Πρωί πρωί σήμερα το φβ μου πρότεινε για φίλο έναν παλιό συμφοιτητή, με τον οποίο πράγματι ήμασταν φίλοι τα χρόνια των σπουδών μας.
Ήμασταν φίλοι, είπα, ε; Να το διορθώσω. Εγώ ήμουν φίλη απέναντι του, εκείνος ήταν "φίλος".
Από μικρή μέχρι που πήρα το πτυχίο μου, κοιμόμουν όρθια. Ναι, το λέω τώρα και λυπάμαι πολύ για τα χαμένα εκείνα χρόνια. Μάλιστα, ο ύπνος μου ήταν βαρύς μέχρι την αποφοίτηση από το Λύκειο, όταν η τότε καλύτερη μου φίλη έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό και με ξέχασε πανηγυρικά.Τότε συνειδητοποίησα ότι απλώς με χρησιμοποιούσε για να την βοηθάω στο σχολείο (να μη σας πω πόσες ασκήσεις είχα γράψει επί δύο φορές όλα εκείνα τα σχολικά χρόνια, μία για εμένα και μία για εκείνη), με τη δικαιολογία ότι είχε γεννηθεί στο εξωτερικό και "δεν καταλάβαινε καλά". Ότι τα μιλούσε και τα έγραφε άπταιστα τα ελληνικά, δεν με είχε πονηρέψει. Τόσο ζόμπι ήμουν.
Όταν κατάλαβα τι συνέβαινε και ότι η φίλη που θεωρούσα πως θα είχα για πάντα, έκοψε σιγά σιγά κάθε επαφή μαζί μου, στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Ακόμα με τσιμπάει όταν το σκέφτομαι - ευτυχώς σπάνια πια. Πήγα στο Πανεπιστήμιο λοιπόν νομίζοντας πως είχα ξυπνήσει. Γνώρισα κάποια παιδιά και κάναμε παρέα. Όταν όμως πλησίαζε η αποφοίτηση μας, διαπίστωσα ότι κάποια από τα παιδιά αυτά έκαναν διάφορα πράγματα στη ζωή τους, και δη στην επαγγελματική, τα οποία με επιμέλεια μου έκρυβαν. Φανταστείτε μία παρέα 4-5 ατόμων που περνάει ώρες ατελείωτες καθημερινά μαζί, φοιτητοπαρέα ρε παιδί μου, που τα λέγαμε όλοι σε όλους. Τελικά, κι από εκεί πιάστηκα ένα ωραίο κορόιδο, γιατί το μοναδικό άτομο που τα έλεγε όλα σε όλους ήμουν εγώ. Το βασικότερο θέμα που μας απασχολούσε καθημερινά ήταν τα επαγγελματικά μας. Νέα παιδιά που ξεκινούσαμε τη σταδιοδρομία μας τότε, και είχαμε τόσα όνειρα αλλά και φόβους μαζί. Όποτε άκουγα ή διάβαζα κάτι σχετικό, το έλεγα στα παιδιά, για να κινηθούμε ανάλογα. Έψαχνα και μάθαινα. Εκείνοι μου φαίνονταν πιο αργοί και αδρανείς, μάλιστα, και ο φωστήρας εγώ προσπαθούσα να τους τσιγκλίσω.
Κούνια μεγάλη που με κούναγε.
Με την αποφοίτηση μας κι έπειτα άρχισα να μαθαίνω για διάφορα επαγγελματικά σχέδια που έκαναν μερικοί της παρέας, οι οποίοι τα έλεγαν μεταξύ τους, και εμένα με άφηναν απέξω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις: Στη μία, είχαμε πάει για ποτό με μία από τις κοπέλες, και μου είπε ότι μόλις είχε προλάβει να κάνει τα χαρτιά της σε μία εταιρεία που ζητούσε άτομα. -Δεν ήταν μία μόνο θέση, αν αναρωτιέστε, αλλά παραπάνω- Την ρώτησα γιατί δεν μου είπε κάτι, και η απάντηση ήταν "Μα δεν ήξερα ότι ήθελες κι εσύ".
