Γυναίκες, σας αρέσει ο άντρας με παντόφλα;
Σ'εμένα όχι. Καθόλου. Παντόφλες, σαγιονάρες, όλα αυτά που δείχνουν τα πόδια τους, με απωθούν. Ειδικά όταν δεν είναι περιποιημένα, άστα να πάνε. Άλλο να είναι ξυπόλητος για μπάνιο, εντός ή εκτός σπιτιού. Το σαγιοναρέ όμως το δίχαλο, και μαζί το άλλο με τα λουριά που είναι χαρακτηριστικό των Γερμανών με τη λευκή κάλτσα, ούτε να τα βλέπω. Προτιμώ δηλαδή να δω τον συνδυασμό με την κάλτσα. (Μαύρη)(Σοσονάκι).
Ναι, να σκάσουν από τη ζέστη. Από το να τραυματίζονται κάθε μέρα του καλοκαιριού τα ματάκια μου, καλύτερα να βγάλουν την ποδο-μπέμπελη. Εξάλλου, υπάρχουν και τα πάνινα. Τόσες επιλογές κλειστών καλοκαιρινών. Στη σαγιονάρα πρέπει να πάνε;
Χτες, π.χ., στην ουρά του ταμείου. Ο μπροστινός μου ένας μαντράχαλος με κοτσίδα, μούσκουλα και γενάκι, και από κάτω, ένα δίχαλο ΝΑ. Με μαυρίζοντα νύχια. Ε, όχι, πείτε μου. Τους ρίχνατε χλωρίνη πάνω ή δεν τους ρίχνατε; Και έπρεπε δηλαδή να μου μείνει εμένα αυτή η εικόνα μέχρι σήμερα, και ποιος ξέρει για πόσο άλλο ακόμα; Ε; Έπρεπε;
Αλλάζω θέμα. Τις προάλλες πέτυχα στον δρόμο μία γυναίκα που εργάζεται ακόμα στην παλιά μου δουλειά. Μου είπε αυτά που ξέρω, ουσιαστικά, ότι δηλαδή φέτος τα πράγματα είναι χειρότερα από πέρσι, πως έχει φύγει προσωπικό, πως τσακώνονται πολλοί κάθε μέρα για πολλά θέματα. Επίσης, τις ίδιες μέρες πέτυχα και μία άλλη γυναίκα, της οποίας είναι ακόμα εκεί ο άντρας και η κόρη της. Η γυναίκα αυτή δεν μου είπε για άλλη μία φορά πόσο κακές είναι οι συνθήκες εργασίας εκεί, διότι δεν έχει άμεση επαφή. Μου είπε μόνο ότι "μία μέρα μπήκε στο σπίτι η κόρη μου και μου φώναξε, μαμά, έφυγε από τη δουλειά η SparklingBlue! Δεν θα ξαναέρθει!", στενοχωρημένη. Θα πείτε, σιγά ρε τέλεια των τέλειων που όλοι σε θαυμάζουν και όλοι σε θέλουν στη δουλειά τους. Όχι. Άλλο εννοούσε η κοπέλα. Ότι ήμουν το μοναδικό άτομο του γραφείου που πήγαινε να τους δει στα δικά τους τμήματα, να τους μιλήσει, να γελάσουν μαζί, να φτιαχτεί εκατέρωθεν κάπως η μέρα τους. Που τους ρωτούσε πράγματα για τη ζωή τους, χωρίς να τους κουτσομπολεύει μετά πίσω από την πλάτη τους, διαδίδοντας από εδώ κι από εκεί ο,τι της είπαν, για να μην πω βάζοντας και δικά της μέσα. Αυτό εννοούσε η κοπέλα. Έφυγε ο μοναδικός άνθρωπος σε εκείνη τη χαβούζα που νοιαζόταν για τα άτομα με τα οποία περνούσε τόσες ώρες της ημέρας μαζί. Τίποτα άλλο. Τα κατάφεραν και μάζεψαν τους χειρότερους των χειρότερων σε χαρακτήρες και μία SparklingBlue έκανε τη διαφορά. That's all.
Μαθαίνω για τις υπερωρίες που ρίχνει η άλλη, για το πόσο δύσκολα περνάνε στο γραφείο φέτος, για τον χαμό με τα λάθη που γίνονται κάθε μέρα.... και αυτό είναι για μένα η δικαίωση. Και πού είστε ακόμα.
