Κόκκινα, κίτρινα, μπλεεεε

Αφού τα είπα στην προηγηθείσα ανάρτηση μου και πραγματικά ξαλάφρωσα, τώρα θα επανέλθω στο θέμα με το χειροποίητο κόσμημα! Λοιπόν, έχουμε κάνει μέχρι τώρα 2 φορές μάθημα και μου αρέσει πολύ. Ο σκοπός μου είναι μάθω να φτιάχνω κάπως πιο εξειδικευμένα και "εντυπωσιακά" αντικείμενα, να μη δείχνουν και να μην είναι προχειροδουλειές, τα οποία θα φοράω και θα καμαρώνω! Όταν λέω εντυπωσιακά, δεν εννοώ φωσφοριζέ, μεγάλα και ακριβά, έτσι; Εννοώ αυτά που θα ταιριάζουν με το σύνολο και θα τραβάνε ευχάριστα το μάτι. Η αρχή ήταν καλή, αν και, να πω την αλήθεια, την φανταζόμουν καλύτερη. Ίσως αν ήταν λίγο πιο οργανωμένη η κυρία που διδάσκει και ποιο εύγλωττη, να πηγαίναμε με γρηγορότερους ρυθμούς. Αλλά, εδώ σε πληρωμένα μαθήματα και μπορεί να πετύχεις εντελώς άχρηστους καθηγητές, οπότε είμαι παραπάνω από ευχαριστημένη με το σύνολο. Επίσης, έχω να παρατηρήσω τη μανία που έχει πολύς κόσμος με το μπεζ και το καστανό. Για μένα, είναι από τα πιο βαρετά χρώματα, εκτός κι αν συνδυαστούν με άλλα, πιο έντονα. Μου έκανε εντύπωση λοιπόν που σε αυτά τα δύο μαθήματα οι περισσότεροι επέλεξαν αυτά τα χρώματα για να φτιάξουν τα αντικείμενα τους, δηλαδή δεν τους τα επέβαλλε κανείς, και μετά σχολίαζαν πόσο ευφάνταστα και δημιουργικά ήταν τα δικά μου, με τα κόκκινα, τα ροζ και τα μαύρα.
Θα τρελαθούμε; Διαλέξτε εκεί πέρα ο,τι τραβάει η ψυχή σας και μη φοβάστε την ένταση! (αυτό δεν το είπα και δεν το κόβω να το λέω κιόλας, εκτός κι αν συμβεί κάτι τρομερό, που δεν μπορώ να φανταστώ καν τι).
Τέλος πάντων. Σήμερα αγόρασα και τα εργαλειάκια που απαιτούνται και ανυπομονώ για τη συνέχεια!