Όχι ρε φίλη, ότι ξελαρυγγιαστήκαμε 4 χρόνια να λέμε πώς θα βρούμε δουλειά στο αντικείμενο μας για να ξεκινήσουμε την πορεία μας, όνειρο ήταν. Θυμάμαι κιόλας που είχε ζαρώσει στη θέση της, δείχνοντας ότι ήταν αμήχανη και ότι κατάλαβε πως κατάλαβα. Αυτό ήταν το 2ο ξύπνημα, το οποίο έγινε εντονότερο όταν ο άλλος "φίλος" αποκάλυψε κάποια άλλα επαγγελματικά πράγματα, αφού όμως τα είχε σιγουρέψει για τον ίδιο. Και ήταν πράγματα στα οποία άνετα μπορούσαν να συμμετάσχουν και άλλοι, αλλά φρόντισε να κρατήσει μόνο για εκείνον. Και ξέρετε γιατί τα αποκάλυψε; Για να ξιπαστεί μπροστά μου. Να περηφανευτεί. Τόσο έξυπνος ήταν.
Και όοολο αυτό το διάστημα όλοι τους εκμεταλλεύονταν και τις ευκαιρίες που τους έλεγα εγώ. Σημειώστε το αυτό.
Ήθελα-δεν ήθελα, λοιπόν, ξύπνησα. Άρχισα να βλέπω και να παρατηρώ πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν. Ξεκίνησα να ρωτάω άλλα άτομα τριγύρω και μάθαινα ότι ήμουν η μόνη "πιστή" στην παρέα, το κορόιδο με άλλα λόγια. Τα είχα καταφέρει και στο Πανεπιστήμιο.
Ευτυχώς είχα ξυπνήσει στο θέμα της εκμετάλλευσης για εργασίες κλπ και δεν έκανα ποτέ την εργασία άλλου, παρόλο που κάποιοι με πίεζαν με τη δικαιολογία/ γλείψιμο ότι εγώ δεν έχανα μάθημα και τα ήξερα όλα ενώ εκείνοι όχι. -Είμαι δίκαιη και θα σημειώσω πως ο "φίλος" δεν το είχε ζητήσει ποτέ, "απλώς" μου έπαιρνε έτοιμες βιβλιογραφίες και ιδέες.
Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τα συγκεκριμένα παιδιά και πλέον έχουμε χρόνια να μιλήσουμε. Σήμερα που είδα την πρόταση στο φβ και κλίκαρα πάνω στο προφίλ του, είδα ότι έχει κάνει μερικά ενδιαφέροντα ταξίδια, και επαγγελματικά τα πάει καλούτσικα, αλλά όχι τόσο καλά όσο τα εμφανίζει στις φωτό και το βιογραφικό του. Θα σας πω γιατί. Γιατί τον είχα μάθει καλά από τότε, και ήταν ο τύπος που πάθαινε εμμονή με την καθαριότητα και την τάξη. Τα βιβλία του όλα ήταν σαν ανέγγιχτα, δεν άντεχε να δει τσαλακωμένη κόλλα Α4, τα ρούχα του κάθε μέρα στην τρίχα. Στη φωτο προφίλ του, λοιπόν, έχει το χαμόγελο το ψεύτικο και το πουλοβεράκι που φοράει είναι τσαλακωμένο. Ποιο; Το ρούχο που φοράει αυτός. Που του ερχόταν εγκεφαλικό μπροστά σε ένα τσαλακωματάκι. Βρίσκεται σε σύγχυση, λοιπόν. Να είναι όμως καλά και εύχομαι να μην έχει ξανακοροϊδέψει άνθρωπο από τότε.
