Οι αρετές οι κακές

Το 2014 μπήκε με άλλες αντί άλλων καταστάσεις. Συνειδητά πήγαινα χαλαρά, αλλά το ασυνείδητο μου τελικά έχει άλλη άποψη, και από την πρώτη μέρα ξεκίνησε δουλειά. Μου βγαίνουν κάτι περίεργα άγχη, που τα έβλεπα σε άλλους και έλεγα, εγώ ποτέ. Χα. Αυτό είναι. Τελικά όλοι μας θα έρθουμε σε θέση, την οποία είτε δεν φανταζόμασταν καν, είτε βλέπαμε από πολύ μακριά και ήμασταν απόλυτα αποστασιοποιημένοι. Εννοώ και καλές και κακές περιστάσεις, όχι μόνο τις τελευταίες. Προσωπικά το ασυνείδητο μου, μου έχει βγάλει στη φόρα άγχος για διάφορα θέματα. Μερικά τα αντιμετωπίζω με τους καλύτερους οιωνούς και θετικότατες προοπτικές, ενώ σε άλλα είμαι στάσιμη, επειδή δεν έχω καταλάβει ακόμα σε ποιο ποσοστό οφείλονται οι δικές μου πράξεις (ή απραξίες) για αυτά. Κι έτσι, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι, αν η συμπεριφορά μου όλα αυτά τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, ή αν κάπου στην πορεία χάθηκα μέσα στη θολούρα των ιδανικών και των ιδεών. Τι εννοώ; Από μικρή μου δίδασκαν οι δικοί μου να είμαι σωστή, δίκαιη και να βοηθάω όσο και όποιον μπορούσα. Αποτέλεσμα, μεγαλώνοντας, αρκετές φορές να θυσιάζω κάτι που ήθελα εγώ, επειδή η λογική μου έλεγε ότι άλλος/η το άξιζε περισσότερο. Στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο, ποτέ δεν έκλεβα σε εργασίες και εξετάσεις και στις διαπροσωπικές μου σχέσεις ήμουν ειλικρινής και έδειχνα τον εαυτό μου από την αρχή. Ποτέ δε μου άρεσαν τα παιχνιδάκια και τα παρασκήνια. Γι'αυτό και η διπλωματία είναι χαρακτηριστικό που δεν κατέχω στο ανεπτυγμένο σημείο που το κατέχουν τόσοι άλλοι. Την χρησιμοποιώ μόνο όταν θεωρήσω πως η αλήθεια χρειάζεται ένα ελαφρύ σκεπασματάκι πριν την εμφανίσω σε κάποιον που ξέρω ότι δε θα την πάρει καλά ή/και δεν την αξίζει. Επαγγελματικά, το λέω τώρα, δεν έκανα τη σοφότερη επιλογή στις σπουδές μου. Διάλεξα έναν κλάδο που είναι βουτηγμένος στο βόθρο και τη βρωμιά και φυσικά δεν αντέχω να είμαι μέσα του. Βλέπω άλλους να ευημερούν και να επιδεικνύονται και από τη μία ζηλεύω που τα κατάφεραν, από την άλλη όμως ξέρω ότι θα με μισούσα απίστευτα αν έκανα αυτά που έκαναν εκείνοι για να φτάσω εκεί που είναι.
Εννοείται πως η προσπάθεια μου να είμαι σωστή, ειλικρινής και δίκαιη, με έκανε κατά καιρούς ένα ωραιότατο υποχείριο στα χέρια επιτήδειων. Γιατί, ξέρετε, αυτές οι αρετές συνοδεύονται και από αγαθότητα. Με αποτέλεσμα να χάνω από πολλές πλευρές. Παράδειγμα, δεν έχω γλείψει ποτέ αφεντικό, παρά μόνο κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ... μέχρι τώρα δεν είχα παράπονο από την αντιμετώπιση, αλλά ξέρω ότι αν έβαζα πονηριά στο μείγμα, ίσως είχα καταφέρει περισσότερα. Στις φιλίες μου, μετά τα ναυάγια που έζησα κατά τα προηγούμενα χρόνια, είμαι πολύ περιορισμένη πλέον και μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ενώ στις προσωπικές μου σχέσεις γίνεται Βατερλό, επειδή δείχνω από την αρχή τα συναισθήματα μου, το ποια είμαι και τι θέλω κι έτσι κάνω τον "κυνηγό" να μην έχει τι να κυνηγήσει (χαχαχαχαχα!). Στις περιπτώσεις όπου ενδιαφέρεται κάποιος για μένα αλλά εγώ όχι, θα του το δείξω εξαρχής, ώστε να μη χάνει τον χρόνο του ο άνθρωπος σε μένα. Δε θα παίξω μαζί του για να νιώσω καλύτερα και ούτε θα τον παραπλανήσω, για να δω μήπως και. Αν μου αρέσει κάποιος αλλά στην πορεία μάθω ότι έχει δεσμό, κόβω κάθε υπόνοια φλερτ. Στις σχέσεις με συγγενείς, αν μου την δώσει κάποιος με αυτά που θα πει, θα απαντήσω κανονικά και δε θα σκεφτώ ούτε την ηλικία του άλλου (εκτός κι αν τα έχει χαμένα, που εκεί ο,τι και να πεις δε θα περάσει έτσι κι αλλιώς), ούτε ότι αν τον κακοκαρδίσω, δε θα μου αφήσει κληρονομιά εκείνο το χωραφάκι στη θάλασσα. Με έχουν κακολογήσει συγγενείς που τους είχα κορώνα στο κεφάλι μου, έτσι, προληπτικά, ώστε να δημιουργηθούν λόγια από το πουθενά και να βεβαιώσουν ότι "αυτή"και η οικογένεια της δε θα έχει μερίδιο εκεί. Αν είναι δυνατόν! Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, και ο άλλος μαυρίζει και τη δική του και την καρδιά του άλλου, για κάτι που δεν του ανήκει αλλά ίιισως πάρει μέρος του... στο μέλλον... και αν!
Όλα αυτά λοιπόν δουλεύονται στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και είμαι πολύ μπερδεμένη. Να επιχειρήσω να με αλλάξω λίγο/πολύ, να γίνω κι εγώ πονηρή και ψιλο-ραδιούργα, να λέω τα ψέματα μου και να παραπλανώ για το συμφέρον μου; Ώρες-ώρες μου έρχονται στο νου τα λόγια της προϊσταμένης μου από το καλοκαίρι... "Είσαι ένα πάρα, πάρα πολύ καλό παιδί"... καταφέρνοντας αυτά τα λόγια να τα εννοήσει ως αρνητικό. Πραγματικά δεν ξέρω. Προς το παρόν επιχειρώ να εφαρμόσω την εγκράτεια στις διαπροσωπικές μου σχέσεις... και βλέποντας και κάνοντας. Εδώ είμαστε και θα ενημερώνω, χαχα.
Υγεία και ειρήνη!