Πέρασε κι έφυγε

Κοιτάξτε τώρα να δείτε πού έχω κολλήσει.
Εννοείται πως στη ζωή μας κάθε τόσο (όχι συχνά βέβαια) διακόπτονται οι επαφές μας με κάποιον. Είτε από δική μας πρωτοβουλία είτε από δική του. Πολλοί οι λόγοι και όλοι μας ξέρουμε ποιοί είναι, πάνω-κάτω. Έκανε κάτι που μας ξένισε/μείωσε, βαρεθήκαμε, ή μπορεί π.χ. να έχουμε τάσεις απομόνωσης. Δεν μιλάω για τυπικές γνωριμίες οι οποίες, φευ, αν μείνουν ακαλλιέργητες, δεν θα κρατήσουν και δεν θα νοιαστούμε κιόλας τι θα απογίνουν. Μιλάω για στενές σχέσεις, διαπροσωπικές, με τακτική και εκ βαθέων επικοινωνία.
Προσωπικά, έχω διακόψει επαφές με άτομα για δύο λόγους. Μου έλεγαν ψέματα ή/και με κατηγορούσαν και με κοροΐδευαν. Δεν είμαι μυγιάγγιχτη, δεν θα θιγώ ανεπανόρθωτα αν κάποιος με αποκαλέσει πάνω στα νεύρα του κατσίκα, π.χ. Εντάξει, κι εγώ θα πω διάφορα όταν βράζω μέσα μου, αλλά αν ξεκινούσαμε να διαγράφουμε κόσμο με αυτή την αιτία, τότε δεν θα μιλούσε κανείς με κανέναν πλέον. Ούτε στους ίδιους τους γονείς μας. Μη σας πω, ούτε στη σκια μας.
Με ενοχλεί, λοιπόν, η ιστορία με την κοπέλα, που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση μου. Δεν είχε σοβαρό λόγο εκ μέρους μου ώστε να μου μιλήσει με απότομο και αλαζονικό ύφος στο τηλέφωνο και να μην επιχειρήσει άλλη επικοινωνία. Προτού σκεφτείτε, γιατί δεν κάνεις άλλη μία απόπειρα, να σας πω ότι το τηλεφώνημα αυτό ήταν μέρος μιας σειράς αποτυχημένων μονόπλευρων προσπαθειών επικοινωνίας, και αυτό αποτελούσε την τελευταία μου κίνηση.
Προσέξτε όμως τη διατύπωση μου. Δεν υπήρχε σοβαρός λόγος εκ μέρους μου. Δεν της έδωσα εγώ  κάτι σοβαρό ώστε να συμπεριφερθεί έτσι- είχε όμως εκείνη πολλά δικά της. Αυτό που με βάζει σε σκέψεις είναι ότι πρόκειται για λόγους που απορρέουν από δικά της προβλήματα. Είναι σε μία δεσμευμένη σχέση, όπου η συμβίωση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Και από συναισθηματικής αλλά και από οικονομικής πλευράς. Το θέμα όμως είναι ότι οι δυσκολίες, οι περισσότερες τουλάχιστον, προκύπτουν από τα ίδια τα πρόσωπα. Μη διάθεση για δουλειά και άρνηση (πλέον) αναγνώρισης ότι η σχέση είναι πάρα πολύ προβληματική και ουσιαστικά αδιέξοδη. Για όλα αυτά τα θέματα, μας είχε κάνει συζητήσεις η ίδια η κοπέλα. Εξυπακούεται πως σε μία παρέα, θα ειπωθούν πολλά πράγματα, αλλά κανείς δεν πιέζει κανέναν να μιλήσει τόσο πολύ για προσωπικά θέματα. Εκείνη όμως είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που από ένα σημείο κι έπειτα, μας εξιστορούσε τα όσα περνούσε. Δεν τα βγάζαμε από το νου μας, δηλαδή.
'Οταν, επομένως, μεγάλωσε η απόσταση (χιλιομετρική) ανάμεσα μας, στις συζητήσεις μας ήταν αναμενόμενο να κάνω και ερωτήσεις για την κατάσταση στο σπίτι. Προφανώς η κοπέλα μετάνιωσε που είχε ανοιχτεί, και σιγά σιγά άρχισε να χτίζει μία όμορφη, ροδαλή εικόνα της κατάστασης, ενώ με τον καιρό οι απαντήσεις της περιείχαν κ αμυντική χροιά. Σταμάτησα  κι εγώ να την ρωτάω τόσο συχνά, από τη στιγμή που αντιλήφθηκα ότι την ενοχλούσε το θέμα. Ρωτούσα λοιπόν για το πώς περνούσε τη μέρα της. Τον πρώτο καιρό η κουβέντα κυλούσε πολύ μεστά. Στη συνέχεια όμως, επαναλαμβάναμε τα ίδια και τα ίδια πράγματα. Αφού δεν είχε πολλές ασχολίες εκεί που βρίσκεται, και επειδή το καταλάβαινε και η ίδια, ξεκινούσε να απαντάει με την ίδια αμυντική στάση. Είχαμε φτάσει δηλαδή να έχουμε θέματα ταμπού τη σχέση με τον σύντροφο της και την καθημερινότητα. Η επόμενη ερώτηση ήταν, τι καλό έφτιαξες σήμερα; Ναι, από την... ψευδοακαδημαϊκή κοινότητα αυτή η ερώτηση θεωρείται ιδιαίτερα "λαϊκιά". Από τους φυσιολογικούς ανθρώπους, όμως, είναι μία χρήσιμη ερώτηση, που αφορά στο θεμελιώδες θέμα του φαγητού, χωρίς το οποίο δεν ζούμε. Παίρνεις ιδέες, ανταλλάσσεις απόψεις για γεύσεις, συστατικά και οτιδήποτε ανάλογο. Μέχρι που μία φορά μου είπε ότι δεν θέλει να μιλάει για αυτό, γιατί είναι κάτι που βαριέται και επίσης το θεωρεί αγενές επειδή είναι σαν να ρωτάει ο άλλος πόσα λεφτά ξόδεψε στο φαγητό (κατακέφαλα μου είχε έρθει η απάντηση, ντόινγκ και ντόινγκ ξανά και ξανά). Σεβαστή όμως η άποψη της, οπότε πάει κι αυτό το θέμα. Στον φάκελο με τα ταμπού κι αυτό.
Άρα, τι έμενε για να συζητάμε; Έλα μου ντε. Περνούσαμε λοιπόν τον καιρό μας με εμένα να μιλάω για τα δικά μου. Μα, όσο εγωκεντρική και να είμαι, πόσο πια θα μιλάω για μένα; Αλλά, το καλύτερο είναι ότι κατάλαβα πως, όταν πλέον ξεμέναμε από θέματα για συζήτηση και της έλεγα δικές μου ιστορίες, "δυσανασχετούσε" ευγενικά επειδή το επίκεντρο ήταν... εγώ. Λες και είχα όρεξη να πηγαινοφέρνω τα (ασθενή) αισθηματικά, επαγγελματικά και άλλα ζητήματα μου.
Προς το τέλος, λοιπόν, ξεκίνησε να λέει τα άλλα αμίμητα. Ότι δεν θέλει πλέον να έχει πολλά πολλά με το κινητό και την τεχνολογία γενικότερα και θέλει να απομακρυνθεί από αυτά τα πράγματα και να είναι ήρεμη, και, και, και. Πλέον είχα καταλάβει ότι αυτή η "φιλία" όδευε τάχιστα προς το κοντινότερο φαράγγι, αλλά αρνιόμουν να το δεχτώ, Πού ήταν εκείνη η ευχάριστη, έξυπνη και καλλιεργημένη κοπέλα που όλοι στην παρέα περιμέναμε πώς και πώς να την δούμε από κοντά;
Ε, τι που ήταν. Στο πηγάδι της φαύλης συναισθηματικής της σχέσης, που αλλοίωνε σιγά σιγά το ίδιο της το είναι.
Αυτό που με πείραξε, όμως, ξαναλέω, είναι το ύφος της στο τελευταίο τηλεφώνημα. Όχι κοπέλα μου, δεν σε ενοχλώ εγώ. Εσύ κάτι έχεις εκεί μέσα που σε ενοχλεί πάρα πολύ και αρνείσαι να παραδεχτείς... Εγώ ήμουν απλώς ένα εξιλαστήριο θύμα.
Αν το διαβάσει ποτέ αυτό, ελπίζω ότι θα είναι πολύ καλά στη ζωή της και όταν λέει ότι περνάει όμορφα, να το εννοεί και όχι να το λέει ως ασπίδα.
Αυτάα. Υγιαίνετε!