Αυτά που λέτε. Δευτεριάτικο πρωινό και μου ήρθαν όλα αυτά στον νου. Ελπίζω να μην έχω κι άλλα "ξυπνήματα" στο μέλλον!
Ήμασταν φίλοι, είπα, ε; Να το διορθώσω. Εγώ ήμουν φίλη απέναντι του, εκείνος ήταν "φίλος".
Από μικρή μέχρι που πήρα το πτυχίο μου, κοιμόμουν όρθια. Ναι, το λέω τώρα και λυπάμαι πολύ για τα χαμένα εκείνα χρόνια. Μάλιστα, ο ύπνος μου ήταν βαρύς μέχρι την αποφοίτηση από το Λύκειο, όταν η τότε καλύτερη μου φίλη έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό και με ξέχασε πανηγυρικά.Τότε συνειδητοποίησα ότι απλώς με χρησιμοποιούσε για να την βοηθάω στο σχολείο (να μη σας πω πόσες ασκήσεις είχα γράψει επί δύο φορές όλα εκείνα τα σχολικά χρόνια, μία για εμένα και μία για εκείνη), με τη δικαιολογία ότι είχε γεννηθεί στο εξωτερικό και "δεν καταλάβαινε καλά". Ότι τα μιλούσε και τα έγραφε άπταιστα τα ελληνικά, δεν με είχε πονηρέψει. Τόσο ζόμπι ήμουν.
Όταν κατάλαβα τι συνέβαινε και ότι η φίλη που θεωρούσα πως θα είχα για πάντα, έκοψε σιγά σιγά κάθε επαφή μαζί μου, στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Ακόμα με τσιμπάει όταν το σκέφτομαι - ευτυχώς σπάνια πια. Πήγα στο Πανεπιστήμιο λοιπόν νομίζοντας πως είχα ξυπνήσει. Γνώρισα κάποια παιδιά και κάναμε παρέα. Όταν όμως πλησίαζε η αποφοίτηση μας, διαπίστωσα ότι κάποια από τα παιδιά αυτά έκαναν διάφορα πράγματα στη ζωή τους, και δη στην επαγγελματική, τα οποία με επιμέλεια μου έκρυβαν. Φανταστείτε μία παρέα 4-5 ατόμων που περνάει ώρες ατελείωτες καθημερινά μαζί, φοιτητοπαρέα ρε παιδί μου, που τα λέγαμε όλοι σε όλους. Τελικά, κι από εκεί πιάστηκα ένα ωραίο κορόιδο, γιατί το μοναδικό άτομο που τα έλεγε όλα σε όλους ήμουν εγώ. Το βασικότερο θέμα που μας απασχολούσε καθημερινά ήταν τα επαγγελματικά μας. Νέα παιδιά που ξεκινούσαμε τη σταδιοδρομία μας τότε, και είχαμε τόσα όνειρα αλλά και φόβους μαζί. Όποτε άκουγα ή διάβαζα κάτι σχετικό, το έλεγα στα παιδιά, για να κινηθούμε ανάλογα. Έψαχνα και μάθαινα. Εκείνοι μου φαίνονταν πιο αργοί και αδρανείς, μάλιστα, και ο φωστήρας εγώ προσπαθούσα να τους τσιγκλίσω.
Κούνια μεγάλη που με κούναγε.
Με την αποφοίτηση μας κι έπειτα άρχισα να μαθαίνω για διάφορα επαγγελματικά σχέδια που έκαναν μερικοί της παρέας, οι οποίοι τα έλεγαν μεταξύ τους, και εμένα με άφηναν απέξω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις: Στη μία, είχαμε πάει για ποτό με μία από τις κοπέλες, και μου είπε ότι μόλις είχε προλάβει να κάνει τα χαρτιά της σε μία εταιρεία που ζητούσε άτομα. -Δεν ήταν μία μόνο θέση, αν αναρωτιέστε, αλλά παραπάνω- Την ρώτησα γιατί δεν μου είπε κάτι, και η απάντηση ήταν "Μα δεν ήξερα ότι ήθελες κι εσύ".
