Βλέπω, από τον Μάιο έχω να γράψω. Δεν σκόπευα να κάνω αυτή την παύση. Έτυχε. Οφείλεται κυρίως στο ότι χρειάστηκα ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ώστε να εγκλιματιστώ στη δουλειά και να οργανωθώ καλύτερα.Ξέρετε πώς πάει, γεμίζει το μυαλό σου με πράγματα της δουλειάς, εξυπακούεται ότι θα αγχωθείς μέχρι να βρεις μια άκρη και να μπεις σε ένα πρόγραμμα, και άντε μετά να ασχοληθείς με άλλα πράγματα, που απαιτούν συγκέντρωση. Προσωπικά δηλαδή, έτσι λειτούργησα σε αυτή την κατάσταση. Σε άλλες καταστάσεις, πολύ πιθανό να ερχόμουν εδώ να ξεθυμάνω. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Που λέτε, πέρασε περισσότερος καιρός από όσο περίμενα, ώστε να συνηθίσω. Μου έβαζαν όμως και εμπόδια εκ των έσω, επομένως το άγχος μου αυξανόταν και ξεπερνούσε το λογικό όριο. Τέλος πάντων, τελικά σαν να διαφαίνεται ότι τα προσπέλασα κι αυτά και εδώ και μερικές εβδομάδες είμαι εντάξει. Όσο περνάει ο καιρός, σκέφτομαι ότι είμαι τυχερή που δουλεύω και (άκουσον άκουσον, τι φτάσαμε να λέμε), πληρώνομαι κανονικά κάθε μήνα. Έρχονται πολλοί άνθρωποι, χτυπώντας απλά την πόρτα, για να ρωτήσουν αν χρειαζόμαστε προσωπικό και αν μπορούν να κάνουν αίτηση. Από τη μία θέλω να ψάξω για σταθερή, όλο το έτος, δουλειά, από την άλλη όμως αγχώνομαι μην τυχόν συμβεί κάτι και δεν με καλέσουν για την επόμενη σεζόν. Από τα ολότελα, ε;
Κατά τα άλλα, μου λείπει πολύ το γυμναστήριο και δη η ζούμπα. Πάρα πολύ. Έχω δύο μήνες να πάω και νιώθω σαν να έβαλα όλα τα κιλά που έχασα. Δεν ισχύει, ευτυχώς, αλλά φορτώνομαι κι άλλο άγχος από εκεί. Χρειάζομαι μεταφορικό μέσο ώστε να προλαβαίνω, το οποίο όμως δεν διαθέτω... πού θα πάει όμως...
Το καλό είναι ότι έχω εκτιμήσει τον ελεύθερο χρόνο μου. Με ένα ρεπό την εβδομάδα, κοιτάζω να εκμεταλλευτώ αυτή την ημέρα όσο καλύτερα γίνεται. Εκτός αυτού, βγαίνω για χαλαρή βόλτα αρκετές φορές και μετά τη δουλειά. Ποια, εγώ. Που πριν, αν μου έλεγες ότι θα έβγαινα επί 5 συνεχόμενες βραδιές έξω, θα σε έβγαζα τρελό. Το κάνω όμως και μου αρέσει.
Στα προσωπικά, τα πράγματα είναι τα ίδια. Πάω να αγχωθώ κι από εκεί αλλά το παλεύω. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρότερη, που έλεγα στον εαυτό μου... κι αν δεν βρεις κάποιον που θα θες να ζήσεις μαζί του, δεν πειράζει... καλύτερα μόνη σου και καλά παρά να πας με κάποιον που δεν σε γεμίζει, μόνο και μόνο για να μην πορευτείς μόνη. Αφήστε που το μεγάλο μου παράπονο στη δουλειά είναι ότι, ενώ υπάρχουν αρκετά άτομα εκεί, άλλα είναι πολύ μικρά σε ηλικία, και άλλα.. δεν έχουν τη στοιχειώδη εκπαίδευση ώστε να ολοκληρώσουν μία απλή συζήτηση. Είναι κάτι που μου λείπει πολύ τις ώρες που δουλεύω και με έχει κάνει να εκτιμήσω τις παρέες μου και τα άτομα που συναναστρέφομαι εκτός δουλειάς. Μεγάλο πράγμα να έχεις άνθρωπο να συνεννοείσαι!
Τέλος πάντων. Δεν ξέρω κιόλας αν είμαι σε θέση που δικαιούμαι να γκρινιάζω ή να το βουλώσω, διότι υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε πολύ δύσκολα εκεί έξω.
Η Κυριακή ξημέρωσε αφήνοντας μου παράξενη αίσθηση. Νυστάζω, βαριέμαι, σκέφτομαι πολλά, νιώθω και απογοήτευση... Ας ελπίσουμε ότι η μέρα θα εξελιχθεί καλύτερα και απρόοπτα καλά!