Τώρα που ξεπερνιέται...

Όπως συνηθίζω, περιμένω να περάσει πρώτα το trend και μετά θα ψάξω να δω αν όντως ήταν καλό ή όχι. Δεν το κάνω από τακτική, να το δοκιμάσουν δηλαδή άλλοι πρώτα και αν τους πάει καλά, να ακολουθήσω κι εγώ. Όχι. Από καθαρή αντίδραση κινούμαι έτσι. Δεν θέλω, βρε παιδί μου, να γίνω ένα με την αγέλη, να με πάρει κι εμένα η ροή, να γίνω ένα με τον μέσο όρο. Θα μου πείτε, ναι, αλλά κάποια στιγμή θα το κοιτάξεις. Ναι, εφόσον θεωρήσω ότι μπορεί κάτι καλό να υπάρχει εκεί, τελικά.

Τα λέω αυτά, επειδή αύριο ξεκινάω σεμινάρια για χειροποίητο κόσμημα. Η τάση ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια και κάθε λίγο έβλεπα τα αυτοσχέδια σταντ με τα διάφορα κοσμηματάκια, που καθεμία είχε φτιάξει και συνήθως πουλούσε σε κάπως τσιμπημένες τιμές. Μερικά ήταν πάρα πολύ όμορφα, εννοείται! Άλλα ήταν... έτσι κι έτσι, αλλά περί ορέξεως, πατσαβουρόπιτα.

Επειδή, λοιπόν, ήταν τάση, την απέφυγα, και δεν ασχολήθηκα καθόλου με το να φτιάχνω κάτι σχετικό. Αλλά! Υπήρξα πρωτεργάτισσα στον τομέα, διότι στο δημοτικό, στο μάθημα της χειροτεχνίας, μας είχαν μάθει να φτιάχνουμε κολιέ, βραχιολάκια και άλλα μπιζού από χάντρες κλπ.... Και! ακόμα και τώρα, φοράω μερικές φορές ένα κολιέ από χαντράκια που είχα φτιάξει τότε! 

