Θρι πόιντς

Σκέφτομαι πολύ ένα μασάζ τελευταία. Θα ήταν μοναδική εμπειρία. Ανησυχώ μόνο για τη δύναμη που χρειάζεται ώστε να λειτουργήσει όπως πρέπει. Άλλοι άνθρωποι ευχαριστιούνται ξύλο, εγώ από την άλλη... μη με ακουμπήσεις με το δάχτυλο, πονάω! Λέτε αντί για χαλαρωμένη και ξεκούραστη, να φύγω από εκεί μαυρισμένη από τις μελανιές; Δεν πειράζει, χάριν της εμπειρίας, θα το ρισκάρω. Θα ενημερώσω για την εν λόγω ευαισθησία τη μασέρ και Θεός βοηθός. Λογικά όμως να πάρουμε το θέμα, θα υπάρχει και έξτρα σοφτ μασάζ, ε; Δεν θα υπάρχει πια; 

Επίσης, ενώ ήμουν ευχαριστημένη με την κομμώτρια μου εδώ στην (κοσμοπολίτικη) εξοχή, την τελευταία φορά που πήγα, δεν μου τα είπε καλά. Θα πείτε, εντάξει, έχουμε και τις μαύρες μέρες μας μερικοί. Βρε δεν διαφωνώ. Φανταστείτε όμως να χρειαζόσασταν ένα μικρό χειρουργείο και να μην ξύπνησε σωστά ο χειρουργός... Εεε, νταξ, μερικά πράγματα είτε δύσκολα φτιάχνονται ή δεν φτιάχνονται καθόλου. Τέλος πάντων, θέλω να καταλήξω στο ότι απογοητεύτηκα από το αποτέλεσμα και έφυγα από το κομμωτήριο, κυριολεκτικά, μισοκουρεμένη. Φυλλαριστά τα είχα, ξεφυλλισμένα τα πήρα. Αφού η τύπισσα προχώρησε στην επόμενη πελάτισσα, ενώ με είχε αφήσει στη μέση! Την φώναξα δύο φορές και τη δεύτερη έκοψε άλλη μία τούφα και μην την είδατε...! Τι να πω, δεν το ξαναέζησα, και ήδη έχω ψάξει να πάω αλλού. Το καλό αυτής ήταν ότι σεβόταν το μήκος των μαλλιών σου. Λίγο της έλεγες, λίγο στα έκοβε. Αλλά τώρα περάσαμε σε άλλο επίπεδο. Λίγο της λες, το μισό σου κάνει... Ε όχι, εντάξει, είπαμε. 

Συνέβη και κάτι άλλο, που με προβλημάτισε πάρα πολύ. Με ένα παιδί με το οποίο τα πάμε πάρα πολύ καλά, παρόλο δεν είναι ένα συνηθισμένο άτομο. Ένα ατυχές σχόλιο του μπροστά σε κόσμο, με εξέθεσε στα καλά καθούμενα. Όταν επικοινωνούμε οι δυο μας, ανταλλάσσουμε διάφορες καφρο-εξυπνάδες, αλλά νόμιζα πως στον "έξω κόσμο" τηρούσαμε το απαιτούμενο "πρωτόκολλο". Στενοχωρήθηκα πολύ, του απάντησα σχεδόν αμέσως ώστε να μπαλώσω τα πράγματα στο κοινό, αλλά έγινε και δεν μπορεί να ξε-γίνει. Το κατάλαβε κι εκείνος και κατέφυγε σε χάδια και καλοπιάσματα, αλλά τι να τα κάνεις πλέον, όταν έχεις εκτεθεί.... Να σε κάψω Γιάννη, να σ'αλείψω λάδι...Για την ώρα, επιφυλάσσομαι ακόμα και να τον ρωτήσω τι κάνει. Φοβάμαι ποια θα είναι η αντόδραση του, την επόμενη φορά που θα είμαστε έξω. Δεν είναι άσχημο αυτό; Και στενοχωριέμαι όλο και πιο πολυ, γιατί είναι μια ανοησία η όλη κατάσταση. Αυτή η ανοησία όμως με έκανε να νιώσω πάρα πολύ άσχημα και έχω στραβώσει αρκετά. Κρίμα. Γιατί άνοιξες το στόμα σου, βρε άνθρωπε; Λες και χρειάζονταν εξηγήσεις για το τι γίνεται μεταξύ μας... 

asmr!

