'Ελα, ποιος ήρθε; -Εγώ!

Εγώ μια φορά το μπλογκ μου δεν το ξέχασα. Απλώς κάθε φορά που έλεγα να ξεκινήσω να το ενημερώνω, κάτι γινόταν και το άφηνα για μετά. 
Να'μαι πάλι! Έστω μετά από 6 μήνες (τόσο;). Κάλλιο αργά! Μπλογκάκι μου, δεν θα σε αφήσω ποτέ.
Να το ξέρεις αυτό. Να το ξέρετε και όσοι αναγνώστες μου έχετε απομείνει.
(Νάσια, είσαι μεγάλη μορφή και σ'ευχαριστώ που με αναζήτησες!)

Λοιπόν, στην τελευταία μου ανάρτηση σας άφησα με τα εξής:
-Την απόφαση μου να μην ξαναπάω σε εκείνη τη δουλειά, που με έκανε μαύρο χάλι επί 5 χρόνια.

Έχουμε τις εξής εξελίξεις:
-ΔΕΝ ξαναπήγα στην παλιά δουλειά. Βρήκα καινούρια! Και μάλιστα, βρήκα 2 καινούριες! Ξεκίνησα δοκιμαστικά για ένα μήνα στην πρώτη, και μετά από μερικές μέρες μου έκαναν προσφορά εργασίας στη δεύτερη. Αποφάσισα να αποδεχτώ τη δεύτερη, διότι είναι πιο κοντά στις σπουδές μου και σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Έτσι, μόλις ολοκλήρωσα τον έναν μήνα στην πρώτη, έφυγα. και την επόμενη μέρα κιόλας ξεκίνησα στην παρούσα. Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι όλα μέχρι τώρα. Μόνο που στενοχωριέμαι πότε-πότε, επειδή καθημερινά διαπιστώνω πόσο νοσηρό ήταν το προηγούμενο εργασιακό μου περιβάλλον και που έχασα 5 χρόνια της ζωής μου εκεί. 

Το ένα σοβαρό παιδί που με ενδιαφέρει, είναι στην πρωτεύουσα. Βλέπω φωτογραφίες του στο φβ και θυμάμαι πόσο ασφαλής ένιωθα δίπλα του, έστω εκείνες τις λίγες ώρες. Δεν μιλάμε, και ούτε υπάρχει λόγος, αφού μας χωρίζει απόσταση. Εκείνος δουλεύει εκεί, εγώ εδώ. Καλά, εννοείται πως αν ξαναβρισκόμασταν και γινόταν κάτι, θα το σκεφτόμουν σοβαρά να μετακομίσω. (Ω ναι, τόσο μου άρεσε...). Προς το παρόν, όμως... το απόλυτο τίποτα. 

Αυτά. Έχω κι άλλα. αλλά σε επόμενη ανάρτηση.