Βρε καλώς το!

Καλή μας Χρονιά! Το 4 μ'αρέσει περισσότερο από το 3 ως αριθμός. Στους περισσότερους νομίζω. Ευελπιστώ ότι αυτή η χρονιά θα είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη και επιτέλους θα φέρει ανακούφιση...
Κατά τα διαστήματα (τα προηγούμενα έτη) που ήμουν στο Λονδίνο, συνέβαιναν πράγματα, που ήταν λες και έβγαιναν από ταινία ή βιβλίο. Πράγματα που ουδέποτε γινόντουσαν ή σπάνιζαν κατά τη φοιτητική μου ζωή εδώ. Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει αν κάτι έτρεχε γενικά σε εκείνη την πόλη ή αν η δική μου "τύχη" δούλευε στο φουλ εκεί. Συμπτώσεις και συγκυρίες, ενίοτε όμορφες και ενίοτε άσχημες, που βίωνα για πρώτη φορά... και γνώριζα από πρώτο χέρι τη μαγεία τους. (Οι άσχημες εννοείται πως δεν ήταν και τόσο μαγευτικές αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ).
Για πρώτη φορά, νιώθω το ίδιο κι εδώ. Με μία συγκεκριμένη κατάσταση. Τα πράγματα μερικές φορές είναι θολά, αλλά κάποιες άλλες δείχνουν ξεκάθαρα. Κάποιες φορές νιώθω ότι, παρόλες τις αντιξοότητες και τα εμπόδια, ο δρόμος είναι ένας. Λέω, όμως, από μέσα μου... μήπως μου φαίνεται έτσι, επειδή μπαίνει σε λειτουργία το ένστικτο επιβίωσης; Να με προστατεύει μέχρις ότου περάσει ο καιρός και καταλαγιάσει το πράγμα μέσα μου; Ίσως. Όλα είναι πιθανά.
Τι θέλω από το 2014; Την ηρεμία μου και ήσυχη συνείδηση! Το εύχομαι σε όλους σας.