Είδα, λοιπόν, πριν λίγο καιρό ότι στην περιοχή μου θα ξεκινούσε σύντομα δωρεάν σεμινάριο για χειροποίητο κόσμημα, και αποφάσισα να το παρακολουθήσω. Είμαι πολύ περίεργη να δω αν θα είναι τόσο παραγωγικό όσο ελπίζω και να το διασκεδάζω όπως τότε στο σχολείο. Δεν μου έκανε εντύπωση που οι διαθέσιμες θέσεις δεν συμπληρώθηκαν μέχρι να πεις κύμινο, γιατί ναι, η τάση σιγά-σιγά ξεθυμαίνει πλέον, και επιμένουν μόνο αυτοί-ές που πραγματικά τους αρέσει η συγκεκριμένη ενασχόληση. 

Το σκεπτικό μου, για να πω την αλήθεια, να παρακολουθήσω αυτό το σεμινάριο, είναι καταρχάς εγωκεντρικό. Θέλω να φτιάξω/ φτιάχνω μπιζουδάκια που θα θα φοράω εγώ, θα είναι του γούστου μου και δεν θα αναρωτιέμαι μήπως τα ακριβοπλήρωσα ή όχι. Αυτή είναι η βασική μου ιδέα. Δεν κάνω μεγάλα πλάνα, του στυλ να ξεκινήσω να γυρνοβολάω με ένα σταντ στο χέρι και να πουλάω αθρόες ποσότητες προϊόντων ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Να φοράω πραγματάκια που μου αρέσουν και δεν βρίσκω αλλού θέλω, βρε αδελφέ! 

Ελπίζω να πιάσει τόπο το σεμινάριο... αλλά, αύριο τα σπουδαία! 

Παρατηρήσεις: 2

Δύο πράγματα παρατήρησα το τελευταίο διάστημα. Το ένα το ψυλλιαζόμουν από καιρό, το δεύτερο ήταν εντελώς απρόσμενο και μάλιστα, περίμενα το αντίθετο.

1. Επισκεπτόμουν σε καθημερινή βάση μία συγκεκριμένη ιστοσελίδα, κυρίως ψυχαγωγικού περιεχομένου, στην οποία ανεβάζουν 24/7 οι χρήστες διάφορα σκίτσα, φωτογραφίες, σύντομα βίντεο και gifs. Είναι από τις δημοφιλέστερες σελίδες και, από τη στιγμή που το περιεχόμενο ρέει non stop, κάθε μέρα μπορεί να περάσεις και ώρες σκρολάροντας πάνω και κάτω. Ανα διαστήματα την ξεχνούσα και σε στιγμές βαρεμάρας την ξέθαβα. Αυτό που παρατήρησα, λοιπόν, είναι ότι όλη αυτή η ροή των πληροφοριών, και μιλάμε για παντός είδους περιεχόμενο, με ζάλιζε, με αποπροσανατόλιζε και μου προκαλούσε σύγχυση. Ξέρετε τι εννοώ. Μιας και το μυαλό επεξεργάζεται υποσυνείδητα αορίστως και απεριορίστως όσα λαμβάνει επί ώρες, μέρες, εβδομάδες κ.ο.κ, δυσκολευόμουν να απορροφήσω καινούριες πληροφορίες και, ακόμα χειρότερα, μπέρδευα αυτές που ήδη κατείχα. Μετά από κάθε μου επίσκεψη στην ιστοσελίδα, φυσικά και είχα πονοκέφαλο, άλλοτε ανεπαίσθητο και άλλο δυνατό. Όταν άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η πηγή του "κακού" είναι αυτή, ξεκίνησα να την επισκέπτομαι με διαλείμματα. Και αποφάσισα πλέον να το κάνω ακόμα αραιότερα. Ο βομβαρδισμός του νου, που λένε.

2. Μετά το ατυχήματάκι που είχα και έμεινα σπίτι μερικές μέρες, φοβόμουν πως θα το έριχνα στις κραιπάλες. Πού να το φανταστώ ότι θα γινόταν το αντίθετο... Ούτε σοκολατοειδές ψάχνω ιδιαίτερα, ούτε τρώω παραπάνω... και ακόμα καλύτερα, τρώω περισσότερα φρουτάκια και λαχανικά. Ίσως είναι το ασυνείδητο, που λειτουργεί προστατευτικά, ή ίσως να σταμάτησα να επηρεάζομαι από εξωτερικά ερεθίσματα (ταμπέλες πχ και προϊόντα στο σούπερ μάρκετ) και δεν τα λιγουρεύομαι. Μπορεί και τα δύο. Μ'αρέσει, πάντως.

Επίσης, να πω ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ειδικά ο παλιόψυχος άνθρωπος, δεν θα αλλάξει, όσο και να θες να πιστέψεις κάποια στιγμή κάτι διαφορετικό. Τέλος πάντων.

Σκόνταψα και θυμήθηκα την τέχνη

Ως άνθρωπος κι εγώ, σαβουριάζομαι πότε-πότε, έτσι, για να διατηρούνται οι ισορροπίες. Να μην ψωνιστώ και νομίζω ότι είμαι ανίκητη, καταλάβατε. Δεν χρειάστηκαν και πολλά, 2 εκατοστά ανωμαλίας του δρόμου με ίσια παπούτσια. Διότι, εκεί είναι η μαγκιά. Να τσακίζεσαι κάτω από συνθήκες, όπου κανείς άλλος δεν θα φανταζόταν ότι είναι δυνατό.
Τέλος πάντων. Θα πω την αλήθεια. Με βόλεψε που χτύπησα και μάλιστα έφερα και πολλαπλά τραύματα. (Μαγκιά είπαμε, όχι αστεία). Άραξα στο σπίτι μου και δεν με κατέκρινε κανείς. Με άφησαν στην ησυχία μου και ευχαριστήθηκα ταινίες και βιβλία. Βέβαια, καθώς ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι κοινωνικό ον, μετά από 2 μέρες αράγματος, βαρέθηκα να είμαι μέσα. Ευτυχώς που η ανάρρωση επήλθε πολύ γρήγορα και ο συγχρονισμός βαρεμάρας-καλυτέρευσης ήταν ο ιδανικός.
Και τι διαπίστωσα, βρε παιδί μου, κατά την πρώτη έξοδο μ.χ. (μετά χτυπήματος). Πως όλα μου φάνηκαν βαρετά. Πως δεν έχασα τίποτα ιδιαίτερο αυτές τις μερούλες που έμεινα στο σπιτάκι μου. Πως ναι, ο κόσμος συνεχίζει τη ζωή του, αλλά και λίγη απομόνωση δεν βλάπτει. Ηρέμησε κάπως το κεφαλάκι μου και οι σκέψεις μπήκαν σε μία σειρά. Μέχρι που αποφάσισα να ξεσκονίσω τις γνώσεις μου στην τέχνη και τα ρεύματα της, αμέ. Και με απογοήτευση διαπίστωσα πως, είτε δεν θυμόμουν είτε δεν είχα μάθει ποτέ, πως οι καλές τέχνες είναι 9. Θα μου πείτε, εντάξει, δεν κατέρρευσε και η πλάση. Κατέρρευσε όμως η δική μου, μικρή πλασούλα. Εγώ τον εαυτό μου και τις γνώσεις μου τις θεωρούσα καλύτερου επιπέδου. Τώρα ανακαλύπτω πως έχουν διασπαστεί σε πάμπολλα κομμάτια, εκ των οποίων πολλά χάθηκαν. Να μου το θυμηθείτε, αυτή η παλιοδουλειά φταίει. Ακόμα δεν έχω πάρει πίσω τα χαμένα μου κύτταρα. Οφείλω να προφυλαχτώ για φέτος. Χμ. Θα δω τι θα κάνω. Έχω ακόμη καιρό μπροστά μου, για να λάβω μέτρα.
Αυτά. Ώρα για νάνι. Να είμαστε καλά και καλή καρδιά, πάνω από όλα.

Karma is fair

Δεν είναι bitch το κάρμα, εφόσον αργά ή γρήγορα φέρνει τα πράγματα στα ίσια τους. Αυτό δεν σημαίνει η έκφραση; Γιατί λοιπόν να το βρίζουμε το καημένο, αφού η όλη ουσία της ύπαρξής του είναι η αποκατάσταση/ εξισορρόπηση μιας αδικίας;
Πριν χρόνια, που λέτε, έκανα παρέα με μία κοπέλα (άλλη από εκείνη του προηγούμενου ποστ!) από την ίδια περιοχή με εμένα. Η φιλία μας κράτησε αρκετά χρόνια, από την εποχή που πηγαίναμε φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες, μέχρις ότου παντρεύτηκε και έκανε δική της οικογένεια. Κάπου εκεί, το παιδί της πρέπει να ήταν ενός έτους πάνω κάτω, άρχισε να κάνει νερά. Παράδειγμα, κανονίζαμε κάτι και 20'-30' νωρίτερα θα με ειδοποιούσε ότι δεν μπορεί.
Εννοείται πως δεν παρεξηγιόμουν, αφού η κοπέλα είχε σπίτι, άντρα, παιδάκι! Τις πρώτες 2 φορές, είπα οκ, δεν της βγαίνει ο προγραμματισμός, πόσο τρέξιμο θα έχει. Την τρίτη φορά, όταν χτύπησε το τηλέφωνο ξανά γύρω στα 20'-25' λεπτά πριν τη συνάντηση, σκέφτηκα "Να δεις πάλι...". Και ναι, αυτό έγινε. Πραγματικά, όταν έκλεισα το ακουστικό, μπήκα σε βαθύ συλλογισμό. Ήταν και το ύφος της κάθε φορά στο τηλέφωνο, που με παραξένευε, αλλά την δικαιολογούσα. Ο τόνος της φωνής της σαν να είχε ένα γέλιο, ένα μειδίαμα. Αλλά θα ήταν ιδέα μου μωρέ. Μέχρι την 3η αναβολή, οπότε και είπα ότι μάλλον η κοπέλα ή βαριέται να βγαίνει μαζί μου ή παίζει (ναι, το σκέφτηκα κι αυτό). Κανονίσαμε για 4η φορά να πάμε για καφέ, αλλά τότε πια ήμουν προετοιμασμένη. Είχαμε δώσει ραντεβού γύρω στις 7, κάπου εκεί, και θυμάμαι ότι στις 6:35 καθόμουν χαλαρή στον καναπέ, φορώντας ρούχα του σπιτιού, και άκουγα μουσική.  Να φανταστείτε ότι είχα ξεχάσει και το ραντεβού μας! Όταν χτύπησε το τηλ, -ναι, εννοείται πως χτύπησε-, την θυμήθηκα... και απάντησα χαμογελώντας. "Έλα, τι κάνεις;" "Καλά είμαι, εσύ;", της απάντησα. "Καλά κι εγώ... Να σου πω, μήπως ετοιμάστηκες ήδη;" (Η κλασική της ερώτηση... μα, και στο διπλανό σπίτι να έμενα, ε, 25 λεπτά πριν μια συνάντηση, δεν θα ήμουν έστω στη μέση της διαδικασίας; ). Και πήρε την απάντηση "Μπα, όχι, δεν ετοιμάστηκα ακόμα. Για πες, τι έγινε;". Έκανε μια παύση δυσαρέσκειας και η συνέχεια ήταν η γνωστή. Δεν μπορούσε να έρθει. Κατάλαβε όμως ότι αυτή τη φορά τα πράγματα από την πλευρά μου είχαν αλλάξει, διότι δεν κάθισα να ακούσω την δικαιολογία, δεν πρότεινα νέα μέρα και ώρα για το καφεδάκι και ούτε της είπα να κανονίσει εκείνη όποτε μπορεί. Χαζή ήμουν; Να στηθώ για 5η φορά; Αφήστε που έκανα διάφορες σκέψεις και για το ύφος της, κάθε φορά που ανακοίνωνε την αναβολή. Τραβηγμένο, αλλά ναι, μου έβγαζε ειρωνεία, παίξιμο, κοροϊδία.
Μέχρι σήμερα, που βρέθηκαν κατά τύχη με την αδελφή μου στον δρόμο. Και της πρότεινε επί τόπου να πάνε για καφέ. Η αδελφή μου τσιμπήθηκε για να δει αν ήταν αλήθεια και μυρίστηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Της εξομολογήθηκε λοιπόν η κοπέλα ότι εδώ και μερικούς μήνες δεν πήγαινε άλλο, και είχε χωρίσει από τον άντρα της. Είχε πάει, λοιπόν, στο κέντρο να κάνει βόλτα μόνη της, επειδή δεν έχει παρέα για να πάνε μαζί. Και έλεγε στην αδελφή μου για τη μοναξιά της.
Ξαναλέω, λοιπόν, εγώ: Karma is fair.

Υ.Γ. Αυτό που με ενοχλούσε, μάλιστα, είναι ότι κάθε φορά με ρωτούσε αν ήμουν έτοιμη και αν είχα βαφτεί. Και αφού της έλεγα (φυσικά) ναι, ξεκινούσε το ποίημα. Με ξένιζε πολύ.