Χαζεύω στο ίντερνετ, έχω την τηλεόραση ανοιχτή ώστε να "ενημερωθώ" για τα "τελικά" αποτελέσματα του απειρο-στου Eurogroup, και ακούω στο youtube asmr-washing hair ήχους.
Χα. Σας τσάκωσα. Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι αναγνώστες (πχ οι 2 από τους 3 όλους κι όλους, όπως σας υπολογίζω) δεν γνωρίζετε τι εστί asmr. Καλά, σωθήκατε αν περιμένετε από μένα να σας εξηγήσω λεπτομερώς και μάλιστα νυχτιάτικα (για μένα που τα γράφω αυτά) τι είναι. Με απλά λόγια, μερικοί από εμάς νιώθουμε κάτι να κινείται, να γαργαλάει μέρος/μέρη του εγκεφάλου μας όταν ακούμε ή/και βλέπουμε συγκεκριμένους ήχους ή κινήσεις. Παράδειγμα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στο σχολείο, με πλημμύριζε γαλήνη και νανουριζόμουν κάθε φορά που συμμαθητής ή δάσκαλος ξεφύλλιζαν ένα βιβλίο. Αυτό το πέρασμα των σελίδων με ηρεμούσε, έτσι, ανεξήγητα. Πριν λίγα χρόνια, ενώ χάζευα βίντεο με μασάζ, πέτυχα ένα με τίτλο που περιείχε το ακρωνύμιο "asmr". Ε, από κλικ σε κλικ, αντιλαμβάνεστε τη συνέχεια. Το ανεξήγητο βρήκε εξήγηση και τώρα που κολυμπάμε στον υπερ-ωκεανό των πληροφοριών, βρίσκουμε καθημερινά και νέα ερεθίσματα.
Πέρα λοιπόν από το ξεφύλλισμα, μου αρέσει να ακούω ήχους από λούσιμο με σαμπουάν ή χτένισμα ή μασάζ στο κεφάλι.
Κι επειδή ξέρω ότι φρικάρετε, θα σας μεταφέρω ένα σχόλιο που αποτυπώνει τον πυρήνα των συναισθημάτων όσων αναζητούν/ έχουν asmr: "Μπήκε η μαμά μου στο δωμάτιο και με βρήκε να βλέπω βίντεο που λούζουν τα μαλλιά ενός ατόμου. Δεν ήξερα τι να πω. Θα ένιωθα καλύτερα αν με τσάκωνε να βλέπω πορνό!".
Πάρτε και το βιντεάκι που ακούω αυτή τη στιγμή (ακούω βίντεο, ναι), για να σας καλύψω λίγο παραπάνω. Επίσης, ξέχασα να πω ότι το asmr είναι Autonomous Sensory Meridian Response. Μη με ρωτάτε τίποτα άλλο, γκουγκλάρετε και ευημερείτε!

Άνθρωπος είμαι κι εγώ!

Κατάντια ρε παιδί μου, να κάθεσαι σχεδόν 2:30 την άγρια νύχτα και να έχεις την τηλεόραση συντονισμένη στο κανάλι της Βουλής οικειοθελώς, επειδή σου αρέσει να ακούς ολοκληρωμένες και κατά ένα μεγάλο ποσοστό σωστές, γραμματικά και συντακτικά, προτάσεις. Εκεί με φτάσανε οι ακαλλιέργητοι σε εκείνο το μέρος που λέω δουλειά!
(Ναι, αλλά κοπελιά, δουλεύεις.. εργάζεσαι... ρώτα κι άλλους που δεν έχουν μισό ευρώ να πάρουν ψωμί για τα παιδάκια τους... λέει ο άλλος μου εαυτός).

Ευχαριστήθηκα επίσης και την απρογραμμάτιστη βραδινή έξοδο που είχα, για τον ίδιο λόγο. Βρέθηκα ανάμεσα σε καλλιεργημένα άτομα με διαμορφωμένες απόψεις, με ρέουσα σκέψη και ομιλία. Έφτασα μάλιστα στο ευχάριστο σημείο, που είχα καιρό να πλησιάσω, να βαρεθώ από τις τόσες απόψεις που άκουγα και να ονειροπολώ. Είναι το σημείο που χορταίνεις τα τεκταινόμενα και ταξιδεύεις, κυρίως νοερά. Ωραία πράγματα. Πολύτιμες εμπειρίες, τελικά.