Αυτά.
Σ'εμένα όχι. Καθόλου. Παντόφλες, σαγιονάρες, όλα αυτά που δείχνουν τα πόδια τους, με απωθούν. Ειδικά όταν δεν είναι περιποιημένα, άστα να πάνε. Άλλο να είναι ξυπόλητος για μπάνιο, εντός ή εκτός σπιτιού. Το σαγιοναρέ όμως το δίχαλο, και μαζί το άλλο με τα λουριά που είναι χαρακτηριστικό των Γερμανών με τη λευκή κάλτσα, ούτε να τα βλέπω. Προτιμώ δηλαδή να δω τον συνδυασμό με την κάλτσα. (Μαύρη)(Σοσονάκι).
Ναι, να σκάσουν από τη ζέστη. Από το να τραυματίζονται κάθε μέρα του καλοκαιριού τα ματάκια μου, καλύτερα να βγάλουν την ποδο-μπέμπελη. Εξάλλου, υπάρχουν και τα πάνινα. Τόσες επιλογές κλειστών καλοκαιρινών. Στη σαγιονάρα πρέπει να πάνε;
Χτες, π.χ., στην ουρά του ταμείου. Ο μπροστινός μου ένας μαντράχαλος με κοτσίδα, μούσκουλα και γενάκι, και από κάτω, ένα δίχαλο ΝΑ. Με μαυρίζοντα νύχια. Ε, όχι, πείτε μου. Τους ρίχνατε χλωρίνη πάνω ή δεν τους ρίχνατε; Και έπρεπε δηλαδή να μου μείνει εμένα αυτή η εικόνα μέχρι σήμερα, και ποιος ξέρει για πόσο άλλο ακόμα; Ε; Έπρεπε;
Αλλάζω θέμα. Τις προάλλες πέτυχα στον δρόμο μία γυναίκα που εργάζεται ακόμα στην παλιά μου δουλειά. Μου είπε αυτά που ξέρω, ουσιαστικά, ότι δηλαδή φέτος τα πράγματα είναι χειρότερα από πέρσι, πως έχει φύγει προσωπικό, πως τσακώνονται πολλοί κάθε μέρα για πολλά θέματα. Επίσης, τις ίδιες μέρες πέτυχα και μία άλλη γυναίκα, της οποίας είναι ακόμα εκεί ο άντρας και η κόρη της. Η γυναίκα αυτή δεν μου είπε για άλλη μία φορά πόσο κακές είναι οι συνθήκες εργασίας εκεί, διότι δεν έχει άμεση επαφή. Μου είπε μόνο ότι "μία μέρα μπήκε στο σπίτι η κόρη μου και μου φώναξε, μαμά, έφυγε από τη δουλειά η SparklingBlue! Δεν θα ξαναέρθει!", στενοχωρημένη. Θα πείτε, σιγά ρε τέλεια των τέλειων που όλοι σε θαυμάζουν και όλοι σε θέλουν στη δουλειά τους. Όχι. Άλλο εννοούσε η κοπέλα. Ότι ήμουν το μοναδικό άτομο του γραφείου που πήγαινε να τους δει στα δικά τους τμήματα, να τους μιλήσει, να γελάσουν μαζί, να φτιαχτεί εκατέρωθεν κάπως η μέρα τους. Που τους ρωτούσε πράγματα για τη ζωή τους, χωρίς να τους κουτσομπολεύει μετά πίσω από την πλάτη τους, διαδίδοντας από εδώ κι από εκεί ο,τι της είπαν, για να μην πω βάζοντας και δικά της μέσα. Αυτό εννοούσε η κοπέλα. Έφυγε ο μοναδικός άνθρωπος σε εκείνη τη χαβούζα που νοιαζόταν για τα άτομα με τα οποία περνούσε τόσες ώρες της ημέρας μαζί. Τίποτα άλλο. Τα κατάφεραν και μάζεψαν τους χειρότερους των χειρότερων σε χαρακτήρες και μία SparklingBlue έκανε τη διαφορά. That's all.
Μαθαίνω για τις υπερωρίες που ρίχνει η άλλη, για το πόσο δύσκολα περνάνε στο γραφείο φέτος, για τον χαμό με τα λάθη που γίνονται κάθε μέρα.... και αυτό είναι για μένα η δικαίωση. Και πού είστε ακόμα.
Αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου