίες εβδομάδες είμαι εξουθενωμένη όταν σχολάω. Κι όμως, κάθομαι σε ένα γραφείο όλη μέρα. Άρα, μέχρι να τελειώσει το βασανιστήριο, η ψυχούλα θα νυστάζει...