Μερικές φορές αναρωτιόμουν μήπως είμαι ονειροπαρμένη, τεμπέλα, φαντασιόπληκτη, επειδή ασφυκτιώ όταν δυσανασχετώ μέχρι σκασμού την ώρα που ετοιμάζομαι για να πάω σε εκείνο το μέρος. Κάθομαι στο γραφείο, βλέπω τα αυτοκίνητα να περνάνε και θέλω να είμαι κι εγώ σε ένα από αυτά, να πηγαίνω βόλτα. Ο νους μου όμως πηγαίνει σε προηγούμενες θέσεις που είχα, και οι οποίες με ικανοποιούσαν πάρα πολύ. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα, πήγαινα πιο νωρίς από την ώρα έναρξης του ωραρίου μου και στο τέλος, έφευγα με το ζόρι. Όχι, δεν επρόκειτο για άκοπες και με λίγες ευθύνες δουλειές. Ίσα-ίσα που ειδικά η μία με γέμιζε με άγχος σε καθημερινή βάση. Την ευχαριστιόμουν όμως! Και γιατί την ευχαριστιόμουν; Διότι το μυαλό μου παρήγαγε εργασία, δημιουργούσε, αλληλεπιδρούσε, λάμβανε και έδινε πληροφορίες. Ενώ σε αυτή τη δουλειά που είμαι τώρα... ο προϊστάμενος π.χ.  χτες πήγε να πάρει ύφος βαριά δυσκοίλιου και σχεδόν με κατσάδιασε, επειδή του σκάναρα δύο σελίδες που μου ζήτησε σε δύο αρχεία, και όχι σε ένα. "Ε, εντάξει", του είπα με απορία για την αντίδραση και σε 20 δευτερόλεπτα (τόσο έπαιρνε...) είχε το ένα αρχείο που ήθελε. Αμα,ρε φίλε, σου ανεβαίνει το αίμα για ένα σκανάρισμα, τι κάνεις όταν προκύπτει κάτι όντως σοβαρό; (Άλλα αντί άλλων, έχω να πω. Στα αστεία γίνεται έξαλλος και στα σοβαρά κάνει την πάπια). (Και τώρα που είπα αστεία, να σημειώσω ότι η ευφυΐα ενός ανθρώπου αποδεικνύεται και από το χιούμορ του. Ή την έλλειψη του. Καταλαβαίνετε σε ποια κατηγορία ανήκει ο από πάνω).

Αυτά. Μέχρι να φύγω από εκεί, θα τρώτε στη μάπα την γκρίνια μου...

Απολύστε με;

'Ελπιζα να με πάρουν σήμερα μέχρι το βράδυ για να μου ανακοινώσουν την απόλυση μου.
Τώρα ελπίζω μήπως γίνει αύριο...
Θα αναρωτηθείτε, πας καλά; Σε τέτοια περίοδο που είσαι από εκείνους τους λίγους πλέον που δουλεύουν και πληρώνονται (όσα κι αν είναι αυτά) κανονικά, άντε έστω και 4 μήνες αυτόν τον χρόνο όπως φαίνεται, και θες να απολυθείς;
Ναι, ρε παιδιά. Κάθε μέρα εκεί μέσα νιώθω ότι μου κόβονται χρόνια από τη ζωή μου.
Γιατί δεν παραιτούμαι; Διότι δεν μπορώ να το κάνω. Δεν με παίρνει. Άλλη δουλειά πολύ δύσκολα θα βρω, έστω για δύο μήνες. Προτιμώ να ελευθερωθώ με πρωτοβουλία των άλλων, κι ας ξέρω ότι ακούγεται δειλό. Πλέον δεν σε καταλαβαίνει κανείς όταν λες ότι νιώθεις πως είσαι σε περιβάλλον που αλλοιώνει, θολώνει, σκοτώνει μερικά από τα πιο αξιόλογα χαρακτηριστικά σου. Σου αλλάζει το είναι, το κάνει χειρότερο και ο δρόμος για την ανάκτηση του είναι απότομα ανηφορικός. "Δουλεύεις; Μη μιλάς!". Έχουν δίκιο, δεν λέω. Μόνο αν έρθει κάποιος στη δική σου θέση, θα καταλάβει τι εννοείς.
Τέλος πάντων. Υπομονή...