Φάσεις

Έγινα μέλος σε ένα γκρουπάκι στο fb, που τα μέλη μοιράζονται ιστορίες ατελών- ανεπιτυχών- κακώς τελειωμένων φλερτ και ερώτων. 
Τι έχω παρατηρήσει:
Πολύς κόσμος ψάχνεται διαδικτυακά, μιλάει με αγνώστους, κανονίζει να βγει μαζί τους και την ίδια πρώτη μέρα της γνωριμίας τους, φασώνονται (οι περισσότεροι έτσι το εκφράζουν). 
Εγώ ρε παιδιά δεν το είχα ποτέ αυτό. Να έχω σάλια ενός αγνώστου πάνω μου; Που έχω γνωρίσει κυριολεκτικά πριν 5 λεπτά; Μα είναι δυνατόν; 
Δεν προσέχετε; Δεν σιχαίνεστε; Μπαίνετε σε αυτοκίνητα, σπίτια ξένων έτσι αβέρτα; ΚΑΙ τους αφήνετε (για τα κορίτσια λέω τώρα), να σας αγγίζουν με στόματα, χέρια, γλώσσες, και άλλα, στα ευαίσθητα σας; Χωρίς να έχετε ένα μικρό, κάτι, background για αυτούς τους τύπους; Και μετά αναρωτιέστε γιατί σας συμπεριφέρονται μειωτικά; 
Δεν δικαιολογώ τους άντρες, καθικάκια είναι όσοι ορμάνε στο πρώτο λεπτό, αλλά όταν τα προσκαλεί και τα αποδέχεται η άλλη, θα πάνε! Μην πείτε "μα μιλάμε καιρό στα σόσιαλ". Κι εγώ διαδικτυακά μπορώ να πουληθώ ως κουνελάκι του PlayBoy και άντρας μοντέλο εσωρούχων ταυτόχρονα. 
Φυσικά και γίνονται γνωριμίες, τον άνθρωπο με τον οποίο θα ταιριάξεις μπορεί να τον γνωρίσεις οπουδήποτε, αλλά όταν πηγαίνεις γυρεύοντας... μετά να λες τα ήθελα, και όχι γιατί τα έπαθα.

Αυτά. Υγιαίνετε.