Όχι ρε φίλη, ότι ξελαρυγγιαστήκαμε 4 χρόνια να λέμε πώς θα βρούμε δουλειά στο αντικείμενο μας για να ξεκινήσουμε την πορεία μας, όνειρο ήταν. Θυμάμαι κιόλας που είχε ζαρώσει στη θέση της, δείχνοντας ότι ήταν αμήχανη και ότι κατάλαβε πως κατάλαβα. Αυτό ήταν το 2ο ξύπνημα, το οποίο έγινε εντονότερο όταν ο άλλος "φίλος" αποκάλυψε κάποια άλλα επαγγελματικά πράγματα, αφού όμως τα είχε σιγουρέψει για τον ίδιο. Και ήταν πράγματα στα οποία άνετα μπορούσαν να συμμετάσχουν και άλλοι, αλλά φρόντισε να κρατήσει μόνο για εκείνον. Και ξέρετε γιατί τα αποκάλυψε; Για να ξιπαστεί μπροστά μου. Να περηφανευτεί. Τόσο έξυπνος ήταν.
Και όοολο αυτό το διάστημα όλοι τους εκμεταλλεύονταν και τις ευκαιρίες που τους έλεγα εγώ. Σημειώστε το αυτό.
Ήθελα-δεν ήθελα, λοιπόν, ξύπνησα. Άρχισα να βλέπω και να παρατηρώ πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν. Ξεκίνησα να ρωτάω άλλα άτομα τριγύρω και μάθαινα ότι ήμουν η μόνη "πιστή" στην παρέα, το κορόιδο με άλλα λόγια. Τα είχα καταφέρει και στο Πανεπιστήμιο.
Ευτυχώς είχα ξυπνήσει στο θέμα της εκμετάλλευσης για εργασίες κλπ και δεν έκανα ποτέ την εργασία άλλου, παρόλο που κάποιοι με πίεζαν με τη δικαιολογία/ γλείψιμο ότι εγώ δεν έχανα μάθημα και τα ήξερα όλα ενώ εκείνοι όχι. -Είμαι δίκαιη και θα σημειώσω πως ο "φίλος" δεν το είχε ζητήσει ποτέ, "απλώς" μου έπαιρνε έτοιμες βιβλιογραφίες και ιδέες.
Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τα συγκεκριμένα παιδιά και πλέον έχουμε χρόνια να μιλήσουμε. Σήμερα που είδα την πρόταση στο φβ και κλίκαρα πάνω στο προφίλ του, είδα ότι έχει κάνει μερικά ενδιαφέροντα ταξίδια, και επαγγελματικά τα πάει καλούτσικα, αλλά όχι τόσο καλά όσο τα εμφανίζει στις φωτό και το βιογραφικό του. Θα σας πω γιατί. Γιατί τον είχα μάθει καλά από τότε, και ήταν ο τύπος που πάθαινε εμμονή με την καθαριότητα και την τάξη. Τα βιβλία του όλα ήταν σαν ανέγγιχτα, δεν άντεχε να δει τσαλακωμένη κόλλα Α4, τα ρούχα του κάθε μέρα στην τρίχα. Στη φωτο προφίλ του, λοιπόν, έχει το χαμόγελο το ψεύτικο και το πουλοβεράκι που φοράει είναι τσαλακωμένο. Ποιο; Το ρούχο που φοράει αυτός. Που του ερχόταν εγκεφαλικό μπροστά σε ένα τσαλακωματάκι. Βρίσκεται σε σύγχυση, λοιπόν. Να είναι όμως καλά και εύχομαι να μην έχει ξανακοροϊδέψει άνθρωπο από τότε.
Αυτά που λέτε. Δευτεριάτικο πρωινό και μου ήρθαν όλα αυτά στον νου. Ελπίζω να μην έχω κι άλλα "ξυπνήματα" στο μέλλον!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου